Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

13 jaar

Een paar maanden geleden stopte ze met mij een kus te geven als ze naar bed moest. Ik dacht eerst nog dat het tijdelijk was, maar dat was het niet. Vanochtend stond ze voor haar spiegel haar ogen te potloden. Dat kunnen ze dan ineens, net als hun haar doen of een badhanddoek om zich heen dragen. Het moet een vrouwelijk instinct zijn, tot op de dag van vandaag weet ik geen badhanddoek om mij te vouwen zonder dat die na vijf seconden naar beneden valt. Mijn zoon wordt groot, mijn dochter volgt met rasse schreden. Ze is nog kind maar dat duurt niet meer lang.

Ik mag nog wel haar band plakken. Straks mag ik haar nog wegbrengen als ze uit gaat. Hoe gaat die relatie vader-dochter veranderen? Als ik me opstel als vader, het hoofd van het gezin, dan negeert ze me straks volkomen. Als ik onderdanig aan haar wordt, en ik plak haar band en ik rij haar naar waar ze naar toe moet, dan duldt ze zich tenminste nog om zich heen. Gaat het echt die kant op? Is dat het complot waar alle dochters die vrouw worden, inzitten?

13 jaar. Ze neemt de macht stiekem over. Het gaat heel geleidelijk. En ik moet eraan meewerken, want anders volgt eenzame uitsluiting. Als ik maar haar band mag blijven plakken en haar mag blijven rijden, dan vind ik het niet erg.

Ik herpak me, en voorlopig heeft ze nog niets in de melk te brokkelen. Maar het is zo’n scenario dat af en toe door mijn hoofd schiet.

Sergeant-majoor

De soldaat hier in huis hebben ze nog niet klein. Maar wat op de vorige school een voordeel was, namelijk zijn clowneske gedrag, werkt hier wat anders. Want grappenmakers moeten opdrukken. En goed, want anders moet het opnieuw. “Wat ben jij daar aan het doen, Van Huppelschoten? Ben je de grond aan het neuken? Begin maar opnieuw!” Of als je moe bent en je kont komt te ver omhoog: “wat is dat, Van Huppelschoten, wil je er soms iets in hebben ofzo?” (Excuses voor het taalgebruik van de Sergeant Majoor, die maakt bij elke nieuwe klas dezelfde grap.) Hij moest 73 keer opdrukken voordat het goed was.

En hij was al gewaarschuwd, hij moest zich scheren anders zouden ze het voor hem doen. Dus dat gaat hij voortaan wel doen denk ik. Daar gaat de opvoeding! In een week naar de kloten geholpen door Sergeant Majoor Bullebak. Met z’n grove bakkes. Ik heb al gezegd, vertel me waar hij woont ik ik gooi een baksteen door z’n ruit. Nou ja, het klinkt allemaal serieuzer dan het is, hij heeft er de grootste lol. Excoses voor het taalgebroik.

Twee mannen

Op de hei, het losloopgebied, kom ik vaak dezelfde mensen tegen. Zo is er de zwaar opgemaakte vrouw met haar Beagle, de stevig op haar benen staande vrouw met haar Chapei, de man met paardenstaart en zijn keffertje, de vrouw met haar stok en haar St. Bernard, maar ook een man die zijn jachthond altijd aan de lijn houdt en de man met de Mechelse herder die niemand aandacht schenkt.

Die laatste twee kwam ik vandaag tegen. De man met de jachthond aan de lijn is wat zonderling. Hij gaat altijd aan de kant als je eraan komt, laat zijn hond zitten, zegt goedemiddag tegen mij, en ‘rust’ tegen zijn hond. Hij spreekt het goedemiddag heel deftig uit, ik zeg altijd hallo terug. En het commando “rust” herhaalt hij een keer of twee heel rustig. Het klinkt ook heel rustgevend moet ik zeggen, maar het komt wat zonderling over.

Even verder kwam ik de man met de onverstoorbare Mechelaar tegen. De hond is inmiddels oud, loopt wat moeilijk, maar speelt nog altijd met zijn baas. Niet met andere honden, daar kijkt hij niet naar om. Je kunt zien dat dit een Alfa mannetje was, het beest is ondanks zijn ouderdom nog steeds imposant. Zijn baas lijkt hem perfect onder controle te hebben. Deze man zegt altijd hallo en loopt door. Net als zijn hond wil hij met niemand contact. Vandaag kwam hij fluitend aangelopen. Dat had ik nog niet eerder gehoord. Ik herkende zijn lied. Toen hij vlakbij was zei hij hallo, liep en floot door. Ik voel me zo verdomd alleen. Dat floot hij. Ik nam het zachtjes over.

