Ik heb altijd een beetje moeten lachen om het begrip grachtengordel. Leuk, voor de nieuwe rijken die acht ton voor een huis te besteden hadden, dacht ik. Een redelijk succesvolle carrière, en hop, u koopt een grachtenpandje.
Nou nee dus. Dit zijn er twee waarvan de tuinen aan elkaar grenzen, en waar je een bod op uit kunt brengen. Vraagprijs 15 miljoen euro. Klik vooral ook even door de foto’s van het interieur heen. En ik altijd maar denken dat de rijken in Blaricum woonden.
Op Facebook liep ik tegen onderstaand profiel aan. Levensgenieter pur sang. Onder de Hitlerfoto stond het opschrift “Mop Mop, gas erop”. Ik vraag me vertwijfeld af wat hier is misgegaan. En dan doel ik niet op zijn Feyenoordshirtje. Maar op de kortsluiting die ergens in zijn hersenen moet zijn opgetreden, ooit. Facebook vindt dit kennelijk goed. Terwijl ik ook wel eens verhalen hoor van profielfoto’s waarop een borst te zien is, verwijderd worden. Vreemd.
Deze meneer gaat duidelijk met de verkeerde mensen om, en het komt ook niet meer goed. Daar kun je tien psychiaters op loslaten, als je zoiets op je profielpagina zet, heb je hersenschade. Maar goed, eerlijk is eerlijk, meneer kwam wel op voor een zwaar mishandelde hond. Als ik die kankerlijer in mijn poten krijg, zoiets. Dus wel lief voor dieren. Zelf heeft hij ook een hond van het type vecht.
Ik zou wel eens de gedachten van zo’n man willen lezen. Wat gaat er in zo’n brein om? Welke kennis heeft hij? Weet hij uberhaupt over Hitler, of denkt hij dat Hitler de ultieme Feyenoordfan was die een hekel aan Ajacieden had? Hoe het ook zij, dit is een landgenoot. Hier hebben ze vandaag 72 jaar geleden hun leven voor gegeven op de stranden van Normandië.
Er is een artiest bij wie het weinig uitmaakt wat ik ervan draai, ik vind het altijd mooi. Al zijn het zijn “rehearsels.” Ik vind het mooi zijn stem te horen, al zijn het mislukte opnames. Ik ben dus fan van hem, en sinds youtube kan ik over zijn gehele repetoire beschikken. Mevrouw Mack vindt het allemaal wat minder, maar als ik de strijk doe, dan zet ik ook zijn muziek aan.
Op mijn laptop klinkt het allemaal wat blikkerig, maar mij maakt dat weinig uit. Mevrouw Mack mag het dan niks vinden, maar niks en blikkerig is nog altijd erger dan niks met een fatsoenlijk geluid. Dus bood zij haar Spotify aan, en mocht ik kiezen. Maar kiezen is niet te doen, dus ik klikte een album aan. Today Tomorrow and Forever. Elvis heeft zoveel op de plaat gezet dat er nog steeds nieuwe dingen te ontdekken vallen voor me. Long legged girl with the short dress on kwam voorbij. Dat was het nummer waar ik me als kind mee moest verdedigen tegen mijn vriendjes die meer van Kiss hielden. Want dat begon met een elektrische gitaar. Mijn zwager -ook Elvisfan- bleek er in zijn jeugd precies dezelfde tactiek op na te houden.
Toen volgde “I beg of you” en ik hoorde weer zijn klasse. Waar je soms wel eens aan begint te twijfelen sinds op social media elke amateurmuzikant zijn mening kan ventileren. Charlie Watts, drummer van the Stones werd ooit verkozen tot de op 11 na beste drummer ter wereld, en iedereen die ooit drumstokken gehanteerd heeft kwam vertellen dat hij er niks van kon, want hij kon maar één maat spelen. Ik heb daar geen last van, want ik wist niet dat er meer dan één maat was. Ik vind het gewoon knap als iemand maat weet te houden. Nou, zo gaat het met Elvis vaak ook. De man kon geen instrument bespelen, hij kon geen nummers schrijven is de vaak gegeven makkelijke kritiek. Dus huurde hij daar anderen voor in en klonk hij meestal beter dan degenen die dat wel konden.
De raciale problemen nemen enorm toe in dit land. Als blanke man ben je tegenwoordig een racist tot het tegendeel bewezen is. En het tegendeel valt voor mij wat lastig te bewijzen, want ik sta al jaren op goede voet met Zwarte Piet. Ik moet mij er waarschijnlijk de komende decennia bij neerleggen dat ik als racist door het leven moet. Dat zal wellicht inhouden dat ik op een aparte plek in de bus moet zitten, en dat bepaalde parken niet voor mij geopend zullen zijn. Tevens zal ik voor slecht betaalde banen niet meer in aanmerking komen en zal ik af en toe het woord neger moeten uitspreken. Het is niet anders, ik leg me er maar bij neer. Eigenlijk vind ik het best kwetsend dat er zo met mij wordt omgegaan. Eerlijk gezegd deed ik niemand kwaad, maar ineens heb je een stempel.
