Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De hogere macht genaamd toeval

Mijn gedachten waren vanmiddag waarschijnlijk kortstondig op hol geslagen, vandaar dat ik geen idee meer heb hoe ik erbij kwam. Misschien had het te maken met een muziekquiz die ik afgelopen maand op internet deed, maar ik moest denken aan een tekst die ik ooit schreef op de melodie van Feliz Navidad. Het was een grappig bedoelde tekst, die precies liep op die melodie. Ik weet niet eens wat ik met die gedachte wilde, waarschijnlijk een nieuw soort quiz beginnen waarbij de nieuwe tekst door middel van rijm en metrum maar op één lied naadloos zou passen.

Nou ja, vergeet dit verder maar, deze gedachte duurde waarschijnlijk ook maar twee seconden eer hij weer uit mijn hoofd verdween. En ik zou hier ook niet meer aan gedacht hebben ware het niet dat bij mijn Topberichten & Pagina’s -dat zijn de logjes die hier het meest gelezen worden- ineens een logje verscheen dat ‘tekstschrijver’ heet. Toen ik erop klikte kwam die betreffende tekst te voorschijn die zou moeten lopen op Feliz Navidad. Twaalf jaar later ben ik niet van mening dat het zo goed loopt als destijds, maar daar gaat het niet om. Het gaat even om de toevalligheid.

Is toeval een samenloop van onvoorspelbare gebeurtenissen die verband met elkaar houden? Als ik alleen de gedachte had gehad, en het logje was niet tevoorschijn gekomen onder de topberichten, dan was de gedachte verdwenen in het niet. Als ik die gedachte niet had gehad, en het bericht was wel opgekomen, dan zou me niks opgevallen zijn. Maar nu die twee zeldzame gebeurtenissen op één dag plaatsvonden, dacht ik aan toeval. Maar eigenlijk niet. Toeval is een verklaring die ik mezelf heb aangeleerd teneinde niet steeds voor idioot te worden aangezien. Maar mijn eerste gedachte is juist altijd dat het geen toeval kan zijn. Mijn eerste gedachte is dat ik aan die tekst van twaalf jaar terug dacht doordat iemand op dat moment dat logje zat te lezen. Maar dat kan natuurlijk niet, want dat zou een wetenschappelijk onverklaarbaar fenomeen zijn, en daar kun je lacherig over doen, zoals ik nu, of je kunt het serieus nemen en voor idioot doorgaan. Nee, dan geef ik liever de hogere macht van het toeval de schuld. Dan hoef ik er verder niet over na te denken.

Efteling

Volslagen van de pot gerukt. Dat vind ik wel een mooie term om de stichting tegen stereotypes aan te duiden. De stichting maakt een probleem van poppetjes in de Efteling die op zwarte Afrikanen of Japanners lijken. Toevallig was ik zaterdag bij het carnaval festival in de Efteling, en mij is geen Afrikaans stereotype opgevallen. De Japanner zag ik wel. Die vond ik nogal grote tanden hebben, zo hebben wij Japanners kennelijk getypeerd in de loop der eeuwen. Mij vielen ook een duidelijke Duitser en een onvermijdelijke Fransman op. De één een hoedje en lederhosen, de ander gewapend met een stokbrood en een albinopetje op zijn hoofd.

Een Nederlander wordt uitgebeeld met een boerenkiel en klompen, en in het buitenland  dacht vroeger iedereen dat alle Nederlanders er zo bij liepen. “I thought everybody in Holland was wearing wooden shoes”, zei een Engels jongetje in de jaren tachtig tegen mij. Gelukkig denken ze zo niet meer, die Engelsen. Nu denken ze dat we de hele dag stoned zijn en de herenliefde bedrijven. Ik word er gewoon gestoord van, en het moet een halt toegeroepen worden, dat geleuter over geveinsd racisme. Ik wil gewoon niet steeds voor racist worden uitgemaakt terwijl ik mijn uiterste best doe om dat niet te zijn. Een stereotype om de blanke man weg te zetten, als je het mij vraagt.

Ik ben ook helemaal klaar met het nog langer geloven in de goede bedoelingen van dit soort stichtingen. Het enige wat ze bereiken is verdeeldheid. En ik begin te geloven dat ze daar op een of andere manier belang bij hebben. Een soort moderne vorm van terrorisme. Vroeger overviel je met een paar man tientallen supermarkten en zaaide je dood en verderf voor een zogenaamde buit, tegenwoordig ontwricht je de samenleving makkelijker door middel van social media.