Veertig jaar later

Ik heb mij soms afgevraagd welke muziek we allemaal missen. We zijn in 2021 aanbeland, en we missen natuurlijk het een en ander. Dit door het overlijden van bijvoorbeeld John Lennon en Elvis Presley. Dit zijn twee grootheden, maar er zijn nog talloze anderen die ons vroegtijdig verlieten en die, als ze zouden zijn blijven leven, ons getrakteerd zouden hebben op talloze hits. Hoe die geklonken zouden hebben, we zullen het nooit weten.

Tot gisteren dan. Nu weten we hoe de hits klinken die we misten. Abba kwam na veertig jaar met nieuwe muziek. “Don’t shut me down” en “I still have faith in you” zijn twee nieuw uitgebrachte nummers. Ik vind het geweldig. Meer dan dat. Dat een band die vroeger met hun muziek de sfeer bepaalde, een band waarvan mijn vader nog een LP kreeg voor z’n verjaardag, een band die de hele jaren zeventig domineerde, die muzikale geniën die ineens vroegtijdig stopten, dat die band na veertig jaar een nieuw album uitbrengt, ja, daar kan ik alleen maar met diep ontzag naar luisteren. Ik lag in bed met de koptelefoon in, luisterde naar de nummers en beeldde me in dat het 1983 was. Er was nog niks aan de hand. Abba was niet gestopt.

Kort over corona

We moeten het denk ik nog even over corona hebben, want ik snap er niet veel meer van. Niet dat ik me er ooit nog in verdiep, want ik heb er wel genoeg van. Een jaar en nog iets langer geleden werd er toch duidelijk gezegd dat we groepsimmuniteit moesten bereiken en dat zouden we hebben als ongeveer 65% van de mensen immuun zou zijn. Dan zou het virus geen kans meer hebben om weer op te bloeien.

Nu is alles anders. Er is een Delta variant die kennelijk alles in de war schopt. Nu is 85% immuun, maar kennelijk kunnen die overige 15% allemaal tegelijk in het ziekenhuis belanden. Ik geloof er helemaal niks van. Van die 15% is een groot gedeelte kind, die komen niet in het ziekenhuis. De rest is gewetensbezwaarde. Wat doen we nog moeilijk? Nou ja, ik zal wel iets over het hoofd zien. Ik ben tenslotte geen Hugo de Jonge, die al minister van volksgezondheid is, vicepremier en ook nog even de taken van de minister van medische zaken op zich neemt. Daar heeft hij kennelijk ook al verstand van.

Het hoogste goed

Ik raakte gisteren aan het bakkeleien met een moderator van een groep. Niet voor het eerst, van Autoweek ben ik definitief verbannen, natuur in Gelderland heeft me definitief verbannen en gisteren scheelde het niet veel. Autoweek heeft mij waarschijnlijk verbannen wegens irritant doen, maar heeft daarvoor nooit een reden gegeven. Natuur in Gelderland was na een of twee opmerkingen definitief klaar met mij, en ook gisteren schoot iets totaal in het verkeerde keelgat.

Een narcist geeft altijd de ander de schuld. Ik niet. Ik ben verontwaardigd over het gebrek aan inlevingsvermogen bij de ander. Over zijn gebrek aan humor en zijn gebrek om zich te verdiepen in wat ik nu precies zei, maar in plaats daarvan politiek correcte verontwaardiging te acteren. Maar ze de schuld geven, nee. Het is mijn eigen schuld. Mijn mening is soms stevig tegen de stroom in, maar die hoef ik natuurlijk niet altijd te ventileren. Die moet ik gewoon voor me houden, om zo een meerderheid waartoe ik niet behoor, niet voor het hoofd te stoten. Mezelf klein en onbelangrijk houden is beter. Wat heb je ook aan een afwijkende mening? Helemaal niks.

De moderator benaderde mij privé om te zeggen dat hij onze discussie had verwijderd. Ik bood mijn excuses aan voor mijn felle toon, en voor het feit dat ik mijn mening op zijn site had geventileerd. Maar dat ik er eenmaal wel zo over dacht. Vrijheid van meningsuiting is het hoogste goed, zegt men. Goed dat we dat in dit land hebben. Ik word niet door de overheid vervolgd, maar in plaats daarvan online afgemaakt. Maar ik hoef niet het gevang in. Ik moet gewoon bereid zijn om overal online verbannen te worden, wat natuurlijk een kleine prijs is voor het hoogste goed.

