Mack

Vanavond wilde Linda de documentaire Nachtvlinder zien, over een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was en zichzelf op haar verjaardag op euthanasie trakteerde. Ik voel nooit zoveel voor dat soort dingen om twee redenen. De eerste is dat ik vind dat je eigen leven al emotionele momenten genoeg heeft dus waarom zou je het leed van vreemden op je schouders nemen, en ten tweede ben ik nooit zo kapot van mensen die van hun uitvaart een feestje maken. Maar ik stemde in. Het begon al goed, met Amsterdammers die toeterend in de rouwstoet reden omdat Priscilla, de nachtvlinder, dat zo had gewild. Ik denk altijd dat Amsterdammers allemaal hetzelfde zijn: alleen geïnteresseerd in de naaste omgeving, een grote bek en een hart van goud, hetgeen zich uit in types als tante Leen, André Hazes, Koos Alberts die allemaal driehoog achter geboren zijn, schat.

Priscilla leek me geen schatje maar ook weer wel. Op jeugdige leeftijd was ze haar moeder verloren aan een slopende erfelijke ziekte, die zij zelf ook bleek te hebben. Ze was duidelijk een sloerie geweest, maar vertelde in het hospice dat ze nooit kinderen had gewild omdat zij haar ziekte zou kunnen doorgeven, en zou ze dat niet doen zou het kind hetzelfde moeten doormaken als zij, het al vroeg moeten missen van je moeder. Daarom zag ze niks in langdurige relaties en ruilde ze dat gemis om voor het nachtleven van Amsterdam. Op de avond voor haar geplande dood werd er in haar stamkroeg een afscheids- en verjaardagsfeest gegeven, waar ze nog bij kon zijn en waar ze zelfs zenuwachtig voor was. Het werd een spetterend einde, met huilende meisjes door het feestgedruis heen.

De volgende ochtend, op haar verjaardag kwamen haar naaste vrienden en familie afscheid nemen. Ze wist het nog steeds zeker. Een paar uur later kwamen drie huisartsen binnen. De euthanasie werd voorbereid. Ze ging naar haar moeder, daarvan leek ze overtuigd. Het volgende moment in de documentaire was ze gestorven, ze lag in een prachtige paarse jurk op haar bed, haar leven en dood zelf geregisseerd. Ze had in de interviews al iets liefs over zich, nu ze dood was deed ze me aan Doornroosje denken. Ze was gelijk geworden aan elke andere dode en kon zich niet meer onderscheiden. Ik kon het niet meer zonder tranen aanzien. Normaal doet alleen mijn keel zeer, maar dit was me te veel. Ik had respect gekregen voor deze vrouw. Respect voor iets waar ik helemaal niks mee heb, namelijk het vieren van de dood omdat het leven een feest was. En nog steeds heb ik daar niks mee. Ik kan er ook niks mee. Als ik verdriet heb vier ik geen feest, klaar. Dan ben ik ernstig of huil ik, maar dat is slechts mijn manier.

Somebody’s downloading porn, zei een Noorse consultant die mij hielp en constateerde dat het systeem traag was. Hij was vroeger de Finance manager van ons bedrijf in Noorwegen, maar hij heeft een overstap gemaakt. Hij is tien jaar jonger dan ik, rijdt een BMW, verplaatst zich minimaal 1 keer per week met het vliegtuig en staat genomineerd als Future leader van ons bedrijf. Persoonlijk schat ik hem hoog in op de lijst van “onmisbaren”. Daarbij zijn de vrouwen op ons kantoor meer dan gemiddeld geïnteresseerd in hem, en spreekt hij perfect Engels. Waar op vrijdagmiddag mijn voorraad Engels lijkt te zijn verbruikt gooit hij er gewoon nog vloeiend Engels uit. “Yes, that might be a possibility, but you really don’t want to do that.” Dus niet “wanna” maar “want to” Je hoort ook zijn perfecte th uitspraak. Hij spreekt in het Engels net zo makkelijk als in het Noors, en Zweeds of Deens verstaat hij ook. Hij helpt mij waar hij kan bij een lastige IT klus zonder zijn geduld te verliezen. Als hij niet zo’n aardige gozer was, zou ik hem wel een misselijk kereltje moeten vinden. En dan zou ik zonder twijfel worden beticht van afgunst.