Je zult net met je driejarige kindje naar het Carnaval festival zijn geweest, het kind kraaiend van plezier, en jij nog met het dodelijke deuntje in je hoofd, krijg je dit! Krijg je nog naar je hoofd geslingerd dat het begint bij een onschuldige kermisattractie maar dat het eindigt met een brandend kruis en een puntmuts. Kijk, als je dat van tevoren had geweten, dat je zo vijandig bejegend zou worden terwijl je zit te baden in een tobbe onschuld, tja, wat dan?

Waarschijnlijk komt het sprookjesbos ook nog wel aan de beurt. Dat klopt ook van geen kanten natuurlijk, met een compleet blanke bevolking waarvan er ook nog één Sneeuwwitje heet. Want als we toch een heksenjacht aan het openen zijn, waarom dan niet beginnen in het sprookjesbos?

I am a guitarplayer.

Hoe ik er gisteren precies bij kwam, weet ik niet meer, maar ineens was ik gefascineerd door Chet Atkins. Ik had hem wel eens gezien op een Elvis Tribute, en wist dat deze man een groot gitarist was. Mark Knopfler noemde hem de nummer 1 van de wereld, en ongeacht of het dan zo is, zegt het iets over zijn kwaliteit. Amerika heeft een paar grote muzikanten voortgebracht die het gros van de mensheid niks meer zegt. Drummer Buddy Rich en de toevallig gisteren overleden gitarist Scotty Moore zijn twee voorbeelden.

Maar terug naar Chet. Laat u niet van de wijs brengen door zijn George W. Bush achtige verschijning. De man loopt in overhemd met stropdas het podium op en begint te fingerpicken terwijl hij ondertussen vertelt wie hij is. (My name is Chet Atkins and I am a guitarplayer) Voortdurend heeft hij een nauwelijks zichtbare glimlach rond zijn mond en hij stelt al tokkelend en met kalme stem zijn band voor. Daar heeft hij me al volledig te pakken. In zijn band zitten een aantal grote namen. Overlopend van charisma speelt hij gitaar samen met een aantal beroemde muzikanten. U moet het eigenlijk kijken, desnoods spoelt u de stukken maar door die u niet leuk vindt.  https://www.youtube.com/watch?v=LjdUskmbXxE

Maar de eigenlijke reden dat ik dit stukje ben gaan schrijven staat aan het eind van zijn optreden. Héél goed kan hij niet zingen, maar dat is geen enkel beletsel om zijn band en het publiek in tranen te krijgen. Hij zingt met droge ogen over de herinneringen aan zijn vader in het lied: I still can’t say goodbye. Als hij een hoed opzet en in de spiegel kijkt ziet hij zijn vader die altijd even tijd voor hem had en voor zijn moeder en hem zorgde. Hoe veel tranen hij ook huilde, hoe hard hij het ook probeerde, hoeveel jaren er ook verstreken, hij kan nog steeds geen afscheid nemen van zijn vader.

In de commentaren eronder schreef iemand: would bring a tear to a glass eye.

Muzikale neurotransmissie

Ik was er een weekje niet. Lichamelijk wel, maar geestelijk niet. Overbelast, of in elk geval, niet goed genoeg om te schrijven. Ik heb wel geschreven, maar toen ik het nalas dacht ik: dit is té zwartgallig, hier ga ik niet mee naar buiten.

Het was ook een zware week. Er zat een sollicitatiegesprek bij waarvan de afloop nog niet bekend is, en waar ik verder nog weinig over weet. Behalve dat het een zenuwslopende bezigheid blijft, ook als je 46 bent. Als je er eenmaal zit, dan gaat het wel. Of ze gemerkt hebben dat ik lichtjes depressief ben weet ik niet. Ik wist het zelf eigenlijk niet, maar na een gesprek met mevrouw Mack moest ik toch deze conclusie trekken.

Er drukt iets op je buik waardoor je niet meer vrij ademt. Zo moet ik het denk ik omschrijven. Je adem zakt niet diep genoeg en waarschijnlijk gaat je lichaam dan in een noodloop waardoor je alleen nog maar het hoognodige kunt. Voor de rest is geen puf. En dan had ik het nog maar licht. En uiteraard voel je geen blijdschap meer. Wel schaamte voor je depressie. Want wil je het wel een depressie noemen? Is het wel een tekort aan neurotransmitters? Ik twijfelde. Soms konden omstandigheden mij er plotseling ook weer uit trekken. Jos Verstappen deed dat ooit, toen ik die een keer live zag op een persconferentie. PSV deed het pasgeleden door onverwacht kampioen te worden. Ineens voelde ik weer blijdschap. Dus hoe kon dat als mijn neurotransmissiesysteem beschadigd was? Waarschijnlijk omdat ik een aansteller was. En hop, daar ging ik weer.

