Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Hondengedrag

Na drie honden te hebben gehad weet ik inmiddels het een en ander over hun ge- en misdragingen. Honden zijn sociale beesten, echter zijn hun sociale uitingen beduidend anders dan bij mensen. Zij handelen vanuit hun eerste ingeving, die vaak de beste is. De linker op de foto is Milo, die logeert hier elk jaar rond deze tijd. Milo is bij ons hond aan huis, en Randi trouwens bij Milo thuis ook. Milo is een ongecastreerde reu van 5 jaar die er indrukwekkend uitziet, gespierd en een dikke kop, maar is superlief. Wel irritant, maar goed, hij wil graag aandacht. Met Randi is hij beste maatjes, samen in het bos grommen ze vervaarlijk en happen naar elkaars nek tijdens het rennen. Spelen heet dat, maar het klinkt als vechten.

Vanochtend in het bos stond Milo even voor het hek te wachten tot ik eraan kwam. Aan de andere kant van het hek stonden een paar andere honden. Omdat de kleinere honden zich veilig voelden door het hek wat er tussen zat, gaven ze extra venijnig van zich af, en maakten Milo duidelijk dat hij beter rechtsomkeert kon maken als hij nog langer wilde leven. Echter, ik duwde de poort open, en Milo, normaal de vriendelijkheid zelve, dook er boven op om de misdragingen van de ander af te straffen. Dit valt nog steeds onder het sociaal hondengedrag.

Niet alle baasjes, de meesten niet, herkennen dit en denken dat hun hond aan stukken wordt gescheurd. Een hoop paniek, geschreeuw en boze blikken. In werkelijkheid laten de honden elkaar alleen hun wapens zien. Er wordt niet gebeten, het is puur het bepalen van de rangorde. Ik laat ze dan even uitrazen, na drie tellen is het meestal weer voorbij. De hond die het onderspit delft accepteert dat zonder morren en verder is het duidelijk wie er voorrang heeft. Omdat mijn eigen hond, een teef van zes, ook nog wel eens dominant gedrag vertoont zou het mij niet verbazen als ik bij sommige mensen bekend sta als die aso met die tyfushonden. Echter, andersom wordt die van mij ook wel eens op haar plaats gezet, ze geeft zich dan over en dan zie je de baas van de andere ook wat angstig kijken. Of ik niet boos ben. Nee, ik ben niet boos. Ik loop in een losloopgebied waar honden loslopen en waar ze zich gedragen volgens hun eigen sociale regels, niet volgens het sociale systeem van de westerse mens.

Alleen

Het was de eerste dag dat het bos weer opengesteld was. Het bos gaat op slot van 15 september tot 25 december vanwege de bronsttijd, tenminste dat zeggen ze. De werkelijke reden is dat het koninklijk huis dan heerlijk vrij kan jagen in die periode. In elk geval, ik ging erheen met de hond, ik hou ervan om er alleen rond te zwerven in de uitgestrekte kroondomeinen.

Op de parkeerplaats stonden 386 auto’s geparkeerd. Allemaal mensen die er ook van houden om in hun eentje in het bos rond te zwerven. Eerst liep ik een verharde weg langs die mij wat dieper in het bos bracht. De meeste mensen zullen niet zo ver van de parkeerplaats gaan, dus verderop zal het wel stil worden, aldus mijn gedachten. De eersten die ik tegenkwam waren een man, een vrouw en een jong kind. De man was met zijn kind aan het dollen en ik dacht: nou ja, dat heb je in het begin. Een kilometer verderop kwam een oudere vrouw de heuvel af met haar aan de rolstoel gekluisterde man voor zich uit duwend. Dat vond ik al irritant, ik was al zeker een kilometer aan het sjouwen, mijn hartslag ging al omhoog, komt zij gewoon naar beneden zetten. Ze moest dus ook haar man omhoog hebben geduwd.

