Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Op weg naar kantoor

Soms gaan je gedachten met je aan de haal en bevind je je ineens in een dolkomische situatie. Het raakt eigenlijk kant noch wal, want vrijwel iedereen zit zo vaak in deze situatie en ik moet haast de eerste mens ooit zijn die er de lol van inzag.

Ik reed namelijk als zo vaak op de snelweg samen met enorm veel medeweggebruikers. Ik haalde in, of ik werd ingehaald, dat weet ik niet eens meer, maar bij het naar rechts gaan gaf ik, of de vermeende inhaler, richting aan. Ik dacht terug aan de tijd dat terug naar de rechterbaan gaan een vanzelfsprekendheid was, en je voor die handeling geen richting hoefde aan te geven. Ik weet niet wanneer het veranderd is, maar op een gegeven moment moest je ineens richting aangeven bij elke verandering van rijbaan.

Ik zat het zo eens te bekijken en vond het vreemd dat als er zo’n regel komt, we het ook opvolgen en braaf aan onze medeweggebruikers laten zien dat we weer naar rechts gaan. Bij de eerstvolgende die knipperde zag ik ineens het absurde van dit gedrag in, en schoot in de lach. Gewoon, om een richtingaanwijzer. Je moet jezelf vermaken op weg naar kantoor.

Nog meer dierenleed.

Vandaag ging de laatste van zes tegelijk aangeschafte platy’s dood. Platy’s zijn levendbarende vissen met een nogal hoge omloopsnelheid. Niet levendbarende vissen gaan veel minder snel dood. Tenminste in mijn aquarium. Daar staat tegenover dat de levendbarende de enigen zijn die jonkies krijgen in een aquarium, de eieren leggende vissen lukt dat doorgaans niet. Soms heb je dan tien jonge visjes in je aquarium waarvan er een paar worden opgeslokt door anderen.

Maar deze populatie bracht geen jonkies voort. De laatste zwom al weken alleen rond, en ik besloot de populatie uit te laten sterven. (Ik ben de Schepper en de Almachtige van mijn aquarium). Het zijn trouwens toch behoorlijke druktemakers, die platy’s, ze jagen op de vrouwtjes, zijn de meest zichtbaar aanwezige vissen van het aquarium, bovendien poepen ze in lange slierten die ze minuten lang met zich meeslepen. Barbaren! De andere soorten hebben meer klasse en poepen onzichtbaar.

Afgelopen zaterdag zag ik tot mijn verbazing toch één baby visje zich verstoppen tussen de planten. Hij is vandaag al weer ietsje groter dan zaterdag, dus ik denk niet dat die nog opgegeten wordt. Maar vandaag ging zijn moeder dood en hij is nog maar een baby. Bovendien, moederziel alleen tussen vreemde andere soorten. Mijn plan om ze uit te laten sterven wordt nu ernstig gedwarsboomd, want ik vind het haast onmenselijk om deze baby die in mijn schepping werd geboren, en die nu al wees is, een eenzaam en alleen leven te laten slijten. Ik word haast gedwongen om er een paar van zijn soort bij te kopen om hem een viswaardig bestaan te geven. Je moet wel een hart van steen hebben wil je deze situatie zo laten.

U.

Wij kennen elkaar niet echt, tenminste, dat geldt voor de meesten van u, maar dat neemt niet weg dat een vaste lezer een goede indruk van mij heeft. Andersom is dat niet zo, maar dat is hoe het is. Maar dat geeft niet. Denk niet dat u daar makkelijk mee wegkomt, want u heeft een andere functie. Zeker vandaag, want ik ga iets met u delen wat ik niet kon delen op Facebook of in het echt, omdat het te erg is. Ik kon er de mensen om mij heen niet mee lastig vallen omdat ik er zelf al van van streek raakte, en ik wist dat dat anderen ook zou gebeuren. Niet dat ik u dat gun, maar u bent de enige aan wie ik dit kwijt kan. Bovendien kunt u hier nog besluiten niet verder te lezen.

