Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Cardiovascular disease

Laatst, toen er bij Tammar bloed afgenomen moest worden, en ze wat nerveus was, vroeg ze aan mij of dat mij ook wel eens gebeurd was. Ja hoor, antwoordde ik. Wel een paar keer. Bij de militaire-dienstkeuring, o.a. daar vroegen ze of ik de prik lekker vond, en toen ik ja zei mocht ik nog een keer, zeiden de stoere mannen met de mislukte carrière. Later kreeg ik een ansichtkaartje van ze met daarop mijn bloedgroep. Ik weet hem niet meer.

Wat ik nog niet wist toen Tammar het vroeg, is wat ik nu weet, dat ik binnenkort weer bloed mag laten afnemen. En daarbij maken ze een CT-scan van mijn hart. De artsen hebben namelijk ontdekt dat ik in mijn niet aflatende naïviteit, in mijn eeuwige misleidende gedachtengang dat dit hooguit anderen zou kunnen overkomen maar mij toch nooit, mijn medewerking heb verleend aan een wetenschappelijk medisch onderzoek, waarbij ik in een bepaalde groep zou worden ingedeeld, en waarvan ik dacht dat ik in de referentiegroep zou worden ingedeeld. Maar nee, interventiegroep B, en dat betekent nu dat ik me mag melden in het belang van de wetenschap.

Net als Trump en Robbert Dijkgraaf twijfel ik aan de wetenschap, want zou niemand aan ze twijfelen, hadden ze geen enkele drijfveer om beter te worden. Een berekening die ik heb gemaakt laat zien dat slechts 5% van wat we weten, ook werkelijk waar is. Bovendien hebben we geen enkel idee welke 5% dat precies is. Daarom heb ik me opgegeven, zodat we langzaam naar de 5,1% kunnen. Mack dient de wetenschap, altijd.

Mijn allerliefste liefie

Dochter en ik zijn al een maand aan het kwakkelen. Zij net een weekje langer. Hoesten, overgeven, koorts, ellende. Vandaag ging ik met haar naar de huisarts. Ze had al antibiotica, prednison en puffers gekregen, het hoesten is er nu bijna onder, maar ze kreeg weer koorts en moest overgeven. Onze eigen huisarts was met vakantie dus kregen we een invaller. Aardige man, en Tammar had hele verhalen, hetgeen de dokter wel amusant vond.

Een uurtje later moest ze bloedprikken. Ze was wat nerveus en vroeg aan mij of ik haar dusdanig kon knijpen om te laten voelen hoeveel pijn het deed. Ik gaf haar een kneepje van niks, om het niveau van pijn aan te geven. We moesten een nummertje trekken, nog zes wachtenden voor ons, en ze was aan de beurt. Een aardige vrouw vertelde haar wat er ging gebeuren, Tammar vroeg hoeveel prikken ze kreeg, en dat was er gelukkig maar één. Tijdens het prikje hield ze haar ogen dicht, en de vijf of zes buisjes bloed waren in een mum van tijd gevuld. Toen de spuit er al uit was, vroeg de mevrouw of Tammar het watje even vast wilde houden, en ineens reageerde ze niet meer en kieperde achterover. Weg was ze. Ik schrok me een hoedje, want die zag ik niet aankomen. Binnen een paar seconden was ze weer bij, en nam ik mijn allerliefste liefie -zo noem ik haar vaak- weer mee in de auto naar huis.

Ze heeft er weer een medicijn bij, deze week moet ze nog thuisblijven, daarna heeft ze vakantie en over een week is ze weer de oude, volgens de huisarts. Moeten we nog wel even bellen voor de uitlslag natuurlijk. Pfeiffer, kinkhoest, dat soort onheilspellende dingen hoorde ik hem zeggen. Ik kinkhoest zelf ook nog even door. Ik kreeg laatst midden in de nacht geen lucht en moest even wachten voor ik kon inademen. Waardoor weet ik niet precies. Met een onheilspellend geluid zoog ik ineens mijn longen halfvol, want vol lukte haast niet, en dat was al genoeg om mevrouw Mack rechtop in haar bed te doen zitten. Daarna hoestte ik me weer leeg, en toen ik uit de hoestbui was, ging ik uitgeput weer liggen. Kinkhoest, hoe verzint hij het!

