F2

Vanochtend stond een voetbalwedstrijd van Hans op het programma. Ze moesten tegen de ongeslagen koploper, Robur et Velocitas, de oudste club van Apeldoorn, 56 doelpunten voor en 2 tegen. Dat boezemde angst in. Ze hadden twee spelers, de nummer drie en de nummer vijf, die het elftal droegen, dat werd snel duidelijk. Nummer vijf was een grote jongen, nummer drie een kleine behendige linksbuiten. Na één minuut stond het al 1-0 door de nummer vijf van de tegenstander.

Maar het team van Hans vocht, en Hans het hardst. Hij liep het hele veld over en keer op keer wist hij de nummer vijf uit te schakelen. Hij was geconcentreerder dan anders. Maar er was geen doorkomen aan. Het team van Hans kon geen vuist maken. Vlak na rust werd het 2-0, wat gezien het overwicht, nog erg mee viel. De veel scorende spitsen van het team van Hans kwamen er niet aan te pas. Deze keer tegen de sterke tegenstander was Hans de uitblinker. Hij heeft pas één keer gescoord, nét in de wedstrijd waar ik niet bij was twee weken terug. Hij heeft geen goede trap, maar hij raakt zelden de bal kwijt. En uitgerekend hij brak door, tegen deze tegenstander. Hij kreeg die ene kans door vanaf de zijkant vrij voor de keeper te komen. Hij wilde schieten maar zag Lotte, het enige meisje in het team, maar een van de besten, nog vrijer staan. Hij gaf de bal aan haar en zij schoot hard in de hoek. Onhoudbaar. Ik, die twee maanden geleden me nog geneerde voor schreeuwende ouders langs de kant, kon er niks aan doen en juichte alsof PSV zojuist het landkampioenschap binnenhaalde. Hij was zo trots. Hij gaf de bal af. Het was 2-1, en dat was de eindstand. Een schitterende verliespartij.

Het morische ras.

Inhoudelijk kan ik weinig toevoegen aan de Zwarte Pietendiscussie, er moet maar over gestemd gaan worden denk ik. Een referendum. Momenteel wordt uitgezocht op hoog niveau of Zwarte Piet een racistisch heerschap is. We horen het wel. Mocht het zo blijken te zijn, dan hebben we jaren lang achter de verkeerde aangelopen. Hij zal dan onmiddellijk verboden worden en skinheads zullen massaal de initialen ZP in hun keel laten tatoeëren. De eerste maal dat ik van hem hoorde was begin jaren ’70. Juffrouw Trees met haar supergehoor zei dat we stil moesten zijn omdat ze gekerm hoorde. En toen we gingen kijken zat Piet Pedro klem tussen het raam. Hij was helemaal zwart en hij praatte met een rare stem. Had ik het toen maar geweten dat hij negers belachelijk maakte. Ik heb het gewoon nooit gezien. Het enige wat ik probeerde was, toen ik inmiddels niet meer geloofde in de zwarte kleur van Zwarte Piet, te zien of ik herkende wie er onder de laag schmink zat. Mijn zus is Zwarte Piet geweest, maar ook mijn kinderen. Allemaal racisten. Natuurlijk, ze hebben het niet geweten, maar zo’n verleden blijft je je verdere leven achtervolgen als de Hitlerjugend.

Hoe moet het verder, heb ik mij afgevraagd. Intussen is de discussie zo ver opgelaaid dat tegen Zwarte Piet net zo raar wordt aangekeken als tegen inpandig roken. Dat was tien jaar geleden nog helemaal niet vreemd, maar in korte tijd is het “not done” geworden. Zo snel kunnen die dingen gaan. Beter kunnen we ons voorbereiden op een Zwarte Pietloze toekomst. Het is te hopen dat er geen mensen zijn die geen toekomst zien voor hun kinderen zonder Zwarte Piet en dat ze hun kroost in hun slaap vermoorden door ze op cyaankali te laten bijten. Het zou niet de eerste keer zijn.

