Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Cito

De Citoscore van mijn zoontje is ook binnen. Hij had het boven mijn verwachting gedaan want ik dacht dat hij er helemaal niks van had gebakken. Na dag één vroeg ik hem om mij een vraag uit de toets te noemen. Hij wist het niet. Ook na lang aandringen van mij kwam hij niet met een vraag. Ik zei tegen hem dat ik morgen verwachtte dat hij een vraag zou onthouden.

De volgende dag vroeg ik het hem, en warempel, hij wist nog een vraag. En wat heb je daarop geantwoord, Hans? Dat wist hij niet meer. Grrmmpphh. Hans, morgen verwacht ik dat je een vraag én het antwoord onthoudt, goed? En ja hoor, de volgende dag wist hij een vraag, en ook het antwoord. Helaas, was het antwoord fout. Hij scoorde op school kader/Mavo, dat is volgens mij vergelijkbaar met vroeger Mavo C. Nu had hij zijn citotoets op D-niveau gemaakt, dus ik was allang blij. Hijzelf ook trouwens.

Ik had vroeger een dijk van een Citotoets gemaakt, 545, VWO niveau. Vandaar dat ik op de Mavo ben begonnen. En om heel eerlijk te zijn klopte dat precies. Mijn vermogen om dingen te begrijpen kan tot grote hoogte stijgen, maar mijn hersenen moeten wel opwarmen. Maar het grootste struikelblok waarom ik niet naar het VWO ging was mijn gebrek aan zelfstandigheid. En inderdaad, dat is helemaal waar. Ik weet nog niet hoe je met de bus moet! Ik heb één keer proberen weg te lopen van huis om in het bos te overleven, drie kwartier volgehouden!

Tegenwoordig hoor ik de ene 550 score na de andere. En allemaal nemen ze in hun eentje het vliegtuig naar Australië. Intelligentie is het vermogen om dingen snel te begrijpen, maar je hebt er veel meer aan als je onverschrokken de wereld in kijkt.

Een waar democraat.

Ik heb mijn democratische plicht gedaan en dat is nu eens niet ‘stemmen’, want dat is zo makkelijk, maar opkomen voor hen die zich niet kunnen verdedigen. ‘Hen’ zijn in dit geval twee zilveresdoorns die gekapt dreigen te worden door de gemeente. Ik had nog twee dagen om mijn bezwaarschrift in te dienen, en dat heb ik gedaan. Ik had nog nooit van zilveresdoorns gehoord, maar als ik uit mijn raam kijk staan er twee grote bomen die dat kennelijk zijn.

Iemand had een kapvergunning aangevraagd om er drie extra parkeerplaatsen aan te leggen. Voor drie extra parkeerplaatsen moesten deze twee zogenaamde toekomstbomen, beeldbepalend voor de buurt, wijken. Want de parkeerdruk zou te hoog zijn, en bovendien zou de verkeersveiligheid gebaat zijn bij die extra parkeerplaatsen.

Nee, dit overstijgt de democratische plicht van het stemmen. Dit is waar de democratie pas echt om gaat! Opkomen voor de zwakkeren en voor hen die geen stem hebben. Het zal wel niks uithalen, maar als ik straks naar een kale betonnen vlakte zit te kijken, hoef ik het mezelf in elk geval niet te verwijten. Hoewel ik me nog zou kunnen vastketenen aan een van die bomen. En mijn kinderen aan de ander. Er was trouwens ook nog een paardenkastanje in het kapproject betrokken. Maar die staat in een andere straat, dus daar heb ik geen bezwaar tegen gemaakt. Niet omdat ik niet om paardenkastanjes geef, maar omdat ik me niet wil bemoeien met politiek buiten mijn straat.

Ajax, Feyenoord en PSV

Dat het landskampioenschap niet te koop is, weet Ajax inmiddels ook. Zeker voor een club die prat gaat op de eigen opleiding, werden er nogal dure aankopen gedaan omdat die titel die er toch al twee jaar niet meer was, weer binnengehaald moest worden. In de top 5 van duurste Nederlandse aankopen ooit, staan er vier van Ajax, dat is toch wel opvallend. Hopelijk kunnen deze aankopen wel bijdragen tot het binnenhalen van die felbegeerde Europaleague.

Feyenoord laat even zien wat het betekent om opgekropte frustraties en emoties te uiten. Huilende supporters, een huilende coach, bij PSV en Ajax kennen ze dat niet, wat uiteraard ook te maken heeft met hoe lang het voor Feyenoord geleden was. Het zes uur journaal liet een huilende fan horen: “ben zo lang getreiterd door die Amsterdammers, maar nu hebben wij die schaal!” Het brak bijna je hart.