Preventieassistente

Vorige week was ik bij de preventieassistente. Dat heette vroeger mondhygiëniste, maar toen dat nog zo heette kwam ik daar nooit. Toen had ik nog een tandarts die zelf even tandsteen verwijderde. Nooit gezeik in die tijd. Tegenwoordig? Altijd. Vooral dat geëmmer over tandenstokeren of flossen. Zit niet in mijn systeem, zoals de beugel niet in mijn verzekeringspakket zit. Maar het schijnt toch uiterst belangrijk te zijn. Of ik wel eens last had van bloedend tandvlees tijdens het poetsen? “Nee, nooit. Alleen tijdens het stokeren,” antwoordde ik. Dat was ook poetsen volgens de preventieassistente.

Nou, dan kan zij honderd keer preventieassistente zijn, maar ik weet toch vloek het verschil wel tussen poetsen en stokeren? De wereld raakt steeds voller met experts die niet meer kunnen nadenken.  Ze eindigde met een verhaal dat oude mensen vaak overlijden doordat ze bacteriën in hun mond hebben, en toen had ze me. Want ja, ik ben ook al 47. Dus nu poets ik elke dag met een tandenstoker. Kutwijf.

En nu zijn de rapen gaar.

Net op de dag dat ik de koptekst van dit weblog (eenzijdige berichtgeving vanaf een zolderkamer) veranderde omdat ik nooit meer op zolder zit, zit ik nu geheel toevallig weer op zolder. Die is weer enigszins bewoonbaar na een paar uur opruimen. Het nadeel van beneden schrijven is dat de televisie aanstaat, en de televisie stoort mijn gedachten. Ik kan niet meer aangeven welke het vorige logje is dat ik op zolder heb geschreven, maar ik heb wel het gevoel dat het beter gaat als het stil is. Ik had tijdens het maken van mijn huiswerk al stilte nodig, en op mijn werk heb ik dat nog steeds. Dus regelmatig loop ik te tieren dat mensen eens wat minder hard moeten telefoneren of discussiëren. Of dat ze het gesprek eens wat moeten inkorten, want negen van de tien keer rekken ze het, zeggen ze vijf keer hetzelfde om het maar op een gesprek te laten lijken.

In elk geval, nu zijn de rapen dus gaar, staat er in het Frans. Er staat worteltjes, maar dat is de uitdrukking.  Op het Koreaanse schiereiland, daar zijn de rapen gaar. Noord-Korea dreigt met een kernoorlog als Amerika besluit tot militair ingrijpen naar aanleiding van nucleaire proeven van Noord-Korea. Ik ben geen groot strateeg, maar Noord-Korea kan alleen proberen de vloot van Amerika te treffen, of een kernbom op Zuid-Korea gooien, dat er ook weer niks aan kan doen. Amerika wil versneld een anti-raketschild plaatsen in Zuid-Korea, waar China dan weer boos om is omdat dan ook de raketten van China uitgeschakeld kunnen worden. Als China slaat, wordt het boos als je de slag afweert? Sommige dingen vallen eenmaal niet te begrijpen. Het zijn Chinezen, Koreanen, Japanners, Russen en Amerikanen die een conflict hebben. En als de situatie uit de hand dreigt te lopen, dan mag je toch rustig zeggen dat de rapen gaar zijn?

 

MOAB

De Amerikanen hebben een bom in hun arsenaal, een conventionele bom, die de zwaarste is van allemaal. Hij wordt mother of all bombs genoemd, al is dat niet de echte afkorting van MOAB. De Russen claimen een nog zwaardere bom te hebben, the father of all bombs, maar het bestaan hiervan is twijfelachtig, en met Russen weet je het eenmaal nooit. Ook tijdens de koude oorlog verwarden ze boomstammen met kruisraketten.

Deze bom, die 10.000 kilo weegt, ontploft vlak boven de grond en vernietigt alles in een straal van 1,5 kilometer van de inslag.  Deze bom is onlangs voor het eerst ingezet in een oorlogsituatie in Afghanistan en volgens bronnen zijn daar 36 mensen bij gedood. Wat natuurlijk belachelijk weinig is, voor een bom van dat formaat. Een ideale bom om op een vijandelijke militaire basis te droppen.

