Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Zielig.

Ik zag een jonge vrouw, ik groette haar de eerste keer omdat ze bij haar tent zat en er een Nederlandse auto bij stond. Ik zag haar bij het meer, ze was er sneller door dan ik en daardoor ook sneller aan de overkant. Ik zei iets tegen haar dat ze lachend beantwoordde. En toen kreeg ik door dat ze hier alleen was. Ze was best dik, had zichtbare pigment vlekken en ik vond haar best aantrekkelijk. Ook wel een beetje zielig, eerlijk gezegd. Maar dat ben ik, altijd voorbarige conclusies trekken. Linda en ik liepen langs haar tent en ik zei tegen haar: ben je alleen op vakantie? En ze begon honderduit te vertellen en lachte in elke zin. Dat ze morgen verder trok naar de Pyreneeën, daar kwam haar vriend ook naartoe want die had geen zeven weken vrij, en ze vond het ook niks om met bevriende stellen met kinderen mee te gaan, en dit deed ze al jaren zo. Ik zei dat ik haar avontuurlijk vond maar dat wuifde ze weg met: “ach, het is maar de Provence hè? “

Ze had een behoorlijk grote tent opgezet, maar ze moest nog even ergens langs de decathlon want door de harde grond waren veel haringen krom, vertelde ze lachend. Ze reed in haar eentje door Frankrijk, kampeerde op verschillende plekken en vond het de normaalste zaak van de wereld. En ik dacht dat ze een beetje zielig was. Ik ben zelf een beetje zielig. Ik zou dat nooit durven, me alleen gaan zitten vermaken op een camping omdat anderen dan denken dat ik zielig ben. Bekrompen gewoon.

Overweldigend Frankrijk

Op de heenweg dacht ik na over wat mij nu precies zo naar Frankrijk trekt. En om preciezer te zijn: Zuid-Frankrijk. Natuurlijk heb ik er herinneringen, maar dat is het niet alleen. Het is ergens ook overweldigend, intimiderend bijna, dat hete zuiden. Zuid-Frankrijk is het echte werk, maar vlak over de grens in België begint het al. Bordjes met hellingspercentages en met “autoroute du soleil” en die armoedige stad Luik die je moet passeren of doorkruisen. Vroeger koos ik voor doorkruisen, maar tegenwoordig pak ik de snelweg op zoek naar de gevreesde helling vlak na Luik. Nu werden we omgeleid waardoor ik deze helling miste die ik nooit meer zal vergeten sinds ik erop reed in 1993. Maar tegenwoordig neem ik België met een korreltje zout. Het echte werk begint in Frankrijk.

Die zinderend hete autoroutes met hun tolpoorten waar het wemelt van de nerveuze automobilisten. Je rijdt vanuit je veilige baan ineens die fuik in en moet je het beste tolpoortje zien te vinden. Je kunt niet hebben dat je ergens aansluit en dat het poortje naast je de snellere blijkt te zijn.

En dan Lyon, waar je tegenwoordig omheen kunt, maar wat je natuurlijk niet doet, als die-hard autoroute du soleil fan. Dwars door de stad heen zul je, daar waar het krioelt van de auto’s, waar je het geluid van de krekels binnen in de auto hoort, en waar wegbewijzering in lichte kleuren met zwarte letters aangeven dat de grote stad Marseille nog meer dan 300 km is. Heel anders dan die veilige blauwe anwb borden met witte letters. Deze kleuren stralen uit dat het hier vijandig is. Hier ben je overgeleverd aan de norse Franse autoriteiten die het voorzien hebben op de nerveuze Nederlander die gewend is aan rubber tegels.

En dan die borden in vier talen, maar niet in het Nederlands, dat je moet remmen op je motor omdat je gewone remmen te heet worden op de komende afdaling. Tegenwoordig niet meer zo’n probleem maar vroeger schoten ze je met 170 voorbij, wanhopig door hun remmen heen trappend.

Om nog maar te zwijgen van als je pech krijgt en daar langs de kant staat en je in je gebrekkige Frans hoopt op vriendelijkheid en begrip. Welnee, in een onverstaanbaar spervuur van woorden zegt men iets, en verbreekt men de verbinding. Nee, dan was je blij als je weer op de camping aankwam en merkte dat de Fransen de beroerdste niet bleken te zijn, en dat het niet voor niets “la douce France” genoemd werd.