Ik vertrouw niemand meer, zelfs mijn eigen volk is niet meer te vertrouwen. Mijn Surinaamse buurvrouw van een paar huizen verder, ze doet wel aardig, maar ondertussen is ze bang dat ik een witte puntmuts op zolder heb liggen. Ik ben bang dat de politie mij ook wat vaker gaat staande houden, als blanke man in een te goedkope auto. Ze zullen wel weer ontkennen dat ze het doen, maar ze zijn geen haar beter dan ik.
Ik hoop dat er binnenkort een politiek leider opstaat die het voor ons gaat opnemen. Want Cruijff is dood, en gelijk barsten de racistenrellen los. En niemand die het overzicht nog heeft. Wie is er wel racist en wie niet? Wie heeft het nog goed met je voor en wie probeert je te besodemieteren? Mevrouw Simons heeft het al gemunt op de blanke man. Eerst verschuilt ze zich nog wel achter het feit dat ze alleen de racisten wil aanpakken, maar ik weet wel beter. Het staat niet in haar partijprogramma, maar zij wil de blanke man massaal deporteren. Naar Scandinavië of waar hij ook vandaan komt.
Nee, waarom de wijsheid ons zo plotseling verlaten heeft, ik heb geen idee. Het schijnt de toorn van mijn woedende voorvaderen te zijn, die dit veroorzaakt. Wereldwijd worden er nog 46 miljoen mensen als slaaf gehouden of tot werken gedwongen. En je mag het niet hardop zeggen, maar het zijn voornamelijk buitenlanders die dat doen.
Laat alles snel weer normaal worden en verlos ons van het onnozele. Amen.
Van een collega kreeg ik een opschrijfboekje. Zij voelde aan dat ze dat bij mij kwijt moest. Ik vind het prachtig, notitieboekjes. Het liefst volgekalkt met mooie teksten, nuttige ingevingen, en dagelijkse gebeurtenissen. Een soort dagboek zeg maar, maar dan van mezelf. Niet dat er veel van terecht gaat komen, want ik was op school al jaloers op mensen die aantekeningen konden maken. Ik kon dat niet. Onsamenhangend gekrabbel was het, ik schreef liever op een later moment een samenvatting van een hoofdstuk op. Later zag ik slimme accountants die vragenlijsten hadden en daar met pen mijn antwoorden achter krabbelden, en zonder het verder te bewerken was dat bruikbaar als dossierstuk. Ik kon dat ook, maar dan schreef ik het later over.
Sowieso hoor, mooie handschriften in opschrijfboekjes, ik ben er gek op. Dat is toch heel wat beter dan het getyp op een computer, hoewel ik vroeger van het schrijven wel een eeltbultje op mijn rechtermiddelvinger had, dat is wel weg sinds het toetsenbord zijn intrede deed. Maar er gaat toch weinig boven een echt logboek met waargebeurde avonturen. Nu maak ik die niet mee, dus ik verzin ze hier en daar, maar het idee van zo’n opschrijfboekje is geweldig. Ook stel ik me voor dat ik een belangrijke wetenschappelijke of historische ontdekking ga doen, en dat uitwerk in mijn boekje. Die dan de geschiedenis in zal gaan als de Mackiaanse paradox. Of zoiets.
Deze week was Obama in Hiroshima. Voor het eerst bezocht een zittende Amerikaanse president deze door een atoombom getroffen stad. Zittend, als in in de regeringszetel, niet dat u denkt dat hij zat. Amerika zou geen excuses maken voor de bom, en ik vroeg me af waarom niet. Natuurlijk, de Japanners waren geen lieverdjes, en de oorlog moest beëindigd worden, maar je kunt je afvragen of dit nu nodig was. De Amerikanen redeneerden dat ze de Tweede Wereldoorlog konden bekorten door Japan tot overgave te dwingen. En zo geschiedde. We mogen hier van geluk spreken dat Hitler al verslagen was, anders waren de bommen op Frankfurt en Stuttgart terecht gekomen. Niet dat daar al plannen voor waren, maar het leken mij goede strategische doelen.
