Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Het begint spannend

Gisteren nam ik een wat ongebruikelijk pad, een weg eigenlijk, waar je met de auto niet in mag. Ik deed het omdat ik een andere hond, Milo, bij me me had, en ik dacht dat je daar rustig zou kunnen lopen. De andere hond dacht daar anders over. Één streep terug naar de auto vanwege het geknal met vuurwerk op kilometers afstand. Onze hond wordt er niet warm of koud van. Vandaag deed ik er een nieuwe poging met alleen Randi. Ze mag hier los, omdat het een doorgaande weg is, maar het loopt dwars door het bos, en moest ik dus goed in de gaten houden of ik geen wild zag, want daar wil ze achteraan. Ze sprintte over de zandweg dat het een lieve lust was, en ze heeft mij aangeleerd om haar een koekje te geven op het moment dat ze naar me toe komt en mij verwachtingsvol aankijkt, zonder dat ik haar riep.

Opeens zag ik haar met haar kop in de lucht de geuren opsnuiven. Ik keek strak om me heen, maar zag niks. Ik zag zelfs het enorme zwijn niet dat op tien meter afstand stond. Randi zette de aanval in. Het is niet echt een aanval, het is wat honden doen. Ik schrok en riep haar terug. Het zwijn vluchtte op een drafje. Geen paniekerige sprint. Toen Randi op twee meter achter het beest zat, draaide het enorme beest zich om alsof het zeggen wilde: wat moet je nou? Ik schreeuwde tegen Randi dat ze terug moest komen, en na vijf seconden aarzelen deed ze dat. Verstandige hond. Het zwijn liet het er ook bij zitten. Genoeg losgelopen voor vandaag.

2021 persoonlijk

Het is tijd voor een terugblik, net als vorig jaar om deze tijd. Toen begon ik te melden hoe 2020 startte. Ik zal dat nu weer doen, momentje, even opzoeken wat mijn eerste logje van 2021 was. Oh ja, dat was er pas op 3 januari, omdat ik dagenlang had besteed aan een verbeterde versie van de top 2000, omdat daar naar ieders mening zoveel bagger in staat. 600 verbeteringen bracht ik aan. Daarom ben ik vergeten u allemaal een gelukkig 2021 te wensen. Bij deze nog.

Verder was 2021 het jaar van veel onnodige geldverspilling. En wederom het jaar van de zoektocht naar een andere auto, omdat een zoektocht eenmaal leuker is dan het bezit. (het bezit van de zaak is het einde van het vermaak), van acceptatie van mijn oorsuizen in de zin dat ik het alleen nog irritant vind in plaats van ontwricht te raken, maar het was vooral het jaar van de teruggevonden mensen. Niet dat ze vermist waren, maar ze zijn tientallen jaren uit mijn beeld geweest. In vrijwel alle gevallen zocht ik ze zelf virtueel op. Vrijwel allemaal klasgenoten.

Twee wil ik er even uitlichten. Een oud klasgenoot van vier Havo, die ik begin dit jaar in de krant zag staan omdat ze in Washington woont en er daar iets gaande was met aanhangers van Trump. Ik stuurde haar een bericht en werden we vrienden op FB. We zijn nu beter bevriend dan we destijds waren. Destijds stond zij middenin het leven, ik keek alleen toe vanaf de zijlijn. Ik heb haar verteld waarom dat was, ze had geen idee. Het is fijn om iemand te kennen met wie je een verleden deelt, al is het maar een jaar.

De ander is de dochter van een neef van mijn vader. Met haar schreef ik vroeger, we zochten haar, haar vader en haar zussen regelmatig op. Zij verloor haar moeder op haar 12e, ik mijn vader op mijn 15e. Ze weet weinig meer van die tijd, maar ik weet nog veel, ook over haar vader, die inmiddels niet meer leeft, en ze is blij dat we weer contact hebben. Ik ook.

Fijne jaarwisseling allemaal en een gelukkig nieuwjaar.

Neiging.

