De dierenarts

Met twee katten naar de dierenarts voor de jaarlijkse inenting is een koud kunstje. Goed, het kost je een lieve duit, maar verder stelt het niet zoveel voor. Tenzij je je kinderen meeneemt, en dat had ik gedaan. Mijn kinderen moeten nodig naar een heropvoedingskamp. Ze houden tegenwoordig niet meer op met vragen stellen, en een pauze van langer dan een seconde tussen twee vragen zit er niet. Ze bemoeien zich met iedereen in de wachtkamer, en gaan naast andere wachtenden zitten om te vragen of die ook een beestje hebben. “Jij hebt lange nagels,” zegt Tammar tegen een mevrouw. En vervolgens: “die hond stinkt!” Zitten op een stoel is er niet bij, alles wat zich in de wachtkamer bevindt roept een vraag op. Een mevrouw tegen wie wij vroeger u hadden gezegd was “jij” en als Tammar het over haar had tegen Hans, werd ze zelfs vermaakt tot “hij.” Hij heeft een leuk hondje. Toen we eindelijk aan de beurt waren, waren we niet aan de beurt omdat er eerst nog een spoedgeval met een vogel voor moest. Prima, dan wacht ik nog even.

Even later toen we naar binnen liepen, Hans wilde een kooitje dragen dus Tammar ook, hetgeen weer voor vertraging zorgt, werden de dierenarts en zijn assistente aan een vragenvuur onderworpen. Hans vroeg of hij eens mocht luisteren door de stethoscoop, waarop ik gelijk zei nee, maar de dierenarts zei ja. Dus moest Tammar ook, en toen ze geluisterd hadden kwamen ze tot de ontdekking dat ze allebei maar één kat hadden geluisterd, en dat de andere nog moest. Nee, riep ik, en ditmaal ging de dierenarts er niet tegenin. Tammar hield ondertussen de assistente bezig doordat ze wilde laten zien dat ze haar naam kon schrijven, en Hans vond het nodig te vermelden dat hij de hele dag op de Wii had gespeeld, dat hij dit weekend weer mocht en dat hij woensdag vrij was, en dan weer op de Wii mocht. Ik haastte me om te zeggen dat de Wii vandaag was binnengekomen en dat het nog nieuw voor ze was, want het was niet onlogisch geweest als de dierenarts er het zijne van had gedacht. “Ah, er komen dus wel restricties op?” vroeg hij?

Ik zei tegen de dierenarts dat ze vanavond een hand vol waren, om hem te laten merken dat het niet altijd zo ging. Maar ik schaamde me een beetje voor mijn eigen gebrek aan educatieve kwaliteiten. Ik had ze in de wachtkamer al een keer bij hun arm gepakt, maar de kleine ratten ruiken dat je niet veel kunt doen met andere wachtenden in de wachtkamer, en ook deinzen ze er niet voor terug je helemaal voor paal te zetten door gewoon door te gaan met waar ze mee bezig waren.

Ik zie dit van tevoren niet aankomen. Ik heb geen idee dat ze me de oren van m’n kop gaan vragen, dat ze dat bij iedereen doen, dat ze met de stethoscoop willen luisteren, dat ze willen betalen, kortom, dat ze mij compleet overbodig willen maken. Als ik nu van te voren wist wat er zou gebeuren kon ik ook preventieve sancties zetten op wangedrag. En volgend jaar, als ik weer ga, ben ik dit vergeten en trap ik er weer in. Toen Tammar betaalde en nog wat geld terug kreeg, zei ze tegen de assistente dat Hans ook wat geld terug wilde, want dat was eerlijk. Bloody! Dit moet volgende keer anders. Stel je netjes voor, eet zoals het hoort en zeg u! Dat lijkt er meer op.

Bob en Sophie zijn weer gezond verklaard. Sophie zelfs kerngezond, en Bob voor zijn leeftijd nog behoorlijk. We weten het niet precies maar hij zal tussen de vijftien en de achttien zijn. Hij is sinds een jaar of zes bij ons, en heeft hier een prima oude dag. Tenminste, daar gaan wij vanuit, dat hij dat ook vindt. Bob is een goedzak die het liefst de hele dag op iemand ligt. Liefst op mij. Zodra ik ’s avonds op de bank ga liggen, komt-ie er aan met zijn kledingslopende pianospel en zijn dikke lijf dat altijd precies verhindert dat ik de tv nog kan zien. Maar verder wel opgevoed. Dat wel.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

21 gedachten over “De dierenarts”

  1. Ten eerste: ik heb mijn katten het eerste jaar ingeent en daarna nooit meer, geen enkele kat. Kerngezond!
    Ten tweede: je hebt leuke, spontane kinderen. Ze zijn leergierig en nieuwsgierig en durven vragen te stellen. Heel goed!! Ze komen er wel.
    Dus volgend jaar sla je de jaarlijkse inenting over en omdat je bent blij bent met je levendige kinderen ga je met het geld dat je uitspaart met ze naar een leuk museum. Of iets anders dat kinderen leuk vinden en ouders leerzaam.

