Afgelopen zomer liep ik in een Frans dorpje toen een jonge jongen die wat verveeld tegen een muur aanleunde mij aansprak. “U heeft een mooie hond meneer, goedendag.” Dat zei hij in het Frans, maar de beleefdheidsvorm viel mij op. Ik schreef toen dat wij dat hier niet meer kenden, vrijwel niemand zegt nog meneer.
Nu was het gisteren St. Maarten en kinderen gingen met lampjes langs de deuren om een liedje te zingen en snoep op te halen. Wij mochten dat vroeger in het dorp waar ik woonde niet, ten tweede omdat daar driekoningen werd gevierd en niet St. Maarten, maar ten eerste omdat mijn ouders dat om een of andere vreemde reden bedelen vonden. Kinderen die vragen worden overgeslagen, werd ook wel gezegd. Je moest als kind wel je plek kennen.
Toen ik net op mezelf woonde was het voor mij reden om de lichten uit te doen en me achter de vensterbank te verstoppen. Maar inmiddels vind ik het wel grappig en kan ik me een houding geven. Dus ik doe net of ik het mooi vind, en ik hou ze een schaal met snoep voor waaruit ze kunnen kiezen. Dat kiezen doen ze zorgvuldig, ze gaan na of ze echt wel de beste keuze maken. Soms leggen ze wat ze zojuist pakten terug en veranderen van keus. De oudste van het stel, een jongetje van een jaar of 10 pakte als laatste en zei: Dank u wel meneer, en fijne avond.
Een godswonder. Zou het dan toch nog goed komen?
