De waarheid over voetbal

Ik klaag met de regelmaat van de klok dat er niets fatsoenlijks meer op televisie is. Vroeger barstte het van de goede programma’s. En nog helemaal niet zo heel lang geleden. Nu weet ik ook wel dat mijn klaagzang onterecht is, omdat ik toen ik jonger was een andere smaak had en ik tegenwoordig ook niet meer de tijd neem voor een serie. Vorige week woensdag heb ik Inspector Morse gekeken, voor het eerst, en dat was ronduit goed. Maar mag ik u eens mee terugnemen naar 1995/1996 toen Harry Vermeegen en Henk Spaan nog gezamenlijk programma’s maakten? Ik kwam er in bij Verona, en later was ik fan van “Die Twee”. Mijn zwager, die ik toen nog niet kende is eens in de uitzending geweest omdat hij zijn vader had opgegeven als de Kees Jansma Lookalike.

Harry Vermeegen die op bezoek gaat bij Ronaldo (de echte) en testte of hij appelmoes lekker vond. Want dat was een vereiste als je in Nederland kwam wonen. En het kleine jongetje dat hij meenam naar Barcelona om daar zijn held Koeman te ontmoeten? Het jongetje ging gewoon mee zonder dat hij wist wat er ging gebeuren. (ouders wisten ervan uiteraard) Of een horde meisjes die allemaal verliefd waren op Patrick Kluivert? En niet te vergeten de leukste voetbalvrouw ooit door mij waargenomen: Patsy Nilis?

Voetbal is een mooie sport, maar het wordt pas echt interessant als je het karakter van de voetballer kent. Overigens is de discussie al miljoenen keren gevoerd over wie de beste voetballer ooit was. Sommigen zeggen Pele, sommigen zeggen Cruijff, sommigen zeggen Maradona of Messi. Je hebt er zelfs bij die Beckenbauer noemen, maar die hebben nooit buiten Duitsland gekeken. De beste is denk ik de meest efficiënte, in die zin zou dat Beckenbauer kunnen zijn. Maar het mooist om te zien waren de vaardigheden van Johan Cruijff, de dribbelaar, die met zijn gebaartjes de loop van het spel bepaalde en wiens beelden in vertraging afgespeeld ware kunst vormen die in het rijksmuseum dient te worden tentoongesteld. Het mooiste doelpunt ooit werd gescoord door Dennis Bergkamp in een wedstrijd van Arsenal, waar hij geniaal de bal aannam en wegdraaide, de verdediger op het verkeerde been zette en vrij voor het goal kwam. De rest was simpel. Weet u ook weer hoe het echt zit met voetbal voordat anderen u leugens vertellen. Deze informatie is belangrijk als u naar het buitenland op vakantie gaat en u komt een buitenlander tegen die iets anders beweert.

Begon ik over televisie, kom ik bij voetbal. Nou ja, behalve soms een film is er ook niet veel meer dan dat op.


De zeven codes van eer.

Ongeacht uw oorsprong, godsdienst, nationaliteit, diploma’s en schoolniveau, ongeacht uw werksituatie of familie, biedt het Franse vreemdelingenlegioen u een nieuwe kans voor een nieuw leven. Zo staat er te lezen (ik heb het even aangepast naar beter Nederlands) op de website van Légion étrangère. Vroeger een manier voor criminelen om een nieuw leven op te bouwen, tegenwoordig een elitekorps van de Franse strijdkrachten. Nog steeds kunnen buitenlandse mannen tussen 17 en 40 jaar zich aanmelden om legionair te worden. U kunt zich hier aanmelden. Hoe u er komt is uw zorg. Wat u ervoor terugkrijgt: een startsalaris van netto € 1205,- en gratis kost en inwoning. Dat is echter nog niet alles, u krijgt een avontuurlijk leven en de kans volgens de 7 codes van eer te leven.