Tja, en dan sta je daar als Amerikaanse president, te midden van de overlevenden van de bom, en in je speech staat niks over excuses maken. Dan roep je maar op tot het terugdringen van kernwapens en je hoopt op een tijd waarin ze niet langer nodig zijn. Waarmee hij zegt dat ze nu wel nodig zijn, en daarmee bedoelt hij om de wereld naar Amerika’s pijpen te laten dansen. En verder benadruk je de vriendschap tussen Japan en Amerika. Onder Obama zijn er weinig tot geen kernwapens ontmanteld in Amerika, dus heel erg sterk vond ik het niet.
Eigenlijk had ik wel gehoopt op excuses. Duitsland heeft ook nooit excuses gemaakt voor wat het heeft aangericht, maar hoe kon dat ook? De latere bondskanselier Brandt maakte 25 jaar later een knieval bij een monument in Warschau, en dat wordt algemeen aanvaard als excuses namens het land. Zoiets zou ik hier ook op z’n plaats hebben gevonden. De overlevenden vonden het al heel wat dat Obama kwam herdenken en zagen dat ook als een soort van excuses. Een oude Japanner en overlevende van de bom omhelsde de president en brak.
Officiële excuses zijn natuurlijk duur. Daarom wordt er altijd moeilijk gedaan door een land om excuses aan te bieden. Japan aan de troostmeisjes, Nederland voor zijn slavernijverleden, en Duitsland voor de gruweldaden tijdens de oorlog. En aan de andere kant zeggen ze weinig. Veel meer zegt het als Willy Brandt een knieval maakt. Of als Obama een slachtoffer troost. Ik denk dat Trump niet eens gegaan was.
Ik werd gewezen op mogelijke hoog-sensitiviteit door een vrouw die het waarschijnlijk is, en bij wie het kwartje ineens viel toen ze erover las en aan mijn persoontje dacht. Ik deed de test en ja, volgens de test ben ik mogelijk HSP (high sensitive person). Nu hoef je er niets aan te laten doen, want het schijnt een aangeboren eigenschap te zijn, net zoals linkshandigheid. En ik scoorde ook niet maximaal, maar net twee punten over de HSP grens. Maar toch. Bij mij vielen ineens ook een hoop kwartjes.
Het is helemaal niet gek dat ik over de zeik ga van druk bellende verkopers. Van die keiharde decibellen komen er uit hun mond, en dat is wat mij betreft ook het enige. Voor de rest is het een hoop herhaling van wat er reeds gezegd is en ja, dat irriteert me en houdt mij van mijn werk. Ik kan zelfs over de zeik gaan van laagsensitieve mensen, zoals mijn vorige baas, die onverstoorbaar kon werken als de deur stond te klapperen. Nog meer van het feit dat hij die deur niet hoorde, dan dat ik die deur wel hoorde ging ik over de pis.
Nu ga ik niet ineens verder door het leven als HSP met wie rekening gehouden dient te worden, maar grappig vind ik het wel. Ook niet heel verrassend. Ik wilde té graag commando zijn. Commando’s zijn niet hoogsensitief. Toen ik jaren geleden tegen de betreffende vrouw mijn commandograpje voor het eerst maakte (toen ik bij de commando’s zat..) schoot ze gelijk in de lach. Want ze wist gelijk dat dat niet waar was, omdat ik allesbehalve een commandotype ben. En dat irriteerde me natuurlijk, maar goed, dat is mijn HSP stempel. Snel geïrriteerd.
Ik heb het hier niet heel vaak meer over mijn vader, terwijl ik er vroeger vaak over schreef. Begin ik wat afgestompt te raken of is het ergste leed geleden? Hij komt nog vaak voorbij in mijn gedachten en ik vraag me soms af of hij nog ergens is. Waarschijnlijk komt hier mijn interesse voor het ontstaan van het heelal vandaan, of wordt het in elk geval aangewakkerd. Feit is dat ik nu al zes jaar ouder ben dan hij is geworden, en hij nog steeds mijn vader blijft. Want vaders zijn ouder en verstandiger.
Ik kwam net een onbekende tegen tijdens het uitlaten van de hond en ik groette: “hallo”. Dan denk ik altijd aan mijn vader die altijd groette met een waardig “dag”. Nooit gehaast, handen op z’n rug, lange jas, hij was mijn vader. En ik liep ernaast. Ik heb niet eens ooit een lange jas gehad. De tijd is ook anders. Vroeger werd ouderdom misschien meer gerespecteerd dan tegenwoordig, dus kleedde je als jongeling zo oud mogelijk. Nu wordt ouderdom een beetje als onvolwaardig gezien, dus daar wil je niet bij horen. Het is maar een theorie die zo in me opkomt.
Ik had de tijd wel willen vasthouden als dat kon. Zo ergens in de jaren zeventig in het toenmalig paradijs dat Nederland heette. Want het is nu meer dan dertig jaar geleden dat ik hem gezien heb. Daarna nooit meer. Hij moest alles achterlaten, zoals wij hem moesten achterlaten. En ik denk dat de wetenschap dat je je kinderen moet achterlaten erger is dan dat de wetenschap dat je je vader gaat verliezen, al is dat geen wedstrijd, maar alleen maar een gedachte om aan te geven hoe het voor hem geweest moet zijn.