Soldaat

Die zoon van mij wil het leger in. Daarom is zijn school nu een voorbereidende opleiding voor defensie. Hoe hij hier precies bij gekomen is, is volgens mij omdat hij niks anders kan. Dat klinkt lullig, dat begrijp ik, maar het is wel waar. Dat wil echter niet zeggen dat als je wel iets anders kan, je ook deze opleiding kan volgen. Ook hier worden specifieke kwaliteiten gevraagd.

Wat ik niet wist is dat de soldaterij al is begonnen. Morgen moet hij zich weer melden op de kazerne. En weer moet er een tas mee waar meer dan 20 kilo aan spullen inzit, en wat volgens mij bewust veel te veel is om in die tas te passen. Alleen met hulp kun je de rits nog dicht krijgen. En van de Sergeant majoor moet alles erin! Alle overbodige zooi die alleen maar dient om die tas niet dicht te kunnen krijgen moet mee. En met die op springen staande tas moeten ze de bus in, naar de kazerne. En wat een leraar in jaren niet voor elkaar krijgt, weten ze hier na een dag; niks vergeten, anders is het opdrukken, rondjes lopen terwijl je klasgenoten in opdrukstand moeten wachten tot je klaar bent.

Het zelfstandig nadenken moet je kennelijk zo snel mogelijk worden afgeleerd. Je moet je natuurlijk zonder je dingen af te vragen in een gevecht kunnen storten want wat heb je aan een soldaat die orders in twijfel trekt? Ik zeg hem elke dag dat ik hem in wil schrijven op de Havo, maar hij verkiest dit. Prima. Ik ben toch wel trots op hem. Soldaat Hans. Mijn kleine aapje. Hansiepansie.

Fludeflu

U had natuurlijk gehoord dat Charlie Watts is overleden. De eerste sterfelijke Stone, werd er geschreven, maar volgens mij vergeten ze dan die ene die dood in het zwembad werd gevonden. In elk geval, Charlie was er al vanaf het begin bij. Ik las dat hij een erg goede drummer was, terwijl ik dacht dat hij een middelmatige was. Maar door het blad Rolling Stone (toeval) werd hij op plaats 12 van beste drummers ooit geplaatst.

Nu begeef ik me weer op een terrein waar ik niks van weet. Muzikanten, tenminste de muzikale onder hen, en vooral drummers hebben een grote aantrekkingskracht op mij. Want zij hebben iets wat ik niet heb, namelijk ritmegevoel. Dat ik geen maat of toon kan houden is een ding, maar dat ik ook niet hoor of iets fout gaat is twee. Zo zochten de Stones een nieuwe drummer omdat er eentje niet voldeed. Hoezo niet voldeed? Een drummer is toch een drummer? Beetje ritme houden? Dat werd dus Charlie. Volgens Keith Richards had hij een uniek ritmegevoel. Dan vraag ik me weer af, hoe uniek? Unieker dan Ringo Starr? Unieker dan Hennie Huisman? Ik heb zelf ook een uniek ritmegevoel. Ik kan uit de maat gaan in een zaal vol ritmisch klappende mensen.

U begrijpt: ik begrijp er allemaal niks van. En het frustreert me al jaren. Ik heb een opname van Elvis waarop te horen is dat hij de sessie stopt en zegt dat de drummer er op het einde een zootje van maakt, dus dat de take opnieuw moet. En vervolgens gaat het wel goed, alleen hoor ik geen verschil. Ik worstel al jaren met de vraag of muzikanten mij gewoon belazeren of dat zij echt andere dingen horen dan ik. Ik zie soms dingen die ik niet hoor. Dat een gitarist of bassist even niet meespeelt bijvoorbeeld. Maakt niks uit, de muziek klinkt exact hetzelfde. Zoals Joey uit Friends voor wie al het Frans ook hetzelfde klinkt. Fludeflu.