Zelf heb ik zo de ziekte in van deze discussie dat ik wenste dat ik zwart was. Want dan had ik hier flink tegenaan kunnen schoppen en had men naar mij geluisterd. Omdat ik blank ben telt mijn mening nu niet, want ik mag immers niet voor een zwarte bepalen wat hij voelt. Ik mag ook niet vasthouden aan ouderwetse folklore, of zelfs een kinderfeest, want ik kan zo maar als rechts-extremistisch te boek komen te staan. Het lijkt een beetje op het N-woord in Amerika, dat niet erg is zolang het maar door N’s wordt uitgesproken. Als een blanke het uitspreekt ontstaat er ineens een probleem.

Het misdadige verleden van een groep rijke blanken achterhaalt ons, en wij gaan nu terugbetalen. Waarschijnlijk zal het er wel op uitdraaien dat we niet moeten zeuren en dat we met onze tijd mee moeten gaan. Was ik maar een Duitser, dan kon ik me tenminste nog beroepen op dat ik onmogelijk verantwoordelijk gehouden kan worden voor wat mijn voorouders misdaan hebben. Nee, ik ben een blanke Nederlander en ik dien de gehele schuld van het slavernijverleden op mij te nemen. Was ik maar zwart geboren. Het Morische ras. Sterker, leniger, sneller en knapper. Mijn naam heb ik al mee. In het gewone leven is die Maurice, en dat schijnt “de donkerkleurige” te betekenen. Wisten mijn ouders veel. Ik hoop dat ik deze naam legaal mag voeren de rest van mijn leven en ik vrees voor degenen die Piet heten.

Een kijkje in de slaapkamer van…Mack

Er zijn wereldproblemen, er is denken over de zin van het leven, moet je rechts zijn of juist links, het komt van tijd tot tijd een keer voorbij. En net als ik het antwoord gevonden denk te hebben komt er iets op tv dat mij mijn mening doet herzien. Daar gaat mijn kans op een allesomvattend logje dat haarscherp uiteen zet hoe een maatschappelijk probleem moet worden opgelost. Misschien moest ik me maar uitsluitend bemoeien met het alledaagse, het burgerlijke, het Nederlandse. Ik ben tenslotte Nederlander in hart en nieren en ook nog in sommige andere organen. Dus dan kun je het over het weer hebben, of over een programma op SBS 6, maar je kunt ook een inkijkje tonen in een typisch Nederlandse slaapkamer.

Lang heb ik het koud gehad in mijn huwelijk met Linda. Kil een eenzaam lag ik in mijn bed, want Linda slaapt het liefst het hele jaar met het raam open. En ik slaap bij de raamkant, het verst bij de deur vandaan, want dat is de mannenkant. Ik weet niet waarom, maar mijn vader sliep daar ook, dus hoort dat zo. Als het aan mij lag stond het raam de hele dag open, totdat we gaan slapen. Ik heb het uiteraard over herfst en winter, want ’s zomers zijn we het wel eens. Ik kan ’s nachts wakker worden van kou. We hebben een elektrisch onderdeken maar ik ben daar in tegenstelling tot Linda nooit een groot fan van geweest. Dat maakt het te benauwd, het voelt kunstmatig aan, het is niet mijn ding, om er maar eens een typisch Nederlandse uitdrukking tegenaan te gooien.

Maar nu is er de oplossing. Zo simpel en vanzelfsprekend dat je je afvraagt waarom je er niet eerder op bent gekomen. Linda kocht voor mij een pyjama! Met Kermit de Kikker erop, dus ze wilde wel even het kinderachtige ervan onderstrepen, maar het stond mij geweldig! En ik sliep zacht, de hele nacht met het raam open en de elektrische onderdeken uit. En omdat het zo’n succes was kocht ze er twee bij. Gewone, neutrale pyjama’s maar ook die staan geweldig. Ik heb een echt pyjamalijf. Ik slaap weer als een roos, de pyjama houdt mij veel beter warm als het t-shirt en ik voel mij niet meer kil en eenzaam. Er zijn er natuurlijk onder ons die naakt in een ijskoud bed slapen, maar dat maakt op mij geen indruk. Ik en mijn pyjama, wij hebben dertig jaar gescheiden geleefd, maar wij maken weer indruk.