1. Legionair, u die vrijwillig dient voor Frankrijk met eer en trouw.
2. Elke legionair is uw wapenbroeder, ongeacht zijn nationaliteit, kleur of godsdienst. Verleen hem de solidariteit die de leden van dezelfde familie verenigt.
3. Respecteer tradities en uw meerderen. Discipline en kameraadschap zijn uw kracht, moed en eerlijkheid is uw deugd.
4. Uw fierheid als legionair wordt steeds weerspiegeld in de correcte dracht van uw uniform, uw houding is steeds waardig maar bescheiden. Uw kazerne is steeds proper.
5. Elitesoldaat van het legioen, gij die traint in hardheid, u onderhoudt uw wapen als uw kostbaarste bezit, u onderhoudt voortdurend uw lichamelijke conditie.
6. De missie is heilig, u zult ze uitvoeren met inachtneming van de wetten, gewoonten van de oorlog en internationale overeenkomsten en indien nodig ten koste van eigen leven.
7. In het gevecht, handelt u zonder hartstocht of haat, u eerbiedigt de overwonnen vijand, u geeft nooit uw doden, uw gewonden of uw wapens op.

De sporttest die u moet afleggen bij de aanmelding stelt niks voor. Beetje sprinten, optrekken, touwtje klimmen en wat buikspieroefeningen. Daarna zal het echte werk wel beginnen. Nu heb ik niks tegen Frankrijk, integendeel, maar vrijwillig dienen voor de Fransen gaat me wat ver. Wat nu als Frankrijk in oorlog komt met Nederland? De kans is aanwezig gezien het grote meningsverschil over het homohuwelijk. Eigenlijk zonder oorlog is het al landverraad, want zulke geschikte militairen kunnen we hier ook wel gebruiken. Geen wonder dat er naar verhouding veel Duitsers in het legioen zaten. Tegenwoordig hebben de Oost-Europeanen er de overhand, maar waar hebben zij dat eigenlijk niet? Daarbij, stel dat je met het legioen een oorlog wint, hou je daar dan niet een nare bijsmaak aan over? Het voelt toch een beetje als een grote voetbalclub waar geen landgenoot meer speelt. Alsof je het met louter Fransen niet afkon? Nee, dat werkt niet echt mee aan het ontwikkelen van de nationale trots.

Vroeger, toen mijn hersenen nog niet volgroeid waren vond ik het wel iets romantisch hebben, legionair zijn. BZN dacht er al net zo over in de jaren ’70. Maar in de jaren ’70 was alles ook romantisch. Er bestond nog een wijde wereld, en je kon spoorloos verdwijnen en jaren later weer opduiken. De geruchten dat je in het vreemdelingenlegioen was gegaan kwamen vanzelf. Maar nu, nu ik denk dat mijn hersenen volgroeid zijn, vind ik het niet zo’n slimme zet meer, om je in een buitenlands leger te laten afbeulen voor een paar rotcenten en een handjevol eer. Mocht je al dergelijke ambities hebben, doe het dan tenminste in een leger van je eigen land. Als je ouder bent is het sowieso handiger je te verdiepen in het voorkomen van oorlogen dan in hoe hem te winnen. En dan hoeft er ook niet door Volendammer vissers in het Frans over geplaybackt te worden. Geen idee waar ze het over hebben, maar het klinkt wel aardig, ondanks dat het vast belachelijk is.

See you on the beach

Zo vlak voor de zomervakantie is driekwart Nederland weer aan het hardlopen geslagen. Als ik even een vooroordeel kwijt mag: u wilt goed voor de dag komen op het strand straks op vakantie. Maar er is niemand op het strand die op u let, en doen ze het wel, dan is er al geen enkele reden tot hardlopen. Ik heb ook de nodige ervaring met hardlopen en was er vrij goed in. Ik werkte 7,5 km af binnen het half uur. Maar nu ik ouder ben (43 red.) doe ik het niet meer. Laatst nog wel een aantal keren gelopen maar ineens moest ik dat bekopen met pijn in mijn rechterknie. Terwijl de reden om te gaan hardlopen verscholen lag in het feit dat ik pijn in mijn linkerbovenbeen had. Die pijn kwam uit mijn rug en ik merkte na het hardlopen gelijk dat mijn rug beter voelde.