Toen ik hem zag ontploffen vond ik het nog meevallen. Ik had natuurlijk makkelijk praten vanachter mijn laptop, maar eerdere berichten vertelden dat alles in 20 km omtrek vernietigd zou worden. Dat blijkt dus niet te kloppen. De bom moet vooral angst inboezemen, ook door de paddestoelenwolk die hij nalaat, alsof hij een nucleaire bom was.

Amerika schijnt 15 van zulke bommen te hebben. Nu nog veertien. En nog 6800 nucleaire bommen. Maar in een moderne oorlog worden behalve door misdadige regimes geen bewuste burgerslachtoffers meer gemaakt. Dus die dienen ook ter afschrikking. Welbeschouwd was het nog niet zo´n gek idee van de Russen om hun bomen in de kleuren van een kruisraket te schilderen.

Een wolf in schaapskleren.

Morgen ga ik naar België, met de auto, dus geen angsten, dank u. Een poosje terug toen ik deze auto kocht, schreef ik hier dat het de op een na snelste auto was die ik ooit had, ik moet dat nu waarschijnlijk gaan bijstellen, hij is de snelste. Hij is gechipt en heeft nu geen 180 maar 210-220 pk. Ik rij er gemiddeld 1 op 16 mee, met een beheerste rijstijl. De auto heeft vierwielbesturing, wat een zeldzaamheid is in autoland. Maar wat ook terug is van weggeweest is een hoogtemeter. Mijn eerste leaseauto had een hoogtemeter en ik verheugde me destijds op de reis naar Frankrijk, maar vlak voor die tijd moest van de leasemaatschappij de auto omgeruild worden voor een auto zonder hoogtemeter. Heel de vakantie naar de Filistijnen! Nu de onverwachte comeback van de hoogtemeter.

Hoe het gaat weet ik niet precies, want de auto geeft niet altijd op hetzelfde punt dezelfde hoogte aan. Het mag voor mij de pret niet drukken, de wetenschap heeft zich erover gebogen, en die heeft gezorgd dat ik van dit gemak -nutteloze gadget- voorzien ben. Ik zet trouwens toch steeds vaker vraagtekens bij de wetenschap. Niet dat ik twijfel aan hun wetenschap, maar wel aan wat het ons nu helemaal brengt. Als we niet uitkijken worden we straks 130 met een ellenlang en doodsaai einde van een jaar of vijftig. Wie zit daar nu op te wachten? Scheidsrechters worden vervangen door techniek, en geen scheidsrechterlijke dwaling, waardoor je als fan toch het verlies van je club kunt rechtvaardigen, komt straks nog voor. Is dat nu wat we willen? Een perfecte wereld?

Volgens Robbert Dijkgraaf is het te laat om het tij te keren en neemt de techniek het al langzaam over van de mens. Computers gaan zelf denken en uitvinden. Op lange termijn overleeft de mens niet, maar zal de techniek -robots, computers- overleven en zich steeds verder ontwikkelen. Totaal zinloos, dat wel, en wij mensen zullen door de techniek herinnerd worden als de hulpmiddelen die haar in het zadel hielp. Misschien dat ze een van ons bewaart voor in het museum.

Dijkgraaf praatte erover alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Terwijl bij mij alle alarmbellen rinkelen. Moeten de veiligheidsdiensten zich hier niet eens op richten, op dit ware gevaar voor de mensheid? Moeten we wetenschappers die aan kunstmatige intelligentie werken niet onmiddellijk omscholen? Dat ze gaan werken aan een onschuldige atoombom of zoiets? Het lijkt een grapje, maar volgens Dijkgraaf is het hier bittere ernst. Mijn auto laat zien dat hij gevaarlijk is, hij is felblauw, heeft dikke uitlaten, grote velgen, maar deze tak van wetenschap wordt gezien als een engel, maar is de duivel in vermomming.

Ondernuts

Ik fietste vandaag naar Epe, mijn kroost moest mij verplicht en met tegenzin vergezellen. Ik wist ook niets beters, maar als ik niet ingreep zat mijn kroost de hele dag achter de computer. De enige bestemming die ik kon bedenken was Hans toekomstige school, dan wist hij vast de weg. Tammar werd snel enthousiast, maar Hans zorgde dat hij steeds verder achterop raakte, zodat hij mij flink irriteerde.