Waarschuwing: dit logje bevat geen inhoud.

Ik zat vanochtend in de auto te luisteren naar de radio, het ging over een rel tussen Nederland en Rusland, en iemand maakte de opmerking dat we snel iets moesten doen omdat het over een maand te koud zou zijn voor een inval. Dat vond ik best grappig. Onwillekeurig dacht ik aan ons miserabele leger, 50.000 man op zijn hoogst, die kunnen net een 100e deel van Rusland bezet houden. En dan nog maar voor heel even. Het is een ongelijke strijd. Weet iemand waarom de dienstplicht eigenlijk is afgeschaft? Ik heb geen idee, maar ik vermoed dat het te maken heeft met het argument: zonde van je tijd. Bestaat zonde van je tijd? Is je tijd zo nuttig dat dingen zonde van je tijd kunnen zijn? Ik vraag me dat af. Hoeveel tijd ik wel niet zinloos heb besteed, dat is eigenlijk schandalig. En dan leven we gemiddeld steeds langer ook nog (behalve langs de A2, daar 20 dagen korter), kan er nog meer geluiwammest worden. Maar ja, wie bepaalt zinloos?

Het hele leven is misschien wel zinloos, ook als je in het hiernamaals gelooft. Want ja, waarom word je niet gelijk in het hiernamaals geboren? Dat scheelt een hoop gedoe en onzekerheid. Maar als je gelooft in de oerknal en beter nog in de eindkrak, dan is het helemaal zinloos. Dan zijn we ruim 13 miljard jaar geleden begonnen, en alleen de laatste miljard daarvan zijn het de moeite van het vermelden waard. De mens is er pas 200.000 jaar dacht ik, dus op de geschiedenis is dat helemaal niks. Zijn wij ook nog de enigen die zich kunnen afvragen of het leven al dan niet zin heeft, dus het is een rare situatie. De meeste soorten gaan niet miljoenen jaren mee, dus straks zijn wij er misschien niet meer en dan is er niemand meer die zich kan afvragen of het leven zin heeft. En stel dat de eindkrak gaat plaatsvinden dan eindigt het hele heelal straks weer in een singulariteit, een begrip dat nu al niemand begrijpt, maar tegen de tijd dat het er is kun je het ook niemand meer vragen. Alle sporen van alles wat ooit bestaan heeft zijn dan uitgewist. Dus wie zegt mij dat er niet al ontelbare oerknallen en eindkraks zijn geweest? Bijvoorbeeld 100 miljard jaar geleden? Daar heb je natuurlijk allemaal niks aan, ook al stond het vast, want je bent er nu eenmaal en je vraagt je af wat het voor zin heeft. Tenminste, dat doe ik wel eens. Niet uit depressiviteit, maar gewoon, omdat ik daartoe in staat ben. Dan moet je daar ook gebruik van maken als je die gave toch hebt, vind ik. Ik blijf te lang hangen in dit onderwerp. Want het afdwalen ging perfect.

Ik denk dat de menselijke hersenen, zelfs die van Sir Isaac Newton, te beperkt zijn. Menselijke hersenen blijven toch een soort uit de hand gelopen instinct. Ze zitten je eigenlijk alleen maar in de weg. Ze laten je te ver vooruit en terug denken. Beesten hebben het wat dat betreft makkelijker, maar ik vraag me wel eens af hoe een vogel weet dat hij een nest moet bouwen. Hij kan tenslotte niet denken: “ik moet een nest bouwen want er komen jonkies.” Of een egel, hoe weet die dat het tijd is voor een winterslaap? Een egel kan al helemaal niet denken, want als je geen woorden kent, hoe kun je dan denken, denk ik dan. Nou ja, ik ga dit vanavond niet meer oplossen. Hoewel ik nu toch wel inzie dat je ook kunt denken zonder woorden. Je kunt bijvoorbeeld aan iemand denken, dan verschijnt er een plaatje in je hoofd. Zo moet het met beesten ook gaan, ze hebben plaatjes in hun hoofd. En die plaatjes, die komen vast uit een parallel universum waar wij geen weet van hebben, en waarvan we denken dat we er niet bij kunnen komen, maar we zijn er al. Alleen snappen we dat niet. Maar dat is dat uit de hand gelopen instinct weer, dat ons voor raadsels stelt die er niet zijn.