PSV heeft een hopeloos seizoen gedraaid. Daar kunnen we kort over zijn. Ik ga geen excuses zoeken, ze hebben het gewoon niet gebracht dit seizoen. Gauw vergeten. Ze hadden beter nog eerder kunnen afhaken, dat had me een hoop ergernis gescheeld.

The wonder of you

Ik heb altijd gezegd dat als Elvis nog een keer zou optreden, ik erheen zou gaan. Gisterenavond was het zover, Elvis trad op in Ahoy samen met een groot orkest. Het was zijn grote droom om in Europa op te treden, en ook was hij gefascineerd door grote orkesten. 40 jaar na zijn dood trekt de man nog volle zalen over de wereld. Nou ja, Ahoy zat driekwart vol, maar toch.

Elvis werd op een groot scherm geprojecteerd, zijn stem was van de band gefilterd en het orkest begeleidde hem. Het was absoluut mooi gedaan, en ik vroeg me af hoe mooi het moest zijn om ooit een echt optreden van hem meegemaakt te hebben. Want wat een artiest, wat een magneet was die man. Zijn vrouw, Priscilla, was aanwezig en praatte de show aan elkaar, en vertelde over Elvis’ dromen, gaf een inkijkje in de prive 8mm film collectie, en noemde haar drie favoriete nummers. Don’t, It’s now or never en I can’t help falling in love with you, die vervolgens ook ten gehore werden gebracht.

Ik realiseerde me dat ik nooit meer dichter bij Elvis zou komen. Hier stond iemand die Elvis echt gekend had, wat heet! Ze is inmiddels over de zeventig, en de plastische chirurgie heeft zijn vernietigende werk gedaan, maar van een afstandje ziet ze er nog goed uit. Blote armen kon ze nog makkelijk hebben. Ik zag haar op TV bij Tan, en afgezien dat ik me rot schrok van haar uiterlijk, ergerde ik me weer gruwelijk aan Tan en Peter R. Tan heeft geen idee wie ze is of wie Elvis was. Is alleen met zich zelf bezig, bah.

Maar Priscilla was vriendelijk en leek zich te realiseren wat Elvis nog steeds los maakt bij veel mensen. Ik keek naar dat gezicht op het grote scherm. Dat vertrouwde gezicht dat mij al mijn hele leven begeleidt.

Titel

Ik ging naar de huisarts wegens benauwdheidsklachten. Af en toe na het hoesten krijg ik geen lucht meer. Mijn luchtpijp lijkt dan dicht te zitten, en het is alsof ik door en rietje moet ademhalen. De huisarts leek niet erg onder de indruk van mijn verhaal, mat mijn zuurstofgehalte, dat op dat moment 98% aangaf, luisterde mijn longen en testte mijn bloedwaarden die ook prima waren.

Enigszins opgelucht verliet ik de spreekkamer met het afdvies te wachten tot het overging. Het duurt nu al een maand, en langzaam werd het erger. Vanochtend na een hoestbui kreeg ik 20 seconden bijna geen lucht, en maak ik het geluid van een zware roker die nog maar één long heeft. Ik liep rood aan en de tranen stonden in mijn ogen.

Het is alsof mijn luchtpijp zich afsluit en na tien seconden pas weer opengaat. Tien lijkt niet veel, maar als je net uit een hoestbui komt, is het best lang. Het gaat wel weer over, maar nu begrijp ik wel hoe de Feyenoord supporter zich momenteel voelt. Go Ahead legt Ajax geen strobreed in de weg, en zelf staat Feyenoord 2-0 achter met nog een half uur te gaan.

De druk van de vrijheid

Mijn eerste auto was een Fiat Panda, en ik was er blij mee. Geen ABS, geen centrale vergrendeling met afstandsbediening, geen elektrische ramen, er zat meer niet op dan wel. Deze week reed ik een Renault Twingo, vergeleken bij de oerpanda een hotel op wielen, maar wat een ramp. De totale zit is uit verhouding. Ik zat op 1 meter hoogte en mijn armen waren net te kort om het stuur te bereiken als ik met mijn benen goed zat. Als ik wilde inhalen moest ik minimaal een kwartier van te voren de manoevre gaan inzetten en vast richting aangeven.