Nou ja, ik liep er voorbij en ik had het bos voor mij alleen. Voor 30 seconden. Toen kwamen er twee schreeuwende mountainbikers de heuvel afzetten. Al het wild in een omtrek van drie kilometer was nu verjaagd. Ik nam een zijpaadje. Nu begon de grote wildernis. Na driehonderd meter komt er een hardloopster op me af. Ik dacht nog: nou ja, een hardloopster, dat kan, die leggen grotere afstanden af dan een wandelaar, al liep ze niet echt hard. Echter, vlak voor mij zwaaide ze, maakte een rondje en jogde de andere kant op. De andere kant op? Daar is helemaal niks, hoezo gaat ze de andere kant op? Waarnaartoe dan? Ik liep een stukje achter haar aan, zij ging ergens rechts, ik ging links, nog dieper het bos in.

Hier was ik alleen, op mezelf en afgesloten van de bewoonde wereld. Een man en een vrouw, beiden grijs, dus niet in staat tot het afleggen van zulke afstanden als de hond en ik, kwamen me tegemoet. Met hun hond. Irritant. Ik was al zeker drie kilometer van de auto. Ik nam weer een zijweg, nu moest het afgelopen zijn. Twee ruiters in galop stoven me voorbij, die mogen hier helemaal niet komen, dus dat telt niet. In de verte zag ik nog een mountainbiker, en nog verder in de verte kwam een hele groep wandelaars op me af.

Nu was ik er klaar mee, ik nam een afslag en daarna een vaag pad waarvan ik niet eens wist of ik er wel in mocht. Hier was ik eindelijk alleen. Het grote genieten kon beginnen. Ik liep over gevallen bladeren en stapte in een diepe plas die voor mij onzichtbaar was. Mijn schoen en sok waren helemaal nat, maar dat deerde niet, dit onbegaanbare pad was niet voor pussy’s. Ik volgde het pad dat door het bos kronkelde en keek eens om mij heen. Hier kende ik het niet. Waar was ik eigenlijk? Gevoelsmatig moest ik rechtdoor, in de richting waarin ik liep, maar volgens het kompas moest ik terug, de andere kant op. Daar snapte ik helemaal niks van. Mijn gevoel zei het tegengestelde van mijn kompas. Ik was compleet gedesoriënteerd. Ik had het gevoel dat ik in de Twilight Zone terecht was gekomen.

Ik appte naar huis dat ik verdwaald was, en deze keer echt, want ik moest links volgens mijn kompas, maar rechts volgens mijn gevoel. Het oosten lag in het westen, het westen lag in het oosten. Tot mijn verbazing kreeg ik gelijk een appje terug, dus ik had ontvangst! Ik keek op google maps en liet mij leiden. Ook google maps stuurde mij de andere kant op en ik dacht, laat ik nu eens niet eigenwijs doen en doen wat kompas en google zeggen. Nu kwam ik ineens niemand meer tegen aan wie ik het kon vragen. Volgens Google was ik nog slechts 1 km van mijn auto verwijderd. Het leek weer te landen in mijn hoofd. Mijn richtingsgevoel was toch goed, het kompas ook. Wat er fout ging is dat ik geheel onterecht dacht dat Vaassen in het westen lag, maar dat ligt natuurlijk in het oosten. Hoe kon ik zo dom zijn?

Ik appte naar huis dat ik het weer wist, en de eerste mensen die ik weer tegenkwam in dit dichtbevolkte bos waren mijn buren van het oude huis. Of ik de wolf nog gezien had, vroeg de buurvrouw. “De wolf,” vroeg ik achteloos. “Nee niet op gelet. ” Ik was lekker een stukje lopen met de hond nu het hier weer mag. Lekker rustig hier!

Gelijkspel

We zijn net op tijd verhuisd om nog de kerstborrel in de buurt mee te maken. Volgens de buurt is ons hofje de leukste buurt, maar welke buurt zegt dat niet van zichzelf? Wat wel vóór deze opvatting pleit is dat wij er zijn komen wonen. Wat er tegen pleit is dat mijn broer op het andere hofje woont. Wij wonen hemelsbreed nu zestig meter uit elkaar, alleen kun je er hemelsbreed niet komen, je moet dus zeker 150 meter lopen.