Het virus is klaar met ons

We zijn er weer. Na een jaartje afwezigheid vanwege een dure verhuizing, hebben we Frankrijk weer aangedaan. Net als vorig jaar heerst er een virus dat alles in de war schopt. Tenminste, als je je laat leiden door de journalisten. Het ene rampscenario volgde op het andere en wij lieten ons daardoor leiden. Toen we uiteindelijk groen licht hadden bleek er weinig aan de hand.

Uiteindelijk hebben ze bij de camping om onze QR codes gevraagd en moeten we in winkels een mondkapje op. Het laatste rampscenario dat ons vandaag bereikte is dat we Nederland niet meer in mogen zonder negatieve test voor de kinderen. Gaat precies in op de dag dat wij terugkomen. Wat een gezeik, alsof je je in Frankrijk gaat laten testen. Vier testen voor twee kinderen of 95 euro boete, ik denk dat het het laatste wordt.

Dat virus is allang klaar met ons, maar wij zijn nog niet klaar met het virus.

Vakantie 2021

Het is even doorbijten en vakantie voorpret is er niet bij dit jaar, maar er zijn nog twee hindernissen te nemen en dan kunnen we. Het begon natuurlijk met het rood kleuren van Nederland waar niemand op rekende, behalve als je goed naar de twijfels van de deskundigen had geluisterd. Ik zag mijn geld verdampen, maar dat bleek mee te vallen. In dat geval zouden wij het geld terugkrijgen. Ook als iemand positief getest zou worden was dat het geval. Een hele opluchting.

De volgende dag kwam alweer een domper. In Frankrijk zou iedereen boven de 12 die niet was gevaccineerd steeds moeten testen om een restaurant of winkel binnen te mogen. Dat zou geen doen zijn want onze kinderen moesten dan elke twee dagen ergens testen. De volgende dag kwam het bericht dat deze maatregel een maand werd opgeschort, wederom een opluchting.

Toen was ineens de 72-uurstest niet meer geldig en moest het een 24-uurs worden. Dit om het land binnen te komen. Onze test afspraken moesten dus worden verzet. Ondertussen kreeg ik een bult op mijn arm die gelijk is weggehaald door de dokter. Hechtingen er zelf uithalen in Frankrijk en de eerste dagen niet zwemmen. Nu kleurt Frankrijk weer rood. Linda is net hersteld van rugproblemen, dus ik ga vandaag op mijn eerste vakantiedag door mijn rug. Kan amper meer lopen.

Omdat ik mezelf ken had ik drie weken terug al een afspraak met de fysiotherapeut gemaakt, daar moet ik morgen heen. Hopelijk krijgt hij me op de been en kan ik morgen inpakken en zaterdag gaan rijden.

Deze vakantie kan er beter voor gaan zorgen dat hij super wordt…

Een groot mens

Nu ik toch met wereldliteratuur bezig ben, twee weken terug las ik “de kleine prins” van Antoine de Saint Exupéry. Ik heb het vroeger moeten lezen voor het vak Frans, maar ik had geen idee meer waar het over ging. Net als het verhaal in het vorige logje is ook dit verhaal van de kleine prins een verwijzing naar absurde situaties in de toen moderne wereld. En het laat ons zien dat we onze logische denkwijze verliezen naarmate we ouder worden. Ik zit nu eindelijk ook in die fase. Het heeft lang geduurd, maar ik merk dat ik dingen ga vergeten. Dingen die ik vroeger onmogelijk kon vergeten omdat de herinnering belangrijk voor me was. Maar dat is niet meer zo. De oorzaak is dat ik ouder word, dingen beter kan plaatsen, weet wat er toe doet, en inzie dat sommige herinneringen niet echt waren. Voor mij waren ze echt, maar degenen met wie ik de herinneringen deelde waren ze vergeten. Iets wat mij destijds onmogelijk leek.