Het was dan ook een echte bevrijding toen ik vanochtend mijn eigen auto weer kon ophalen. In het Twingootje verveelde ik me te pletter onderweg, in mijn eigen auto is veel meer te doen. Over bevrijding gesproken, ik geloof al die bevrijdingsfestivals niet. Gewoon niet. Gewoon een feestje, zoals tegenwoordig elke gelegenheid wordt aangegrepen om feest te vieren, maar de vrijheid vieren, ik geloof er niet zo in. Misschien mijn zwarte inslag.

Vrijheid brengt ook veel ellende met zich mee, namelijk dat anderen mogen doen wat jij niet leuk vindt. Zoals al die verrekte buitenkookfornuizen voor mannen, of hoe die dingen ook heten. Ik heb het gevoel dat je er niet meer bijhoort als je niet zo’n ding in je tuin hebt en met een schort voor loopt. Mij stoort het mateloos, de foto’s op facebook van weer zo’n blije vent met een schort een een gasfornuis in de tuin. Het boezemt me ook angst in. Straks wordt dat ook van mij verwacht. Witte wijn, pesto en wat olijven erbij, en ik hoor er helemaal bij. En dat is wat ik eng vind aan vrijheid. U denkt misschien dat ik vrij ben om geen buitenkooktoestel te kopen, pesto of olijven te happen, maar zo is het niet. Het is de druk van de vrije maatschappij die ik voel om een moderne man te worden.

4 mei

Tijdens de dodenherdenking, en met name tijdens de twee minuten stilte, was ik in lichte trance. Ik bekeek het beeld van de dam, hoorde wat vogels, zag de koning, en toen het voorbij was bedacht ik: oeps, ik heb niet aan de doden gedacht.

Ik dacht zojuist dat als mijn opa niet in 1985 was overleden, hij nu ongeveer de oudste man ter wereld zou zijn. Ja, ha ha, wat een logica. Maar toch! Van 1901 was hij. Twee wereldoorlogen meegemaakt. Vaag leven geleid. Hij had kinderen uit een eerder huwelijk en was niet getrouwd met mijn oma. Mijn tante is de halfzus van mijn moeder, en er zit nog een oom tussen van wie wij niet eens weten of hij nog leeft. Ik vond mijn opa wel een grappige man. Zijn wang voelde als schuurpapier, en hij had een houten stok, maar hij maakte wel grapjes. “Jongens, wat ligt daar op straat, is dat een kroket?” “Nee, dat is een drol opa,” en hij had lol. Misschien dat u nu snapt van wie ik die flauwe humor heb.

Om terug te komen op dodenherdenking, ik heb zojuist mijn opa herdacht. Geen slachtoffer van de tweede wereldoorlog, maar goed, sommigen willen de dodenherdenking toch breder trekken, waar anderen daar weer faliekant tegen zijn. Het is immer een punt van discussie. Mede dankzij de gevallenen mogen we de discussie hier voeren. Als we nu in het 1000-jarige rijk hadden geleefd, werd het ons medegedeeld wat we ervan mochten vinden.

Verdraagzaamheid

Je hebt mensen die hebben hun hond niet in alle situaties onder controle. Ik ben er daar één van. De hond is lief naar mensen, maar niet naar sommige andere honden. Naar de meeste honden wel, maar soms, als je het niet verwacht trekt ze ineens je arm bijna uit de kom, en sleept je woest grommend voort, rugharen overeind, richting andere hond. Als ik mijn evenwicht hersteld heb, ben ik al even woest, hang haar op aan die riem, grijp haar bek en knijp die dicht, dwing haar tot zitten en langzaam en luid protesterend komt ze dan tot bedaren. Ik moet haar echt meer pijn gaan doen, want ze leert het maar niet af.

De kat is haar belletje kwijt en kwam net voor de zoveelste keer met een vogeltje thuis. Ik rende haar achterna, en zij peerde hem, met prooi. Na een paar keer jagen van mij, liet ze haar nog levende prooi los, die ik toen oppakte en op een hoge veilige plek neerzette zodat die hopelijk herstelt, en ik greep de kat. Die verzet zich natuurlijk met klauwen en tanden, en ik pakte haar in haar nekvel. Luid kermend protesteerde ze en draaide zich naar mij en zette weer vier klauwen in mijn arm. Ze zet op één of andere manier niet echt door, want dan zou ik open liggen, en ik hou mezelf maar voor dat ze goed snapt dat ze dan een rotschop krijgt.

