Comfort Zone II

Morgen ga ik naar Stockholm. Dat ligt in Zweden. In Stockholm zit een vestiging van ons bedrijf en er zijn een aantal financials bij elkaar geroepen voor topoverleg. Tenminste, daar ga ik er vanuit als ik er bij moet zijn. U weet het misschien wel: ik hou er niet zo van. Een kruising tussen heimwee, vliegveldangst en beren op de weg zien. Dat zit er van kinds af aan al in, dat onzelfstandige gedrag, en het gaat vast ook nooit meer over. Vroeger toen ik heel klein was en naar het zwembad in het volgende dorp moest, ging mijn moeder mee met de bus. Een schoolgenootje moest alleen en zat te huilen waarop mijn moeder hem onder haar hoede plaatste. Ik had diep medelijden met hem want als ik alleen had gemoeten zou ik ook zijn gaan huilen. Een jaartje later op het sinterklaasfeest van de zwemvereniging werd ik door de absoluut-niet-heiligman naar voren gehaald want hij had gehoord dat ik nooit van dingen op de hoogte was. Bijvoorbeeld als het tijdstip van het zwemmen verzet was. Of als we van kleedkamer waren gewisseld. Iedereen wist het, behalve ik. En dat heb ik mijn leven lang gehouden, dat iedereen iets wist behalve ik. Ik heb er een mooie rubriek aan overgehouden.

Nee, ik ben bepaald geen ontdekkingsreiziger. Ik hou van veiligheid. Ik bouw eerst een veilige comfortzone om me heen en vandaar uit opereer ik en camoufleer ik. Maar oh wee als ze me eruit halen. Ik ben misschien wat te beschermd opgevoed, aan de andere kant liet ik me ook graag bedienen. Ik ging er toen nog vanuit dat ik een manager zou krijgen die alles voor me zou regelen. Een manager als The Colonel, bedoel ik dan. Maar nee, de enige managers die ik kreeg waren anderen die hun jongensdromen niet verwezenlijkt hadden. Op de Mavo bleken we in klas vier ineens boeken te moeten lezen, en ik was verontwaardigd dat ik niet gewoon vanuit mijn slaapkamer kon opereren maar naar die bieb moest om mijn diploma te halen. Maar zoals altijd werden dingen na ze één keer gedaan te hebben makkelijk. Eerste keer naar de middelbare school, eerste keer naar het buitenland rijden, eerste keer zelf met de trein, eerste keer alleen op vakantie (is ook bij één keer gebleven) en nu ga ik voor de eerste keer alleen met het vliegtuig. Nu ben ik 43 en nog steeds maakt de angst voor het onbekende deel uit van mij.

Gelukkig heb ik in mijn genen ook een onweerstaanbare drang om me uit te sloven. Er zijn ook dingen waarvoor ik mijn hand wel omdraai, maar dat merkt niemand. Het liefst met een aantal angsthazen erbij, zodat ik wel het voortouw moet nemen. Zo ben ik in een groepje, na de instructeur degene die het eerste de sprong waagt. Mijn hersenen werken dan op volle snelheid en vertellen mij enerzijds dat de instructeur het ook doet, dus het is veilig, en anderzijds is het de uitgelezen kans op eeuwige roem. En als er angstige meisjes in het spel zijn verander ik automatisch in held. Wat dat betreft had ik Linda niet moeten trouwen.

Als het goed is keer ik woensdagavond terug in mijn comfortzone. Ze zeggen wel eens dat outside the comfortzone, the magic happens. Dat mag dan waar zijn, maar het ware geluk vindt plaats als je terug bent.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

10 gedachten over “Comfort Zone II”

  1. Je angsten erkennen en onder ogen zien is de eerste stap. Daarna zo vaak mogelijk dat moeilijke doen is de tweede. Dan wordt het routine.
    Goeie vlucht morgen en geniet ervan!

  2. Ja, het werkt wel hoor, buiten die comfortzone moeten gaan. En van nature doe ik dat beslist ook niet zomaar. Ik had behoorlijke drempelvrees, maar moest als koerier regelmatig de lunchpauze van chagrijnige heftruckchauffeurs onderbreken. Ook heb ik in die tijd geleerd dat het best mooi is om moederziel alleen het buitenland in te rijden. Ik had niet eens tijd om na te denken of ik dat wel zo leuk vond; binnen een kwartier stond ineens vast dat je dat moest doen.

  3. Bij mij is dat vlieggedoe duidelijk anders verlopen. De eerste keer (op m’n 20ste) een vlucht van Rotterdam naar Beek in een miezerig vliegtuigje bij een veel te zware windkracht. Een absolute luchtdoop waar een flinke vrije val in zat door een zogenaamde luchtzak. Ik moest me wel veilig voelen met 3 echte piloten en 2 medewerkers van de luchtvaart TH aan boord. Er was nog 1 stoeltje vrij en daar stond een krat met versnaperingen. Daar zijn we niet aan toe gekomen.

    Ik heb nog altijd enorme hoogteangst. Uit een raam hangen of de dakgoot schoonmaken zullen mensen mij niet zien doen. In een vliegtuig werd het zo onwerkelijk hoog dat ik probleemloos door het raampje durfde te kijken. Pas na mijn 28ste heb ik zeer regelmatig gevlogen tot 30x per jaar. De eerste keer daarvan was naar hartje Canada. Gelukkig had ik een Canadese collega bij me, waardoor ik langs de juiste poortjes liep en uiteindelijk de ruimte vond waar de koffers terecht kwamen.

    Alleen op pad was na mijn 20ste al geen probleem meer. Vanaf die tijd ging ik alleen op fietsvakantie, waaronder via Zweden naar Oslo. Door m’n werk en fietsen ben ik binnen een paar minuten in mijn nieuwe conformzône. Ik taalde er dan ook niet naar om naar huis te gaan. Sterker nog mijn ‘huis’ in niet meer dan een flinke hotelkamer met keukendeel en zo gebruik ik het ook. Helaas komt er nooit iemand langs om mijn lakens te verschonen of de afwas te doen.

  4. Jij lijkt wel een beetje op een paard, die willen ook zoveel mogelijk in hun comfort zone blijven. Ok, maar dan wel wat minder haar en niet zo’n mooie staart.
    Met welke maatschappij vlieg je? Bij sommige maatschappijen mag je de hand van de stewardess vasthouden tijdens het opstijgen en landen.

  5. @Ximaar: dat heb ik dus ook; in een vliegtuig is het zo abstract, die hoogte, maar iets hoogs waar ik in principe uit-of af zou kunnen vallen, dat kan ik ook niet hebben. En ik leef ook in een hotelkamer met keukendeel 🙂 En naar Beek gevlogen? Wat leuk, daar woonde ik toen.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s