Goed, als u tot hier gekomen bent, ik zag een foto in de krant. Hartverscheurend. Misschien heeft u hem ook wel gezien en is uw hart reeds verscheurd. Het ging om de oorlog in Oekraïne en de doden die daar overal in de straten lagen. Op één foto was een man te zien, waarschijnlijk door een sluipschutter van zijn fiets geschoten. Hij lag dood achterover, zijn fiets naast hem, en aan hem vast een lange lijn. Aan het andere eind van de lijn lag een hond, een herder, een levende hond. Het beest lag bij zijn dode baas te liggen, omdat hij nergens heen kon. Een treurige blik in z’n ogen.

Als u tot hier gekomen bent, het ergste is nu geweest. Nu heb ik nog de vraag of ik niet helemaal goed ben dat een foto met een hond bij mij de druppel was. Niet dat ik onverschillig ben als het mensen betreft, helemaal niet, maar een hond… Nou ja, ik heb u gebruikt, nu mag u ook zeggen wat u hiervan vindt.

Je moet het ownen!

Ik kwam erachter dat de overloop van de gootsteen niet werkte. Hoe je daar achter komt is omdat de gootsteen overloopt. Ik poerde er met een schroevendraaier in, en het water stroomde weg. Succes.

Helaas stroomde het water er via het kastje eronder uit, zo de keukenvloer op. Ik moest op onderzoek uit. Ik ruimde het keukenkastje leeg, maar kon er nog niet goed bij. Ik schroefde het een en ander los, verwijderde een plank en toen kon ik erbij. Niks te zien uiteraard, dus ik schroefde en draaide aan alles, zodat alles loskwam. Ik dacht de oorzaak gevonden te hebben, een verstopte buis die ik schoonmaakte, ik draaide een schroef wat strakker en testte de overloop. Weer stroomde het water door het keukenkastje op de vloer. Ik zocht verder, en kwam erachter dat ik iets had lek gestoken met de schroevendraaier. Kilo Utrecht Tango.

Ik lijmde het lekke rubber met solutie, de oplossing voor al uw lekkages. Ik testte, en het lekte nog steeds. Ik lijmde het beter en zei tegen Linda, deze keer heb ik het ge-owned. Raar woord, maar zo zeg je dat tegenwoordig. Ik testte, en het lekte nog steeds. Ik lijmde nog meer, drukte het geheel tien minuten tegen elkaar, tot ik geen licht meer door het lek kon zien, zei tegen Linda dat ik het nu echt ge-owned had, ik testte en het lekte. Ik verwijderde de lijm, pakte nu superlijm, kliederde alles vol, liet het een avond drogen, zei tegen Linda dat ik het nu ge-nailed had, ik testte en het lekte nog steeds.

Toen gaf ik mij gewonnen en ben een nieuw onderdeel gaan kopen, ik zette het in elkaar, ik kon dit inmiddels op de tast, en deze keer had ik het ge-owned, ge-nailed en in the pocket. Weg lekkage. Uiteindelijk lukt mij alles.

Ontketend

Daar liep ik dan, op 31 maart te banjeren door de sneeuw. Het was al lente geweest, ik had al in m’n t-shirt in de tuin gewerkt. De hond was blij, ze kwam me voorbij sprinten, als een dartel veulen, zo blij als een koe die na een winter op stal weer de wei in mag.

Ineens herinnerde ik mij een gevoel dat ik vergeten was. Een gevoel dat ik ook nooit meer heb, maar waarom eigenlijk niet? Omdat ik oud ben? Als kind wilde ik als het gesneeuwd had ook graag naar buiten. Met de andere kinderen spelen. Maar je moest nog even wachten omdat je nog iets moest. Aankleden of zo. Ontbijten. Maar dat wilde je liever overslaan. Die drang om naar buiten te rennen was zo sterk dat je het bijna niet meer hield. Dat kinderlijk enthousiasme dat er niet uit kon, dat ging in je lichaam zitten als een bol van energie.

Totdat je eindelijk vrijgelaten werd, je aangekleed was en je naar buiten rende, en die energie eruit kon. Na een minuut of vijf was je eraan gewend en was je betrokken in het spel van de andere kinderen. Dat vergeten gevoel werd bij me opgeroepen door die in de sneeuw rennende hond. Wat is er eigenlijk aan, volwassen zijn?

