Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Carcassonne

Vias Plage 26-7-2016

Carcassonne is een mooi stadje aan de voet van de Pyreneeën. Mooi is een understatement, het is meer een wonder. Dat de stadsmuren en de torens er nog staan is een wonder, en dat ze dat vroeger hebben kunnen bouwen is een nog groter wonder. 

Een stadje, hooggelegen, omringd door muren en met uitzicht op een naderende vijand. Niet dat de vijand wist van het bestaan van het stadje, want zo groot is het nu ook weer niet. Nee, dan begrijp ik de muren rond Avignon beter, dat lijkt meer een stad van betekenis. Net als dat je onbekende politici hebt die hun vakantie afbreken vanwege een ongeregeldheidje in eigen land waar de premier niet voor terugkomt om zo wat publiciteit te vergaren, zo had je blijkbaar ook stadjes die zichzelf een muurtje cadeau deden. 

In Avignon heeft het middeleeuwse leven zich voortgezet, waar Carcasonne toch vooral een bezienswaardigheid is geworden. Avignon maakte op mij nog meer indruk. Niettemin is het stadje werelderfgoed volgens de lijst van Unesco, waar ook wel eens zaken op komen waarvan je denkt: het zal wel, maar in dit geval kan er weinig twijfel over bestaan, want indrukwekkend en zeldzaam is het zeker. 

Hypnose

Vias Plage, 24-7-2016

Philipe Morgan, de plaatselijke hypnotiseur , trad op voor de campinggasten. Voor het eerst zag ik live mensen onder hypnose en ik twijfel niet langer. Een klein jongetje in het publiek was niet meer te redden, hoe zijn ouders ook probeerden hem tot bedaren te brengen. Zijn lichaam was verstard, zijn vader lukte het niet om hem op een stoel te zetten. Philipe leek deze onbedoelde bijvangst niet in de gaten te hebben en concentreerde zich op de vrijwiligers op het podium. De ouders van het jongetje riepen de hulp van Philipe in, die even ter plekke poolshoogte kwam nemen. Het jongetje ontwaakte en stond verdwaasd te kijken. Uitgesloten dat hij in het complot zat. 

Tammar verstaat geen Frans, en kwam dus niet in de macht van Philipe. Maar omdat ze vooraan zat werd ze wel het podium op geroepen om plaats te nemen op een verstijfde jongedame die met hoofd en voeten op twee stoelen was gelegd. Ze vond het eng en wist niet hoe te weigeren in het Frans. Ze vertelde me hoe ze haar hart voelde bonken, zo’n klein meisje tegen duizend mensen, zo omschreef ze de situatie. Maar haar optreden was een groot succes.  

Musje

Vias Plage 25-7-2016

Toen we ’s avonds terugkeerden van een avondje kermis (eigenlijk is het al 26 juli nu) en we nog even rust probeerde te vinden op de veranda, zat er ineens op minder dan twee meter afstand, een musje op een tak. Het leek een slaapplaats gevonden te hebben en liet zich niet door onze aanwezigheid wegjagen. 

Het leek een tactiek toe te passen die erop neerkwam dat het net deed of hij ons niet zag, en wij het musje dientengevolge ook niet. Op zeker moment draaide het ook zijn kopje in slaapstand zodat het ons echt niet meer zag. Nu heeft het van ons niks te vrezen, maar of je ver komt met zo’n instelling is de vraag. Voor hetzelfde geld zijn wij kille dierenbeulen met een luchtbuks. Aan de andere kant, waarom zou je  argwanend de wereld tegemoet treden? Als je achter elk mens een potentieel terrorist vermoedt, heb je ook geen leven. De kans dat je oog in oog komt te staan met een actief terrorist is verwaarloosbaar klein.

Het musje weet dit alles niet en moet een beslissing nemen. Vlieg ik weg en zoek ik een nieuwe slaapplaats, of vertrouw ik deze mensenkinderen? De moraal van dit verhaal: wie goed van vertrouwen is heeft het snelst een slaapplek. 

