Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Ontdekkingsreiziger

Er is een weg, een gehucht verder, die heet de Valkeniersweg. Een prachtige naam voor een weg, maar deze weg is doodlopend volgens het bord. Ik was er in de veertig jaar die ik hier woon nog nooit in geweest en vandaag moest daar maar eens verandering in komen.

Ik wist dat de weg dood moest lopen tegen de hekken van de kroondomeinen, want in het kroondomein zelf loop ik wel geregeld op de Valkeniersweg. Niet dat dat aangegeven staat, want het is een bospad, maar op de kaart had ik gezien dat dat de Valkeniersweg heette. Vanuit de kroondomeinen kun je niet tot aan dat hek komen omdat zeker een kilometer bos niet toegankelijk is voor mensen.

Steeds als ik met de auto die Valkeniersweg passeerde vroeg ik mij af waar die precies dood zou lopen en vandaag besloot ik dat er maar eens een einde moest komen aan veertig jaar onzekerheid. Ik had net de hond uitgelaten en reed rechtsaf, de doodlopende weg in, een lichte opwinding voelend omdat ik, ontdekkingsreiziger, weer op het punt stond iets nieuws te ontdekken.

De eerste driehonderd meter over de zandweg waren prachtig, totaal onbekend gebied voor mij. Na driehonderdenéén meter kwam mij deze weg ineens erg bekend voor. Hier loop ik bijna dagelijks met de hond. Op de Valkeniersweg, zonder dat ik dat wist. Ik draaide de auto om op de oprit van een van de huizen die ik hier kende en reed terug naar huis, een ervaring rijker, een illusie armer.

Eikels

Al weken, zo niet maanden, hoor ik eikels vallen. Met een hardere klap dan je verwacht, vallen er zeker twee per minuut. De straat ligt vol met eikels, je zou er haast over uitglijden.

Ik ben blij dat mijn auto niet direct onder een eikenboom staat, volgens mij moet dat deukjes in het dak geven. Ik denk ook al tijden dat er één op mijn hoofd gaat vallen, maar dat is nog niet gebeurd, zelfs niet toen ik op de Eikenweg fietste. Maar nu ik het heb benoemd heb treedt de bezwering in werking en zal het morgen ongetwijfeld gebeuren, tenzij ik binnenblijf. Ben benieuwd of het zeer doet.

Ik kan mij niet herinneren dat er eerder zoveel eikels vielen. Het zal met de droogte te maken hebben, vermoed ik. Ik ken nog wel een paar eikels die mogen vallen, wat mij betreft. Als je iemand een eikel noemt, bedoel je dan eigenlijk de eikels die ik zojuist beschreef of bedoel je dan die brandweerhelm? Ik bedoelde altijd de vrucht van de eikenboom en vond het vrij onschuldig. Anders had ik wel lul gezegd, om verwarring te voorkomen. Eikel is, hoe je het ook bedoelt, een minder sterk scheldwoord dan lul, want ook in het geval van de helm vind je iemand maar een gedeeltelijke lul, niet een totale.

En mijn laatste vraag: eikenboom is het volgens spellingcontrole. Terwijl ik liever eikeboom zeg. Want de boom bestaat toch niet uit meerdere eiken? Eikenhouten vloer heeft wel die eigenschap. Je kunt je dingen afvragen.

Dreiging

“I hope the Russians love their children too,” is een zin uit het prachtige nummer van Sting uit de jaren tachtig. Toen vond ik het vooral mooi en angst voor een bom was, verspreid over de periode van de koude oorlog, niet zo groot. Als ik er nu over nadenk is het mij duidelijk dat Poetin niet van zijn kinderen houdt. Anders uit je niet zulke dreigementen.