Ik doe weer even net of wat voor mij geldt, voor iedereen geldt: hardlopen boven de veertig moet je niet doen, tenzij je onder de veertig gestart bent. In plaats daarvan adviseer ik voor de rug dagelijks opdrukken, of push-ups als u daar beter mee voor de dag komt, en elke dag een kleine wandeling van een kwartiertje. Echter, van alleen wandelen kunt u wat stijfjes worden. Daarom regelmatig een klein sprintje trekken op een plek waar niemand het kan zien. 100 meter is genoeg. U zult u als herboren voelen zonder pijntjes. En niemand die begrijpt hoe het kan dat u zich zo soepel beweegt. U heeft het van een ervaringsdeskundige.

Het helpt! Dit logje gaat de prullenbak in zodra de pijn in mijn rug terug komt, maar voorlopig: see you on the beach.

Oosterse wijsheden

Op zoek naar wat geestelijke energie zat ik wat te lezen in Chinese spreekwoorden. Omdat de Chinezen zich wat langzamer ontwikkelden dan wij, zijn de Chinezen wat langer wijs gebleven. Een kalende man met een lange witte baard die bij een kampvuur zit te mediteren dwingt toch heel wat meer respect af dan een Nederlandse vader die een schietspelletje zit te spelen op de computer. Tenminste, ik ben bereid om te geloven in de wijsheid van de eerste. Maar, zegt die eerste: een groot mens is hij die zijn kinderhart nooit verliest. Dus de vader met het schietspelletje is een groot mens. Ik wil ook een groot mens zijn, ik geloof ook dat ik ooit in de Chinese gebergten heb rondgedoold in vervlogen tijden. Omdat ik het niet helemaal goed deed, en ik nog veel te leren had, kwam ik op aarde terug als Mack.

Dat ik mijn kinderhart verlies, daar ben ik niet zo bang voor. Mijn lange termijn geheugen weet zeer veel op te diepen uit mijn kindertijd, maar, zegt de Chinese man met de witte baard: het sterkste geheugen is zwakker dan de bleekste inkt. Tja, daar breng ik niet zoveel tegenin, en sowieso als je iets tegen een spreekwoord kunt inbrengen is het een waardeloos spreekwoord. Het spreekwoord dient het laatste woord te hebben. Maar moeiteloos vermaak ik mijn kinderen door mij dommer voor te doen dan ik ben. Want dat vinden kinderen leuk, en de glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft, luidt het spreekwoord van een bekend Chinees wijsgeer.

“Een verstandig idee op het juiste ogenblik is beter dan een harde les”, alweer zo’n geniaal spreekwoord uit de Chinese oudheid. Wij hebben iets wat in de buurt komt, dat van billen en blaren, maar onze benadering is van de negatieve kant. Het is toch meer vanuit angst ingegeven terwijl de Chinees er vanuit gaat dat het toch wel goed komt, niet goedschiks dan kwaadschiks. Eigenlijk ontlopen de spreekwoorden elkaar niet zoveel, want wij hadden vroeger ook veel wijze mensen in ons midden die hun woorden spraken. “Zij die weten, spreken niet, en zij die spreken, weten niet” zegt de Chinees. Kortom, als je teveel je mening ventileert wordt je niet als wijs gezien. En daar zit zeker wat in. Spreken is zilver, zwijgen is goud.

Een hele mooie vond ik “een dichter die geen genie is, is een idioot.” Bij nader onderzoek bleek dit een citaat van Mao zelf, en aangezien die verantwoordelijk is voor miljoenen doden, vind ik niet dat we zo’n uitspraak maar willekeurig op elke dichter moeten toepassen. Op Nico Dijkshoorn is wat mij betreft genoeg.