Toeristen

Vias plage, 23-7-2016

Als je op een camping verblijft kun je natuurlijk niet ook daadwerkelijk op de camping verblijven. Daar wil je wel zo nu en dan van af. Wij begaven ons naar de dichtstbijzijnde Saint. Ik ben zijn naam vergeten en wil hem me ook niet meer herinneren. Iets met een traptreintje en een oude spoorlijn.

Geen Fransman die erin trapt maar wij betaalden 40 euro om eigenhandig drie kilometer heen en drie kilometer terug te trappen. Moest je op het keerpunt je eigen treintje nog keren ook. Daar zat de familie Mack, compleet voor paal in een debiel traptreintje dat helemaal niet door mooie natuur ging, maar langs autowegen met daarop naar ons claxonerende Fransen die het wel vermakelijk vonden, die zichzelf in het zweet trappende Hollanders. Ik trapte hard zodat ik er ook weer snel vanaf zou zijn. Werd me ook nog gevraagd of het leuk was door de uitbater. 

We sloten af in Cap d’Agde, een plaats die u rustig kunt overslaan. Om de dag compleet te laten mislukken aten we bij McDonald’s. Een leuk restaurantje doen we alleen als iedereen in opperbeste stemming is. 

Noodgedwongen 

Vias-Plage, 22-7-2016

Ik ben een boek aan het lezen waarin ik helaas vóór de vakantie was begonnen, en het nu noodgedwongen moet uitlezen. Het oerboek van de mens heet het en het geeft verklaringen voor het ontstaan van en ontwikkelingen in de bijbel. Stevige kost, maar ik moet toegeven dat de schrijvers van zowel het oerboek als die van de bijbel goed over hun werk hebben nagedacht. Je leest hoe God zich noodgedwongen aanpast aan de mensheid of andersom, daar is niet iedereen het over eens. 

Ik beleefde vanavond mijn eigen bewijs van evolutie. Ik ben 46 en begin te merken dat ik soms niet meer goed kan lezen. Vooral ’s avonds in het zwakke licht op de veranda, zie ik niet meer goed wat ik schrijf. Ik vroeg mij af of ik ook door nood gedwongen mijn handschrift zou moeten aanpassen aan de nieuwe omstandigheden, als elk zichzelf respecterend, geëvolueerd en nog niet uitgestorven dier. Groter en duidelijker. Mevrouw Mack stak een stokje voor de evolutie en bood mij haar leesbril aan…

Krabben

De Middellandse zee is kouder dan vorig jaar. We moeten er nu eerst doorheen maar daar staat tegenover dat we er nu 30 meter vanaf zitten, tegen 100 km vorig jaar. De opwarming van de aarde houdt automatisch in dat de zee kouder wordt, al is het maar ten opzichte van de aarde. Einstein achtervolgt ons overal. 

Tussen de rotsen ontdekten we krabbetjes, variërend in grootte van twee tot zeven centimeter. Krabben hebben een uitstekend gezichtsvermogen, zijn razendsnel en hebben ook nog een schutkleur.  Ter verdediging tegen echte vijanden hebben ze ook nog een pantser en twee 30 mm snelvuurkanonnen. Eigenlijk zijn het tanks voor onder water. Ze zijn dus lastig te vangen maar het lukte me twee keer. Ik had er alleen niet op gerekend dat het diertje zijn kanonnen ook zou gebruiken. Ik schrok een beetje van de knijpkracht die zo’n klein krabbetje ontwikkelt. De afdrukken van zijn scharen bleven even in mijn vinger staan.  Zouden er krabben van 90 kilo bestaan, zouden deze met gemak een duikboot tot zinken brengen. 

Mijn dochtertje was er een beetje bang voor. Waarom, is mij geheel onduidelijk. Ze haalde haar knie open aan een rots zonder dat ze een kik gaf. Het bloedde zodanig dat ik bang was dat we haaien zouden aantrekken. Ze liep met een bloedrood  scheenbeen samen met mij terug over de camping en ik zag iedereen verschrikt kijken. Zelf liep ze er wat onverschillig bij, met een waveboard onder haar arm. Mama schrok en dacht zelfs even dat er een dokter aan te pas moest komen, maar dat viel mee. Nee, dan vielen mijn krabsporen geheel in het niet. 

