Voor als je het gemist hebt.

Ik erger mij een beetje. En hoe terecht dat is weet ik niet, maar ik erger mij gewoon. Vanochtend zag ik dat er meer sneeuw was gevallen dan ik verwachtte dus stond ik ook eerder op dan ik verwachtte. De hond gaat namelijk los bij zoveel sneeuw, letterlijk en figuurlijk, en ik vroeg of Tammar meeging de hond uitlaten met de slee.

Nou ja, toen we klaar stonden belde er een vriendinnetje met een slee aan, of Tammar buiten kwam spelen. Dat wilde ze natuurlijk graag, dus ik ben alleen de hond uit gaan laten, zonder slee. Maar toch! Het was half tien en ongeveer de hele straat had zijn stoep al sneeuwvrij gemaakt. Daar zou ik toch langs gewild hebben met de slee. Waarom doen die neuroten dat, vraag ik mij dan af? Valt er een keer sneeuw, moeten ze de laag gelijk om zeep helpen, als een boze buurman die een bal lek steekt.

Nu ik toch op dat onderwerp kom van die boze buurman, hoe kan het nu dat die buurmannen daar vroeger mee weg kwamen? Als kind accepteerde je kennelijk dat je iets fout had gedaan als je een bal in buurmans tuin had getrapt, en als buurman die lek stak, was dat jouw eigen schuld. In mijn perceptie althans. Als je dat in deze tijd zou doen, zou je openlijk aan de schandpaal gaan.  Nu ben je toch als buurman fout en niet als kind? Eigenlijk zijn we wel iets opgeschoten in de beschaving. En toch ook weer niet. Want de boze buurman kan niet meer de dictator spelen, maar het kind respecteert het grondgebied van de buurman niet meer.

Nou ja, hoe het ook zij, de sneeuw lag er weer voor even. Ik heb een foto gemaakt, voor de mensen die het gemist hebben.
sneeuw

Patries

Ik mag dan een buitenstaander zijn, de feiten niet kennen en geen beelden hebben gezien, toch weerhoudt me dat niet om over mevrouw Paay te schrijven. Want het is natuurlijk vreselijk wat zij zichzelf heeft aangedaan. Want zo zie ik het. Waar Patries er vol ingaat om degene aan te pakken die het filmpje online zette, zou ik waarschijnlijk plat op de grond gaan liggen van schaamte. Emigreren of nog erger. Ik zou me nooit meer durven vertonen.

Een collega had het filmpje op zijn telefoon, maar op mijn uitdrukkelijke verzoek heb ik hem gevraagd mij het niet te laten zien. Ik moet het niet. Prima dat oudere vrouwen seks hebben, maar ik zit er niet op te wachten om daar deelgenoot van te worden. Mevrouw Paay had daar wel eens over na mogen denken toen ze zich liet filmen terwijl er op haar hoofd geplast werd. Dat dat filmpje online zou gaan en zich razendsnel zou verspreiden is een risico dat je bewust neemt. Nu moest ik mijn collega overtuigen het niet te sturen. Voor hetzelfde geld had ik het gezien. Misschien moest mevrouw Paay zelf maar eens blij zijn dat ze niet aangeklaagd wordt wegens het met voorbedachte rade shockeren van onschuldige mensen.

Nederland, mijn vaderland.

Ik herken mensen die proberen te scoren en daardoor maar wat loos idealistisch gezwets de lucht in slingeren. Daarom kijk ik maar niet naar het lijsttrekkersdebat. In plaats daarvan verdiepte ik mij in een aflevering van Zembla, waarin het Nederlandse belastingklimaat werd aangevallen door onder andere Obama. Die noemde Nederland een belastingparadijs tot grote ergernis van Wouter Bos en Jan-Kees de Jager, die vervolgens druk hebben uitgeoefend op het Witte Huis, en vreemd genoeg heeft dit geleid tot het verwijderen van alle bij naam genoemde landen op de lijst. (Ned, Ier, Bermuda) In plaats daarvan sprak het Witte Huis slechts over belastingparadijzen.

