Mack – Pagina 159 – Et maintenant les carottes sont cuites

Broertjes II

Niet vaak heb ik het moeilijk met een nieuwsbericht. Natuurlijk, er zijn dingen die indruk maakten zoals de Bijlmerramp of 9-11, en er zijn dingen die je raken omdat je de betrokkene kent, maar de vermissing van de twee jongetjes houdt me bezig. Om de zoveel tijd kijk ik op nu.nl of er al nieuws is. Het heeft niks met sensatie te maken, verre van dat. Dit doet me echt pijn, het zijn echte gevoelens. Misschien komt het omdat je zelf ouder bent. Misschien komt het door de leeftijd. Maar het beeld van twee jongetjes, ’s avonds laat op de achterbank van een blauwe Hyundai, dat ik zelf heb gecreëerd maakt me triest en boos. Natuurlijk, als buitenstaander moet ik buiten het gevoel blijven, maar kan dat wel? Ik ga straks slapen en kijk nog even bij mijn kinderen, dus ik heb geen probleem, zou je zeggen. Heb ik ook niet, straks worden de broertjes gevonden, het nieuws ebt weg en we gaan weer over tot de orde van de dag, want zo is het leven, en zo moet het ook. Anderen moeten door opdat jij straks verder kunt.

Meestal heb ik nog wel een grijntje begrip voor een dader, maar in dit geval is dat weg. Ik maak er ook niet teveel woorden aan vuil. Ik heb het ook al over een dader terwijl nog niet vaststaat dat er een dader is. Mochten deze jongens levend worden teruggevonden dan zou er een dag van nationale vreugde moeten worden uitgeroepen. Ik zou staan te juichen in elk geval, maar het is nauwelijks meer iets waar je nog op durft te hopen. Ik denk slechts aan de plek waar ze straks levenloos gevonden gaan worden. Dat ik wel eens iets geroepen heb over de bosjes in de lus van de af- of oprit van een snelweg, omdat daar immers nooit iemand komt. Dat vond ik destijds wel grappig, toen er nog geen twee kinderen vermist werden. Nu hoop ik dat de d(v)ader dat nooit heeft gelezen. Dit is voor het eerst dat ik wat voel voor het Pre-crime systeem uit Minority Report. Of dat we de tijd simpelweg een weekje konden terugdraaien.

Hopen op het onmogelijke, het is een vorm van medeleven, ijdele hoop op die kleine kans dat ze ergens vastzitten en dat ze nog leven. Het is naïef om zo te denken en ik geloof er zelf niet in, maar liever zou ik erin geloven. Nog beter zou het zijn als ik cynisch was en ze werden levend teruggevonden. Maar cynisch kan ik niet zijn. Maar ik zie de dader niet meer terug veranderen in een vader. Ik zie slechts de foto van twee lachende broertjes en voel het grote onrecht.

Broertjes

Het bericht van de vermissing van de twee jongetjes en hun vader die zichzelf heeft gedood houdt waarschijnlijk iedereen wel bezig. Hier aan tafel hadden we het er ook over en Hans begreep het niet zo. “Ik snap niet waarom die meneer zichzelf heeft doodgemaakt,” zei hij eerst. Wij zeiden dat we dat ook niet wisten, maar dat sommige mensen in de war raken en dan zoiets doen. Je moet toch iets antwoorden. Je gaat toch niet depressiviteit bespreken met een kind dat nog geen acht is, als dat niet echt nodig is. Of dat sommige mensen heel weloverwogen de hand aan zichzelf slaan. Maar dat het lot van de jongetjes er niet best uit zag zat hem helemaal niet lekker. “Waarom maakt hij dan zijn eigen kindjes dood?” Wat moet je daar nu weer op antwoorden? Iets met boeven die stout doen en sommige ouders doen dat ook. “Maar jullie zouden dat toch nooit doen?” Linda pakte Hans even vast en zei op een toon die het midden hield tussen vrolijk en ontroerd: “Nee hoor Hans, dat zouden wij nooit doen.”

