Pleurisfiets

We zijn collectief aan het indutten. We zijn slappelingen geworden en ik ben het niet alleen, dat weet ik zeker. We proberen bijvoorbeeld een rookvrije generatie te creëren, wat ik al belachelijk vind, want dat moeten mensen lekker zelf weten. En als u denkt dat we daar gezonder van worden, prima, maar de bacteriën hebben inmiddels een manier gevonden om resistent te worden, en daar sta je dan met je schone longontsteking.

Maar daar gaat het even helemaal niet om, het gaat even om mezelf. Ik faal als opvoeder, want ik ga gewoon mee met de flow, en dat betekent dat mijn zoontje een “moderne” fiets mocht hebben om mee naar school te fietsen. Ik was het er niet mee eens, maar wat heb ik nog te vertellen? Alle kinderen hebben zo’n moderne ouderwetse fiets met voetrem, een stuur ter breedte van een nijlpaard en een handig kratje voorop, waar je nooit iets in vervoert. Een boekentas is er niet meer bij, dus fietsen ze met een rugzak. Maar niet op hun rug of in het kratje, nee, nee, nee, daarvoor moet weer een steun op de bagagedrager worden gemonteerd die het vervoeren van personen -het belangrijkste doel van een bagagedrager- geheel onmogelijk maakt.

Vanavond ging hij met voetballen door zijn enkel. Kennelijk kon hij daardoor niet meer fietsen, wat ik al niet snap. Maar goed, hij moest gehaald worden en of ik dan zijn fiets achter in mijn auto wilde gooien. Nou, vergeet het maar. Ik heb de grootste auto die ik ooit heb gehad, maar zo’n fiets met kratje en uitgebouwde steun op de bagagedrager is kansloos. Daar moet je een boedelbak voor huren.

Geërgerd reed ik naar huis. Zonder fiets. Daarna werd ik door mevrouw Mack bij het voetbalveld afgezet en mocht ik terugfietsen op dat bakbeest, met voor mij veel te laag zadel. Ik verongelukte bijna toen ik bij het stoplicht de handremmen niet kon vinden en door rood reed. Had hij een normale fiets gehad, zoals ik heb, was dit allemaal niet gebeurd. Dan had hij lekkerder gefietst, en had ik die op mijn dooie gemak in de auto geschoven. Had er nog een nijlpaard bijgepast ook.

Ik ben een beetje pissig. Meneer kan kennelijk ook niet meer lopen en moet geholpen worden naar de wc. Nou, niet door mij. Hij hinkelt maar. Ik ben verdorie nog nooit naar de wc geholpen, in heel mijn mislukte leven nog niet!

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

9 gedachten over “Pleurisfiets”

    1. Hoe ouder ik werd hoe minder dat werd. Maar ook daarvoor had ik daar niks over te vertellen, mijn vader besliste wat voor fiets ik kreeg. En of ik een regenpak droeg of niet. Ik heb nooit iets te vertellen gehad, vandaar mijn mislukte leven.

    1. Dank je, het is ook een inspiratiebron natuurlijk. Successtory’s zijn alleen leuk voor degene die succes heeft. De rest moet net doen alsof hij het de ander gunt. Anders ben je weer jaloers.

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s