Obama was niet de enige, hij had steun van enkele binnenlandse en buitenlandse belastingdeskundigen. In de Tweede Kamer bracht iemand aan de orde dat Nederland een belastingparadijs zou zijn, die vervolgens vakkundig de mond werd gesnoerd en door de voorzitter gemaand werd zijn woorden terug te nemen. Belastingparadijs, ontkenning en monddood maken van tegenstanders. Dat is ook Nederland.

Even daarvoor zag ik een item over de monopoliepositie van de pharmaceutische industrie, die veel te hoge prijzen rekende voor kankermedicijnen. En ik altijd maar geloven dat we het hier zo goed doen. Maar als dit zelfde item over Rusland was uitgezonden, had ik gezegd: zie je wel!

 

Bovenhands.

Na de winterstop begroette ik de trainer, een Molukker van mijn leeftijd en wilde hem een hand geven. Ik kreeg een handdruk terug, maar zo’n bovenhandse, alsof je gaat handje drukken, of armworstelen zoals dat ook wel heet onder kakkers. Ik zeg “doe eens even normaal man, ik ben al 47!” Hij ook, dus dat was het kennelijk niet. Het is iets dat je hebt of niet, en ik heb het niet. Komt niet geloofwaardig over. Het enige wat ik geloofwaardig kan is een zogenaamde “boks” als ik zojuist een hele flauwe grap heb gemaakt en iemand snapt hem.

Maar mijn  ex-baas deed het ook al bij me. Ook een veertiger maar bij hem zag het er totaal ongeloofwaardig uit, vond ik dan. Ik vind het vooral erg ongemakkelijk. Je moet nogal een stoere, gespierde kerel zijn, liefst met tatoeages, wil zo’n bovenhandse hand er een beetje uitzien. En ik hecht nogal aan het handen schudden als teken van respect, vriendschap en beschaving.

Maar je weet het niet, er zijn wel gekkere dingen gebeurd, en ik kan natuurlijk ook in de midlife crisis komen en voortaan bovenhands gaan. Al zie ik dat niet gebeuren, tenzij ik me aanmeld bij Satudarah, want daar is het juist weer geen gezicht als je een gewone hand geeft.

 

 

Allez les bleus

laguna-2Ik heb genadeloos toegeslagen vandaag. Ik weet niet wanneer ik begon met zoeken, volgens mij in december, maar ik heb hem gevonden, de ideale auto voor mij in deze fase van mijn leven. Toen ik vorige week schreef dat ik er eentje had uitgekozen, is dat hem toch niet geworden. Dat was namelijk een zilvergrijze Laguna, en mevrouw Mack vond hem als ik het zachtjes uitdruk, saai. Dus had ik mijn zinnen gezet op een zwarte Laguna, met automaat. Maar de afgelopen week heb ik met twee automaten gereden, een conventionele en een DSG, maar ik kan niet overweg met het feit dat iemand anders dan ik bepaalt welke versnelling er wordt ingelegd. Dus die liet ik op het laatste moment ook schieten.

Sinds een paar weken stond er in mijn favorietenlijstje een mooie blauwe Laguna Estate met behoorlijk veel vermogen. Alleen de Alfa die ik had, had meer. En deze Renault was handgeschakeld. En ruim. En mooi. En had weinig kilometers.
Voila, mijn derde Franse Voiture. Het is nu Italië 4,  Japan 3, Frankrijk 3.

Prinses

Ruim tien jaar geleden schreef ik een logje over een zakdoek, want ooit zag ik op tv Willem Duys zijn zakdoek aanbieden aan een huilende prinses. (Margriet) Sindsdien draag ik altijd een zakdoek bij me, voor het geval dat ik een prinses…afijn. En eindelijk, na jaren wachten, was het dan vandaag zover, er kwam een prinses op mijn kantoor die moest huilen. Ik twijfelde te lang en bood haar een stoel en een glaasje water aan, en toen ik terugkwam met het glas water was haar traan al weg.