De tijd hou je niet vast, die verstrijkt gewoon. Zeker voor gewone stervelingen. Voor gestorvenen verstrijkt er geen tijd. Zij zijn en zij waren. Als voor hen de tijd niet verstrijkt, hoeven zij niet lang te wachten. Alsof je in een zwart gat valt. Hoewel jij er gewoon in valt, lijkt het voor ons achterblijvers op aarde alsof je tot stilstand bent gekomen. Want niets bereikt ons meer. Al meer dan dertig jaar niet meer.
Ik lag vannacht te slapen toen ik een ijselijke gil hoorde. Ik herkende de gil onmiddellijk en kwam uit mijn slaap. Ik wist ook waar de gil vandaan kwam, uit de badkamer waar geen licht brandde. Ik was er in drie seconden. Mijn arme dochter zat op de wc en moest overgeven. Zo over de badkamervloer. Ik stond erbij en keer ernaar en kon niets anders doen dan wachten tot ze uitgespuugd was. Daarna heb ik haar onder de douche gezet, haar afgespoeld en de kots opgeruimd, samen met mevrouw Mack die inmiddels ook gearriveerd was.
Door het snelle opstaan voelde ik me ook wat misselijk en toen ik haar braaksel opruimde, ging ik zelf ook. Dat is nog een aandachtspuntje. Voor de rest heeft de evolutie/schepper prima werk afgeleverd. Mijn hersenen wisten in een fractie van een seconde wat er moest gebeuren om mijn kind te redden. Het was half drie toen ik mijn bed weer instapte. Het duurde nog wel een uurtje voor ik van de schrik bekomen was en de slaap weer kon vatten.
De volgende ochtend vertelde het arme meisje hoe het gegaan was. Dat ze buikpijn had, en het gevoel had dat ze moest spugen, dat ze het heel koud had, en dat ze er niks aan kon doen. Ik veegde nog wat vergeten spetters op de deur schoon. Een uurtje later kwam ik haar tegen, naast mama in de auto, ik reed naar mijn werk in mijn eigen auto en ze zwaaide zo enthousiast. Jammer dat ze ouder worden.
Steeds vaker hoor ik mijzelf naar vroeger verwijzen. Of ik spreek van “in mijn tijd”. Ik ben nu 46 en ik heb het gevoel dat het over is. Dit is geen normale midlifecrisis, want er is geen motor of cabrio die mij hier nog uit haalt. Het is ook mooi geweest. Het zijn alleen nog maar lichamelijke ongemakken zoals rugpijn, hielspoor en afnemende prostaties. Grijs en kalend zijn reeds daar, dus alle ingrediënten zijn aanwezig voor de laatste fase in mijn leven, die van winter. En het belooft een strenge, lange winter te worden.
Ongelofelijk, hoe dramatisch het klinkt, maar ik wil geen valse hoop meer bij mezelf wekken, ik ben een oude man. Afgeschreven en volgens de evolutie had ik er allang niet meer moeten zijn. Hoe zou ik nu nog eten kunnen vangen? Maar goed, het is niet anders, ik pleit voor een verlaging van de pensioenleeftijd naar 46 jaar. En als ik dit laat lezen aan Rutte, dan moet hij het er toch mee eens zijn, deze vlotte, dancefeest bezoekende Toppersfan die nondejuu gewoon premier van dit land is! In mijn tijd zou dit nooit gebeurd zijn! Met z’n stomme lach.
Goh Mack, wat negatief toch allemaal! Ja, ik begrijp er toch ook allemaal niks meer van. Behalve de genoemde premier is er nog zo’n grijsaard die wel nog gewoon mee kan in deze maatschappij. Zijn naam is Olav Mol, al een paar jaar over de vijftig, en hij sprak zondag tijdens de GP overwinning van Max Verstappen de legendarische woorden: “Bizar! Fucking bizar! Johee, Johoo! Jo fucking hell wat bizar!” Hij had geschiedenis kunnen schrijven, zoals Herman Kuiphof of Jack van Gelder, maar nee, Johee, Johoo Jo Fucking hell. En half Nederland draagt hem op handen. Zou er nu nog een busje met een zwaailicht zijn komen aanrijden en Olav platgespoten hebben, dan had ik het nog begrepen. Maar nee, dit is het, zo schijnt het te moeten. Ja, dan houdt alles op. Het is dat ik nog geen categorie “Mack heeft het opgegeven” heb, anders kwam deze daarin.
Mack 