Toen we aankwamen zei hij: “mooi, kunnen we dan nu terug?” Ja hoor, dan kunnen we terug. Ik maakte nog even een foto om aan het thuisfront te laten weten waar we waren -het thuisfront waardeert het erg als ik Hans de weg wijs- en op dat moment kwam er een stel met een hond en een kind aanlopen. Ik zag eerst de vrouw, natuurlijk, blond, slank en een zonnebril, en toen pas de man. Het mannetje. Ik dacht nog, hoe komt dat ventje nu weer aan zo’n vrouw, maar toen zag ik het. Het was een ex-international, ex-Ajacied en huidig technisch directeur van Ajax. Ik noem geen namen uit privacy overwegingen.

Ik zei tegen Hans: “dat is Marc Overmars, die ken je toch wel?” “Jawel, dat is toch de Marcel Brands van Ajax,” zei hij? Vanaf dat moment klaarde zijn humeur op. We gingen niet vragen om een foto of handtekening, want dat zou nergens op slaan, omdat wij altijd grapjes ten koste van Ajax maken. Dan kun je nu ook niet om een handtekening vragen, dat is een belangrijk principe. Tenminste, dat was het vroeger. In deze tijd kun je beter met alle winden meewaaien, dat brengt je veel verder.

Op de foto die ik maakte had ik per ongeluk het gezin Overmars vastgelegd. Heel in de verte en onherkenbaar. De laatste keer dat ik hem tegenkwam is 25 jaar geleden, in een disco, ook in Epe. Hij had toen al de mooiste meiden om hem heen. Allemaal hoopten ze in de gunst te komen van de jonge Ajacied. Maar er kon er maar een winnen. Die liep nu naast hem. Labrador en zoon erachter. In de zon. Gewoner kon het niet.

Mindfuck

Ooit sprak ik hem, Victor Mids, na afloop van een voorstelling, toen hij nog net iets minder bekend was en ik vroeg hem of hij een bepaalde truuk die ik op televisie had gezien, snapte. Het liefst had ik hem natuurlijk gevraagd of hij het even wilde uitleggen, maar ik weet dat je dat nooit aan een goochelaar, illusionist of mindfucker moet vragen. Hij zei dat hij wel een idee had hoe het ging, en hij vertelde me dat er een aantal basisprincipes waren in het goochelen, en dat alle truuks daarop zijn gebaseerd.

Dat hij de waarheid sprak bleek uit de volgende truuk. We moeten ons er maar bij neerleggen dat we het nooit te weten komen, maar het gaat er bij mij niet in dat je niet door diep na te denken tot een oplossing kan komen. Want als Victor bij Rutte op bezoek komt en hij geeft hem een cadeautje dat hij nog niet mag uitpakken, en vervolgens vraagt hij hem een willekeurige selectie te maken van zeven premiers uit alle premiers die Nederland ooit heeft gehad, en Rutte schrijft op Thorbecke, Den Uyl, Lubbers, Pierson, Drees, Van Agt, Schermerhorn, in die volgorde, hij pakt zijn cadeautje uit en er zit een das met daarop een tulp in, dan gaat bij mij het licht uit. T U L P D A S, voor als u het even niet meekreeg.

Dat hij daarna nog op de das een naam liet verschijnen van de nicht van Rutte, de persoon aan wie hij op dat moment dacht, was voor mij al bijzaak. Daar werden we gewoon belazerd zoals bij elke truuk, en ik wil één truuk tegelijk aanvliegen. Ik ga er eens heel diep over nadenken. Want de man (Victor) doet net of hij gedachten kan lezen en kan voorspellen. Nou, mooi niet.

Hodofobie

Nadat op mijn 17e de eerste angstaanvallen zich openbaarden, zijn ze eigenlijk nooit meer weggegaan. Een dozijn huisartsen en psychologen verder moet de conclusie zijn dat ze bij mij horen en niet meer weggaan. Vanaf mijn 17e ging ik dus ook vermijdingsgedrag vertonen en zo ben ik gaan doen wat ik ben gaan doen. Heel wat hartkloppingen en kalmeringspillen later ben ik nu 47, en had het afgelopen week weer. Totaal in de war, niet meer in staat tot normaal functioneren, slapeloosheid, een steen op mijn maag en de neiging tot overgeven. Reden, ik moest naar Londen.