Deal?

Ooit spraken wij, Linda en ik, af dat we gingen trouwen. Hans was op komst en het was handiger om te gaan trouwen. Linda belde mij op mijn werk dat ze de datum had vastgezet. Het was geen big deal, we trouwden op een doordeweekse dag en er was geen groot feest. Keuzes. Anderen doen het anders, en dat is maar goed ook. Maar dat huwelijksaanzoek, dat kan toch soms gênant zijn. Zoals mijn vrouwelijke collega laatst vertelde. Haar man is wél romantisch dus hij had haar mee naar een restaurant genomen. Hij had wat obers geïnstrueerd, maar waarover dat weet ik niet precies. Midden in een vol restaurant was hij naar haar toe gelopen, op zijn knieën gegaan en heeft haar ten huwelijk gevraagd. Uiteraard zei ze ja, en de overige gasten die het schouwspel aanschouwden, applaudisseerden.

Mijn collega vertelde toen haar vriend opstond dat ze schrok en zei: “ga zitten!” En toen hij op zijn knieën ging de blinde paniek toesloeg. Ze dacht: “ga staan en ga weer op je plek zitten, gek, iedereen kijkt!” Maar het was te laat, de vraag kwam en ze moest wel ja zeggen. Hoe kun je ook anders in zo’n situatie? Ze had er nog niet op gerekend en vond het ongehuwd ook prima, maar ze was overvallen. Niet dat ze niet met hem getrouwd wilde zijn, maar het was de manier waarop.

Haar man is echter na 1 jaar huwelijk nog steeds van de verrassingen, zo had hij voor haar verjaardag weer een restaurant gereserveerd, en stiekem wat vrienden uitgenodigd. Prima, je moet blijven wie je was, anders trouwt je vrouw uiteindelijk een ander dan wie ze in gedachten had toen ze je nog niet zo lang kende. Deze tactiek van het overbluffen in de openbaarheid kan goed uitpakken. Het maakt niet uit of u haar pas drie kwartier kent. Het is de overbluffingsmethode die u zal helpen die allerschoonste aan u te ringen. Een vrouw een vrouw, een jawoord een jawoord.

Dit brengt mij op een idee waarmee ik eindelijk ook rijk ga worden, maar dan moet u het niet van me pikken. Ik begin ook zo’n geile datingsite en noem het huwelijksaanzoek.nl. Ik plak er een plaatje van twee bovennatuurlijk knappe, blije mensen op die elkaar daar gevonden hebben. Vervolgens schrijven drieëneenhalfmiljoen lelijkerds zich in en voor het oog van die meute kan iemand een vrouw digitaal ten huwelijk vragen. Gadegeslagen door zovelen zal zij niet durven weigeren. U zoekt de minst lelijke uit en ik loop binnen. Deal?

Muzikaal

Gisterenavond kwam ik in gesprek met een muzikant. Hij had even daarvoor op het feest een paar nummers gezongen en gegitaard, en we raakten in gesprek over muziek. Hij had twee nummers van Elvis gespeeld, Mean woman blues en Jailhouse Rock, dus ik voelde een klik. En hoe langer we praatten hoe meer we tot de ontdekking kwamen dat we van dezelfde muziek hielden. Enige verschil, hij is muzikaal, ik niet. “Soms zeggen mensen dat ze niet muzikaal zijn en dan bedoelen ze dat ze geen instrument bespelen”, zei hij. “Maar iemand die kan dansen op de maat is al muzikaal.” Ik zei dat ik bij een polonaise nog uit de maat liep. In een ritmische klappende zaal klap ik vals. “Maar als ik hoor van welke muziek je houdt, en wat je weet, zou je toch zeggen dat je muzikaal bent.” Ja, dat zou je zeggen, maar nee. Ik kan alleen horen of ik muziek mooi vind, voor de rest niet. Dat is natuurlijk ook het enige belangrijke. Voor mij is het belangrijk dat anderen muziek maken. Want ik hou wel van muziek. Het komt wel goed mijn hersenen binnen volgens mij. Thank you for the Music zou ik bijna zeggen om maar eens een heel muzikaal kwartet aan te halen. Ik zal er geen youtube linkje aan wagen want dan raakt één van mijn lezers over de zeik, maar muzikant en ik waren het wel over Abba eens.