Criminelen kunnen beter dreigen dan brave burgers. Zij kunnen jou ongehinderd kapot dreigen, maar zelf kun je daar weinig tegenover stellen. Poetin draait eerst de rol van de agressor om, en dreigt dan met nucleaire vergeldingsacties. Ik persoonlijk raak daar verontrust van. Vooral omdat “wij”, “de brave burgers” niet keihard terugdreigen uit angst voor escalatie. Wij leveren defensieve wapens in plaats van het Kremlin kapot te schieten. Als Rusland een atoombom gooit, durven wij er dan een terug te gooien of zijn we dan bang dat hij dat als een daad van agressie ziet waartegen hij zich wel moet verdedigen? Maakt hij gebruik van de angst van het westen en weet hij dat zijn eerste kleine nucleaire bom bestraft zal worden met nog meer sancties?

Moet hem niet eens duidelijk gemaakt worden dat hij heel Moskou op het spel zet met zijn persoonlijkheidsstoornis? Of snapt hij het buiten beeld wel, en speelt hij een rol? Wat hij in elk geval voor elkaar heeft is dat ik de allesoverschaduwende dreiging voel. Waar de koning vast Koningsdag 2023 inplant, ben ik benieuwd of mijn nieuwe auto nog komt voordat de infrastructuur hier platgebombardeerd word. Misschien dat ik er nog een weekje mee kan rijden.

Ik heb mijn Russische ex-collega niet meer gesproken sinds de invasie. Ze mag dan mooi zijn, ze is ook pro Poetin. En ze liet wel eens fijntjes vallen dat het Nederlandse leger totaal niet opgewassen is tegen het Russische. Ik wist zeker dat ze gelijk had. Ik zou haar nog wel eens willen bellen nu, nu blijkt dat dat leger helemaal geen leger is, maar georganiseerd terrorisme. Ik zou wel eens willen weten hoe ze nu over Vlad denkt.

Is het oktober zelf niet, dan is er wel iets anders wat zorgt dat je in een depressie raakt.

Bewolkt

Mijn vorige logje is om technische redenen verwijderd. Dat zit zo: ik schreef het gisteren in bed, net als dit trouwens, maar omdat ik te moe was en niet tevreden over het eindresultaat (ja, ik doe aan kwaliteitscontrole) heb ik het in de concepten gezet. Omdat ik vanmiddag op mijn werk even iets anders wilde doen, opende ik het logje op mijn werkcomputer, paste het hier en daar aan, en publiceerde het. Ik was redelijk tevreden.

Toen ik hem ‘s avonds weer op mijn telefoon opende, gaf hij aan dat ik nog moest publiceren. Wat ik al gedaan had, ik had immers al reacties. Maar ik deed wat mij gevraagd werd, al bleek dat later die versie van gisterenavond te zijn. Ja hallo! Die rommel moet ik hier niet, en de goede versie was nergens meer te vinden. Misschien staat die nog op mijn werkcomputer. Want dat zou logisch zijn. Zo werkt de cloud. Één plek waar je alles opslaat. Ik heb kennelijk twee wolken.

Redelijkheid

Er is een ding dat me niet loslaat en dat is m’n nieuwe termijnbedrag voor energie. Hoe wij het voor elkaar krijgen weet ik niet, maar ons nieuwe termijnbedrag is € 660 euro. Niemand die ik spreek betaalt zoveel, dus iets doen wij fout. De meesten zitten zo rond de 200 euro, en volgens een recent onderzoek van de ABN AMRO bank is het gemiddelde termijnbedrag in Nederland € 163 euro. Niks aan de hand dus.

Als ik erover klaag wordt mijn humeur er niet beter op. Mensen vinden dat je niet moet zeuren en gaan ervan uit dat ik het makkelijk kan betalen. Of eentje zegt dat hij € 100 per maand betaalt, voor vijf jaar vast gezet. Of een andere, die geeft aan ook € 700 per maand te moeten betalen en voegt er grijzend aan toe dat hij alleen AOW heeft. Dat hij met een dure nieuwe Porsche naar de club komt, laat hij even weg. Ik hoef die verhalen niet. Ik wil of iemand die mij vertelt hoe ik ook een redelijk bedrag ga betalen, of een medestander om mijn chagrijn mee te kunnen delen.