Ik heb een wondje onder mijn oog. Een vallende ladder was de oorzaak. Het was een winkelhaak die ze in het ziekenhuis dicht lijmden. Boven mijn oog zat een snee, ook die werd dichtgelijmd. Die laatste is genezen. Ik voelde een korstje en wist dat dat mis zou gaan. Want ik en korstjes, bultjes, puistjes, wratjes zijn geen goede combinatie. Toch viel het mee. Ik krabde het korstje eraf, maar het bloedde niet of nauwelijks. Dus daar kon ik mee verder.

Die onder mijn oog is een ander verhaal. De pleister zat daar wat langer dus ik kon er niet bij. Maar toen ik de pleister er wel afhaalde zat er een donkerzwarte korst. Daar kon ik niet mee lopen, dus ik pulkte het weg. Niet veel later was de winkelhaak weer open en het lijmen ongedaan gemaakt. Ik drukte het weer op zijn plek en plakte er een nieuwe pleister op. Dat was de enige manier.

Een dag of drie later probeerde ik het weer. De winkelhaak is nog dicht, maar het wondje bloedt nog dagelijks door het krabben. Het zit precies op mijn ouderdomswal, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik moet eraf blijven, maar dat lijkt schier onmogelijk. Of ik er ooit nog vanaf kom? Van het wondje wel, maar van die neiging waarschijnlijk nooit.

Poetin is boos

Op kerstavond sprak Poetin dreigende taal. Hij waarschuwde de NAVO niet verder naar het oosten op te rukken en voelde zich door hen verraden. Oekraïne zou in geen geval bij de NAVO mogen, net als elke andere voormalige Sovjetstaat. Het is een teken dat Poetin bezig is om de Sovjet-Unie weer in ere te herstellen, ook Poetin heeft een hang naar vroeger, toen alles nog beter was. Toen de Sovjet-Unie nog machtig, en een wereld op zich was.

Diezelfde Poetin wilde op kerstavond Scroogski kijken, een Russische film over een oude vrek die niks met kerstmis heeft. Dat doet Vlad elk jaar, het schijnt dat hij dan op kerstochtend opgetogen wakker wordt, zijn Amerikaanse tegenhanger belt en hem vrolijk kerstfeest wenst. Maar de film werd niet uitgezonden dit jaar. Voor het eerst sinds hij zich kon herinneren kon hij de film niet zien. Hij zocht op de staatstelevisie, op Netfliksi en Youtubski maar nergens was de film te zien. Humbugski, mopperde hij.

Biden ontving geen telefoontje met een kerstwens van het Kremlin en maakt zich inmiddels zorgen. Hij stuurde nog wat extra troepen richting Oekraïne. De spanningen lopen op en de wereld hoopt dat het niet tot een militair conflict komt. De kerstgeesten van de toekomst snellen zich naar zowel Poetin als Biden, in de hoop het naderend onheil nog af te kunnen wenden. Demolski, baas van de staatstelevisie is te verstaan gegeven dat als hij het nog een keer waagt om Vlad’s lievelingsfilm niet uit te zenden op kerstavond, het wel eens slecht met hem zou kunnen aflopen. Iets met polonium.

Boosterprik

Ik begreep dat mijn jaar aan de beurt is om een afspraak te maken voor een boosterprik. Ik maak er in elk geval geen haast mee. Ik heb tegen een aantal ziekten inentingen gehad, maar nog nooit drie in zes maanden tegen een en dezelfde. Ik word er ook werkelijk niet goed van wat ze zeggen. Nu helpen de eerste twee inentingen weer niet, het helpt zelfs niet als je langer dan tien weken geleden Corona hebt gehad, handen wassen bleek toch niet zo belangrijk, het enige wat nu helpt is de boosterprik, zeggen ze.

Het is nu inderdaad net of ze het niet weten en ze maar wat roepen. Alsof ze heel graag die booster in ons lichaam willen hebben. Dat is tenminste mijn indruk. Ik weet het helaas ook niet, en ik geloof nog steeds niet in stiekeme implantaten en trackingmethodes, maar ik geloof wel dat men momenteel de grip kwijt is en nu maar wat doet. Wat gebeurt er bij de volgende variant? Weer een prik? Kunnen ze ons niet beter massaal aan een Corona-infuus leggen? En nog steeds, hoe erg is dat Corona nu eigenlijk? Die laatste variant is de zwakste tot nu toe. En daar moeten dan kankerbehandelingen voor wijken, ik kan daar niet bij.