Ik probeer van alles te weten te komen over het leven. Boeken, encyclopedieën, het helpt allemaal niks. Ik weet er niet meer van dan een ander. Maar vanavond had ik even een momentje dat ik het toch snapte. Het kwam door de muziek die aanstond. Het bracht me terug naar anderhalf  jaar terug, toen ik met Hans een nieuwjaarsreceptie van PSV bezocht en dezelfde muziek door het stadion schalde toen wij het betraden. Toen klopte alles. En vanavond weer. Het zou dus wel eens kunnen dat ondanks dat ik niet muzikaal ben, mijn neurotransmitters wel het ritme van begaafd drummer hebben.

 

 

Carrière maken

Ik heb gezien hoe je slim carrière maakt. Ik leer elke dag weer bij. Dus als u er wat mee kunt, deze info is gratis.

Bij mij in het bedrijf werkt een werknemer die nogal vol is van zichzelf. Hij heeft ook een paar man onder zich dus dat helpt niet mee om hem in zijn schoenen te houden. Als hij bij ons is, praat hij nogal hard. Ook is hij bezorgd dat niemand hem hoort, dus praat hij tevens lang. Lang en hard. Er zijn industrieën waar dat een veelgevraagde combinatie is, maar niet bij ons.  Ik loop meestal naar het kantoor waar hij zit, en doe dan de deur dicht. Hij kijkt dan heel verbaasd. Hij rekent er waarschijnlijk niet op dat iemand andere dingen te doen heeft dan naar hem te luisteren.

Deze man had dus een e-mail opgesteld, in het Engels, want dan kon hij ook door buitenlandse collega’s gelezen worden, dat ze een succesvolle ‘go live’ hadden gedaan. Dat betekent dus dat ze de software aan het draaien hadden gekregen. Hij en zijn team hadden hun werk dus goed gedaan. Net zoals de meeste mensen bij mij op kantoor hun werk goed doen. Hij was ‘proud’ op zijn mensen en hij had wat kleurtjes gebruikt om een quote van de klant te citeren, waarin stond dat het een succesvolle ‘go live’ was.

En voordat u denkt dat deze tip over deze man gaat…neen. Het gaat om degenen die deze mail gingen beantwoorden met iedereen op cc. ‘I am so proud of you, please join me in my enthousiasm’ en ‘this is a great opportunity that helps us growing ‘ en’ a great achievement from our company, proud proud proud.’

Met verbazing las ik hoe de een na de ander dit mailtje ondertekend met hun jobtitle enthousiast beantwoordde. De schoonmaker, de parkeerwachter, de doordegangloper, allemaal waren ze zo trots op het bedrijf. Ze hadden een bruine neus van trots.

Even vroeg ik me af of ik ook moest reageren. Mijn carrière kan ook wel een zetje gebruiken namelijk. Maar ik heb het maar niet gedaan. Ik weet hoe mijn toetsenbord soms hele andere dingen schrijft dan ik typ.

Vergeving

Ben gewoon te moe om te schrijven. Tenminste wel voor een samenhangend en interessant logje. Dat ligt er uitsluitend aan dat het laat is en ik wat ouder word. Als je ouder wordt, moet je eerder naar bed en wat vaker plassen. Zelfs het verhaal over onze hond die vermoedelijk vergiftigd is -het gaat nu weer prima met haar- wat ik net poogde te schrijven, kreeg ik niet op een goede manier op papier. Het werd te vaag. Nou ja, misschien is ze helemaal niet vergiftigd, maar kregen twee andere honden uit de buurt toevallig precies dezelfde verschijnselen na het eten van rondgestrooide balletjes. (boilies) We zijn weer 100 euro armer na twee bezoekjes aan de dierenarts. En die maakte twee keer toe een foute diagnose, want de hond zou pijn in zijn rug hebben.

Nu kunnen honden niet praten, maar rugpijn leek mij vergezocht. Bovendien maakte de hond af en toe een beweging waarvan ik zeker wist dat iemand met rugpijn die niet maakt. Ter verdediging van de dierenarts vertoonde ze ook wel raar gedrag voor een vergiftiging. Want op drie poten gaan lopen staat toch niet beschreven als het eerste symptoom van vergiftiging.

Nou ja, nu ik in de eerste zin aan mijn onmacht toegaf, – ik ben te moe- lukt het nu ineens wel. Dat zouden we vaker moeten doen, toegeven aan onmacht. Ik voelde gelijk hoe u mij vergaf, en dat was al genoeg. Kan ik nu eindelijk gaan slapen, op deze vaderdag, 19 juni.