Wat ook voor de stelling pleit is dat wij het hondenhofje zijn, onze achterburen zijn het kattenhofje. Wij hebben nu wel een kat het hondenhofje binnengebracht, maar we hebben ook een hond meegenomen. Het moge duidelijk zijn dat honden leuker zijn dan katten. Er schijnen ook mensen te zijn die dat niet vinden, maar volgens mij neem je een kat alleen als je geen zin hebt om een hond uit te laten.

Wat tegen de stelling pleit is dat op ons hofje Ronnie Tober heeft gewoond, en in het huis naast mijn broer woonde Henk Wijngaard. Die laatste kwam ik nog wel eens tegen bij het uitlaten van de hond vroeger. Die eerste wel eens bij Albert Heijn. Nu ben ik geen uitgesproken fan van Henk Wijngaard, maar het lijkt me een uitgemaakte zaak dat die beter is dan Ronnie Tober. Die laatste had een stomme hit over Sandra, Henk had toch een paar leukere meezingers.

De tussenstand is dus een gelijkspel. Ik ben denk ik ook de enige die er een wedstrijd van maakt.

Ingewikkelde kwesties

Het nieuwe huis geeft nu al rust en dat gaat denk ik nog beter worden als het oude huis overdrachtsklaar is. Vandaag heb ik nog even flink mijn best gedaan om de laatste spullen eruit te sjouwen, morgen de allerlaatste. Ik heb tig keren de trap op en af gelopen, ik ben drie keer op de milieustraat geweest, en de vierde keer kwam ik eraan, maar hadden ze het hek al 1 minuut voor tijd dicht gedaan, zodat de ambtenaren op tijd voor hun warme prakkie waren, en ik met mijn overvolle auto weer terug kon en alles in de tuin moest achterlaten. Dan loop ik wel te vloeken overigens, ik haat die mentaliteit, maar goed, wat doe je er tegen?

Nu zijn het nog een paar kleine dingen, de gaatjes dichtsmeren en schoonmaken, maar dat laatste hoef ik niet zelf te doen. Ik heb maandag en dinsdag vrij genomen, en daar kijk ik nu ook veel meer naar uit dan naar de vrije dagen in het oude huis. Dat geeft toch te denken. Ik heb daar mijn dagen een beetje internettend versleten, hier liggen andere uitdagingen op me te wachten. Ik ben bang dat ik hier niet meer zoveel vrije dagen opbouw als in het oude huis. Ik vind het zelfs niet zo erg dat we dit jaar niet op vakantie kunnen, dat zou ik in het oude huis toch wel gevonden hebben. Ik zie me hier al zitten in de zomer, in de veranda met een boek. Geen probleem. Frankrijk ligt er in 2021 ook nog wel.

Nee, eerst baalde ik een beetje van Linda’s drang om naar een ander huis uit te zien, een jaar nadat we het oude hadden opnieuw hadden laten schilderen en behangen en vloerbedekking hadden laten leggen. Maar nu bleek ze het achteraf toch weer bij het rechte eind te hebben, zoals zo vaak als het gaat om de simpele maar belangrijke dingen in het leven. Bij ingewikkelde kwesties die er verder niet toe doen heb ik overigens wel altijd gelijk.

Op zijn plaats

We zijn inmiddels over, en ik geloof wel tot grote tevredenheid. Ik heb hier een heel ander gevoel in dit huis. Ik vind het lastig uit te leggen, maar het is alsof het huis op me heeft staan wachten al die jaren zonder dat dat wederzijds was. Maar nu ik er weer ben snap ik pas wat ik gemist heb. Vrijwel alles klopt ineens. Het is 25 jaar geleden dat ik uit deze wijk vertrok, en nu ben ik terug. Ik liep al dezelfde ronde met de hond die ik vroeger met onze hond liep, en ik kwam al een mevrouw tegen die ik vroeger ook tegenkwam. Vroeger had ze een Rottweiler, Boris volgens mij, nu een labrador. Ik liet geen herkenning blijken, zo goed kende ik haar nu ook weer niet, maar apart was het wel. Er is niet eens zo heel veel veranderd hier, op het eerste gezicht.