Ik hoef niet zeer binnenkort in het buitenland te zijn, ik heb niet zo’n haast. Maar je doet het toch ter bescherming van een ander, werd vaak gezegd? Welnee, je doet het omdat je anders niet op wintersport kunt, zoveel is nu wel duidelijk. Vijf miljoen doden tot nu toe, wereldwijd. Dat klinkt veel als het het allemaal mensen zouden zijn die anders nu nog zouden leven. Maar als je bedenkt dat er wereldwijd per dag ongeveer 150.000 mensen sterven, dan heb je na iets meer dan een maand de vijf miljoen bereikt. In de twee jaar dat er nu Corona heerst zijn er meer dan 100 miljoen mensen overleden aan iets anders. De Spaanse griep eiste in twee jaar mogelijk 100 miljoen doden, terwijl er toen de helft minder mensen waren.

En wat is nu de bedoeling, dat al die uitgestelde operaties later tot meer doden gaan leiden? Dat is wel prima? Ik vind de overheid op dit gebied totaal niet geloofwaardig meer. Ik moet nu terugvallen op mijn gezond verstand. Dat zegt nu: komt tijd, komt raad.

Een goede dag

Mijn eerste rijles kreeg ik op mijn 18e verjaardag. 32 lessen, twee theorie-examens, en een praktijkexamen later, had ik mijn rijbewijs. Een keer ging mijn rijbewijs de was in, waardoor mijn nieuwe niet de juiste datum van behalen aangeeft, en één keer werd het gestolen maar een paar weken later teruggevonden waardoor ik er ineens twee had, wat ik erg handig vond voor als het in beslag werd genomen, iets waar de politie nogal eens een handje van had in die tijd.

Ik rij dus nu bijna 35 jaar en nooit heeft het me verveeld. Altijd als ik plaatsneem achter het stuur en de startknop indruk of de sleutel omdraai, vind ik dat een magisch moment. En vanochtend bij min zes graden helemaal. Dan rij ik de auto voorzichtig warm, heb de stoelverwarming op de hoogste stand, mijn jas ligt op de achterbank en ik laat de techniek haar werk doen. Eerst door de ijzige koude door het dorp, en dan, na een kilometer of twee, drie op de snelweg staat de temperatuurmeter pas op warm, de stoelverwarming mag wat lager en de ventilator wat harder. De top 4000 op de radio, en 75 onbezorgde kilometers naar Nijmegen.

Na een lange dag ongestoord werken mocht het ‘s avonds opnieuw. Weer genoot ik van de techniek, de muziek, de warmte in de auto en de thermometer die min 3 aangaf. Langs de snelweg stond iemand met pech, daar moet je toch ook niet aan denken nu. Ik liet de motor de koude lucht opzuigen en reed in stevig tempo, maar ontspannen naar huis. Dit was een goede dag.

De weg naar kerst.

Ik geloof dat we het nu gevonden hebben. Het zal wel weer een vermogen gekost hebben maar we hebben een standaard voor een kerstboom. Voor een afgezaagde kerstboom, bedoel ik. Hij staat al twee weken en vandaag heb ik water bijgevuld. Er ligt vrijwel geen naald op de grond. En dat na jarenlang een kunstboom te hebben gehad, maar dat vond ik eigenlijk niks. De laatste jaren geëmmer met een boom met kluit. En de genoemde emmer. Nog nooit zoveel naalden op de grond gezien als bij bomen met kluit. Hoe dat kan is me ook een raadsel. Maar dit ding is ideaal. Boom erin, je zet hem vast met een paar klikken en klaar. Vorig jaar stond het ding zo scheef dat ik de top met een touwtje aan de muur had vastgemaakt. En de volgende ochtend lag de hele boom plat in de kamer. De hond had nog aangeslagen ‘s nachts maar ik wist niet waarom.