Goed advies

Ik weet niet hoe het met u zit, maar de inflatie rijst hier de pan uit. Ik heb een diesel, door de schuld van Volkswagen niet fatsoenlijk meer in te ruilen, en ook door de schuld van Volkswagen verlaagt de overheid de accijnzen maar heel weinig omdat diesel slecht is voor het milieu, terwijl het jaren geleden nog beter was voor het milieu.

Ik heb geen zonnepanelen, geen warmtepomp, het enige dat ik heb is dubbel glas, maar daar reduceer je je energierekening niet meer mee. Kortom, mijn salaris is na een week op. Ik heb nu nog 20 euro. Moet ik nog drie weken mee doen.

Eerder op de avond was het nog 32 euro, maar ik moest even een nieuw kapje voor een stopcontact kopen. Dat maakt je vrouw dan stuk doordat ze te wild aan het snoer trekt, ondanks jarenlange waarschuwingen mijnerzijds, die nog stammen uit de tijd van mijn vader, die ook altijd zei: stopcontact vasthouden als je het snoer eruit trekt!

Maar een kapje dus. Ik kon het niet vinden, dus ging ik het maar vragen. De Hubo, dus je mag op goed advies rekenen. “Nee, van dit merk heb ik nog nooit gehoord, weet je nog waar je het gekocht hebt, dan kun je het daar proberen.” Over goed advies gesproken. “Ja, ik heb het bij de notaris gekocht, het kostte ruim drie ton een paar jaar geleden en er zat een huis bij.”

Hij kon me dan wel iets soortgelijks geven, maar dan moest ik het binnenwerk ook vervangen. Dat ding koste dus 12 euro, afdekplaat + stopcontact. Had-ie ‘m ook nog niet in het wit ook, moest ik zo’n crèmekleurig geval nemen. Thuis pakte ik het kapje, schroefde het op het oude stopcontact, paste precies. Moeilijke gasten bij zo’n stopcontactwinkel. Nu heb ik nog het binnenwerk over. Iemand interesse? 5 euro!

Anneke van Giersbergen

We waren naar haar optreden in Orpheus waar zij liedjes van Kate Bush ten gehore zou brengen. En hoe ze dat deed! Wat een geweldige stem en wat een fijne muziek. Ze begon te praten en ik herkende het accent. Ik zocht op waar ze vandaan kwam en inderdaad, tien kilometer van de plaats waar ik opgroeide. 49 is ze, ik had haar vroeger moeten tegenkomen.

Ze is niet zo bekend als Nick en Simon zijn, maar haar start was nogal hard. Qua genre. Allemaal metal waar ze in speelde, dat je dan nog zo’n stem overhoudt! Ze is vrolijk, ze danst vrolijk, ze maakte er een mooie show van, samen met drie, voor zover ik dat kan beoordelen, voortreffelijke muzikanten. Zoals gewoonlijk was ik in de ban van de drummer. Raadselachtig, hoe hun ledematen onafhankelijk van elkaar een ritme kunnen volgen. Deze gebruikte ook de achterkant van zijn stokken, als je het mij vraagt was hij beter dan Ome Willem.

Oh ja, wat ik erg mooi vond was dat ze zich grotendeels aan het origineel hielden. Ook de achtergrondzang deed precies hetzelfde als op de plaat. Daar hou ik nu van, daar kom ik voor!

Steun de lokale ondernemer!

Linda had laatst een kapotte lamp op haar fiets. Ik moest een nieuwe halen en moest beslissen, ga ik naar de bouwmarkt of naar de fietsenmaker? De bouwmarkt is waarschijnlijk goedkoper, maar de fietsenmaker geeft beter advies, bovendien is hij de kleine ondernemer, en zo besliste ik, fietsenmaker. Ik vroeg om een koplamp, maar zo makkelijk ging dat niet. Hoe dat dan vastzat, vroeg de fietsenmaker, maar dat weet ik natuurlijk niet. Ik wees een lamp aan, maar hij adviseerde mij een andere (duurdere) die gegarandeerd zou passen. Ik reed terug naar huis, ik bekeek de situatie en reed weer terug naar de fietsenmaker. De lamp die gegarandeerd zou passen paste niet, ik moest de lamp hebben die ik eerder aanwees, kreeg ik nog een tientje terug ook!