Ik heb de eerste nachten geslapen als een roos, het is hier veel stiller. Dat geldt ook voor mijn werkkamer. Dat het er stil is, niet dat ik er slaap als een roos. Er wonen hier wat stillere mensen, maar dat was vroeger ook al zo. Als ik in ons oude huis in bed lag hoorde je toch vaak ’s avonds laat nog luid pratende mensen op straat, ik vroeg me dan wel eens af wat er in die koppen om ging.

Als ik er nu kom om nog wat zaken af te handelen heb ik al gelijk niet meer het gevoel van een thuis. Dat kan snel gaan. De kat denkt er volgens mij al net zo over, die ligt hier rustig in huis te slapen, over een poosje mag ze naar buiten. Dit huis heeft rust over zich, dat had het andere niet, door welke oorzaak dan ook. Misschien voelt iedereen het. Het oude huis, ik moet er ineens niet meer aan denken. Kennelijk waren we hier toch meer aan toe dan we dachten.

Ik heb ook slecht nieuws gehad vorige week, het betreft de gezondheid van een familielid, dat knaagt ook wel. Liever zou ik dat niet hier melden, maar ik heb dan het gevoel dat ik iets achter hou, en ik niet vrijuit schrijf. En een oplettende lezer zou dat misschien kunnen oppikken en niet begrijpen waarom ik wat gereserveerd ben. Vandaar.

Laatste nacht

Morgen verhuizen we. Ik lig nu voor de laatste keer op onze oude slaapkamer. Stemt dat mij droef? Neen. We hebben hier fijn gewoond maar het werd nu eens tijd om onze laatste bescheiden woonwensen te vervullen. Een mooiere tuin en een beetje groter. Zomervakantie zit er deze keer denk ik niet in, maar we hebben nu een mooie veranda, dat is al een soort vakantie. Ik hoef dus niet Willeke Alberti’s hit over het oude huis te draaien want we zijn er ook wel klaar mee. Mooi geweest hier.

Als u nog een miljoen heeft liggen, er staat een pracht van een huis te koop een kilometer verderop. In Amsterdam mag je daar dan een rijtjeshuis voor krijgen, dit is prachtig, vrijstaand, in het bos, reeën in de tuin, een plaatje. Mocht ik ooit nog eens een hele slechte plaat uitbrengen, dan koop ik het met de opbrengst.

Maar voorlopig niet. Ben er even klaar mee, met dat verhuizen.

Chromebook

Mijn dochter had gespaard voor een chromebook. Om het benodigde bedrag bij elkaar te krijgen deed ze klusjes. Kinderarbeid, zo u wilt. Zaterdag heb ik er samen met haar eentje besteld, vandaag kwam hij binnen. Ik werk thuis op maandag, dus ik mocht het ding in ontvangst nemen. Ik richtte hem in volgens de regels van Google, en binnen de kortste keren was alles geblokkeerd. Je kon alleen nog inloggen en dan moest je vervolgens een code ingeven die er niet was. Ik wist wel hoe dat kwam, maar zo was de situatie. Er kon niks meer.

Ik resette hem, en heb nu gelogen tegen google over haar leeftijd. Nu lukte het wel. Als je het eerlijk deed, moest je een onbegrijpelijke familie link inschakelen waarmee je je kind in de gaten kunt houden. Die app blokkeerde ongeveer alles. Ik kreeg het ook niet goed ingesteld. Dus weg ermee. Op het gevaar af dat ze me nu financieel ruïneert of op sites komt waar ze niks te zoeken heeft, kan ze nu overal bij. Ze is nu acht jaar ouder dan ze is. Alles voor je dochter die zo uitgekeken heeft naar haar chromebook. Zelfs mijn badmintonavond liet ik gaan om dit recht te krijgen. Dat deed me best zeer, maar ik kon toch moeilijk haar nieuwe chromebook zo laten dat ze er niks meer mee kon? Maanden voor gespaard, dochter, vader, opofferingen. Ik geloof niet dat het anders gekund had.

