Flexibel

Ik lig ouderwets plat. Mijn rug staat al drie weken op afbreken en gisteren was het dan zover. Het moet haast stress zijn, want ik leef al maanden in stress. Ik werk niet zinvol, en dat geeft me stress. Mijn baan gaat ook ophouden binnenkort, nu we voor de derde keer in twee jaar verkocht gaan worden. Afgelopen donderdag reed ik naar Keulen voor een ontmoeting met mijn eventuele nieuwe manager. Ik kan een andere functie krijgen, en die heb ik voorlopig maar aanvaard. Geen finance, maar beter dan niks. Met pijn je rug naar Keulen, aankomende donderdag een sollicitatie bij een ander bedrijf, nu plat, erg stressbestendig ben ik niet.

Als me iets duidelijk is geworden is het wel dat ik de veiligheid van een vaste baan nodig heb. Een vast bureau, en dan kun je erop gooien wat je wilt, dan breekt mijn rug niet. Maar als ik een speelbal ben, bezwijk ik. Afgelopen maandag dreigde ik te bezwijken maar toen greep ik in door allerlei dingen te regelen die geregeld moesten worden. Het hielp me weer even om overeind te blijven. Het grote probleem is om het vertrouwen vast te houden.

Het zijn lastige tijden. Alles wat ik geleerd heb lijkt er niet meer toe te doen. Of het nu kennis of opvoeding betreft, het is een andere wereld geworden. Met jaloezie kijk ik programma’s over mensen die op de rem trappen. Carrière is waardeloos. Het brengt je niks, behalve geld en verkeerde omgang. Heel vroeger geloofde ik dat je het moest nastreven. Toen dacht ik dat als je goed je best deed, dat het wel zou komen. Nu weet ik het even niet. Alsof de maatschappij zich heeft aangepast nadat ik me altijd aangepast had aan de maatschappij. En toen ik zo was, veranderde hij. Flexibel is het toverwoord. Voor een rug, maar ook voor een geest. Die van mij zijn star. Dus moest ik wel breken.

Pensionado’s.

Gepensioneerden van nu zijn de meest vermogende gepensioneerden ooit, las ik met enige jaloezie. En ik dacht even aan die vroegere jaren hier, waarin nog alles leek te kunnen. Geen beperkingen van hypotheekaftrek, consumptief krediet aftrekbaar, extra pensioenopbouw die je per saldo geld opleverde in plaats van kostte, vroegpensioenregelingen, en die onvermijdelijke rode broek.

De rode broek staat voor mij symbool voor de rechtse bal gehakt, de babyboomer die roept dat zijn generatie het land weer heeft opgebouwd. In werkelijkheid werkten ze beschermd door allerlei werknemerswetten bij de belastingdienst en voerden ze niet al te veel uit. Ze hebben goed voor zichzelf gezorgd, ja op de pof geleefd en nu ligt de rekening bij de huidige generatie.

Zo cynisch als ik het nu stel is het niet. Het was zo, en het leek te kunnen. Ik zou ook zeker van al die regelingen gebruik gemaakt hebben. Maar als ik eerlijk ben, ben ik wel jaloers. Met je 58e met pensioen zou voor mij betekenen dat het einde in de verte in zicht is. Nu ben ik pas op de helft van mijn carrière. En dat baart mij zorgen. Zeker nu ik zelf bij een groot Amerikaans bedrijf werk en zie dat je niks voorstelt. Als ze je niet meer hoeven geven ze je een paar centen mee en vlieg je eruit. Alle beslissingen worden voor je gemaakt, je hebt geen stuur meer in handen. En even iets anders zoeken wordt ook steeds lastiger. Misschien dat ik het over een poosje weer anders zie, als ik weer meedoe, maar nu laat ik toch mooi even zien dat ik anderen de schuld ga geven als ik mezelf niet lekker voel. Aandachtspuntje.

Operation purple bed

Al weken had ik het plan om het bed van mijn dochter een kleurtje te geven, maar daarvoor moest wel even een vrij weekend ingepland worden. Dat was dus dit weekend. Uiteraard heb ik last van mijn rug, dus dat drukte de pret. Ze wilde lichtblauw, maar na lichte overredingspogingen wilde ze paars, overeenkomend met haar paarse zonwering.