Of ik het kan betalen moet nog blijken, maar het wil nog niet zeggen dat ik het wil betalen. Het is een misstand, een misdaad, een kapitalistische fout die hersteld moet worden. Dus, ik zit nog liever in de kou, dan dat ik accepteer dat dit normaal is. Ik ben ook veel te lang een brave burger geweest. Ik heb de overheid alleen geld opgeleverd, terwijl anderen de maatschappij miljoenen kosten. Ik bedoel, als iedereen was als ik had je geen politie, leger, of fiod nodig. Waarom krijg ik geen korting? Als ik morgen een aanslag pleeg, kost dat de overheid miljoenen! Dus waarom krijg ik niet een deel terug als ik beloof het niet te doen?

Nee, last hem maar 660 betalen, en z’n pensioen korten we ook nog wel, vlak voor hij er is.

Referendum

Ik heb een referendum gehouden onder enkele inwoners van Kaliningrad, en met overgrote meerderheid voelen de inwoners zich Duits. Na overleg met de Duitse bondskanselier Olaf Scholz heeft deze laatste gisterenavond deze Oblast tot Duits grondgebied verklaard. Vanaf nu staat deze voormalige Russische exclave onder Duits gezag. Elke poging van de Russen om dit aan Duitsland toebehorende gebied binnen te vallen, zal worden beschouwd als een aanval op een Navo-lidstaat. Ik ben naar Duitsland gereisd en heb hand in hand met Scholz het Duitse volkslied gezongen.

Verder heb ik eens nagedacht over het historische bestaansrecht van Rusland, maar er is eigenlijk niets wat rechtvaardigt dat Rusland aan de Russen toebehoort. De Neanderthalers, waaruit de Nederlanders zijn voortgekomen, liepen lang voor de Russen in dit gebied. Willem Barentz heeft hoogstpersoonlijk op Nova Zembla overwinterd, lang voor er ooit Rus voet aan de grond heeft gezet. En zoals u weet is de Russische taal doorspekt met Nederlandse woorden en zeg nu zelf, klinkt Peter de Grote Russisch in uw oren? Een puur Nederlandse naam, hoeveel bewijs moeten we nog aanleveren?

In 1941 hebben de Duitsers zich moeten verdedigen tegen de Russische agressie en zijn daarom operatie Barbarossa gestart. De Bolsjewieken onderdrukten de Duitse gemeenschap die daar in vrede probeerde te leven, maar die gedwongen werd om hun beschaving op te geven en te moeten leven als de Russische barbaren, die er zelfs niet voor terugschrokken om hun eigen kinderen op te eten. Dat heeft Duitsland begrijpelijkerwijze niet toegestaan en heeft zoals bekend om die reden operatie Barbarossa in het leven geroepen.

Rusland heeft geen bestaansrecht, laat u niks wijsmaken door Vladimir Poetin, die net doet alsof hij een voorvechter is van de vrije westerse waarden.

Straalkachel

Hij wilde heel graag naar een feestje van een vakantievriend maar er reden ‘s nachts geen treinen meer terug en hij kon niet blijven slapen. Hij had zich er al bij neergelegd dat wij hem niet midden in de nacht zouden gaan halen, maar toen ineens kocht ik een andere auto waardoor mijn stemming veranderde. Ik zei hem dat ik hem dan wél kwam halen. Hij was blij en gaf me een high five.

Dus reed ik daarnet, naar nachtelijk en uitgestorven Veenendaal, precies zo uitgestorven als ik mij herinnerde van een eerdere nacht dat ik hier was, vijfentwintig jaar geleden. Om half drie belde ik hem om te zeggen dat ik voor de deur stond en ik hoorde al dat er niet veel verstand meer in hem zat. Toen hij naast me plaats nam, rook ik sterke drank en zei hem dat dat niet slim was. Bier prima, maar die zooi is slecht voor je. Hij mompelde wat, hield een plastic tas in zijn handen en zei dat hij al gekotst had. Een minuut later sliep hij en reed ik terug naar het altijd bruisende Vaassen.