Stel dat je ooit een afspraak hebt gemaakt met een dierbare of geliefde, dat je over tien jaar weer op de plek zult verschijnen waar je toen herinneringen deelde met hem of haar, dan is het zinloos om te gaan. Ik had vroeger een buurjongen met wie ik codetaal had. Toen ik hem jaren later via social media op het spoor kwam en hier een hint naar gaf, had hij geen idee. Hetzelfde met jeugdvriendjes. Ze waren totaal vergeten waar ons leven destijds om draaide. Laat staan vriendinnen die je eeuwige trouw beloofden. Volledig onbetrouwbaar.

Nou ja, dat laatste. Ik snap nu dat dergelijke beloftes loos zijn en al waren op het moment dat ze werden gedaan. En omdat ik nu ook zo ben geworden, andere prioriteiten heb ga ik mijn jeugd langzaam vergeten en word ik net als zij. Een groot mens waar de kleine prins niks van snapt.

Please, allow me

Alstublieft, mag ik mij voorstellen, ik ben een man van rijkdom en goede smaak. Zo begon Mick Jagger zijn lied “sympathy for the devil” dat hij schreef naar aanleiding van een boek dat hij las. Master and Margarita van de Russische schrijver Bulgakov. Jagger had het kennelijk in één keer begrepen. Ik kreeg het boek in 2016 en deed toen een poging. Onmogelijk doorheen te komen.

Onlangs deed ik een nieuwe poging en inmiddels heb ik het boek twee keer gelezen en de tiendelige serie op YouTube gezien. Het boek behoort tot de beste boeken van de twintigste eeuw en nu begrijp ik dat ook. Ik ben wel 50 jaar te laat, want volgens mij is het boek ergens in de jaren ’40 geschreven en eind jaren ’60 pas ongecensureerd op de markt verschenen. Er lopen drie verhaallijnen door elkaar en enigszins in elkaar over. Er is het verhaal over de duivel die Moskou bezoekt, er is het verhaal over Pontius Pilatus die Jezus veroordeelt, en er is het verhaal over de meesterschrijver en zijn geliefde Margarita.

Het boek zit vol met verwijzingen naar het absurde Sovjet regime, die voor mij, vijftig jaar later niet meer te snappen zijn. Desondanks bleef het verhaal mij deze keer boeien en begrijp ik waarom het als meesterwerk wordt gezien. Net als Mick Jagger word ik ook geïnspireerd door dit verhaal over de duivel wiens bestaan ontkend werd in de Sovjet-Unie. We zijn in andere tijden beland. Tijden waarin religie er niet meer toe doet, waarin omgangsvormen er niet meer toe doen, waarin literatuur er niet meer toe doet, waarin wetenschap er niet meer toe doet omdat vrijwel alles al ontdekt is. (volgens Robbert Dijkgraaf)

Alleen de liefde die blijft. Die is van alle tijden. Margarita bestaat echt.

Maatregelen

Ik denk dat er niet veel meer nodig is om mij in de ogen van velen een wappie te laten worden. Niet echt natuurlijk, want als ik een draai maak vind ik anderen wappies, maar mijn vertrouwen in de regering, overheid, wetenschap en de mensheid is nog nooit zo laag geweest. In het bedrijfsleven was ik het al kwijt. Regering hoef ik denk ik niet uit te leggen. Als de wetenschap nu overstapt naar iets waar Maurice de Hond al meer dan een jaar op hamert (ventilatie) dan vraag ik me af wat we daar aan hebben. Verder experimenteert het wat met ruimtereizen en laat het enorme hoeveelheden ruimtepuin in een baan om de aarde zweven, en waarborgt het de gezondheid van veel mensen, in wie ik nu juist mijn vertrouwen aan het verliezen ben.