Ik dacht even een potje paars te halen, maar zo makkelijk ging dat nog niet. Er bestaan 400 soorten paars, en dus kreeg ik een waaier mee om de kleur te bepalen. Dat viel nog helemaal niet mee in het donker. Een kwartier later stond ik weer in de winkel met de juiste kleur paars. Ze begonnen over gronden, maar daar stak ik even een stokje voor. Dan zou het bed uit elkaar moeten, daar had ik geen zin in. Het is een kinderbed, geen showroomdeur. Ik heb laatst nachtkastjes geverfd, zonder schuren, dat ging ook prima, dus dit bed was al bevoorrecht dat ik hem ontvette en schuurde.

Nu is hij paars en staat hij te drogen. Het was maar goed dat ik er een groot zeil onderdoor getrokken had, want de verf viel natuurlijk om. (nieuwe vloerbedekking) En het bad en de wastafel zijn ook paars geworden, dat is minder. Morgen bij daglicht zie ik natuurlijk nog meer paarse ellende, maar dat zien we morgen dan wel weer. (Tita Tovenaar)
purple-bed

 

Geland.

Het is de laatste tijd zo dat ik een verschil van inzicht heb met mijn omgeving over mijn plaats in het leven. Ik vind hem zelf soms uitermate beroerd, terwijl anderen zeggen dat ik een luxeprobleem heb. Ik kan er nog niet teveel over uitweiden, maar het geeft onrust, en als er iets nodig is in het leven, dan is het rust en stabiliteit, behalve dan voor de mensen die zich wereldburger noemen, die hebben dat niet nodig.

Ik kijk naar debatten in het lagerhuis van Paul Witteman en moet constateren dat ik me niet thuis voel bij de schreeuwers die er zitten. Vroeger was Henk Bres de ergste, nu kakelt alles door elkaar heen, en alles valt elkaar aan. Ik doorzie de trucjes en ik hou er niet van. Met het lijsttrekkersdebat van gisteren zag ik hetzelfde. Men bedient zich van trucjes en probeert de ander uitspraken te ontlokken. Ik trap er niet in.

Ik weet overigens al wat ik ga stemmen, ik ben zojuist keihard geland. Ik hou er mee op, wat mijn betreft zijn alle debatten in de komende twee weken zinloos, ik ben klaar. Geen zwevende kiezer meer. Waarom zou je er ook lang over nadenken? Doe de kieswijzer, kijk of de uitkomst je bevalt en stem. Kun je de rest van je tijd beter besteden. Mensen die hun tijd goed besteden, worden toch al steeds zeldzamer.

Feyenoord – PSV

Vieze gore……

Doellijntechnologie. Ik snap wel dat Luuk de Jong razend werd, want die bal zat er niet in. En natuurlijk, achteraf zat hij er wel in, maar dat was toen Zoet de situatie al gered had. Dus dat dat niet begrepen werd, was volkomen logisch. Je zag de Feyenoorders ook al juichen terwijl de bal niet zat. De PSV’ers zagen het dus goed, de Feyenoorders niet. Jammer dat Zoet daarna de bal over de lijn trok, wat niemand had gezien, zelfs de scheidsrechter was verbaasd. Goed, Luuk zeurde wat lang door, maar hij was overtuigd dat hij het goed had gezien, en dat had hij.

Ze noemen hem een slecht verliezer. Maar meer uit leedvermaak natuurlijk. In Rotterdam is er in geen jaren een succesje gevierd dus smaakt de overwinnig zoet. Dat begrijp ik wel. Ik zit zelf anders in elkaar, ik jen niet, tenzij ik nog een rekening open heb staan. Dus toen ik een foto voorbij zag komen van een huilend jongetje met een PSV-shirt aan en 400 likes eronder, toen wist ik weer: oh ja, daar moet je verre van blijven. En nee, als het andersom was geweest zou ik die niet geliked hebben.