Inmiddels zijn er spullen van de jongens gevonden in het bos, lees ik net. Het ziet er slecht uit, voor zover het dat al niet zag. Het is diep triest dat zoiets gebeurt en het is diep triest dat Hans even bevestiging moest vragen. Wat mij bevreest is dat de betreffende man misschien ook ooit gedacht heeft dat wat nu is gebeurd onmogelijk was. Maar kan een gezond mens zo in de war raken dat hij hiertoe in staat raakt? M.a.w. zou het mij kunnen overkomen? Zit dit kwaad diep in een een man verscholen? Of mag ik toch uitgaan van het onbeschreven blad, de vrije wil en de eigen keuze? Zal de man gewoon te ziek voor woorden uit jaloezie hebben gehandeld? Hoe kan jaloezie hiervoor zorgen? Hoe erg ben je met jezelf bezig als je zoiets doorzet uit wraak?

Ik doe maar wat veronderstellingen want wat er gebeurd is is nog onbekend, maar het zet me wel aan het denken. Kun je iets voor altijd beloven en kun je “nooit” zeggen? Natuurlijk kun je dat! Als je dan toch moeite hebt met nadenken, ram dan in je kop dat je je kinderen altijd beschermt, ongeacht wat. Bepaal van te voren grenzen en ga daar nooit overheen. Mocht uw oog u tot zonde verleiden, ruk het uit! Want dat is beter. Waarom, dat kunt u nalezen in een heel oud boek.

Biecht

Ik heb een vreemde collega. Nou is dat niet op zich niet vreemd want iedereen die collega’s heeft, heeft er een rare tussen. Maar deze blinkt uit in allerlei zaken waar je op je werk niks aan hebt. Hij is niet dom, maar houdt er wel vreemde hobby’s op na. Zo weet hij alles van porno en de nazi’s. De grote overeenkomst tussen die twee zaken is de Duitse taal. Hij vertelt openlijk over zijn seksavonturen uit het verleden, wat volgens Linda inhoudt dat er nooit iets heeft plaatsgevonden. Hij heeft een ring die de nazi-officieren vroeger kregen als onderscheiding voor grote moed. Hij vertelt het liefst Jodenmoppen en ja, hij stemt PVV. Zijn goede vriend zit in de gevangenis en zijn vriendin heeft een borstvergroting ondergaan en daarvan zegt hij dat elke man zou willen dat zijn vrouw dat deed. Kortom, deze jongen moet met vervalste papieren op de universiteit terecht zijn gekomen.

Laatst stuurde hij mij een linkje naar een filmpje waarin een echte onthoofding met een kettingzaag plaatsvond. En ondanks dat ik gewaarschuwd was heb ik toch gekeken. Heel erg kwalijk van mij en er is geen excuus. Ik weet niet wat ik wilde bewijzen of bereiken. Maar daarna moest ik even het raam openzetten voor wat frisse lucht. Het scheen te gaan om een afrekening in het Mexicaanse drugscircuit. Ik weet nog niet of het echt was, want de man die als tweede aan de beurt was zag er niet eens doodsbang uit. En dat lijkt me vreemd als zojuist je collega zonder hoofd tegen je aan is gevallen en jij nu aan de beurt bent.

Daarom mensen, blijf van de drugs af! En leer van deze domme weblogger dat je nooit dit soort linkjes moet openen. We worden wel afgestompt door alles op televisie en internet, maar niet harder. Ik voel me ook alsof ik een zonde heb begaan en daarom wil ik even te biecht.

Waar was je al die tijd?

Met wie zou je wel eens een lange autoreis willen maken? Die vraag zag ik vroeger vaak in een vaste rubriek van Autovisie waarin deze vraag gesteld werd aan een min of meer bekende Nederlander. Als ze het mij zouden vragen zou ik antwoorden: mijn vader. In 1985 doofde zijn kaarsje op 40-jarige leeftijd en inmiddels ben ik ouder, maar hij blijft altijd mijn vader, en vaders zijn nu eenmaal ouder en wijzer. Hoe oud ik ook word, ik blijf altijd kind en hij de vader.