Tomtom

Vias plage, 20-7-2016

Het voordeel van vroeger was dat men nadacht over de te rijden route. Welke plaatsen, waar zitten de Peages, is de auto in orde, dat soort dingen. 

Nu volgt men de Tomtom en dat gaat geheid fout. Want de Tomtom zegt dingen die je niet gelooft. Files, afgesloten routes, dat soort dingen. En omdat je het niet gelooft maar vertrouwt op je instinct, volg je de laatste. Eventjes, want de Tomtom blijft maar mekkeren dat je terug moet. Elke kilometer die je volgens eigen instinct rijdt, geeft hij aan dat de nog af te leggen afstand groter wordt. Dat trekt je zelfvertrouwen niet, en samen met de afkeurende geluiden naast je, wordt de overmacht te groot, en zwicht je. Je neemt de voorgestelde afslag en je vertrouwt erop dat Tomtom corrigeert wat jij fout deed. Mis. Het ding wil je terug laten rijden omdat het nog geen nieuwe route heeft berekend, en terug gaat een man niet. Beter ten hele gedwaald dan ten halve gekeerd. 

Om een lang verhaal kort te maken, we hebben België gemist. We kwamen Luxemburg binnen via Duitsland en Duitsland schiet niet op. Tevens kwamen we Lyon binnen via het oosten terwijl ons hotel in het noorden lag. Allemaal de schuld van Tomtom en mijn twijfel. Je volgt óf Tomtom tot de dood erop volgt, óf je eigen richtingsgevoel. Niet een combinatie van beiden want dan ben je stuurloos. 

Bosbranden, Nice en Turkije

Eén ding is zeker, het werd mij vanochtend even teveel in de auto. De aanslag in Nice, die hakte erin. Ik wilde ze gisterenavond al te lijf, maar ik wist niet wie ze waren. Ik heb geen idee. Het enige wat je kunt doen is niks. Later op de dag bleek ook nog dat een van de slachtoffers een Amerikaanse collega van me is. Tenminste, in die zin dat hij bij hetzelfde bedrijf werkte als ik.

Toen was er ineens een coup in Turkije. Je krijgt niet eens meer de tijd om te rouwen of je moet je alweer om het volgende druk maken. Maar het zal wel los lopen. De soldaten zeggen dat ze het goed voor hebben met het volk, en soldaten zijn betrouwbaar.

De Tour, die fietst overal tussendoor. En misschien wel terecht. Zeker als de renners herdenken bij de etappewinst. Wij gaan binnenkort op vakantie. Naar Zuid Frankrijk. Precies tussen de bosbrand en de aanslag in. Nog een ding is zeker, ik ga daar vakantie houden. Niet omdat de wereld mij niet interesseert, maar juist om even afstand te mogen nemen.

Middelmatigheid

Soms, of eigenlijk vaak, ben ik bang om wakker te worden en te ontdekken dat het te laat is. Te laat voor wat, dat weet ik niet, maar gewoon te laat. Dat je op een ochtend wakker wordt, 85 jaar bent en tot de conclusie komt dat het maar middelmatig was allemaal. Dat je niet de keuze hebt gemaakt die je zou willen maken, simpelweg omdat je niet durft. Wat die keuze dan zou moeten zijn is de kern van het probleem.

Ik zag op televisie iets over mensen in Alaska die zelfvoorzienend leefden op een drijvend huis in een rivier. Geen internet, geen mobiele telefoon, maar wel een prachtige stek in de volledige vrijheid van de overweldigende Alaskaanse wildernis. Een zelfgebouwd huis met een overdekte veranda, stromend regenwater, dat was het ongeveer. Je huis omgeven door zeehonden en otters, en je leeft van de oesterhandel. Geweldig. Ik zou zoiets ook wel willen. Voor drie weken. Misschien vier. Daarna ga ik me toch langzaam dood vervelen ben ik bang.