Later op de avond kwam hij wat voorbij dansen met een glas bier in zijn hand. Hij danste niet bijzonder goed, maar hij viel niet uit de toon. Ik had niet genoeg bier gedronken om muzikaal te worden maar toch werd ik op een gegeven moment de dansvloer op getrokken. Ik voel mij daar als een vis op het droge. Een houten klaas ben ik en ik stond ook verschrikkelijk voor schut tussen al die muzikalen om mij heen. Maar is muzikaliteit dan misschien gewoon een kwestie van de schroom van je afgooien en erin opgaan? Zoals ik Elvis moves kan imiteren als niemand kijkt? Of zoals ik Herman van Veen kan imiteren onder de douche? Toen we weggingen legde ik mijn hand op zijn schouder en zei gedag. “Leuk je ontmoet te hebben”, zei hij. Ja, dat vond ik nu ook.

Eenzaamheid

Eenzaamheid is volgens dagblad Trouw een groot probleem onder Turken. Ze baseert zich op cijfers van het RIVM. Daaruit zou blijken dat zeven op de tien Turken zich in meer of mindere mate eenzaam voelt.

Luister nu naar dit fragment (doorspoelen naar 1:10): http://nos.nl/audio/560137-turken-eenzaam-lariekoek.html Het wordt door de Turkse schrijver Özcan Akyol afgedaan als lariekoek, omdat hij vindt dat er als er één hechte groep is in Nederland, het wel de Turken zijn. Ze komen bij elkaar in moskees, cafe’s, koffiehuizen en voetbalverenigingen en zijn erg naar binnen gekeerd en hebben aandacht voor elkaar. Dat is natuurlijk mooi, maar mij klinkt het in de oren als ontkenning van feiten. Niet dat ik de feiten kan staven, maar de manier waarop het wordt afgedaan heeft wat weg van Mohammed Al Sahaf, al leek die een stuk duidelijker niet in z’n eigen verhaal te geloven. De eenzaamheid waaraan wordt gerefereerd zou zich zomaar eens voor kunnen doen onder vrouwen. Ik weet niet of die veel in koffiehuizen en moskees komen, maar dat zou wel eens het probleem kunnen zijn. In elk geval lijkt het niet handig om dit veronderstelde probleem af te doen als lariekoek.

Eenzaamheid is een probleem waar we ooit allemaal eens mee te maken krijgen, in meer of mindere mate. En aangezien er vaak wordt gezegd dat mensen kuddedieren zijn, is het voor mensen niet prettig om alleen te zijn en je verhaal niet kwijt te kunnen. Honden kunnen niet tegen alleen zijn, wat net weer anders is dan eenzaam. Sommige mensen kunnen uitstekend alleen zijn, maar niemand kan uitstekend eenzaam zijn. Eenzaam betekent dat je je verlaten voelt, dat je je onbegrepen voelt, of dat er niet naar je geluisterd wordt. In die zin kun je je in een groep eenzaam voelen. Dat komt in de beste families voor en het gevoel is nooit permanent, maar het kan leiden tot ernstige depressies. Om dan te doen alsof het in jouw gemeenschap niet voorkomt, daar kan ik slecht tegen. Dat doet me ernstig denken aan een vroegere streng gereformeerde baas, een eikel eerste klas, en niet omdat hij gereformeerd was, die zei dat scheidingen in hun kringen niet voorkwamen. Waarmee hij wilde zeggen dat hun huwelijken beter waren. Ik voelde me altijd ernstig eenzaam als ik bij hem in de auto zat.