En dan hebben we nog een kerststalletje. Dat is toch wel de kers op de taart. Vroeger kon ik daar tijden voor gaan liggen om het tafereeltje te aanschouwen. Een kribbe, het kindje Jezus, Maria en haar onbevlekte ontvangenis. Nou ja, ik zeg het even expres fout, omdat de meeste mensen de onbevlekte ontvangenis verwarren met het feit dat Maria zwanger werd zonder gemeenschap met een man te hebben gehad (wat zeg ik dat toch netjes) maar dat is niet zo. Op acht december viert de katholieke kerk met de onbevlekte ontvangenis dat Maria werd verwekt en ter wereld kwam zonder met de erfzonde te zijn bevlekt, negen maanden voor de verjaardag van Maria op acht september. Ik ben gek op dit soort simpele dogma’s van de katholieke kerk, maar dit terzijde.

Mijn opa en oma (Maria van zeven september) hadden een veel grotere kerststal. Met losse stukken. Je kon er haast mee schaken. Zelfs Melchior zat erbij. Die stal was indrukwekkend, maar die van ons was liefelijker. Alles en iedereen had een vaste plek en bovenin zweefde een engel. Een cherub eigenlijk, maar dat voert te ver voor een kind.

Laatst reed ik naar Epe en langs de weg in een weiland stond er een levensgrote stal met de beelden van Jozef, Maria en Jezus. Voor hen lagen schaapjes en er stond een ezel. Ik bekeek het tafereel in het voorbijgaan en ik kreeg een warm gevoel. Sommige streng gelovigen zullen het er niet mee eens zijn dat iemand dit waagde te doen, maar ik werd er blij van. Dat werd ik als kind al, en nu ben ik 52. De weg naar kerst is het mooist. Mooier dan het eigenlijke feest.

Bang

Ik liep tegen zonsondergang in het bos, en wachtte tot het donker werd. Na zonsondergang mag je er niet meer zijn, maar dat geldt niet voor de zandweg die dwars door het bos loopt. Met de weg aan mijn linkerhand liep ik over de vlakten. Twee reeën kwamen uit het bos, maar toen ze mij en de hond zagen zetten ze een sprint over de vlakte naar het verderop gelegen bos in. Ik keek ze na en was onder de indruk van hun snelheid. Dat zou mijn hond nooit bij kunnen houden. Wolven schijnen het wel te kunnen. Op een open vlakte tenminste, tussen de bomen schijnen herten weer behendiger te zijn. Wat dat betreft moet de wolf hier z’n tactiek aanpassen want ten eerste jagen ze hier niet in troepen, en ten tweede kunnen ze een hert niet uitputten omdat de vlaktes niet zo groot zijn. Een hert steekt in een minuut een veld van een kilometer over. Ik geloof dat de eenzame wolf op de Veluwe meer als een katachtige jaagt. Besluipen en een korte sprint.

Zo liep ik wat te dagdromen totdat het donker helemaal inviel en ik naar de weg moest. Het was nog zeker drie kilometer over de heide. Overal om me heen zag ik schimmen die me aan zwijnen deden denken. En wat ze ook zeggen, in het donker in je eentje in het bos word je bang. Was er laatst niet een man door een zwijn aangevallen omdat hij iets van het pad af was? Het zwijn duldde dat niet en bezorgde de man een gapende wond. Wat als het zwijn mij in het donker niet duldt? Of een of twee wolven? Hoe kan ik er eigenlijk zeker van zijn dat ze een mens niks doen? Het was nog zeker twee kilometer naar de auto, en om mij heen hoorde ik geluiden. Maar ik zag niks. Ik was niet echt bang natuurlijk. Hooguit een tikkeltje op mijn hoede. Als ik nu maar tegen de hond praatte, dan zou al dat gespuis toch wel eieren voor hun geld kiezen? Bang? Welnee! Nog maar een kilometer.