Ik heb geen vliegangst, maar reisangst die zich pas de laatste jaren is gaan openbaren. Ik ben bang voor het vliegveld, voor treinen, voor hotels en voor het dagenlang met collega’s opgescheept zitten. Ik moet elke dag weer vechten om er weer door te komen, en ik tel de dagen af tot aan het einde. Heb het een paar keer moeten doen, maar beter wordt het er niet van, het wordt juist erger. En ik ben niet bang voor het in de trein zitten, ik heb geen vliegangst, en geen hotelangst, het is meer het vinden van de juiste trein, het vliegtuig, het je goed houden bij je collega’s terwijl je weg wilt, het is de angst voor de angst.

Ik was er klaar mee vanochtend na vanaf twee uur vannacht niet meer geslapen te hebben. Als een dood vogeltje lag ik in bed, te hopen dat de tijd vast liep. Ik vond de aanslag die ik pleegde op mezelf en mijn gezin te groot, en belde mijn manager en vertelde haar het probleem. Ik zei dat ik wel een andere baan ging zoeken, want ik kon niet een paar keer per jaar finaal uitgeschakeld worden alleen omdat ik bij een internationaal bedrijf terecht ben gekomen.

Terwijl ik nog niet eens echt ben begonnen in mijn nieuwe functie, gaat het nu al mis. Maar mijn manager smste later: it’s no showstopper for me, I am sure we’ll make a great team. Geen nieuwe baan dus. Wel 400 euro naar z’n grootje. Maar ja, ik doe het ook niet met opzet.

1869

Het programma Boer Zoekt Vrouw heb ik werkelijk nog nooit gezien. Ik kan het mij tenminste niet herinneren. Net had ik het even aanstaan, en gelijk begreep ik weer waarom ik het nooit kijk. Ik hou van liefdesverhalen, maar twee vrouwen bij één boer die aardig tegen elkaar doen maar eigenlijk hopen dat de ander ter plekke sterft, daar hou ik niet van. Genant gewoon. Ik zapte snel door, maar beter wordt het nergens.

Mag volgende week naar Londen, leuk. Maar niet heus. Het maakt me gestrest en het verontrust me. Ik heb het altijd met vliegreizen. Het is geen vliegangst, het is reisangst en een tikje heimwee. Zoals de huisarts wel eens tegen mij zei, als je honderd jaar eerder was geboren had je geen probleem gehad. 1869 zou dat dan zijn. Volgens mij heeft hij gelijk. Ik haatte het vroeger al als de school iets verzon waardoor ik de veiligheid van de route tussen huis en school moest verlaten. Het zat in me, en het lijkt erop alsof ik het niet heb doorgegeven aan Hans, want die wil wel op schoolkamp volgende week. Dat is in elk geval fijn. In deze tijd kun je beter een wereldburger zijn, in plaats van een conservatief nationalist als ik. Als het aan mij lag, bleef het hele dorp altijd in hetzelfde dorp wonen. Maar nee, zo is het niet. Als je ergens aan gewend bent, verandert het, dat is een tegenwoordige wet. Ik verzuchtte vandaag nog: waarom ben ik eigenlijk niet in de supermarkt blijven werken? Daar had ik het naar mijn zin, en de enige reden dat ik er wegging, was omdat de maatschappij dat van mij vroeg. Dus inderdaad, 1869, de tijd van Scrooge, Dik Trom en van de zeilschippers. Van brede rivieren en oneindig laagland.

Gelukkig was daar net Floortje Dessing, redster in nood. Ze ging op bezoek bij een jonge Amerikaanse vrouw die in Thailand leefde en 50 dollar per maand uitgaf. Een hutje, een matras een klamboe en wat boeken, meer was er niet. Desondanks glimlachte ze doorlopend. Zij was echter al haar hele leven avontuurlijk. Dus ik blijf in mijn rijtjeswoning. Tot 2069, minimaal.