Maar ik liet het er niet bij zitten en maakte haar opnieuw aan het huilen. En toen dacht ik: “het is nu of nooit” en bood haar mijn zakdoek aan en zij veegde haar tranen weg. Ik was een gentleman, en pas toen ze door had dat het een echte (schone) zakdoek was, moest ze lachen en vond het zo apart. Ik geef toe, het is ook niet echt meer van deze tijd, maar sommige dingen waren vroeger gewoon beter. Waar het huilen nou over ging, ik heb geen idee, want ik was te gefocust op dit magische moment.

Goed, ze was niet echt een prinses maar een Russische collega, en natuurlijk wist ik wel waar het over ging, maar dat mocht geen naam hebben vond ik. Iets wat ze beter doet dan gemiddeld, maar denkt dat ze het veel slechter doet, u weet hoe vrouwen zijn.

Over prinsessen gesproken, ik reed laatst langs paleis Soestdijk, dat ik vroeger toen ik klein was één keer gezien had en verder nooit meer. Het was een doordeweekse dag, ik was de enige die daar reed en verwonderde mij over hoe dicht dat paleis bij de weg stond. Een bronzen beeld van Koningin Juliana en Prins Bernhard staat in de tuin, en Juliana zwaait vrolijk naar de voorbijgangers. Ik werd overvallen door een gelukzalig gevoel. Wat een prachtige tijd hebben we meegemaakt toen zij koningin was.
juliana

Narcist

Ik hoorde op de radio een psycholoog met een specialisatie in houding en gezichtsuitdrukking verslag doen van een onderzoekje dat hem namens die radio gevraagd was te doen. Of hij een analyse kon maken van de persoon Trump op basis van de beelden van de inauguratie. Hierbij was hem een apparaat ter beschikking gesteld waardoor hij de beelden, beeld voor beeld kon bekijken. De man klonk niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen, en dat is waarom ik hem geloofde. Hij zei met klem dat hij geen diagnose kon stellen, omdat hij dat eenmaal niet doet bij een persoon die hij niet kent of gesproken heeft, maar desondanks had hij gelet op of Trump tijdens de inauguratie enige emoties toonde of vaderlijk vertrouwen uitstraalde, en het antwoord was helaas nee. Hij voldeed op basis van zijn uiterlijke kenmerken en gedragingen precies aan het beeld van een narcist met mogelijk psychopatische trekjes. Waarbij de psycholoog opmerkte dat een narcist iets heel anders is dan een psychopaat, omdat een pscyhopaat bewust probeert anderen pijn te doen, terwijl dat niet het hoofddoel van een narcist is.

Hoe het ook zij, ik wist genoeg. Binnenkort komen er hier verkiezingen aan, en ik kan wel weer moeilijk gaan doen en me verdiepen in de partijprogramma’s (lees: stemwijzer invullen) maar ik stem toch op iemand die niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen klinkt. Ik hoop dat ik ergens in de komende weken zo iemand weet te lokaliseren. Kortom, ik stem weer eens met de intuïtie. Uiteindelijk zijn dat ook gewoon je hersenen die razendsnel voor je nadenken zonder dat je het zelf hoeft te doen. En als ik nu met mezelf afspreek dat ik mijn intuitie volg en me daarna niet meer door mijn verstand aan het twijfelen laat brengen, dan kom ik er mooi vanaf deze keer. Maar je zal zien, net als altijd, loop ik richting stembus nog te twijfelen tussen twee, alsof het lot van de wereld er vanaf hangt, zo belangrijk acht ik mezelf. Narcist.

Een terechte angst?