Dat is dus mijn probleem. I can’t get no satisfaction. We leerden het ook verkeerd, in mijn jeugd. Of ik ben niet flexibel genoeg, dat kan ook. Alles wat ik leerde bleek niet waar of is inmiddels zwaar verouderd. Het trotse land waarover ik leerde bleek in werkelijkheid een verdeeld land vol pessimistische dromendieven te zijn. Niks geen helden en oneindig laagland. Brede rivieren, ja die wel, maar als je erin probeert te zwemmen komt er duffe ambtenaar aan om het je te verbieden. En zo is het met alles. Logisch hoor, als je met z’n zeventien miljoenen op een kluitje woont dat er overal regeltjes voor zijn. Maar vergeleken bij Alaska voel ik me wel een beetje dichtgeslibd.

Nou ja, dan leg ik me maar neer bij m’n middelmatigheid. Sommige landgenoten hebben zich verlost van de middelmatigheid en geven cursussen in hoe je verlost kunt worden van de middelmatigheid. Jezelf doelen stellen, prioriteiten stellen, niet bang zijn voor weerstand, commercieel bezig zijn op social media, u kent deze papieren wereldverbeteraars misschien wel. Maar dat is alleen maar jezelf wijsmaken dat je de middelmaat ontstegen bent. Bovendien maken ze een denkfout, die cursusleiders. Want als steeds meer mensen de middelmaat ontstijgen, zal de nieuwe doorsnede precies daar komen te liggen waar ze zichzelf juist heen gewerkt hebben.

Middelmatigheid zou juist geen enkel probleem moeten zijn. Pas als je je er bewust van wordt, zoals ik, ontstaat het. Als je er nooit aan denkt, is het er ook niet.

Determinsime

Ik kende van vroeger het begrip predestinatie, wat ik eigenlijk vertaalde met geschiftheid. Tenminste, de ernstigste vormen ervan, waarin gesteld wordt dat het niet uitmaakt wat je doet, want God heeft het toch al bepaald. Eigenlijk is je vrije wil je afgenomen en kun je doen wat je wilt, het staat toch al vast of je uitverkoren bent of niet. Ik haalde mijn schouders op en probeerde ondertussen uit de buurt te blijven van de waanzinnige die mij dit leerde.

Onlangs keek ik Stephen Hawking, toch bepaald niet iemand die je de term geschift zou opplakken, en die beweerde exact hetzelfde. Of eigenlijk beweerde hij het niet, hij vroeg zich af of mensen wel een vrije wil hebben. Niet omdat de Franse wiskundige en astronoom Laplace daaraan twijfelden, maar omdat hersenscans hadden laten zien dat voordat het bewustzijn een keuze maakt, die keuze in het onderbewustzijn al is gemaakt.

Om gek van te worden. Eerst blijkt de godsdienstwaanzinnige misschien gelijk te hebben, vervolgens lijkt Hawking zijn gezonde verstand te verliezen en tenslotte moet ik mijn onderbewustzijn nu constant in de maling nemen. Want er komt een t-splitsing aan en ik weet nog niet of ik links of rechts ga. Ik beslis links, maar omdat mijn onderbewuste dit kennelijk al voor mij beslist had, ga ik toch snel rechts. Mijn onderbewuste is ook niet gek natuurlijk, en had deze draai al voorzien, waardoor ik toch weer linksaf ga. En zo ga ik door tot ik het zelf niet meer kan volgen. Je kunt er niet aan ontkomen. Een zwart gat.

En toch, Herman, u weet wel, diegene wiens leven nu al was bepaald, en van wiens jongensdromen alleen het oud worden was gehaald, die Herman lukte het. Die was ineens los van alles en nam voorzichtig een beslissing die nog niet van te voren vast lag. Welke, dat weten we niet precies, omdat het lied dat niet vertelt. En zolang we dat niet weten, kon hij nog elke beslissing nemen en rekent hij af met de geleerde en de religieuze.