Qua resultaat valt er weinig op af te dingen. Feyenoord was beter en verdient het ook om landskampioen te worden. Volgens Johan Derksen zijn ze dat al, maar die man moet zoveel van zijn uitspraken weer terugnemen dat je hem niet erg serieus meer kunt nemen. Maar goed, dat Feyenoord de beste kansen heeft is een feit. Maar ik zou voorzichtig zijn met zulke uitspraken.

 

De nieuwswedloop.

Nu hoorde ik vanochtend dat Trump tegen kernwapens is, maar, omdat ze er eenmaal toch zijn, vond hij wel dat Amerika er dan ook de meeste moet hebben. Een geruststellende gedachte. Rusland heeft ongeveer 7000 kernwapens, Amerika zo’n 200 minder. Daarna komt Frankrijk met 300 kernwapens. Er zijn negen landen in de wereld die kernwapens hebben, en Zuid Afrika is het enige land dat ooit kernwapens had maar nu niet meer. De koude oorlog lijkt in ere hersteld. (getallen komen uit het radio 1 journaal van vanochtend)

Vroeger hadden Amerika en Rusland ongeveer 60.000 kernwapens, dus nu kunnen ze de aarde nog slechts 20 keer vernietigen in plaats van 500 keer. Het klinkt een beetje alsof de aarde een straf krijgt die overeenkomt met vijf keer levenslang voor een veroordeelde. Daar zal de tot levenslang veroordeelde van onder de indruk zijn, zeg! En wat zal hij blij zijn als hem vier keer gratie wordt verleend en hij slechts nog maar één keer levenslang hoeft uit te zitten! Zo is het met de aarde net zo. Als je hem één keer vernietigd hebt, kun je hem niet nog een keer vernietigen. Dus weg met al die zooi, is de logische redenering.

Maar de logica is ver te zoeken deze dagen, dus zegt de president van de Verenigde Staten dat hij er meer wil hebben. En hij wil ze niet gebruiken hoor, hij wil laten zien aan de wereld dat hij de grootste heeft. Make America great again. Nu heeft hij dan CNN geboycot in het Witte Huis, dus het lijkt mij een goed idee dat de pers hèm gaat boycotten. Gewoon niet meer in het nieuws brengen die man. Dan twittert hij maar tot hij een ons weegt. Maar ja, dat werkt niet want de pers gaat hem niet boycotten. En als ze het wel doen, zit er altijd een rat tussen die er toch met de primeur van doorgaat, zo redeneren ze allemaal, zodat niemand hem uiteindelijk boycot. Zouden ze het allemaal wel doen, dan hebben ze hem op de knieën.

 

Schooiers

De hartstichting belde vorige week. Met een smoes uitstel gevraagd. Gisteren belden ze terug. Ze vonden het belangrijk om hun donateurs af en toe te spreken. Dat vond ik al verdacht. Dus ik luisterde en wachtte af. Waarom ik donateur van de hartstichting was? “Nou” zei ik, “dan zullen jullie net eerder dan de nierstichting gebeld hebben? Het had wat mij betreft ook het longfonds kunnen zijn.”

Maar de aap kwam uit de mouw, of ik mijn bijdrage wilde verdubbelen. Nee! Drie euro per maand meer dan? Nee! Zou u dan u bijdrage willen verhogen met twee euro per maand? Nee! Één euro? Nee!

Wat een idioten. Voor hetzelfde geld zet je je bijdrage stop. Wat zeg ik, ik ga het gewoon veranderen naar het longfonds! Dat zal ze leren, die schooiers.

De waard en zijn gasten

Om zijn gebrek aan populariteit te doen keren, heeft Trump een aanslag nodig. Het is triest, maar waar. Omdat die aanslagen niet op bestelling plaatsvinden, heeft Trump zijn eigen geheime diensten maar ingeschakeld om er eentje te plegen. De plaats? Zweden. Het tijdstip? Vrijdagavond.

Probleem is dat hij zijn eigen geheime diensten niet meer onder controle heeft, en die de aanslag niet hebben uitgevoerd, zónder Trump daarover in te lichten. En ja, daar sta je dan als president van de Verenigde Staten op je persconferentie met foute info. Sta je eerst nog de pers te beschuldigen van verzonnen nieuws, krijg je dit.