Een paar dagen later had mijn dochter een lekke band. Ik had vroeger een buurmeisje dat een lekke band had en op internet uitvogelde hoe ze die moest plakken, ze sloeg mijn aangeboden hulp af en plakte de band. Waargebeurd! Maar hier is dat een gevaren schip. Ik plakte dus haar band maar zag dat zowel voor- als achterband geheel versleten waren. Dat zou niet lang duren voor de band weer lek was. Ik moest dus twee nieuwe banden hebben. Steun ik de plaatselijke fietsenmaker, zoals mij altijd wordt geleerd, of zoek ik op internet?

Ik bedacht dat het allemaal leuk is, dat steunen van de lokale ondernemer, maar als ik in de shit zit, steunt hij mij dan ook, als behoeftige plaatsgenoot? Ik dacht het niet! Niemand steunt mij, ik moet het allemaal zelf doen! Bovendien, ik ben over de vijftig, druk aan het sparen voor een oude BMW, die verrekte fietsenmaker heeft een Alfa Romeo Stelvio! Waar ben ik nu mee bezig? Ik bestelde op internet twee buitenbanden en twee binnenbanden, inclusief verzendkosten kwam ik op nog geen 25 euro. Met je, steun de lokale ondernemer! Die had me vast nog de verkeerde maat gegeven ook! Past gegarandeerd.

And the Oscar goes to

Toen die alom geprezen presentator met die baard een dreun op z’n bakkes kreeg vond ik dat een goede zaak. Ik had wel eens gezien hoe hij zich veilig waande met z’n cameraploeg erbij en zo nietsvermoedende mensen waarmee iemand nog een appeltje te schillen had, provoceerde. Zing jij maar een toontje lager, vond ik.

Nu Chris Rock een klap met de vlakke hand kreeg van Will Smith, vond ik dat anders. Ik ben geen fan van Chris, maar wel van Will, en ondanks dat Will ouderwets voor zijn vrouw opkwam, maakte hij er toch een onwaardige, ordinaire vertoning van. Nu mag je best voor je vrouw opkomen, maar Will had hier beter samen met zijn vrouw de zaal kunnen verlaten, en zo dat hele Oscarfestival moeten afwaarderen. Dat hij er nog geen heeft, ondanks films als Ali, Seven pounds of the pursuit of happiness, zegt ook wel iets, denk ik. Dan had hij ook die gênante speech niet hoeven houden en was hij nu de held geweest, en Chris de schlemiel in plaats van andersom. Ondanks dat ik zijn woede begrijp, moet je je als vijftiger beter kunnen beheersen.

Overmars

Ik ben niet zo haatdragend. Ik kan haat ontwikkelen, maar die valt na verloop van tijd van me af. Wat iets anders is dan dat ik vergeet. Zo had ik er ergens wel moeite mee dat Marc Overmars zich voor de rest van zijn leven moest verschuilen, achter gesloten deuren moest leven, zich niet meer in het openbaar kon vertonen vanwege een gemaakte fout, al was het een grote. De man is multimiljonair dus financieel kon hij het wel uitzingen, maar ik dacht dat hij in stilte zou verhuizen naar Dubai of Thailand om daar in de luwte verder te kunnen leven. Ik vond het onevenredig zwaar gestraft, aangezien zware criminelen na hun gevangenisstraf gewoon weer verder kunnen.

Maar wat Overmars nu flikt vind ik ook weer wat overdreven. Als ik een foto van m’n geslachtsdeel zou maken en naar een andere vrouw zou sturen, en dat zou bekend worden, dan zou ik dood willen. Ik zou naar het bos gaan, een gat graven en er nooit meer uitkomen. Kortom, ik zou me doodschamen. Ik dacht dat Overmars dat ook zou doen. Welnee! We zijn twee maanden verder en meneer gaat doodleuk verder bij een Belgische club. Die zich er overigens laf vanaf maakt door te stellen dat het een privékwestie betreft. Nu dus geen dickpic, maar een dikke middelvinger naar iedereen.