Kluizenaar

Er was iets met een banaan die aan de muur was bevestigd met ducttape. Dat was best grappig. Je moet er maar opkomen. Maar om het kunst te noemen, dat gaat mij wat ver, maar ik ga daar niet over. In elk geval, iemand had 130.000 euro neergeteld voor deze flauwekul. Ik ben heel benieuwd naar die iemand. Volgens mij ben je dan labiel en niet meer in staat om eigen keuzes te maken. Gelukkig was er ook iemand die de banaan had opgegeten. Weg 130.000 euro. Hij noemde deze opeet actie ook een kunstwerk, dat vind ik dan weer terecht. Ik vind dat kunstwerk zeker 140.000 euro waard, en als ik het had zou ik het zeker kopen, die opgegeten banaan.

Gelukkig zijn er ook nog normale mensen, al zien we ze steeds minder. Ikzelf bijvoorbeeld laat mij steeds minder zien. Gisteren was ik uitgenodigd voor een housewarming party, maar ik weet niet wat zo iemand denkt, dat ik op zaterdagavond na een dag zwoegen nog zin heb om me tussen anderen te begeven en sociaal wenselijk gedrag ga vertonen? Ik was kapot! Ik was blij dat ik samen met zoon en ook dochter de wedstrijd van PSV kon kijken. Dat is wat me blij maakt, die high fives die we elkaar na een doelpunt geven. Linda was wel naar de housewarming, het arme kind.

Ze is wel bang dat ik langzaam een kluizenaar word, en helemaal ongegrond is die angst niet. Ik hou niet van gezelligheid, tenzij ik het zelf gezellig vind. Ik heb een beetje geklust gisteren en vandaag, en ook dat vind ik wel leuk. Ik ben er niet heel goed in, maar ik kan een uurtje liggend voor een keukenkastje doorbrengen om uit te vinden waar en waarom de draaideur vastloopt. Ik ben meer denker dan doener. Ik wil eerst de situatie overzien en mij langzaam naar de oplossing toe werken. Als ik mijn zoon overhoor dan druk ik hem op het hart dat hij moet nadenken in plaats van klakkeloos leren. Als ze de vraag net anders stellen dan het in het boek staat, gaat het al mis. Alsof ik mijn vader hoor praten. Die kon er ook wanhopig van worden. Hij was ook een huismus trouwens. Zijn gezin, vakantie in Frankrijk, auto, werk, het bos, dat waren wel de belangrijkste dingen in zijn leven. Goh.

Clubliefde

Ik zette vandaag twee Ikea kasten in elkaar, en voor het eerst deed ik het niet volgens de instructies. De laatste keer dat ik het volgens de instructies deed was ik 11 uur lang bezig, met m’n handschroevendraaier. Nu ging ik dus een stuk sneller, maar daar staat tegenover dat ik een paar dingen opnieuw moest doen, en ik een kleine beschadiging heb veroorzaakt, die ik niet veroorzaakt zou hebben als ik het boekje had gevolgd. Maar ja, dan was ik nu nog bezig.

Nu kon ik PSV kijken, en constateren dat voetbal niet alleen draait om goede resultaten. Ja, natuurlijk, daar draait het in eerste instantie om, maar als die resultaten er niet zijn, en je wint eindelijk weer eens makkelijk, dan zijn de interviews met de spelers en de trainer ook mooi om te zien. Zo heeft PSV een paar grote talenten in de selectie, waaronder Mohammed Ihattaren, sinds vandaag de jongste speler ooit die op de Nederlandse eredivisievelden een penalty benutte. Hij volgt daarmee Ronald Koeman op, en dat alleen al is een aanwijzing dat dit een grote gaat worden. Mo is pas 17 en onlangs is zijn vader overleden. Hij moest huilen toen hij scoorde en ook achteraf tijdens het interview.