  2. Joh, ze zijn in elk geval niet verlegen en zeer leergierig, dat is alleen maar positief. Waarschijnlijk vond iedereen jouw kinderen superleuk en maakten zij het wachten wat minder saai. En dat schamen, als ik zo om me heen kijk, hoort dat er een beetje bij vrees ik.

    Overigens doe ik hetzelfde als Margo, het eerste jaar de entingen en herhalingen, daarna niet meer. Maar goed, mijn katten komen niet buiten, dat scheelt.

  3. Margo en CInnEr zijn me voor, om precies te zeggen wat ik had willen zeggen 😉 Laat ik het dan anders zeggen: Waarschijnlijk had de dierenarts vreemder opgekeken als je was binnengekomen met 2 van die doorgedrilde jaren ’30 ik-zwijg-wanneer-U-spreekt-kinderen, zoals jij en ik waarschijnlijk nog ten dele beleefd hebben. Dat was destijds al een beetje ‘uit’, en sommige tantes hadden soms al medelijden met ons vanwege dat ‘ouderwetsche’, en op m’n 15e kreeg ik zelf ook weer zwaar medelijden met de kinderen van het deel van de familie die die vooroorlogse trend voortzetten.
    Kortom, de tijden zijn gewoon veranderd: kinderen die zichzelf op de 2e plaats leren zetten, raken (helaas ook) achter in deze keiharde tijd.

  4. Er moet toch een tussenweg zijn tussen die jaren ’30 gedrilde kinderen en die kinderen van nu, die alles mogen zeggen, alles mogen doen en in AH met die kutkarretjes tegen je benen aan mogen rammen.

  5. Nee maar de vrijheid van de kinderen wordt hier door de recensenten wel erg bepleit. Ik vind het juist heel erg goed dat Mack kritisch naar z’n kinderen kijkt en dat ze een beetje in toom worden gehouden. Het is voor het kind ook beter wegens aangepastheid in de samenleving dat ze hun eigen haan niet altijd victorie laten kraaien. Leert ze rekening te houden met anderen, dus heel goed van je Mack.

  6. Wij enten de katten wel in. Ik deed dat vroeger ook niet, 1 kreeg niesziekte en je wil niet weten wat een drama dat is!
    En je schaamt je, neem van mij aan. Ik pak ze alleen van tevoren aan, en ik ben harde Harrie. Pure angst laat ze zwijgen 😉

  7. Dhyan, uiteraard, dat ben ik met je eens. Vrijheid moet je aankunnen en kinderen kunnen dat nog niet. Ze worden door hun ouders als prins(es)jes behandeld en krijgen dus het idee dat ze heeeel bijzonder zijn en overal recht op hebben enzovoort. Maar ik heb niet de indruk dat Mack en Linda zo met hun kinderen omgaan.
    Vroeger, toen ik klein was, waren kinderen tweederangs burgers, ze mochten wel gezien maar niet gehoord worden. Je mocht geen vragen stellen want dan kreeg je lullige antwoorden die nergens op sloegen. Ik heb mijn kinderen niet als wereldwonderen opgevoed, maar wel serieus genomen. Met respect behandeld en hun vragen serieus beantwoord.

  8. Ik ook hoor Margot, daarbij heb ik ook niet de indruk dat Linda en Mack zo met hun kinderen omgaan, het wilde alleen even gezegd zijn als tegenhanger van de vrijheidsgeluiden alhier.

  9. Vroeger was niet altijd zo geweldig voor kinderen al scheelde het per gezin. Het tegenovergestelde is ook niet goed (de karretjes tegen je benen…) Een tussenweg dus. Ik vind het heel goed Mack dat je daartoe pogingen doet. Ze helpen niet maar kinderen onthouden het. Later weten ze dat er met pappa niet valt te spotten. Later 🙂

  10. Vanavond was ze enorm grappig, maar het liep uit de hand. Wilde niet gaan slapen en kwam steeds zogenaamd slaapwandelend haar bed uit. Is echt hilarisch, zo met haar handen vooruit en haar ogen dicht. Maar je moet wat, dus ik heb haar wel even aangepakt en toen dat niet hielp haar genegeerd. Ha! Dat doet pijn bij ze. Nee Tammar, jij bent stout geweest, papa leest nu even geen verhaaltje voor. Ze maakt echt misbruik van me. Huilend riep ze, papa, ik wil dat jij me weer blij maakt. Klinkt ook wel lief, maar ik ben naar beneden gelopen. Keihard ben ik. 😉 Maar toen sliep ze snel.

  11. @Dhyan: het kunnen waarderen dat kinderen vrolijk en leergierig zijn is toch wat anders dan propageren dat kinderen alle vrijheid van de wereld zouden mogen hebben. Net als dat vragen stellen in een wachtkamer en iedereen aanspreken met ‘jij’ iets anders is dan kinderen die in de AH alles bij elkaar gillen en met een kar tegen iedereen aanrijden.

    Als Mack had verteld dat zijn kinderen een hond hadden geschopt en de dierenarts hadden uitgescholden, had ik wel anders gereageerd 😉

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s