Toastjes met poedersuiker

Ik wil een klein verhaaltje vertellen. Het is een waargebeurd verhaaltje en het is goed afgelopen, maar daarom niet minder triest. Het gaat over een gezinnetje waarvan de vader ontslagen werd en aan de drank raakte. Het speelt in de jaren tachtig en het gezin moest rondkomen van de bijstand. Dat wil zeggen, de moeder moest dat want de vader liet het allemaal verslonzen en zoop de bijstand ook nog op. Tot de moeder orde op zaken stelde en de vader vertelde dat er een limiet werd gesteld aan het bedrag dat hij op kon zuipen en dat als hij niet meer had, het op was. Ik vond het nog heel schappelijk van de moeder, want het was ruim meer zakgeld dan dat ik in die tijd kreeg.

De twee dochters zaten op de lagere school en één van hen vertelde mij dit verhaal. Het ergste vond ik nog dat er aan het eind van de maand geen geld meer was en de meisjes Melba toastjes met poedersuiker mee naar school kregen van de moeder. Daar brak mijn hart. Armoede is één, maar je kinderen niks kunnen geven is twee.

De moeder is kort daarna met de twee dochters weggegaan, en ze kreeg een baantje. Waardoor de vernedering in elk geval stopte.  Met de dochters en de moeder is het goed afgelopen, met de vader is nooit meer contact geweest. Dochter schijnt hem een keer onder een brug zittend gezien te hebben, maar de band was al gebroken, dus het bleef bij zien.

Het is waarschijnlijk mijn grootste angst. Er zo’n zootje van maken dat je vrouw en kinderen door zoiets heen moeten. En dat je niet op tijd aan de alarmbel trekt. Door welke hersenkronkel dan ook. Of doordat je niet opgewassen bent tegen het leven en naar de fles grijpt. Ik ga nog liever dood dan dat ik met zo’n schande zou moeten leven. Een verrekte ouderwetse en onhandige opvatting, want eergevoel is on-Nederlands. Je schijnt in dit land tegenwoordig prima met schande te kunnen leven. Alleen hebben ze mij die kunst nooit bijgebracht.

Wapenstok

De politie krijgt een langere wapenstok. U bent dus gewaarschuwd. Het ding is telescopisch en wordt met een klik ineens een stuk langer. Dat betekent dat de burger zich weer beter moet leren verdedigen. Dus haalt een agent naar u uit terwijl u alleen maar te lang geparkeerd heeft, spring dan of achteruit, of, maar dat is voor gevorderden, in zijn richting. Maar blijf in elk geval niet staan, want een klap met zo’n stok komt behoorlijk aan. Het beste is als u een nog langere stok pakt, als die toevallig voorhanden is, en de agressieve agent op andere gedachten brengt. Uw mond is dan uw beste wapen. Dat het niet echt redelijk van hem is wat hij aan het doen is, en dat als hij gewoon een geweldloze boete uitschrijft, u geen valse naam zult opgeven. Mocht hij echt niet voor rede vatbaar zijn en hij dreigt zijn vuurwapen te gebruiken, neem hem dan in een nekklem of de heimlich greep. Blijft hij echter zich verzetten, geef de agent dan afwisselend vijf slagen met de vlakke hand tussen de schouderbladen en vijf buikstoten, net zolang tot loskomt wat hem dwarszit.

Bijna zou de politie uitgerust zijn met een taser. We mogen echt van geluk spreken dat dat niet doorgaat, want dan had ik het zo snel ook even niet geweten. De taser jaagt 50.000 volt door uw lichaam en het enige wat je op zo’n moment nog kunt doen is hopen dat je tegen de agent aanvalt. Maar de kans is klein. Je zult wel weer tegen je eigen auto aanvallen, en dan heb je nog een deuk ook. Misschien een plastic vest dragen als u vermoedt dat je parkeertijd verstreken is?

De politie had overigens liever de taser gehad dan de verlengde wapenstok, maar daar hebben ze eigenlijk geen goed argument voor. Ja, die suïcide van vorige week waarbij die jongen zich opzettelijk liet doodschieten door op de agent af te lopen en een trekkende beweging te maken (zo stond het in de krant, ik vond het ook vreemd gedrag) had dan voorkomen kunnen worden. Nu was het juist net niet de bedoeling dat het voorkomen werd, en bovendien, moeten we nu ook al rekening houden met mensen die schietend op de politie aflopen? Ik zeg, nooit doen. Luister gewoon naar de politie, dan is er niks aan de hand. Ene oor in, andere weer uit, moet u dan maar denken.