Genen

Ik zou wel eens een dag niks willen hebben. Gewoon niks. Dat je alleen hoeft op te staan, aan te kleden en in de veranda kunt gaan zitten. Met Chromebook. Zoals onze kat bijvoorbeeld. Niet dat die een Chromebook heeft, maar ze ligt hier naast me, opgerold als een slakkenhuis en geeft al een uur geen teken van leven, behalve dan het uitzetten van haar lichaam bij elke ademhaling. De hond ligt binnen op de bank in ongeveer dezelfde houding, maar de hond moet nog dingen. Zij moet er straks uit bijvoorbeeld. Met mij. Dus ik moet ook dingen. En er hangt nog een dreiging boven me van het vrijwilligerswerk wat ik voor de voetbalclub doe. Helemaal geen zin in. Zo vrijwillig is dat allemaal niet. En het gras is ook alweer aan de hoge kant.

De kinderen zijn vanochtend in alle vroegte vertrokken naar Walibi, Linda heeft ze naar de trein gebracht, dus die laatste ligt nu ook nog slaap in te halen. Het was de eerste keer dat ze alleen met de trein gingen, en er ging iets fout wat volgens mij alleen fout kan gaan als je mijn genen hebt. Hoewel dat bij mij nog nooit is gebeurd, maar ik zie het zó voor me. In Amersfoort moesten ze overstappen, dat hadden ze keurig uitgezocht, maar hoe stap je uit de trein als de deuren niet opengaan? Wisten zij veel dat je op een knop moest drukken? Die zijn dus doorgereisd naar Utrecht. Inmiddels zijn ze wel in Walibi, dus het is klein leed, maar je vaderhart krimpt wel ineen als je dat leest. Het is niet slim, oké, maar wiens schuld is dat? De mijne toch? Ik heb ze nooit meegenomen in de trein, en daarbij, ik heb eens opgesloten gezeten in een telefooncel in Frankrijk omdat de deur niet meer open ging. Een man of tien probeerden mij te bevrijden totdat er eentje op het idee kwam dat de deur misschien aan de andere kant scharnierde. Het is een aangeboren onhandigheid.

Gelukkig waren ze met z’n tweeën en is Hans sowieso trots op zijn onuitwisbare missers (hij appte mij een keer dat ik mijn telefoon thuis had laten liggen) maar het had mij kunnen gebeuren, met die deurknop. En dan de paniek die zou toeslaan. Ik haat het sowieso, reizen met openbaar vervoer naar onbekende bestemmingen. Nee, doe mij maar een keer een dagje niks. Of een ochtendje, zoals nu. Ook goed.

Kort van stof

Ik heb al meer dan 3700 logjes geschreven. Dat is veel meer dan een dik boek. Maar een aaneensluitend verhaal lijkt mij veel moeilijker. Wat ik doe is beleven (in de oude betekenis van het woord), het een beetje opleuken, uit mijn herinnering putten en beginnen te typen. Maar wat Stephen King doet lijkt mij veel ingewikkelder. Ik geloof niet dat ik in mijn leven langer dan een minuut aan het woord ben geweest. Even behoudens verplichte presentaties die afgedaan hadden kunnen worden met een e-mail. Ik ben nu eenmaal kort van stof.

Wat niet wil zeggen dat ik niet graag praat. Maar ik heb liever een interessante gesprekspartner aan wie ik vragen stel, dan een oninteressante waaraan ik over mezelf vertel. Van nature ben ik communicatief, door omstandigheden hield ik mij op de achtergrond. Ik merk wel dat ik veranderd ben. Ik doe dingen anders, al ligt het wel aan mijn bui. Zoals vanavond, sta ik buiten bij het cafetaria te wachten op de bestelling die Linda had doorgegeven, wordt er geroepen: “bestelling voor Linda!” Dan roep ik gelijk, “Ja, dat ben ik!”, en zie alle mensen om me heen lachen. Jammer dat toen ik wegreed er ineens een auto achter me stond die ik raakte. Ik stapte weer uit en vroeg van wie de auto was. Nummerplaat licht beschadigd, de eigenaar deed er niet moeilijk over. Vroeger zou ik licht in paniek zijn geraakt om zo ten overstaan van een aantal toeschouwers een auto te raken. Vandaar dat ik vroeger veel beter oplette waarschijnlijk.

In elk geval, ik moet nog eens een boek schrijven. Dat dan ook 400 miljoen keer verkocht wordt, anders hoeft het niet. Als ik muzikaal was zou ik muziek willen schrijven, maar dat doet het niet goed in mijn hoofd. Volgens mij is alles al geschreven. Je moet toch een jaar of 25 zijn en aan drank verslaafd om een geweldige hit te schrijven. En je moet pijn hebben. En muzikaal zijn, natuurlijk. Dat laatste wordt wel eens onderschat.