Ontwikkeling

Hans mocht een bal uitzoeken en hij koos een PSV bal. Net als zijn PSV shirtje roept dat hier in het land van de potten en pannen wat weerstand op. Want hier zijn ze voor de succesvolste, Ajax. Nu verdienen de prestaties van Ajax ook groot respect, maar met hun supporters kan ik nogal eens botsen. Want zelfs op de training van de F2 pupillen werd er tegen Hans gezegd dat hij dat shirt niet mocht dragen. Hij dacht dat het serieus was en vertelde thuis dat hij dat shirt niet meer aan mocht. Ik legde hem uit dat het een grapje was van de trainer, en dat als hij dat nog een keer zei, hij maar moest zeggen dat PSV 4-0 heeft gewonnen van Ajax.

Gisteren liep hij met de bal aan zijn voet van de winkel naar huis. Onderweg zei een man dat hij de verkeerde bal had uitgezocht. Ik legde uit dat Eindhoven wat ver verwijderd is van Vaassen en dat er daarom niet zoveel mensen voor PSV zijn. En dat Vaassen vlak naast Amsterdam ligt. Hoe zuidelijker je komt, hoe beter het wordt. Maar de meeste mensen zijn nu eenmaal voor Ajax. Als jij liever voor Ajax bent vind ik dat ook goed hoor. Nee, ik ben liever voor PSV want die hebben toch 4-0 gewonnen van Ajax?

Kortom, je rolt er ook maar in als kind. Door mij heeft hij nu een voorkeur voor PSV terwijl dat hier op niet veel sympathie kan rekenen. Ook mijn voorkeur voor Alfa’s weet hij al, ook niet het makkelijkste merk om fan van te zijn. Linda heeft de schone taak om hem voor Elvis te behoeden. Vroeger toen ik klein was kon dat nog, als kind Elvisfan zijn maar later op de middelbare school was het beter om voor Doe Maar te zijn. Hoe dan ook, ik wil niet dat hij door mij op deze leeftijd al beïnvloed wordt met Elvis.

Gers Pardoel, daarvan is zijn eerste zelf uitgezochte CD. En ik had je nog wel zo lekker genomen, zingt hij vrolijk mee. Nou ja, het is beter dan Gé Reinders, waar ik dan weer waardering voor heb. Maar toen ik samen met mijn zwager naar een optreden ging omdat Linda écht niet mee wilde, voelde ik me wel wat opgelaten tussen alle bejaarden die kwamen kijken. En ik vecht nog wel terug als ik uitgelachen wordt, maar Hans kan ik niet met zulke dingen opzadelen op school. Dus Gers is prima. Gé ook, maar niet voor Hans.

Hoe kon dat nou?

Ik zou wel eens inzicht willen hebben in de geldstromen van de BV Nederland. Want er gaat het een en ander mis. Er komt niet meer genoeg binnen, en aan de andere kant wordt het geld aan verkeerde dingen uitgegeven en wordt er gesneden in zaken waar we als land ooit trots op waren. Want hadden wij hier niet een prachtig ziektekostenstelsel voor een schijntje, een mooie opvang voor WAO’ers en WW’ers, hadden we geen geld voor musea en cultuur en konden we op redelijke leeftijd met pensioen? Hadden we hier niet de grappen over ambtenaren die zeker een kern van waarheid bevatten? Had je niet zekerheid van een baan voor het leven bij sommige bedrijven? Allemaal weg. En dat is natuurlijk doodzonde, want we leefden in een Walhalla.

En hoe kon dat nou en waarom kan het nu niet meer? Volgens mij zijn er meerdere antwoorden goed, maar eentje wil ik eruit lichten. In vergelijking met de overheid waren de burgers arm en snel tevreden. Maar omdat de overheid rijk was hoefden we ons geen zorgen te maken want de overheid kon voor ons zorgen als er iets mis ging. Niks aan het handje. Alsof je een spaarrekening bij de bank had met daarop genoeg geld om je geen zorgen te maken. Nu zijn de burgers rijk en de overheid arm. Als het misgaat kan de overheid niet meer voor ons zorgen en vallen we in een diep dal. Alsof je aandelen in bouwbedrijven hebt. Alleen zij die met weinig genoegen nemen hebben geen last van het dal. En daar zit nu het grote verschil met vroeger. Tenminste, dat concludeer ik even zonder er wetenschappelijk bewijs voor te hebben, maar dit is weblog, geen universiteit.