Maar stel dat hij er ineens weer was. Dat hij -en de gedachte is wel eens door mijn hoofd gegaan- om redenen die ik niet begrijp niet echt dood was maar voor een of ander geheim project 28 jaar lang afgezonderd van de moderne wereld heeft geleefd en ineens in 2013 terugkwam. Dan zou ik een paar weken na de hereniging met hem een lange autoreis willen maken van een dag of twee. Dan zou ik hem laten zien wat er allemaal veranderd was in de tijd. We zouden op mijn auto aflopen en ik zou hem zeggen dat je geen sleutel meer nodig had maar dat de auto vanzelf openging als je de deurgreep pakte. Dat er geen sleutel meer in het contact hoefde maar dat er een startknop was. Dat het een diesel was maar dat je dat niet meer hoorde. Dat we konden bellen vanuit de auto en dat er een navigatiesysteem opzat, en ik zou hem uitleggen hoe dat werkte. Dat een diesel nauwelijks meer onderdeed voor een benzinemotor en dat je tegenwoordig 130 mocht in plaats van 100. Dat mijn auto nog maar eens in de 30.000 kilometer terug hoefde naar de garage voor onderhoud. Dat je tegenwoordig internet en zoekmachines had, en Wikipedia waarop je alles kon terugvinden. Dat iedereen in Europa de Euro gebruikte en dat je je paspoort niet meer hoeft te laten zien aan de grens. Hij zou die dingen geweldig vinden.

Er zouden ook mindere dingen zijn die ik hem moest vertellen. Dat het crisis was maar dat we eigenlijk meer konden dan vroeger toen het geen crisis was. Dat de maatschappij wat aan het verharden was, terwijl de mensen steeds minder aankonden. Dat veel mensen carrière maakten en hun idealen achter zich gelaten hebben. Dat de taal nu vol met Engels zit. En dat kanker nog steeds niet onder controle was. Dat de Twin Towers er niet meer stonden. Dat de politie niet meer in Porsches reed en dat de VUT afgeschaft was. Dat zijn moeder onlangs overleden is.

En er zouden dingen zijn die bij hetzelfde waren gebleven. Het Nederlands Elftal was weer tweede geworden bij het WK. We gingen nog steeds met de auto op vakantie naar Zuid-Frankrijk. We hebben nog geen buitenaards leven ontdekt en Einstein is nog steeds niet onderuit gehaald. We betaalden nog steeds belasting en je kon nog fietsen in het bos. En er zijn nog steeds mensen die die moeite waard zijn.

Maar het mooist zou zijn om mensen aan hem voor te stellen. Linda, Hans en Tammar. “Jij was toch heel erg ziek”, zou Hans vragen. “Jij was toch dood, opa Hans”, zou Tammar vragen. En daar zou hij dan geen antwoord op hebben. Waar was je al die tijd?

Dit doe ik niet zelf.

Hoe dit in mijn concepten komt, ik heb geen idee. Maar ineens staat het er. Scroll er even snel doorheen voor een overzicht van heel wat jaren webloggen.

Terugblik op de zojuist geleverde prestatie

Oke, ik ben zijn vader, maar dit is Johnny Weismuller

Op de achtergrond: tante Anouk, neefje en nichtjes

Door het gat gezwommen en neem het applaus van de tribune in ontvangst

Concentratie voor het gat dat Hans niet vreest

49.000

Nou, daar wordt de Sint niet echt vrolijk van, Edgar.

Maurice jarig

hartjeblauw.jpg

Joe Speedboot

De laatste twee maanden hoorde ik zijn naam steeds vaker, Tommy Wieringa. En als je een onbekende naam steeds hoort ga je je toch afvragen hoe dat komt. Ik kwam erachter dat hij schrijver is en dat hij een column in de krant kreeg. Op een verjaardag liet ik zijn naam vallen en prompt kreeg ik een boek in mijn handen gedrukt: Joe Speedboot.

Een verhaal over de relatie tussen Fransje en Joe. Fransje is door een ongeluk zwaar gehandicapt geraakt en Joe Speedboot heeft zelf zijn naam veranderd omdat hij niet tevreden was met zijn echte. Niemand weet zijn echte naam, behalve zijn moeder en zus. Joe is een denker en een technicus, Frans is een observator. Het is in het begin goed de aandacht erbij houden anders mis je hoe een bepaald personage in het verhaal terecht komt, maar op een gegeven moment wil je maar doorlezen. Natuurlijk komt er een meisje tussen Joe en Fransje in te staan, maar wat is een levensverhaal zonder meisjes?

Ik vind het een aansprekend boek, goed genoeg om hier aan te bevelen. De definitie van literatuur is vaag, tenminste wel van wat je eronder kunt scharen. Maar ik heb het vermoeden dat mijn leraren Nederlands dit hadden geaccepteerd op de boekenlijst. Helaas was ik destijds nog helemaal niet in staat om literatuur te waarderen, en nog steeds heb ik daar moeite mee. Maar Joe Speedboot begon ik opnieuw te lezen toen ik het uit had. Gewoon om te begrijpen wat mij nu zojuist overkomen was.

