Kinderen zijn hinderen zei vader Cats

pannenkoekenhuis Zondag was Linda met Hans naar vriendinnen die allemaal een kind in de leeftijd van Hans hebben, en beter was het om Tammar niet mee te nemen, omdat ze dan net buiten de boot zou vallen. Tammar vond het prima, omdat ze niet door had dat Hans ging spelen, en nu kon ze rustig naar haar eigen televisieprogramma kijken. Aan het eind van de middag besloot ik haar mee te nemen naar een pannenkoekenhuis, wat ik best een gedoe vond, want ik dacht er met frietjes vanaf te komen, maar wat uiteindelijk een van de betere ervaringen uit mijn carrière als vader bleek te zijn. Tammar was in haar element en ik liet haar grotendeels haar gang gaan. Zo bestelde ze nadat ik een glas melk bestelde, een glas melk mét een rietje, vertelde ze de serveerster dat ze van haar fiets was gevallen, dat ze ook een keer een gebroken arm had, en dat Hans geopereerd was. Eén keer heb ik haar afgeremd en gezegd dat die mevrouw ook druk was, en dat ze niet de hele tijd naar haar verhalen kon luisteren. Maar voor de rest ben ik toch een beetje bang dat ik daas van aanbidding naar haar zit te kijken zonder in te gaten te hebben dat ze een betweterig kind is dat misschien wel irritatie opwekt bij andere volwassenen. Het ontbreekt er nog net aan dat ik mijn ogen dicht doe en mijn beide handen ten hemel spreid. Ze vond het “gezellig” zo met de kaarsjes op tafel.

Hans had leuk gespeeld, maar er was iets niet helemaal goed gegaan. Hij had een film gezien -Snuf de Hond en het spookslot- (door de EO uitgezonden als familiefilm) maar die was wat te heftig voor hem. Volgens een legende spookt het in een kasteel, want vroeger had Zwarte Bertram uit jaloezie met zijn zwaard de staljongen gedood. Dit scheen nogal uitgemeten in beeld te zijn gebracht, en sindsdien durft Hans niet meer naar bed. Zondagnacht heeft hij naast mij geslapen, en me een keer of vier wakker gemaakt met vragen over Zwarte Bertram, maandagavond hebben we om en om op zijn kamer gezeten totdat hij sliep, maar ook die nacht is hij meermaals huilend naar ons toegekomen, en vanavond huilde hij iets minder, maar nog steeds moesten alle lampen aan en heeft Linda een tijdje boven gezeten tot hij sliep.

Snuf de hond klinkt meer als Nijntje, lief klein konijntje, maar nee. Een iets te spannend verhaal voor een jongetje van zeven, (leeftijd vanaf negen jaar) al hebben de andere kinderen die het gezien hebben, nergens last van. Hij is ook wat gevoelig, net als zijn vader vroeger, maar die is inmiddels een ijskoude geworden. Het enige waar ik tegenwoordig nog bang voor ben is de duvel en z’n ouwe moer.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

15 gedachten over “Kinderen zijn hinderen zei vader Cats”

  1. Ja, dat erbij zitten herinner ik me nog bij oudste zoon. Hij was 8 jaar toen, en nog bang van alles.
    Bij hem zat er een paard in de kamer. En aangezien ik ook niets van paarden moest en moet hebben, kon ik me zijn angst best voorstellen. Een nachtlampje aan, de deur op een kier, ganglicht aan. Niets verdreef dat rotpaard. Een paar maanden, en ineens was die knol vertrokken.

  2. Nogmaals excuses vanaf onze kant voor de enge film…. We hebben het nog een keer nagekeken maar de kijkwijzer van KPN gaf aan vanaf 6 jaar en ouder. Dachten veilig te zitten. Maar nu begrijp ik ook waarom die chicken (mijn neefje) halverwege de film toch maar buiten ging spelen

  3. Heerlijk toch als kinderen zo in hun element zijn in een restaurant 🙂

    Filmkijken blijkt soms idd lastig. Bente keek van de week naar Briefgeheim die je mag kijken vanaf 9. Niets aan t handje dacht ik want ze is 9. Ze vond hem eng maar bleef natuurlijk wel kijken.

  4. Mn dochter is van niets of niemand bang maar deze film was voor haar (8)aanleiding om weken lang nachtmerries te hebben 😦

  5. Rond mijn 10de kwam ene ‘Carlo Rampi’ in een Italiaanse put vast te zitten en dat kwam een paar dagen voorbij op het Journaal. En daarvan konden mijn ouders niet zeggen ‘het is maar een film en dus niet echt’. Dat ik de naam van dat jongetje na al die jaren nog weet zegt wel genoeg.

  6. @Mack: Doordat ik het me zoveel aantrok ben ik waarschijnlijk sneller oude geworden. 🙂

    (Ik had nog wel even gezocht naar een bericht daarover, maar kon niets op het internet vinden.)

  7. @Ximaar: Alfredo Rampi, 1981. Ik dacht dat hij het overleefd had. Ik weet het ook nog goed, maar ik was 11, en misschien nog niet in staat dit goed te beseffen. Nu maakt het weer indruk.

  8. @Mack: Ik heb duidelijk wat in mijn hoofd door elkaar gehaald en zal mijn bovenkamer eens na laten kijken. 🙂

    Zo dacht ik altijd dat ie Carlo heette. Van Alfredo staat me als voornaam niets bij. Maar daarmee is idd wel het verhaal te vinden uit 1981. 3 maanden nadat het Jeugdjournaal in NL van start ging. Volgens mij besteedde dat jeugdjournaal er toen veel aandacht aan en vond ik dat link.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s