“Wie oude kennis koestert en voortdurend nieuwe vergaart, mag een leraar van anderen zijn.” Dat brengt ons terug bij de kale man met de witte baard, bij wie het allemaal begon. Ik ben bereid te geloven in zijn wijsheid. Want hij zegt: mensen struikelen niet over bergen, wel over molshopen. Ik wens u een goedenacht.
oude-chinese-man

Spelletje

’s Avonds speel ik meestal een spelletje met Hans. Memory, kwartet, Minotaurus of Pim Pam Pet. Gisteren was het Pim Pam Pet. Dat valt niet te winnen want hij hanteert zijn eigen regels. Zo keurt hij alles af wat ik opnoem en hij niet kent, want hij kent het niet. Regel is dat als de ander iets roept dat fout is, jij het kaartje van de ander krijgt. Hans had echter een soort joker verzonnen waardoor hij van te voren kon zeggen dat als het fout was, het niet zou tellen als fout. Daar doe je niks aan. Een van de vragen was wat je mee op reis nam met een P. Dus ik zei “paspoort”, maar dat werd afgekeurd omdat hij laatst op vakantie ging naar Bronnegerveen en geen paspoort nodig had. Toen de vraag was wat je in de zomer nodig had met een B en ik met badlaken op de proppen kwam, zei hij dat je dat in de lente ook kon gebruiken, dus wederom afgekeurd.

Vanavond had ik geen zin in Pim Pam Pet. Dus het werd een spelletje kwartet en een spelletje memory. Dat memory vind ik het leukst, want daar is hij, en veel kinderen, erg goed in. Meestal verlies ik. Zeker in het begin als alles er nog ligt heb ik geen idee. Later als er wat minder ligt loop ik nog wel eens in. Voor Hans lijkt het weinig uit te maken of er veel kaartjes liggen of weinig. Het tweede potje is helemaal een ramp, als alles op andere plaatsen ligt. Ook daar heeft Hans weinig last van, terwijl ik nog wel eens dingen herinner uit het vorige potje, wat wel duidt op een goed geheugen maar het werkt je alleen maar tegen. Maar vanavond was ik scherp. Ik voelde het en deelde hem ook mee dat ik zou gaan winnen. En ja, ik won twee potjes. Op een of andere manier had ik nu geen moeite te onthouden waar de Carsplaatjes lagen. Ondanks het feit dat ik een gestreste dag op mijn werk had, wist ik twee potjes bovengemiddeld te presteren. Dat geeft te denken vind ik. Goed, ik doe dan soms wel of wat op mij van toepassing is, op iedereen van toepassing is, maar toch wil ik spreken van een voorzichtig verband aangaande het korte termijn geheugen. Misschien is het zo dat na stress de hersenen zich herstellen door het visuele kindergeheugen tijdelijk weer in werking te stellen. Maar misschien ook wel niet. Ik ga het niet verklappen.

The look

Badr Hari ging zaterdagavond KO tegen een Rus met Shangri La getatoeëerd op zijn rug. Badr moet niet geweten hebben dat Gerard Joling ooit naar het songfestival ging met dat nummer, anders had hij die Rus toch een pak rammel gegeven. Nu was hij waarschijnlijk geïntimideerd door de tekst en liep hij tegen een linkse directe op. De Rus had op zijn beurt in verwarring gebracht moeten worden door de pigmentvlek van Badr, maar dat gebeurde niet. Ik begrijp niet wat iemand trekt om te gaan kickboksen. Als je niet uitkijkt eindig je in een dichtgemetseld vat op de bodem van het IJ.

En dan the look die ze elkaar aan het begin van de wedstrijd geven. De intimidatie-look. Maak elkaar toch aan het lachen! Maar nee, ze kijken elkaar aan met een blik die nog net niet doodt, maar wel verlamt. De killersblik. De je-kunt-beter-nu-vast-opgeven-als-je-nog-langer-wilt-leven-blik. Nee, doe mij dan maar de edele Judokunst, waarbij men buigt naar de tegenstander als teken dat je elkaar geen valse streken gaat leveren. Waarbij men elkaar heel laat. Het enige nadeel van Judo is het bloemkooloor. Een bloemkooloor tatoeëer je niet zomaar even weg. Elke grote judoka heeft er last van. En smerige zweetgeuren als je in de houdgreep ligt, dat is ook niet fijn. Niet dat ik weet hoe het is om in de houdgreep te liggen hoor, maar dat lijkt mij zo. Hoewel, niet helemaal waar, op de training liet ik mij nog wel eens door Betty in de houdgreep nemen. Dan gaf ik weliswaar geen vol gas, maar ze was oersterk. Met haar witte t-shirt eronder. Dat moet overigens bij judo als je vrouw bent, anders zou het maar verkeerde types aantrekken en lig je voor je het weet ingemetseld in een vat op de bodem van het IJ.