Soms erger ik me dood aan onze beesten en kan ik ze wel een knal verkopen. Maar als ik dan op facebook een stukje lees van natuurmonumenten over loslopende honden, en ik zie half hondenhatend Nederland daar los gaan, dan erger ik me nog veel meer. Ik pleit voor meer verdraagzaamheid. Van mens naar hond, van hond naar kat, van kat naar vogel, van mens naar mens, van hond naar hond, maar vooral van mens naar facebook. Soms denk ik dat deze nationale klaagmuur nooit uitgevonden had moeten worden.

Weerstand

Wat mij ergens irriteert, hoewel dat niet helemaal het juiste woord is, is dat mensen niet echt oud worden. Hoeveel mensen er nu al dood zijn ten opzichte van 35 jaar terug, het is niet normaal. Neem nu alle hoofden van de middelbare scholen waarop ik zat, allemaal dood. Ook veel leraren hebben inmiddels het loodje gelegd. En waar slaat het op? Het hoofd van de Mavo waar ik zat, dhr. Bosman, was hooguit 60 destijds. Dan had hij nu makkelijk 95 kunnen zijn, of op zijn minst slechts een paar jaar geleden zijn overleden. Maar nee, de man is al bijna drie decennia dood.

Deze gedachte overviel mij laatst en verontrustte me. Mensen die al van middelbare leeftijd waren toen ik klein was, die kunnen nu toch nog makkelijk in leven zijn? Dat is toch niet teveel gevraagd? Ja, natuurlijk is het wel teveel gevraagd. Ik wil gewoon graag vasthouden aan het verleden, het niet kwijtraken of vervreemden van alles.

Toen ik 16 was, liep er altijd een oude man met zijn hond door de straat. De hond was nog ouder dan hij, dus de man liep voorop, en de hond sjokte er achteraan. Soms poepte hij midden op straat, omdat de hond eenmaal te oud was om het nog te snappen. Ik weet nog hoe hij heette want ik bracht de krant bij hem.

Tot mijn grote vreugde zag ik de man vandaag lopen. Nauwelijks veranderd, wat witter nog en ietsje brozer. Maar hij stak de straat over en liep naar zijn auto. Hij reed dus nog auto ook. Eindelijk werd er eens weerstand aan de tijd geboden.

Als ik koning was

Om één ding ben ik toch wel blij, en dat is, ondanks Maxima, dat ik Willem-Alexander niet ben. Je zult elk jaar op je verjaardag je nette pak aan moeten trekken, ergens in een stad op bezoek gaan en je beste humeur moeten meenemen. Zwaaien, lachen en positief praten. Natuurlijk, hij doet het prima en zijn vrouw is onvermoeibaar en weet exact op het juiste moment te lachen, maar toch! Kleine Ariane had er de meeste moeite mee vandaag. Gapen, een iets te serieuze blik en plichtmatig zwaaien. Ik had een beetje medelijden met de kleine meid, die evenwel in wieg is gelegd om prinses te worden.

Maxima lijkt van zo’n dag te genieten. Het protocol heeft van haar wel een koningin gemaakt die de juiste dingen zegt, maar zodra ze muziek hoort staat ze mee te deinen en te zwaaien op een manier waar alle andere leden van het Koninklijk Huis bij in het niet vallen. Op geheel natuurlijke wijze eist ze de aandacht van de camera op en geen enkele andere prinses komt qua charme ook maar bij haar in de buurt.

Nee, als ik koning zou zijn, dan werd het lastig want ik heb heel veel moeite om dingen te zeggen die ik niet meen. En ik weet dat bijna iedereen dat heeft dus lossen veel mensen dat op door dingen te gaan menen die ze niet menen. Ze maken zich dingen wijs die het makkelijker voor ze maken om niet tegen confrontaties aan te lopen. In het bedrijfsleven is het heel normaal om dingen te zeggen en te doen die je niet meent. Je klapt als je baas weer op ongemakkelijke wijze een toespraakje heeft gehouden, je zegt dat je enthousiast bent over het laatste product, en je bent een enorm gedreven persoonlijkheid.

In je vakanties ga je langzaam inzien dat het leven wat je normaal leidt niet klopt. Dat je eigenlijk helemaal niet zo enthousiast bent als je baas je belt. Dat het eigenlijk veel leuker is om rustig op een ligbedje te liggen. Daarom mag je ook nooit lang op vakantie. Omdat het verkeerde gevoel niet mag gaan knagen. Na je pensioen mag dat gevoel komen, want dan ben je niet meer nodig. Vandaar dat prinses Beatrix niet meer meeloopt op Koningsdag. Die is echt helemaal klaar met die onzin.

Wat ik wel echt grappig vond, was dat ze de microfoon van Roy Donders hadden uitgezet. Zo kon de man lekker zingen, en had niemand er last van.