Frans Timmermans mekkert weer in zijn typische gedramatiseerde stijl over klimaatontkenners en wijst daarbij naar de temperatuur in Canada. Punt gemaakt. Hij profileert zich als redder van de mensheid. Maar hoe meneertje dat wil gaan oplossen bevalt mij totaal niet. “We have no time to waste,” ik heb dat al zo vaak gehoord dat ik het niet meer geloof. En waarom grijpt hij dan niet in met de juiste maatregelen? Nee, we laten de markt bepalen. Met andere woorden, we jagen de consument op kosten om zijn kosten terug te dringen. Als er geen tijd meer te verspillen is dan moet je per direct kolencentrales sluiten en vleesindustrie verbieden. Maar er is kennelijk nog genoeg tijd te verspillen want hij hamert op een verbod voor de brandstofmotor in 2035. Op korte termijn zal dat een enorme extra Co2 uitstoot geven. Ondanks alle reeds genomen maatregelen gaat de Co2 uitstoot in 2021 naar recordhoogte. En dat ligt dan waarschijnlijk aan het feit dat wij ons niet aan de maatregelen hielden.

Hier in de omgeving houden ze zich sowieso niet aan de maatregelen. Hier is zwarte piet nog gewoon zwart, staan ze in de rij voor goedkoop vlees bij de slachterij, rijden ze het liefst diesel en stoken ze hout, veel hout. Ik sprak iemand die was drie à vier weken aan het zagen, maar dan had hij voor de komende zeven jaar weer genoeg. Ik zelf ben vooral bezig met wat voor auto ik hierna zal kopen. Moet ik vast rekening houden met wat de overheid wil? Of zal ik over mijn aangeprate angst heen stappen en maar gewoon doen wat nog mag zolang het niet verboden is? Ja, dat laatste. Een dikke 6 cilinder, dat lijkt me wel wat. Ongeveer de laatste kans. Misschien ben ik wel aan vakantie toe.

We hebben geen idee

Een ezel stoot zich in het gemeen, niet twee keer aan dezelfde steen. Aangezien ik geen ezel ben, dreig ik dat wel te doen. Vorig jaar zijn we geld kwijt geraakt door een korte vakantie die niet door kon gaan, en D-reizen failliet ging in de tijd dat wij op ons geld terug zaten te wachten. Er is een garantiefonds, maar dat geldt niet voor de familie Mack te V., zoals geen enkel voordeel voor ons geldt, maar uitsluitend voor anderen die we niet kennen. Dit jaar stond ons een mooie zomer te wachten volgens een zekere H. de Jonge. En inderdaad, het aantal besmettingen daalde als een torenvalk in duikvlucht wat alles te maken had met de vaccinatiegraad. Vorig jaar om deze tijd gebeurde exact hetzelfde, ik vraag me af waar het toen mee te maken had, aangezien er toen nog niemand gevaccineerd was. Maar oké, als het ons goed uitkomt dan hebben wij vertrouwen in de regering.

Dus met de dalende besmettingen en het steeds verder toenemend aantal gevaccineerden boekten wij Frankrijk. Iedereen die ik ken die dat ook deed hoefde niet aan te betalen, of heel weinig, wij moesten het volledige bedrag in twee termijnen in juni betalen. “Dat doen we dus niet, ” was mijn reactie, en de tegenreactie was: “dan vervalt uw reservering en bent u de eerste aanbetaling kwijt.” Goed, dan maar wel. Als Frankrijk op oranje zou gaan, zouden wij ons geld terugkrijgen.

Maar nu dreigt Nederland weer op oranje te gaan. (mooie escape voor het reisbureau) Want wij houden ons weer eens niet aan de maatregelen volgens de Jonge. Deze volksverlakker legt altijd de schuld bij ons, nooit bij zichzelf. Hij is die idioot die het een goed idee vond om superspreadevents weer toe te staan. Wat kan er misgaan met 1200 mensen in een benauwd zaaltje? Niks toch? Dan krijgen we zo meteen weer maatregelen die niet helpen en waar wij weer de schuld van krijgen in plaats van dat de man eens inziet dat de besmettingen plaats vinden in benauwde zaaltjes met veel mensen en niet buiten. (BLM demonstratie, geen besmettingen, mensen in overvolle parken, geen besmettingen, voetbalwedstrijden met publiek, geen besmettingen)

Ik zit me werkelijk af te vragen waarom we nu ingeënt zijn. Het was omdat we met z’n allen van het virus af moesten. Nu is dat alweer afgezwakt tot: we worden er minder ziek van. Straks is het: “Het hielp toch niet zo goed als we gedacht hadden. Eigenlijk hebben we geen idee waar we mee bezig zijn. “

Worteldoek

Op deze warme dag waarop Linda plat lag met haar rug, en waar ik ook nog toegezegd had de hond van iemand anders uit te laten, moest ik zo nodig de voor- en achtertuin doen. Achter viel mee, vegen, grasmaaien, kantjes knippen, maar voor moest het worteldoek eruit. Worteldoek is doek waar wortels dwars doorheen groeien en daardoor muurvast in je tuin zit. Heeft geen enkele functie en het weerhoudt liefelijke bloempjes om te groeien, en agressieve woekeraars trekken zich er niks van aan.