Is het een terechte angst die veel mensen schijnen te hebben? Zou de geschiedenis van nazi-Duitsland zich nog kunnen herhalen in deze moderne tijden waarin de meeste mensen goed geinformeerd zijn en verlichte denkers zijn geworden? Zou  Trump het kunstje kunnen herhalen? Zou het zijn bedoeling zijn, is eerder de vraag. Hij krijgt niet echt heel Amerika mee heb ik het idee. Daar gaat het al mis. Alle ogen van de wereld zijn op hem gericht, terwijl Hitler toch een stuk anoniemer aan zijn snode plannen kon werken. Wat ik zelf ook een belangrijke indicatie vind is dat Trump pogingen tot humor doet. Goed, ze zijn heel slecht, maar ze zijn er. Niemand heeft Hitler ooit op een grapje kunnen betrappen. Bovendien had de wereld de pech dat er geen voorbeeld was dat waarschuwde voor wat er stond te gebeuren. Tegenwoordig ligt Godwin altijd op de loer om ons te behoeden.

Nee, ik geloof niet in het gevaar Trump. Tenminste niet in het gevaar als opvolger van Hitler. Daarvoor heb ik teveel vertrouwen in alle corrigerende systemen als de grondwet, de rechtspraak, de oppositie, de media, het volk en eerlijk gezegd ook in Trump zelf. Niet omdat ik vertrouwen in de man heb, maar wel in de aanname dat hij geen Hitler of Stalin is. Waarom het bij Hitler dan toch misging is moeilijk te zeggen. Het was de tijd, een slecht geinformeerde bevolking die snakte naar erkenning, een crisis, en dat in combinatie met ernstige, trotse Duitsers maakten dat de charismatische leider de wereld in een oorlog kon storten. Turkije is wat dat betreft veel enger.

Dus ja, wat hebben we dan wel te duchten hier in Europa? Volgens mij vier jaar lang ellendige journaal items van een man die zichzelf nog veel belangrijker vind dan wat je redelijkerwijs mag verwachten van de machtigste man ter wereld. Voorspelling? Amerika heeft zijn tijd gehad als wereldleider en China neemt die rol langzaam over. Zo denk ik er met mijn gezonde verstand over, maar dat wil niet zeggen dat je niet af en toe je hart vasthoudt. Ik kijk al uit naar de eerste dag waarop Trump niet in het nieuws is.

 

Aankooprechtvaardiging.

Ik heb mijn autokeus gemaakt, maar dat was nog geen eenvoudige opgave. Ik heb nu een geschikt exemplaar op het oog, en wil daar zaterdag naar gaan kijken. Het gaat allemaal gepaard met grote ergernis van mijn vrouw, die vind dat ik moet wachten tot maart, omdat in april mijn leasecontract pas afloopt. Maar vrouwen en auto’s, dat gaat niet echt samen. Die begrijpen het niet. Als het een hoogzitter met bekerhouders is, vinden ze het al goed. En ik heb naar hoogzitters met bekerhouders gekeken hoor, en om het nog een beetje leuk voor mezelf te houden zocht ik ze met enorme dieselaggregaten in het vooronder, en bijna was ik om. Tot ik  de reviews las en zag dat die motor niet de betrouwbaarste was die het betreffende merk ooit gemaakt had.

Ik heb zelf op het punt gestaan om een vierwielaangedreven terreinwagen te gaan kopen, een Japanner dus wat zou er in hemelsnaam mis kunnen gaan? Veel, volgens de reviews, ook hier zakte de moed me in de schoenen. Ik surfte van groot naar klein, van diesel naar benzine, ik verzon argumenten  om het allemaal weer goed te krijgen, en uiteindelijk ben ik uitgekomen bij de auto waar ik laatst al in proefgereden heb, en waarvan ik de meeste exemplaren in mijn favorietenlijstje had gezet. Op nummer twee staat de Fiat Croma, wat lijkt me dat een geweldige auto. Volgens de reviews uitstekend, en hoge kilometerstanden zijn geen probleem. Zeeën van ruimte op de achterbank, een lel van een kofferbak, zetels die je thuis zou willen hebben in plaats van je bankstel, en een motor van heb ik jou daar. Twee kleine nadeeltjes. Ik vind hem niet echt mooi, en hij is vrij zwaar.

