Een heldhaftig, vernederend avondje.

Ik wil niet te vroeg juichen maar omdat mijn eigen geheimen nooit veilig bij mij zijn doe ik het toch: mijn rug voelt sterk. Het was niet zo dat ik constant pijn had, maar als ik veel moest bukken moest ik toch weer vaak rechtop gaan staan om stijfheid weg te laten trekken. Ik ben vorige week begonnen met hardlopen en wat simpele ouderwetse krachttraining van drie minuten per avond, en ik heb het gevoel dat ik weer alles aankan. Ik weet dat dat niet zo is, maar ik buk me een ongeluk en voel er niks van. Het zal ook de kick zijn van het hardlopen en misschien houden mijn hersenen me voor de gek, ik hou daar rekening mee. Maar feit is dat ik me nu weer onkwetsbaar voel en dat gevoel is lang weggeweest. Vorige week heb ik drie keer een klein stukje gelopen, de eerste keer ging goed, de tweede keer ging beter, maar na de derde keer keerde de pijn in mijn linkerbovenbeen terug. Ik heb de huisarts om advies gevraagd, maar geen probleem, gewoon nog radiculaire pijn. Prima, even rust gehouden deze week en hoppa, daar liep ik vanavond mijn eerste vijf kilometer sinds jaren. En eigenlijk was ik amper moe toen ik terugkwam, maar dat werd ook veroorzaakt door de kick van het weten dat ik u dit verhaal mocht gaan vertellen. De winnaar voelt geen pijn, dat effect.

Toen ik terugkwam en op de bank wat zat uit te hijgen, stond er een programma aan waar we allemaal wel van gehoord hebben. Help, mijn man is klusser. Wat een schandelijk programma! Ik had het nog nooit gezien maar zoiets vernederends heb ik zelden gezien. Goed, het enige wat de vernedering rechtvaardigt is het feit dat de man zijn vrouw laat wonen in een krot. Maar dat is geen kwade opzet, de situatie is hem gewoon boven het hoofd gegroeid. Hij wordt op straat overvallen door een presentator van wie ik zeker weet dat die nog nooit een hamer in zijn hand heeft gehad, en hij krijgt het ene verwijt na het andere. Dan gaat de presentator met hem mee naar zijn huis, alwaar hij de wind van voren krijgt van zijn vrouw, die in een tochtig en vochtig huis woont. De presentator neemt het volledig voor de vrouw op, en de man, nota bene in marineuniform, breekt op televisie. Hoe heeft hij haar dit aan kunnen doen? Hij belooft beterschap en aanvaardt de hulp van het klusteam, dat hem vervolgens vernedert door werkelijk het hele huis onder de loep te nemen en te melden waar de arme man het allemaal heeft laten verslonzen. Dan gaan ze aan het werk, hij moet meehelpen, maar hij wordt wederom vernederd, doordat hij naast het klusteam nogal stuntelig overkomt. Ja, vind je het gek? Laat dat klusteam eens een 40mm snelvuurkanon hanteren op een marineschip! Losers.

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was, was de vrouw zwanger -weet ik niet eens zeker- en moest ze naar het ziekenhuis voor een echo of iets dergelijks. De marine klusser heeft eindelijk zijn draai een beetje gevonden tussen het klusteam dat zijn huis aan het repareren is, komt die negroïde presentator die nog nooit een hamer heeft vastgehouden hem weer verwijten dat hij aan het klussen is terwijl hij in het ziekenhuis moet zijn bij zijn vrouw. De onhandige man weet zich niet goed raad, laat zich afbluffen en druipt af naar het ziekenhuis, alwaar zijn vrouw hem in de armen valt. Dat dan nog wel. Maar hij had in moeten grijpen. Hij had tegen die Winston moeten zeggen dat hij zich even lekker met zijn eigen zaken moest bemoeien en dat zijn vrouw zich prima zou redden met een echo. We hebben het hier over een marinier, die kan toch niet even te kakken worden gezet door Marvin die hem in een watje probeert te veranderen? Bah. Zijn collega mariniers hadden de presentator moeten zekeren aan een helikopter en hem een rondje boven de stad laten bungelen, met zijn betweterige gedrag. En de hele familie de Mol erbij.

Goed, de vrouw van de marineman, die al heel blij mocht zijn dat ze een marineman had weten te strikken, had misschien wel een klein beetje gelijk dat het zo niet langer kon met dat huis, maar ze mag wel eens even iets verzinnen om het goed te maken met deze sympathieke jonge militair. Zestig jaar lang de afwas alleen doen ofzo.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

14 gedachten over “Een heldhaftig, vernederend avondje.”

  1. @Laurent: ik vind gewoon dat meer mensen dit soort smerige praktijken zouden moeten doorzien.
    @Margo: Ja, maar ik maak er ook een logje van.
    @Henderijn: ideale vrouw
    @Ria: ik heb het niet heel aandachtig gevolgd. Ik zat nog uit te hijgen.

  2. Ik was vanmorgen op een verjaardag en daar kwam de vrouw van de marinier binnenwandelen. Ze zag er wel gelukkiger uit dan in dat programma, ja.

  3. Als je een logje wil maken over tv programma’s, kies dan een programma waar iets over te melden valt. Heb je bijvoorbeeld Hier is … Adriaan van Dis, gezien??

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s