Maar the look is geen onderdeel van Judo. Welnee. Je offert je soms op voor een mindere tegenstander om hem of haar ook het zelfvertrouwen te leren. Zoals in mijn geval bij Betty.

Doppelführung

Door de schuld van John de Mol, ik controleer het niet eens meer, ik ga er tegenwoordig bij voorbaat vanuit dat het zijn schuld is, kan ik dit jaar geen Formule 1 zien. Want de rechten zijn verkocht aan een betaalzender en f*ck John, daar doe ik niet aan mee. Ik heb nog liever dat de Formule 1 uitsterft. Het mooiste ligt toch al achter ons. Maar goed, al zappend door 500 kanalen vond ik de ouderwetse RTL, u weet wel, van de blote borsten van vroeger, die het uitzond. Was ik gelijk van die irritante Olaf Mol af, met zijn totaal mislukte pogingen om niet over te komen als een oude dikke plofkop, door elke tien seconden een puberale en Amerikaanse term de huiskamer in te gooien. De betaalzender schijnt trouwens van commentaar te worden voorzien door Tom Coronel, die ook doet alsof hij bij de besten hoorde. Dus dan zou je dubbel genaaid worden door John de Mol.

RTL, twee Duitsers presenteerden het en het ging prima van start. Beschaving tot en met, die Duitse sportcommentatoren. Tot en met ze het niet meer konden houden ja! Want sinds de opkomst van de Nazi’s heb ik niet meer met zoveel superlatieven over Duitsland horen praten. Er lagen twee Duitsers op kop, en er reed er nog eentje in de top zes. Doppelführung, doppelzieg, daar hadden ze het over. Wat ze in de Championsleague konden, konden ze ook in de F1. Geen woord over het feit dat Michael Schumacher poging tot zware doodslag op Ayrton Senna ten laste gelegd moet worden. Tot overmaat van ramp kwam er reclame. Die ging zo: eerst kwamen er allerlei zangers die het lied “My Way” slecht vertolkten. En toen kwam de Golf GTI in beeld en klonk ineens het My Way van Frank Sinatra. En wat kwam er in beeld te staan: Oft kopiert, nie erreicht. En toen brak mijn klomp. Geschiedvervalsing zoals alleen Duitsers dat kunnen. Ten eerste was de eerste hot hatch een Renault 5, ten tweede werd de lettercombinatie GTI al meer dan tien jaar voor VW gebruikt door Maserati, ten derde wordt de Golf GTI zoekgereden door de concurrentie, ten vierde had VW het lef om de lettercombinatie GTI te claimen terwijl ze daar geen enkele aanspraak op kunnen maken, en ten vijfde is het origineel helemaal niet van Frank Sinatra! Nondeju! Wat kan ik me daarover opwinden.

Nico Rosberg heeft gewonnen, tweede was Sebastian Vettel. Rosberg is de zoon van Keke Rosberg, de FINSE F1 coureur dus dat maakt hem een Fin, maar omdat zijn moeder Duits is en hij goede zuivere genen heeft vinden de Duitsers dat hij Duitser is. Nee, er is niks aan de hand, u kunt rustig gaan slapen.

De slakkenman

In China is een man die dagelijks zijn huis op zijn rug draagt. Hij bouwde het van bamboe, het is regendicht en het weegt 60 kilo. De man verkoopt flessen om in zijn levensonderhoud te voorzien. Hij is een nomade, een zwerver, hij hoeft alleen niet te vechten voor zijn plekje onder de brug. Hij heeft zijn leven dus 100% comfortabeler gemaakt doordat hij nooit meer nat regent of een slaapplek moet zoeken. Ik verviel weer in een oude gewoonte door me af te vragen wat de zin van zo’n leven is. De zin is om in leven te blijven. Nee, dan hebben wij het hier stukken beter voor elkaar. Wij staan op, werken, internetten en slapen. Soms doen we iets leuks en heel soms gaan we op vakantie. Wij gaan elk jaar naar een andere plek in Frankrijk voor de afwisseling. Want afwisseling is het medicijn tegen verveling.