Bij ons aangekomen kwam hij niet de auto uit, en ik besloot eerst de voordeur open te maken. Toen ik terugliep en hem eruit wilde trekken snauwde hij me af en dacht verder in de auto te kunnen slapen. Met de grootst mogelijke moeite kreeg ik hem eruit en moest ik hem ondersteunen. Naast de auto ging hij voorover hangen omdat hij dacht dat hij moest overgeven, maar na een minuut trok ik hem mee naar binnen. Hij ging op de wc zitten, maar kennelijk om te slapen, niet om de bestemming van de wc te dienen.

Ik duwde hem twee trappen op, moest zijn kleren uittrekken omdat hem dat zelf niet lukte, en zei hem dat de plastic zak naast hem lag. Hij mompelde een bedankje en ging liggen, het ongewassen zwijn. Die heeft morgen hoofdpijn, m’n kleine Hansiepansie. Hopelijk leert hij ervan.

Ik schreef dit vannacht, ik lig nog in bed en hoor hem beneden praten. Ik loop verbaasd naar beneden en hij staat vrolijk en zonder hoofdpijn in de kamer. Hij heeft geen idee hoe hij thuis is gekomen.

Andere auto.

Hoe mensen € 30.000 voor een auto neerleggen is mij doorgaans een raadsel. Mij is het nooit gelukt en ik weet ook niet zeker dat als ik genoeg had, ik zoveel zou uitgeven. Om mijn behoeftes als autoliefhebber te bevredigen is het ook niet nodig.

Hoe een auto werkt, fascineert mij nog steeds. Ik trap het gas in, laat de koppeling los, de auto zet zich in beweging, je hoort het toerental oplopen en je kiest het volgende verzet. Zo werkte het altijd en zo had het van mij voor altijd door mogen gaan. Maar ik raakte ook gefascineerd door een automaat, hoe weet zo’n ding wanneer het moet schakelen?

Na een lang en prettig gesprek met de garagehouder over de techniek, heb ik dit modelletje gekocht dat toch niet bekend staat als probleemloos. Maar de man kende alle problemen waar deze motor om bekend staat, en ging ze aanpakken, onderdelen vervangen, (vriendelijke meerprijs) en geeft zes maanden garantie. Dan heb ik de auto zoals ik hem hebben wil, met alle opties die ik hebben wil. En voor een prijs die beter bij mij past. Over een maand wordt hij afgeleverd.

53

Morgen ben ik jarig. Jarig is een stom woord, net als harig. Dezelfde logica volgend betekent jarig dat je veel jaren aan je hebt hangen. Als ze mij doorzagen zien ze 53 jaarringen. Zoals gewoonlijk herdenk ik het en vier ik het niet. Ik herdenk dat ik 53 jaar geleden, toen er nog niks aan de hand was, op de laatste dag van de zomer, te Utrecht werd geboren.

Goed, dat was toen en nu is nu. Feit is wel dat mijn lichaam zich goed heeft gehouden al die tijd. Even afgezien van mijn prostaat dan. Maar met veel bier los je dat zo op en merk je er helemaal niks van. En ook even afgezien van een flink aantal jaren met rugklachten en hernia’s, maar daar heb ik nog maar weinig last van. En verder afgezien van tinnitus en leesbrillen. Kalend, grijzend, overwicht, haar op je rug en uit je oren, en afnemende seksuele prestaties. Als het in dit tempo doorgaat vrees ik dat ik op mijn 98e klaar ben met je weet wel. Dat lijkt laat, maar ik ben ook laat begonnen.