Dus ik zou jaloers zijn op een etterbak, maar nu hij aardig is heb ik daar geen last van. Waarmee vastgesteld is dat jaloezie veroorzaakt wordt door de combinatie van succes hebben en een etterzak zijn. Zou iemand slechts een etterzak zijn, dan denk je: “wat een loser” maar je zegt het niet. Zou iemand een etterzak zijn en succes hebben, dan zeg je: “wat een loser” maar je denkt het niet. Je denkt: “hoe zorg ik dat die vent zo snel mogelijk verongelukt?” Maar als iemand aardig en hulpvaardig is en hij heeft succes, dan gun je hem zijn succes en prijst hem. Zoals ik nu doe. Je overweegt heel even homoseksueel te worden.

Het mooie is dat u nu weet dat als er ooit iemand in welk verband dan ook tegen u zegt dat u jaloers bent, dat er gewoon ergens een etterzak in het spel is en dat het dus niet aan u ligt.

Er is weer een nieuwe planeet ontdekt. Het is een grote en hij staat ver weg verscholen in het sterrenbeeld waterslang. Vreemd, ik ken wel waterman als sterrenbeeld, maar ik heb nooit gehoord dat iemand waterslang was. De nieuwe planeet staat veel verder van zijn eigen zon dan men dacht dat mogelijk was. Nou ja, het was wel mogelijk, maar niet in een kort tijdsbestek van 8 miljoen jaar. Daarvoor waren miljarden jaren nodig aldus een verbaasde sterrenkundige. Wat mij vooral irriteert is dat de sterrenkundige verbaasd is. Als je ergens heel veel van weet, kun je terecht verbaasd zijn als er ineens iets gebeurt binnen je vakgebied waarvan je niet wist dat het kon. Dus als ik een voorbeeld mag geven: Kasparov leest in een schaakboek dat je met de toren bij verdedigende zetten een paardensprong mag maken. Dan zal niemand Kasparov erop aankijken dat hij wat verbaasd is. Of stel Usain Bolt komt tot de ontdekking dat er een kortere weg bestaat op de 100 meter. Terecht dat hij verbaasd is.

Maar een aardse sterrenkundige! Iemand die nog nooit van deze aarde weg geweest is, en die alleen weet dat het heelal onmetelijke afmetingen heeft, en die er niet meer van heeft gezien dan laten we zeggen een molecuul ten opzichte van de Mount Everest, die gaat even verbaasd doen omdat er iets gebeurt dat hij nog niet wist. Nou, dan heb ik nieuws voor hem: er gebeuren triljarden dingen waar hij geen weet van heeft. En dan heb ik het alleen nog maar over zijn vakgebied. Verbaasd zeg, de arrogantie! Ik zeg toch ook niet tegen de huisarts: “nou dokter, dat verbaast me nu dat u denkt dat ik een hippolytushoef heb. Volgens Wikipedia loop ik gewoon wat mank.” Bah!

Nee sterrenkundigen, gij zijt geen haar beter dan de astrologen. Vroeger, toen uitsluitend de Egyptenaren uw beroep nog uitoefenden werd er nog vakwerk geleverd. Als er iets werd ontdekt wat men nog niet wist zei Toetanchamon: “Nou, Cleopatra, dus dat gaat zo! Spijker dat even bij op de rotswand, wil je?” Toen ging de Farao nog niet lopen pochen met zijn verbazing. Verbaasd kun je zijn als je ergens verstand van hebt, anders dien je het gewoon te bestuderen en het te aanvaarden. Die vervloekte aardse arrogantie ook.

Ik zit me af te vragen hoe ik het PRISM programma kan omzeilen. Het programma van de overheid dat met mij meekijkt of ik niet toevallig opvraag hoe ik een bom moet maken. Als ik daar nieuwsgierig naar ben en ik typ op Google in “hoe maak ik een bom?” gaat er ergens een waarschuwingslampje branden en wordt mijn ip adres gekoppeld aan mijn echte adres, wordt in mijn pinuitgaven bekeken of ik niet toevallig een pakketje uit Iran heb laten bezorgen, en de volgende ochtend staat er hier in de straat een onopvallende auto met daarin een spion van de geheime dienst. Want zo wordt over onze veiligheid gewaakt begreep ik. Mocht ik hier bezwaar tegen hebben dan klinkt uit alle hoeken dat als je niets te verbergen hebt, je ook niets te vrezen hebt. En dat is juist mijn grootste bezwaar. Ik wil iets te verbergen KUNNEN hebben in een VRIJ land.