Maar is het leven van een rijke westerling wel zinvoller dan dat van een arme Chinees? De westerling zou niet willen ruilen maar de Chinees waarschijnlijk wel. Met geld kun je de verveling verdrijven en verveling haalt de zin van het leven weg. Hoe meer je je verveelt, hoe zinlozer het bestaan. En daar zit hem net de crux. De arme Chinees verveelt zich niet omdat hij hard moet werken om in leven te blijven. Als hij ’s avonds eten heeft is hij gelukkig. Dat hij niet meer nat regent maakt hem zielsgelukkig. Als hij sterft, in zijn zelfgebouwde huis, is hij trots op wat hij heeft bereikt. Zijn leven was niet zinloos.

Je zult dus moeten afzien in dit leven om de momenten dat je mag rusten te waarderen. Daar is een spreekwoord over, dat, nu ik erover nadenk heel zinvol is, zoals alle spreekwoorden. Na gedane arbeid is het goed rusten. Hoe rijker je bent, hoe minder zorgen je hebt, hoe zinlozer je bestaan. De enige lol die je nog beleeft is je te omgeven met mensen die het minder rijk hebben dan jij. Zij zullen tegen je opkijken maar na een paar maanden zul je ze moeten inruilen tegen nieuwe mensen die tegen je opkijken omdat de eerste groen en geel beginnen te zien.

Dit is waarom ik me altijd zo goed voel als ik een klusje heb gedaan. Vandaag was het een simpele kraan repareren, maar het geeft voldoening. Morgen ga ik het terras dat wij tuin noemen, vegen mits het droog is, want ik draag tenslotte geen huis op mijn rug. Maar een slakkenman uit China kan een Nederlander zo maar aan het denken zetten.

Niemand mag slapen!

Een van de grootste bands aller tijden, en dan bedoel ik top 3, is de Zweedse groep Abba. Wat Bjorn en Bennie konden, stond gelijk aan de verrichtingen van John en Paul, alleen vind ik Abba’s muziek nog mooier en melodieuzer dan die van The Beatles. In eigen land worden ze wat ondergewaardeerd, maar Zweden zijn ook niet zo van de vereringen. Het is me trouwens toch een raadsel hoe een klein land (inwoners) als Zweden zoveel wereldberoemde personen heeft voortgebracht. Zweden moet het Volendam van de wereld zijn. Maar genoeg over Zweden nu, want waar ik heen wil is muziek. Over muziek kun je uren praten en het is de hoogste kunstvorm die er is. Ik ben helaas niet behept met muzikale kwaliteiten. Ik heb geen ritme, kan niet dansen, geen maat houden en geen toon houden. Waarmee gelijk de toon gezet is, als je maat houdt wordt je nooit losjes en doet je ritme het niet. En toch probeer ik het iedere dag weer. In de auto, of op kantoor geef ik drumsolo’s of area’s weg. Vaak ook in gefloten vorm.

Helaas zijn er weinigen die het waarderen. Maar dat ligt niet aan mijn uitvoering, dat ligt aan mijn repertoire. Dat wordt over het algemeen gevoed door muziek uit een ver verleden. En ondanks dat ik daar vrij alleen in sta op mijn werk, handhaaf ik. De moderne R&B kan mij gestolen worden, wat vroeger R&B was trouwens grotendeels ook. Muziek moet ingegeven worden door het hart en daardoor ook in het hart raken. Teksten zijn voor mij nooit belangrijk geweest want als liedjes over liefde gaan kun je horen of iemand het meent, in welke taal hij ook zingt. Gelukkig voor Bob Dylan vinden anderen teksten wel heel belangrijk, en kopen zij ook de muziek van deze grote dichter.