Het kostte me alle kracht die ik had, en het water liep van mijn lichaam. Het doek was loodzwaar omdat er zich een laag hard geworden aarde aan vast had gehecht. Een buurman en een buurvrouw kwamen een praatje maken terwijl ik buiten adem was. Het duizelde me een beetje van alle inspanningen. Ik dronk, en zweette harder dan ik drinken kon. Ik deed mijn polo uit tegen de warmte en als een oermens ging ik de strijd tegen de elementen lucht, aarde en water aan. Alleen vuur ontbrak. Uiteindelijk had ik alles eruit. Ik was kapot.

Ik ging douchen en was nog steeds kapot. En nu is het afwachten of we morgen niet twee krakkemikkigen in huis hebben. Maar het worteldoek is eruit. Wie dat heeft uitgevonden is ook niet wijs.

Varkens

Ik zei vorige week, never fight a pig. Daar werd figuurlijk een mens bedoeld dat zich als een varken gedraagt. En daar schilderen we het varken af als een smerig beest dat te vies is om bij in de buurt te komen. Op één of andere manier is ons eeuwen lang wijsgemaakt dat varkens een lage diersoort zijn. En ik geef toe, heel mooi zijn ze niet. Maar dat je hun vlees niet zou mogen eten volgens sommige religies is mij niet helemaal duidelijk. Tenminste niet waarom hun vlees niet, en dat van een rund wel. Sommigen zeggen dat het is omdat varkens alles eten en runderen alleen grazen. Dat ze daarom onrein zijn. Dat ze in de modder liggen te rollen en stinken.

Het zal allemaal wel. Als het gaat om vlees eten kijk ik liever de andere kant op. Ik hou niet van grote hoeveelheden vlees, niet bijzonder van barbecues, niet van biefstukken, maar ik eet vleeswaren en vrijwel elke dag zit er ergens in het avondeten wel vlees verwerkt. Ik denk er liever niet over na. Als ik vroeger wel eens zei dat het zielig was, zei mijn opa heel beslist: “elke dag vlees heb je nodig”. Dit om zijn dagelijkse stukje vlees niet in gevaar te brengen vermoed ik. Ik vond dat niet zo fijn, dat wegkijken, hoewel ik zelf ook niet actieve pogingen onderneem om te minderen.

Toch zou het mij niet verbazen als we over pakweg 150 jaar op onze huidige massale slachtingspraktijken heel anders terugkijken. Wellicht zoals we nu op de slavernij beginnen terug te kijken. Ik weet niet precies hoelang we dit al doen, dat massale gevreet van vlees, maar volgens mij is dat pas begonnen in de vorige eeuw. Ik denk tenminste niet dat er in 1800 al zo massaal gefokt en geslacht werd. Waarmee ook is aangetoond dat het allemaal wel iets minder zou kunnen om de mensheid te laten overleven.

Hier in de gemeente is een slachthuis in opspraak. Een dierenactivist had daar met de verborgen camera gefilmd en gore praktijken aan het licht gebracht. De betreffende medewerker die de varkens mishandelde is ontslagen. Hij wist precies waar de toezichtcamera’s hingen zodat hij de mishandelingen buiten hun zichtveld deed. Ik heb altijd gedacht dat als je in een slachterij kunt werken je volledig afgestompt moet zijn. Anders hou je dat niet vol. Tegelijkertijd besef ik dat mijn kritiek schijnheilig is. Maar de dierenactivist, die zich 20 dagen lang voordeed als medewerker om zo de misstanden aan het licht te brengen, is een held. Ik zou er nog geen stap binnen willen zetten.