Rockstar

“Maurice, you are a rockstar!” schreef een collega die ik niet ken mij vandaag nadat ik haar ergens bij had geholpen. Ik vermoed dat ze Amerikaanse is en dat ze dacht mij hiermee te complimenteren. Nou, dat klopt! Da’s het aardigste wat ik vandaag heb gehoord. Ik heb haar zojuist even opgezocht op LinkedIn en inderdaad, mijn vermoeden is juist. Ik hoor de laatste tijd steeds vaker dat Amerikanen hele vriendelijke, behulpzame mensen zijn. Dat is compleet in tegenspraak met de signalen die ze via Hollywood uitzenden, dus misschien ben ik finaal op het verkeerde been gezet. Ik dacht altijd dat het een stelletje oppervlakkigen waren die de hele dag acteren dat ze sociaal zijn. Ikzelf ben tenminste nog oprecht oppervlakkig.

Maar dat Rockstar. Ik weet dat “you rock” een positieve wens is, dus dit leek me daar de overtreffende trap van. Ze noemde me bewust geen accountant, hoewel ik haar wel had geholpen met accounting. Maar zelfs ik vind (inmiddels) rockstar toch een groter compliment dan accountant. Terwijl ik toch echt meer aanleg voor accountant heb dan voor rockstar. En toch brengt ze me licht aan het twijfelen. Had ik toch niet door moeten studeren voor rockstar?  Mick Jagger en ik, ik en Mick Jagger. Het voordeel van rockstar worden is dat de kans een stuk kleiner is dat je kaal wordt dan bij accountant. Kijk maar eens naar al die rockbands. Er zit zelden een kale bij. Terwijl ze dat echt nog niet wisten toen ze begonnen met rocken, lijkt mij.

Morgenochtend om half negen mag ik weer aantreden. Ik geef een concert. Misschien komt ze even backstage. Ik zal even genieten van deze roem voor zolang het duurt. En dat duurt tot ik alle gegevens heb aangeleverd die ze nodig heeft. Als ik daarna nog steeds een rockstar ben, dan herzie ik mijn mening over Amerikanen.

F-16

Die JSF die we hebben aangeschaft (5 euro per toestel per Nederlander) maakte vandaag een rondvlucht boven Nederland. Ik heb hem niet gezien, maar later op beelden zag ik hem gaan, begeleid door een trouwe F-16. Ik heb gemengde gevoelens. Ik was gehecht aan de F-16 namelijk. Als kind wilde ik al graag straaljagerpiloot worden en toen ik kind was kon ik nog alles worden wat ik wilde.

Als ik die JSF zie gaan, dat lompe ding met die nog altijd indrukwekkende F-16 erachter, dan denk ik: waarom toch? Ik wiki een beetje door de technische specificaties heen en zie dat de F-16 de JSF in alles overtreft. Topsnelheid, vliegbereik, maximale vlieghoogte, de F-16 kan het allemaal beter. Bovendien, welke vijand hebben we nu nog waartegen we ons niet meer kunnen verdedigen met een F-16? Een F-16 met volle bewapening wist de complete sporen van een kleine heuvel uit als het moet. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat de voorganger van de F-16, de F-104 starfighter weer betere specificaties had dan de F-16. We gaan er dus alleen maar op achteruit, maar onze vijanden zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. De Duitsers, die moest je nog verslaan met Hurricanes en Spitfires, dat waren pas gevechtsvliegtuigen.

Ongetwijfeld zal iemand in Nederland een leuke cadeaubon hebben gekregen omdat hij de order voor de JSF goedkeurde. Dat maakt me ook niet zoveel uit. Maar als ik die F-16 erbij zie vliegen, die ons al die jaren beschermd heeft, dan krijg ik toch wat last van weemoed. Want wederom wordt een tijdperk afgesloten. Ik moet dan maar vertrouwen op de piloot die de JSF vloog en aangaf dat hij liever met een JSF over vijandelijk gebied zou vliegen dan met een F-16. Iets met sensoren die gevaar herkenden. Het zal wel. Het is toch allemaal al wat minder geworden sinds die F-16’s zich ook aan de maximumsnelheid moeten houden. Vroeger hoorde je nog wel eens zo’n knal dat de ruiten ervan trilden. Geluidsbarrière, wisten wij dan. Maar vandaag waren toch nog even een paar van die knallen te horen. At our service. F-16’s op verdedigingsmissie.