Ik las laatst een aantal tips waarop je kon letten bij het kopen van een auto, omdat auto’s tegenwoordig een steeds hoger BMI percentage krijgen. Enerzijds door verplichte veiligheid, maar anderzijds door overbodige luxe, carrosserievormen en aandrijvingen. Een panoramadak bijvoorbeeld, weegt extra, maar laat ook veel warmte binnen waardoor de airco weer harder moet werken en de auto onzuiniger wordt. Vierwielaandrijving, het komt zelden van pas, maar je sleept wel altijd het gewicht van de constructie mee. En dan het ergste, er worden steeds meer SUV-achtige modellen verkocht, die qua ruimte niks toevoegen aan de auto waarop ze gebaseerd zijn, maar door het hogere model is er meer staal nodig en weegt de auto zomaar 150 kilo extra, die door een grotere motor gecompenseerd moet worden. Verder stond er nog een tip die iedereen kan toepassen, maar je moet er maar zin in hebben: tank je auto steeds maar halfvol. Je komt er makkelijk 200 km ver mee, en je rijdt constant met een lichtere auto, wat het brandstofverbruik weer ten goede komt.

De kunst met de aanschaf van een auto is dat je naar jezelf toeredeneert. Je aankoop rechtvaardigen. Cognitieve dissonantie, heet dat ook wel met twee lelijke woorden. Ik ben daar goed in. Zo moest het eerst een station worden, maar nu is dat niet per se nodig. Terwijl als ik een station had gekozen, ik gezegd had dat dat toch wel heel fijn is. Ik kan elke autokeuze rechtvaardigen. Als het allemaal doorgaat, vertel ik u volgende week wat het is geworden.

Mol, Knol, cholesterol

Mijn dochter kijkt vaakt naar vloggers. Enzo Knol bij voorkeur, maar niet uitsluitend. Dan kan ze urenlang met de koptelefoon op naar het scherm zitten staren. Ik heb wel eens een stukje meegekeken, ik vond het wel grappig en dacht niet dat het kwaad kon. Nu heb ik mijn mening bijgesteld.

Omdat ze zonder koptelefoon zat te kijken, en ik in de keuken bezig was, hoorde ik de mannetjes hun wijsheden uitkramen. Ineens zag ik het complot van de overheid. Enzo c.s. zorgen er met hun vlogs voor dat het volk dom gehouden wordt, zodat ze niet te kritisch zullen worden. Een kereltje van een jaar of vijftien las een paar keuzevragen op. Om één of andere reden moest dat in het Amerikaans. “What would you rather choose, never have sex again, or never learn anything new?” “Oh my God! What the fuck??” “Nee, you’re kidding me!!” “Ik kan niet kiezen,  mijn gameskills zijn nog niet op het ultimate level! This is fucking shit man!”

Soms denk ik dat er eens een goede hongerwinter over ons land moet razen. Dit extreem verwende gedrag van jongetjes die zichzelf zo interessant vinden, het is het cholesterol van onze maatschappij en onze hersenen slibben ervan dicht zonder dat we het in de gaten hebben. Kwade geniussen worden er rijk van, en hen interesseert het niet welke stront ze over ons land heen spuien. John de Mol is de kwade genius, Olav Mol is wat je ervan krijgt. Een vijftiger die ook niet meer anders weet dan WTF en OMG te roepen.

Ik heb mijn dochtertje voor het schaakspel uitgenodigd. Om die neuronen eens aan het werk te krijgen. Gelukkig ging ze graag op de uitdaging in. Alsof ze zich ook zat te vervelen bij die bagger. Het is ook mijn eigen schuld. Zit zelf ook vaak achter de pc, in plaats van mijn kinderen te vermaken. Maar ja, vraag ze maar eens mee te gaan fietsen…