En dan hebben we Malen, die uiterst bescheiden maar op elke vraag intelligent antwoordend, de interviewer te woord staat. Af en toe een klein glimlachje. En Dumfries die lachend zijn aanvoerdersband afstond aan Affelay, de 33-jarige ex-international die eindelijk weer mocht voetballen. Het hele stadion scandeerde zijn naam, en iedereen was uitzinnig dat hij mocht invallen. Zelfs Jeroen Zoet, die toch een vervelende periode doormaakt, lachte.

En dan is er onze trainer, Marc van Bommel, die als trainer verantwoordelijk is voor de povere resultaten van de laatste tijd. Van Bommel vindt men over het algemeen arrogant, maar ik vind dat niet. Goed, hij is niet nederig, hij heeft een beetje hetzelfde over zich als Cruijff, alleen was Cruijff onaantastbaar. Glimlachen op de juiste momenten, en geen antwoord geven op de vraag als je dat niet wilt.

Een van de analisten was Marco van Basten, een man die ik zeer hoog heb zitten, als voetballer, als trainer en als mens. Hij is 55 maar heeft nog steeds een guitige kop. Hij is onpartijdig en geeft prettig commentaar. Hij is nooit zo negatief als anderen over PSV maar ook nooit zo euforisch.

Ik heb het allemaal tot mij genomen. Ik hou van deze club, en vanavond was een lichtpuntje. Daar kon zelfs de andere analist, zure haring en anti-PSV’er Hugo Borst vanavond helemaal niets aan veranderen.

Tastbaar

Laatst kwam ik via Wiki bij de paus terecht, ik moest opzoeken hoe hij ook alweer heette, want ik was zijn naam vergeten. Dit naar aanleiding van een Netflix film waarin Anthony Hopkins paus Benedictus speelt. Benedictus dus, en de huidige heet Fransiscus. Ik kon er even niet opkomen. Daar had ik bij Johannes Paulus II toch nooit moeite mee. En als ik het niet wist dan zei ik: Woytila.

Maar wat ik fascinerend vond was je dat je op zijn voorganger kon klikken. En vervolgens op die van hem, en die van hem, enzovoort, enzovoort. Zo ging ik anderhalve eeuw terug, totdat ik de eerste paus tegenkwam waarvan geen foto bestond, en ik scrolde door de middeleeuwen via de pausen Hilarius, Bonifatius en Urbanus, totdat de geboortedatums van de pausen niet meer bekend waren. Ik ging ruim 260 pausen terug in de tijd, totdat ik aanbeland was in de periode 67-76, waar de tweede paus, de bisschop van Rome, de Heilige Linus aantrad. Linus kwam uit Toscane, en stelde 15 bisschoppen aan. In de bijbel werd hij genoemd door Paulus.

En dat fascineerde me. Want Linus werd aangesteld door zijn voorganger, de eerste paus, Petrus, die u allemaal wel kent omdat hij de sleutels van de hemelpoort zou hebben, en anders kent u hem van de haan die drie keer kraaide. Ineens was ik terug bij Petrus via een chronologische lijst.

Het Vaticaan heeft dus een lijst liggen van pausen die teruggaat tot in de tijd van Jezus, of net daarna. Ik moest er even over denken. En dat doe ik nog steeds. Het is de andere kant op, van nu naar toen in plaats van de richting die de tijd volgt, van toen naar nu. Als je terug in de tijd wilt, en betrouwbaar wilt blijven, zal het verhaal op rails moeten worden gezet. Alleen dan kun je achteruit zonder van de koers af te wijken. Een locomotief met wagons kan zonder rails alleen vooruit. Achteruit wordt het een zooitje en zal de locomotief op een gegeven moment verder terug zijn dan de laatste wagon. Hoever de rails gelegd is, ik heb geen idee.