Ondertussen is Zweden naarstig op zoek naar de aanslag, waarvan ze nu nog denken dat ze er een grapje over kunnen maken, omdat het de zoveelste blunder is van Trump, maar feit is dat ze net ontsnapt zijn aan een enorme ramp.

Pure speculatie natuurlijk, ik zou op deze bewering zelfs geen geld durven zetten omdat ik denk dat hij niet waar is, maar het was wel het eerste wat in mij opkwam. En zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten, dus volgens het spreekwoord  zou ik zelf tot zo’n complot in staat zijn. Ik doe tenslotte ook alles voor populairiteit. En voor geld.

Maar een advies aan Trump durf ik wel te geven. Zo’n Louis van Gaal-achtige act, past een president van de VS niet. Je kunt er een keertje de Championsleague mee winnen, maar da’s toch andere koek. Ik blijf het fascinerend vinden om te zien hoe het Trump nu al gelukt is te zorgen dat wij onze defensieuitgaven gaan vergroten. Tenminste, dat heb ik al in verschillende verkiezingsprogramma’s voorbij zien komen. En dan snapt de man toch goed hoe groot de invloed van de Amerikaanse president is.

 

 

Dat ik moet spugen

Naast mij ligt Tammar. Ze vroeg of ik alsjeblieft naar bed kwam want ze is ziek. Vanochtend ziek opgestaan; ze moest twee wedstrijden achter elkaar spelen en wij wisten niet of ze veinsde. Voor de zekerheid hebben we haar maar thuis gehouden met haar “gevoel dat ik moet spugen.” 

Maar ze veinst niet, er zit de hele dag al geen beweging in haar, ze wil geen tv kijken of computeren, alleen maar op de bank liggen. Precies op het moment dat ik lichte rugpijn heb en mevrouw Mack een weekendje weg is. Ik wilde vanavond nog een logje schrijven maar ik hoorde haar roepen, tenminste, na drie keer, en ik spoedde mij naar boven. Of ik dan alsjeblieft kwam slapen en ja, hoe zou je dat kunnen weigeren. Dan maar geen logje. Of eentje op de telefoon geschreven, want dat kan natuurlijk ook. Waarvan akte. 

Het gevoel dat ze moest spugen bleek een goed gevoel. En ze heeft het weer. Ik hoop toch dat ze een beetje slaapt vannacht. En ik ook. Truste. 

Het Trump-effect

Ineens dreigt van alle kanten gevaar. Artikel 5 van de Navo waardoor wij ons altijd lieten geruststellen is ineens niet meer die vanzelfsprekende grote broer die ons beschermde. Wij rekenden altijd op hem en etterden vrolijk voort, we werden immers beschermd. Maar de grote broer is ziekjes, en dus bleek de boze buurjongen ineens een gevaar waar we geen rekening mee hadden gehouden.

Terroristen, Russen, Turken, iedereen heeft het ineens op ons voorzien, en wij zijn weerloos. Ineens moeten hals over kop de defensieuitgaven omhoog. Je zult zien dat er zometeen stemmen opgaan om de dienstplicht weer in te voeren. We moeten ineens samenwerken met Duitsers want van Engelsen kunnen we niet meer op aan, net als van de Fransen die wellicht massaal op Le Pen stemmen, en we de enige bondgenoot met kernwapens kwijtraken. We worden een steeds makkelijkere prooi.

Uiterst vervelend allemaal. Hadden we nu toch maar niet zo’n grote mond gehad. Hadden we Poetin en Erdogan nu maar niet steeds belachelijk gemaakt. Want hoe moeten we ons nu redden, nu de vanzelfsprekende steun is weggevallen? Ik zeg, gedeisd houden. Hopen dat Poetin ons niet wil hebben. Goed om ons te realiseren dat we kansloos zijn, als de Amerikanen niet meer meedoen. Dat wisten we overigens al, dat hadden we al een keer meegemaakt. Maar we waren het vergeten. Dus voordat we allemaal uit de EU willen en willen bezuinigen op defensieuitgaven, is het misschien goed om ons te realiseren dat we onze grote broer nodig hebben. Of dat we in elk geval te klein zijn om het alleen te kunnen.