Drenthe

In 1977 was ik op vakantie in Dwingeloo, bij de radiotelescopen. 37 jaar later ben ik weer op een soort van vakantie in Drenthe en zocht ze weer op. Ditmaal in Westerbork. Nooit had ik er meer één gezien in de tussentijd. De reünie was mooi, op deze dag van de inhuldiging. De werking van een radiotelescoop is verbluffend, getuige de twee kleine groene exemplaren die tegenover elkaar zijn geplaatst. Je kunt naar elkaar fluisteren op grote afstand, en de geluidsgolf wordt weerkaatst en opgevangen zodat je elkaar moeiteloos kunt verstaan op grote afstand. Hunebedden, ook zoiets. Het besef dat hier 5000 jaar geleden mensen liepen te sjouwen met stenen om er grafmonumenten van te maken vervult mij met opwinding. Een bewijs dat de geschiedenis echt is gebeurd! Helaas geldt dat bewijs ook voor voormalig gevangenkamp Westerbork, waarbij op stenen staat aangegeven hoeveel mensen van daaruit naar verschillende vernietigingskampen zijn gedeporteerd, en hoeveel er aldaar zijn omgekomen. Tot op de mens nauwkeurig. Ik vertelde de korte geschiedenis in kindertaal aan Hans en Tammar. Tammar was verontwaardigd en zei: “Oh! Da’s niet lief!” En inderdaad, dat heeft ze goed begrepen. De Duitsers waren niet lief.

Schubbekutteveen

Mijn gezin zit een weekje in Bronnergeveen in een huisje op de hei en ik kom ook af en toe over. Bronnergeveen -met carnaval Schubbekutteveen- ligt in Drenthe tussen Assen en Emmen. Het is hier mooi. Ongelofelijk mooi eigenlijk. Ik reed vanochtend naar mijn werk in Amersfoort in ruim anderhalf uur, wat snel is, want het is vakantie. Drenthe is groot en leeg. Ineens had ik geen beklemmend gevoel meer over 16 miljoen mensen op een kluitje. Hier is ruimte zat, veel meer dan op de Veluwe waar alle ruimte wordt ingenomen door bomen.

Het huis waar we zitten heeft geen gordijnen, kleine rolgordijntjes maar die gaan nooit dicht. De buren wonen 100 meter verderop en de overburen meer dan een kilometer. Buiten valt op dat je meer sterren ziet dan bij ons thuis, toch ook geen voorbeeld van lichtvervuiling. Even verderop liggen Westerbork en Dwingeloo, bekend van de radiotelescopen. Een gewone telescoop zou het hier waarschijnlijk ook gedaan hebben.

Of het aan Drenthe ligt, of aan de vakantietijd, of aan beide, dat weet ik niet maar het voelt hier anders. Het werk is hier bijzaak en het huis is de hoofdzaak. Twee katten, een konijn en twee paarden moeten verzorgd worden, uiteraard niet door mij. ’s Avonds als je buiten staat komen de paarden even gedag zeggen, wat op een of andere manier rustgevend werkt. Eigenlijk zou iedereen een paard in de tuin moeten houden.

Wonderen bestaan

Een van de meest wonderbaarlijke verhalen die ik ooit heb gehoord, zo niet hét meest wonderbaarlijke, was dat van twee Nederlanders die met een 4wd ergens door de woestijn in Afrika of het Midden-Oosten trokken en een lekke band kregen en niet verder konden. De band moest vervangen worden maar de mannen bleken niet de juiste sleutel bij zich te hebben. Na een middag zwoegen met wat ze wel hadden, kwam langzaam het besef dat dit wel eens het einde kon zijn, omdat mensen in de woestijn eenmaal geen schijn van kans hebben zonder voedsel en watervoorraden. Ze gingen rusten in het zand, een paar meter van de auto, zittend op hun billen en op hun handen naar achter steunend. Ze waren ten dode opgeschreven in de onmetelijke zandvlakte en beseften het. Een van de mannen voelde iets in het zand en groef het op. De sleutel die ze nodig hadden, precies in de juiste maat. Het moet haast gelogen zijn, want dit kan niet volgens de kansberekeningen.