Hoewel ik sommige liedjes van Bob nog best waardeer kan het contrast niet groter zijn dan dat met de grote Pavarotti. Daar waar Bob in knauwend Amerikaans zijn protestliederen ten gehore brengt (cool) daar zingt Pavarotti met een gouden keel over zijn geliefde. Hij deed dit ergens vanuit een open raam op de bovenverdieping van één van de Italiaanse huizen gebouwd aan de rand van een nauw steegje in een klein Italiaans dorpje. Het was lente, ongeveer tien uur in de ochtend en de temperatuur was aangenaam. Mensen bleven stilstaan onder het raam om de klanken van zijn lied op te vangen. Dat verzin ik er even bij, want zo moet Italiaanse opera (komt van het Nederlandse “open raam”) ontstaan zijn. Zo is het perfect. Maar dat wil niet zeggen dat het ook niet overkomt als een boekhouder het vanuit zijn kantoor zingt. En daarom ga ik dat morgen doen.

Niemand mag slapen! Niemand mag slapen!
Zelfs jij, oh Prinses,
in jouw koude kamer,
kijk naar de sterren,
die trillen van liefde
en hoop.
Maar mijn geheim is in mij verborgen,
mijn naam, die niemand zal kennen.
Op jouw mond zal ik hem uitspreken.
wanneer het licht zal stralen,
en mijn kus zal de stilte doen verdwijnen,
wat jou de mijne zal maken.
(Niemand zal zijn naam kennen…
en wij moeten, helaas, sterven, sterven!)
Verdwijn, oh nacht!
Sterren gaat onder!
Sterren gaat onder!
Bij het ochtendgloren zal ik overwinnen!
Ik zal overwinnen! Ik zal overwinnen!

Voorzichtige poging tot een logje.

De afgelopen twee weken was ik veel bezig met dat waar bijna heel Nederland zich mee bezig hield, de verdwijning van de broertjes. Maar daar is zojuist alles al wat ik er nog over wilde zeggen prachtig verwoord door Jolie, en ik sluit me er geheel bij aan.

Er staat een kat voor het zolderraam te mauwen dat ze naar binnen wil, maar ik doe het raam niet open. Als het de rode was geweest had ik opengedaan, maar het is de grijze. De kleine grijze die nog wel eens een prooi vangt en er mee naar binnen komt. De kleine grijze die wel Sophie heet, maar niet luistert naar die naam. De kleine grijze die hier tien jaar geleden ineens in een doos op tafel stond, door Linda neergezet zonder overleg en die er nu nog rondloopt. Die vroeger door Mack de echte werd afgestraft als ze mauwde, hij beukte haar onder de kast waar ze eigenlijk amper onder paste, maar dat was de tijd dat de verhoudingen nog klopten. Hond was de baas over de kat en zo leerde je het vroeger ook. Altijd zat de hond achter de kat aan en altijd vluchtte de angstige kat. Nooit werd er verteld dat de werkelijkheid bijna omgekeerd is. Het is nog net niet zo dat katten honden najagen, maar de meeste katten zetten een hoge rug op en krijgen een dikke staart maar lopen niet weg. En de hond die er met veel bravoure op af was gevlogen, wist zich geen houding te geven en bleef er maar wat op afstand naar staan blaffen. Blaffende honden bijten niet. Honden associeerde ik altijd met mannen, katten met vrouwen.

Inmiddels kloppen er heel wat meer dingen niet die je vroeger leerde. Of je ze nu zo expliciet leerde of dat het het beeld was wat je als kind ontwikkelde, ik weet het niet, maar de werkelijkheid is allemaal wat minder romantisch dan vroeger. Aan alle stoelpoten wordt gezaagd, zelfs aan die van de allerhoogste. Cynisme viert hoogtij, de duivel bedient zich eenmaal van keigoeie marketing. Vandaag heb ik ternauwernood een collega kunnen bekeren die het had over het programma van Menno Buch in de bajes. Een pedofiel uitspraken ontlokken die voor de hand liggen en vervolgens de moraalridder gaan uithangen terwijl je zelf rijk bent geworden in de porno-industrie…gadverdamme. Spuug. Tuf. Zelfs daar trappen massaal mensen in. Ze zou niet meer kijken. Ik heb weer een bijdrage geleverd aan de maatschappij.