Koekoek

De natuur moeten we niet onderschatten. Als wij haar kapot maken slaat ze keihard terug. Hoe ik dit weet? Ik heb een aantal voorbeelden gezien van staaltjes uit de natuur, waarbij het voor mij duidelijk is dat er meer omgaat ik de hoofden van dieren dan wij weten. Neem nu de koekoek. Een koekoeksvrouw weet hoe ze een andere vogel moet afleiden zodat ze snel haar ei kan leggen in het nest van de waard. Dan snapt ze ook dat het ei uitgebroed gaat worden door de waardvogel. Het ei is qua grootte en kleur zelfs aangepast. Het koekoeksjong weet snel na zijn geboorte dat hij de concurrentie moet uitschakelen. Zowel de andere eieren als jonge vogels worden het nest uitgewerkt zodat het koekoeksjong al het eten krijgt en hij snel groot wordt. Vaak veel groter dan de waardvogel, die in tegenstelling tot de koekoek geen idee heeft wat er gaande is.

Het koekoeksjong vertoont duidelijk instinctief gedrag. Niet aangeleerd maar aangeboren drang om anderen om zeep te helpen voor eigen gewin. Wat een mens van nature juist niet heeft maar later ontwikkelt. Hoe kan dat? Wie heeft dat instinct geprogrammeerd? Is het de bedoeling dat ik geloof dat er ooit een koekoek per ongeluk een ei in een verkeerd nest legde, dat het jong per ongeluk de andere eieren eruit ketste en toen een evolutionair voordeel had, wat hij verder ontwikkelde om zodoende alle koekoeken ervan te overtuigen voortaan hun eieren in andermans nest te leggen? Koekoek!

En die moederkoekoek, die al ongelofelijk knap de eieren van een waardvogel imiteert, maar ook schijnt te weten dat de ander ze gaat uitbroeden? Of heeft ze geen idee en denkt ze, ik moet mijn ei kwijt, ik leg het in het eerste het beste nest? En dan weet degene die dit plan bedacht dus ook dat alleen het ei geïmiteerd hoeft te worden, want anders trapt de waardvogel er niet in. Dat er een jong zo groot als een kip in het nest zit, daar trapt ie dan wel weer in. Zoveel dat ik niet begrijp.

Ik ben dus wat voorzichtig met de natuur. Zij weet dingen die wij niet weten. Je kunt haar niet ongestraft kapot maken. Voor je het weet duwt ze je uit het nest.

Angelique

Wat mij gebeurt drie dagen na mijn bericht “foto’s”! Ik had het toch over die wat zielige jongen op de klassenfoto die aan de zijkant stond, die ik me niet herinnerde, maar toen ik de foto uploadde was hij weggevallen? En dat ik het opnieuw ging doen omdat ik het niet op mijn geweten wilde hebben dat hij ooit deze foto zou zien, hem zou herkennen omdat hij de foto ook heeft, en dan zou zien dat hij ervan af was gelaten?

Ik kreeg dus een klassenfoto toegestuurd van een meisje waar ik nota bene het halve schooljaar mee gegaan was, Angelique heet ze, waar ik niet opstond omdat ik aan de zijkant stond en weggevallen was! Alleen mijn hand zie je om de schouder van Hans, een vriendje. Ik zei: “oh leuk, je hebt me eraf geknipt” en stuurde haar de versie waar ik wel opstond.

Verschrikt riep ze dat ze Bianca, van wie ze de foto had gekregen op haar donder zou geven! Maar ondertussen was het haar kennelijk niet opgevallen dat ik er niet opstond! Betekende het dan helemaal niks, Angelique? Ik heb je nog een handje gegeven om onze verkering officieel te bezegelen! Een half jaar lang hadden wij deze status voordat ik het uitmaakte. En dat halve jaar, waarin absoluut niets gebeurde, heeft geen diepe sporen bij je achtergelaten?

Nou ja, ik kan er tegen, ik maakte er een grapje van, dus misschien had die jongen op de havo er ook geen probleem van gemaakt, en zegt het meer over mij dat ik hem wat zielig vond, dan over hem.

Uiterst links, ondergetekende, uiterst rechtsonder, Angelique.

Ach, de meisjes van de basisschool…ze zijn me nog steeds lief. Gaat nooit meer over.