Vanavond maakte ik ook zoiets mee. Misschien niet helemaal zo wonderbaarlijk als hierboven, maar toch, ik kijk weer heel anders tegen het leven aan. Ik ben al de hele week niet lekker, en ’s avonds ben ik rillerig. Ik kon mijn pantoffels nergens vinden, maar ik kon ook niet uitgebreid zoeken, daar ben ik net te lamlendig voor. Ik ging achter de pc zitten en wenste dat ik mijn pantoffels had. Precies op dat moment voelden mijn voeten iets zachts. Bleken precies mijn pantoffels te staan op de plek waar ik zat, onder de nieuwe eethoek, en ook nog eens precies op de hoek waar ik had plaatsgenomen. U kunt het afdoen als een ongelofelijk toeval, maar ik spreek gewoon van een wonder.

Lekker belangrijk

Als je vroeger voor je werk naar het buitenland moest, dan klonk dat best interessant. Als je een auto van de zaak had, was je of vertegenwoordiger, of belangrijk. Inmiddels moet ik ook naar het buitenland voor mijn werk. Eigenlijk hoor je te zeggen “mag” want dat impliceert dat het een eer is, en dat je de nobele opdracht hebt aanvaard. Zo niet, ik. Ik moet, want ik vind er niet veel aan. En of het belangrijk is waag ik te betwijfelen. Is niet alles tegelijkertijd belangrijk en onbelangrijk? Is het koningschap belangrijk? Een aantal jaren terug had ik een baas die vond alles “buitengewoon belangrijk”. Maar als alles buitengewoon belangrijk is, is alles daarmee ook gelijk onbelangrijk geworden. Want belangrijk moet toch voorbehouden blijven aan degenen die meer weten of kunnen.

Het woord belangrijk houdt in dat iets van groot belang is. Dus dat als het niet gebeurt, het desastreuze gevolgen heeft. Zo is het belangrijk dat u kunt zwemmen, en uw gezondheid is belangrijk, en dat er politie is, dat is ook belangrijk. Tenminste, zolang er wetsovertreders zijn. Anders is het niet belangrijk dat er politie is. Dan was de wet voldoende. Belangrijk is ook dat een mens zich een beetje op zijn gemak voelt en dat hij de wereld om zich heen respecteert. Ouders zijn belangrijk voor een kind, de bakker is belangrijk, en een ziekenhuis is belangrijk. Een schoon milieu is belangrijk en zo zijn er tal van belangrijke dingen die belangrijk zijn.

Er zijn ook onbelangrijke dingen. Die zijn er eigenlijk nog veel meer. Onbelangrijk betekent dat het niet uitvoeren, het missen of het niet hebben van iets, weinig tot geen gevolgen heeft voor de verdere loop der dingen. Daar barst het dus van. Het probleem is dat de begrippen onbelangrijk en belangrijk vaak verward worden. Belangrijke mensen bestaan er eigenlijk niet. Ik kan nu niemand verzinnen die iets kan of regelt wat van onschatbare waarde is voor de wereld. Dat als diegene nu dood neer zou vallen, de aarde stopte met draaien. Misschien zijn er wel zulke mensen, maar daar heb ik dan geen weet van. We kunnen iemand wel belangrijk maken, maar iemand anders kan op het zelfde moment denken: “lekker belangrijk”.

Ik ga natuurlijk wel straks een beetje achteloos rondbazuinen: “nee, dan kan ik niet, dan zit ik in Stockholm.” Want aanzien is belangrijk. Eigenlijk betekent belangrijk niks. Belangrijk is een kwestie van persoonlijke voorkeur. Pas als we een doel stellen, kunnen we bepalen wat belangrijk is om dat doel te realiseren. Zo kan een doel op zich onbelangrijk zijn, maar als je dat onbelangrijke doel wilt realiseren, is het toch belangrijk dat je dat doel nastreeft.

Aan het einde van de dag, en dat is nu ongeveer, heeft u van dit logje niks opgestoken wat belangrijk was. U wist het allemaal al en er staat niks nieuws in. Maar het kan zijn dat u het belangrijk vindt dat u wat ontspant en niet teveel wilt nadenken op dit uur. In dat geval is het belangrijk dat u dit leest.