Hoe gaan we eruit komen? Niet eenvoudig. Stapjes terug, maar collectief. Collectief een stapje terug is zoveel makkelijker dan dat je het alleen moet doen. En doe het stapje terug allang voor de noodzaak aanbreekt, zodat het slechts een klein stapje hoeft te zijn en de noodzaak wegblijft. Webloggen is vooruitkijken. En een minder breedlachende premier zou ook helpen. Hij moet veel Bassie en Adriaan gekeken hebben vroeger. (Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen.) Ik wil een iets serieuzere premier. Ik heb het nu wel gezien met die conferences die opgevoerd worden in de Tweede Kamer.

En dan die vliegtuigen. Koop ze niet. Tenminste niet nu. Er is geen enkele noodzaak voor en degene die zegt dat de F16’s verouderd zijn moet maar eens in een veldje gaan liggen en zich laten beschieten door een F16. Het veld ziet er daarna uit of er een reuzenmol en elf bevers twee jaar lang ongestoord hebben mogen graven en knagen. Bovendien is de vijand niet meer de overzichtelijke Rus. Het zijn kleine groeperingen die, je als je eenmaal weet waar ze zich schuilhouden, uitstekend te lijf kunt met een 40 jaar oude straaljager. Sta ze weer toe door de geluidsbarriere te mogen vliegen. Ik mis die knal. Niet doen dus die JSF. Straks als we weer wat reserves hebben mogen de heren hun speeltjes weer hebben. Oh ja, de politie moet wel terug in Porsches. Want toen de politieporsche van de snelweg verdween ging het snel bergafwaarts met de mentaliteit hier.

Beschaafd en tolerant

Met redelijk veel plezier luister ik naar Avondspits op radio 1, een programma van Joost Eerdmans. Het gaat mij te ver om hem voormalig politicus te noemen, maar hij heeft in de kamer gezeten voor de LPF. Eerdmans is een echte rechtse rakker, met wie ik het soms ééns ben, soms niet. Hij beseft zelf dat hij soms wat kort door de bocht gaat en hij heeft ook respect voor meer gematigder meningen van de linkerkant, en heel soms geeft hij zelfs gelijk weg. Dat is ook de enige manier waarop je naar iemand met een uitgesproken mening kunt luisteren.

Zijn stelling van vanavond: schrap de privacy van misdadigers. Naar aanleiding van de strafvermindering voor de “kopschoppers” wat een naar woord is. En dan gaat het los op de radio. Half rechts Nederland hangt aan de lijn om te zeggen dat het het ermee eens is. Misdadigers moeten aan de schandpaal. Ze willen het ook niet over verdachten hebben, maar over misdadigers, want op de beelden is duidelijk te zien dat er een misdaad begaan wordt. Een advocaat met een tegengeluid zei: dat vind jij. Maar het gaat erom dat de rechter ook vindt dat er op de beelden een misdaad gepleegd wordt, en pas dan mogen de beelden gebruikt worden als opsporingsmethode. Niet als schandpaalmethode.

Wat ik steeds vaker aan mezelf merk. Ik ben niet zo gek op mensen die roepen dat iemand aan de hoogste boom moet of in dit geval aan de schandpaal. Niet omdat ik daar iets van vind, maar omdat ik vind dat we dat aan de rechter moeten overlaten. Dat vind ik niet alleen, dat is ook zo. De rechters gaan daarover, de mensen niet, dus waarom zouden ze het roepen? Rechters hanteren wetten. Die wetten zijn er in de loop der jaren gekomen omdat we daar om gevraagd hebben. Veel mensen zijn het er niet mee eens dat de rechter de wet hanteert, daar komt het op neer. En daarin schuilt gevaar. Mensen denken zo te komen tot een staat waar geen misdaad meer is, maar er zijn geen staten waar geen misdaad is. En degene die er het dichtst bij komen, zouden we daar willen wonen?

Uiteraard schreeuw ik moord en brand als de misdaad dichter in mijn buurt komt. Ik ben dus geen haar beter. Maar zolang dat niet het geval is, waan ik mij beschaafd en tolerant.