Eigenlijk valt er ook helemaal niks te vieren. Hoewel, mijn verstand wint het tegenwoordig wel van mijn testosteron. Maar ook maar net, want als ze me opfokken is mijn eerste neiging om me veertig keer op te drukken, terwijl ik dat nog slechts twintig keer kan. Vijf jaar geleden nog, wilden ze niet geloven dat ik de 100 meter in vijftien seconden liep, en omdat ik het zelf ook niet helemaal zeker wist ben ik stiekem gaan trainen tijdens het hond uit laten. Op een gegeven moment had ik de pure snelheid te pakken om onder de vijftien seconden uit te komen, maar dat heb ik weer moeten bekopen met negen maanden herstellen van hielspoor. Oh ja, en vorig jaar heb ik ternauwernood Corona overleefd. Ze vonden mijn zuurstofgehalte van 97% net te hoog voor de beademing maar voor de zekerheid ben ik wel op mijn buik gaan liggen.

Goed, dom lullen kan ik nog als de beste. Ook een gave.

GBJ Mack

Er komt een kille winter aan. Dit weet ik omdat onze overheid het zover heeft laten komen. We moesten zo nodig Rusland bestrijden, wat voor veel energiemaatschappijen een mooie aanleiding was om de prijs eens even op het tienvoudige te brengen van wat hij was, een jaar geleden. Ik zit er al over te denken om mijn auto weg te doen. En ik zie ons al in een kille huiskamer zitten, omdat onze overheid het jaren geleden zo nodig vond om energiemaatschappijen te privatiseren. Dat is altijd een slecht idee, om een taak van de overheid te privatiseren. Natuurlijk zullen er mensen zijn die zeggen dat het ons ook veel heeft gebracht, maar ik geloof dat niet. Feit is dat onze energieprijzen de hoogste van Europa zijn, en dat men zich in Frankrijk, waar de energiemarkt wel in handen is van de overheid, zich niet druk hoeft te maken.

Bij een normale stijging zou ik me ook niet druk maken, maar dit gaat alle perken te buiten. En wat doet onze overheid? Een fonds oprichten voor als je het echt niet meer redt. Dus ze helpen je eerst volledig naar de kloten, en daarna mag je dankbaar zijn dat ze je in leven houden. Dit is bepaald geen oplossing. Een oplossing is dat we de energiemaatschappijen niet meer betalen, zij hun faillissement aanvragen en de overheid ze overneemt. Nationalisering, heet dat. Daarna doen we hetzelfde met de zorg, en dan kijken we wel hoever het schip komt.

Kapitalisme leek ooit een goed idee, maar in combinatie met hebzucht van mensen en de bereidheid hun ziel aan de duivel te verkopen is het een waardeloos systeem gebleken. Nu ga je de term “sociaal kapitalisme” vaker horen, wat net zo’n flutbegrip is als “participatiemaatschappij.”

De overheid is al jaren bezig het land te besturen met winstoogmerk, in plaats van te letten op welzijn. Het lijkt mij helemaal niet moeilijk om behoeften die mensen hebben niet meer te vergoeden om zo de overheidsbegroting weer op orde te krijgen. Willen grote bedrijven minder belasting betalen? Prima, dan schrappen we de vergoeding voor een traplift. Makkelijk zat. Subsidies op groene energie? Ja hoor, alleen totdat het teveel geld kost. Bijstand? Prima, maar alleen als je verhongert en niks meer hebt om te verkopen, terwijl een werkloosheidsuitkering gewoon wordt uitgekeerd aan een miljonair die even tijdelijk geen baan heeft.

Ik heb het gevoel in een vicieuze cirkel te zitten die welvaart heet. Omdat iedereen welvarender wil zijn gaan de prijzen omhoog. Omdat de prijzen omhoog gaan wordt iedereen minder welvarend. Met deze zorgelijke edoch werkelijk ontstane toestand in de wereld, wens ik u een prettige zondag.