In de voormalige DDR had ook niemand iets te verbergen, simpelweg omdat er te veel spionnen rondliepen. Als je gewoon vond wat de overheid vond, had je niks te vrezen. Maar dat is niet de bedoeling, dat je alleen nog afwijkende dingen mag dénken. Het is de essentie van de vrijheid dat je als vrij en nooit veroordeeld burger ook zo wordt behandeld door de overheid. Anders hadden we net zo goed het land aan de Duitsers kunnen laten. Want of zij je nu je gangen controleren of de Nederlandse overheid, dat maakt niks uit. Ja, het is een wat uitgesproken standpunt, wat ik hier inneem, maar ik haat preventieve controles. Als de politie in december aankondigt dat ze 10% meer bonnen gaan uitschrijven terwijl ze nog niet eens weten of er ook maar één iemand te hard gaat rijden in het nieuwe jaar, dan gaan mijn nekharen overeind staan. Vlegels. Dat ze hun fotoapparatuur verdekt opstellen als ik aan kom scheuren is tot daar aan toe, maar het liefst zouden ze een apparaat in mijn auto plaatsen dat registreert wanneer ik te hard rij en dat automatisch doorzendt naar Leeuwarden. Maar zo werkt het niet, de kat moet wel zijn best blijven doen om de muis te vangen.

Dus mocht het toch zover komen dat de NSA of welke overheidsinstantie bevoegd wordt om al mijn gangen na te trekken zonder dat ik mij ooit verdacht heb gemaakt, dan wordt het tijd voor een nieuw medium. Dan verstuur ik mijn logjes voortaan per ouderwetse post. Of, en dat zou nog veel leuker zijn, alle internetgebruikers zoeken voortaan drie keer per dag naar bommen op Google. Er is een bekende hacker die angstvallig in de gaten wordt gehouden door de geheime diensten, zijn naam is Jakob Appelbaum, die zich bezig houdt met anoniem internetten. Omdat hij vindt dat hij niks te verbergen heeft maar desondanks toch graag kleren draagt.

We waren uitgenodigd om ergens Surinaams te komen eten. Rotti, kousenband, u kent het wel. Erg lekker, maar daardoor waren wij een klein beetje later thuis dan de planning was. De kinderen moesten ook naar bed, weet u. Om negen uur lagen ze erin en ik stelde voor om een film te kijken. Ik had er een in gedachten die we al in februari hadden opgenomen, maar ik moest Linda nog zover krijgen, want als we laat aan de film beginnen, eindigt hij ook laat. Maar na licht aandringen stemde ze in. The Next Three Days. Vorige week had ik werkelijk een flutfilm uitgekozen, Ghost Rider met Nicolas Cage. Dus van deze hoopte ik dat hij beter zou zijn, want anders krijg je zo’n onterechte reputatie.

Nou, beter is een understatement. Russel Crowe speelde een man die koste wat kost zijn onschuldige vrouw uit de gevangenis wilde halen. Hij speelde een echte man die levensgevaarlijk spel speelde om zijn vrouw weer bij hem en zijn zoontje te krijgen. Daarna zouden ze moeten vluchten en alles achter moeten laten, maar zo zij het. Met een list had hij het voor elkaar gekregen dat zijn vrouw vanuit de gevangenis naar het ziekenhuis werd gebracht, en daar sloeg hij toe. Vermomd als ziekenbroeder dwong hij de agenten met een pistool hem zijn vrouw terug te geven. En toen sloeg het noodlot toe. John de Mol had besloten dat Hart van Nederland door de film heen werd uitgezonden. En daar hadden wij niet op gerekend. Dus het laatste deel vanaf de vlucht stond er niet meer op. Linda gilde en ik vervloekte degene die hiervoor verantwoordelijk was. En bij mij is dat automatisch John de Mol.

Daar zaten wij dan, verbijsterd achtergebleven op de bank. Ons restte niets anders dan elkaar te troosten en wraak te zweren. Linda ging huilend naar bed en ik ging verslagen op zoek naar het plot van het verhaal. Waardoor ik te weten kwam dat de vluchtpoging uiteindelijk lukte en ze in Venezuela terechtkwamen. De rechercheur die hen moest opsporen ontdekte dat de vrouw onschuldig was en besloot het erbij te laten. The End. Dat was het beste wat ik er nog van kon maken. Een beetje man download natuurlijk gelijk die film zodat het einde nog bekeken kan worden. Maar ik ben meer dan een beetje man, dus ik heb geen idee. Bij de eerste poging kwam er in beeld te staan dat het bestand dat ik wilde downloaden schade aan de computer kon veroorzaken en ik wilde het leed niet nog erger maken dan het al was. De komende drie dagen zullen duidelijk moeten maken of we met dit gemis aan kennis verder kunnen. Het zou mij niet verbazen als je hier in Amerika met succes een rechtszaak over kunt voeren. Zodat we die John de Mol in één keer leeg zouden kunnen trekken en hij het voortaan uit zijn botte inhalige hersens laat om zulk leed te veroorzaken bij de brave burger.