De ver van mijn bed show.

Dat ik complex in elkaar zit, wist ik al. Dat ik problemen zie waar een ander ze niet ziet, wist ik ook al. Maar soms denk ik gewoon dat het aan de ander ligt. Zo gaan mijn nekharen vaak overeind staan als iemand alleen maar over zijn financiële voordelen praat. Dat hij goedkoop internet heeft, een goedkoop energiecontract, een goedkope vakantie, en altijd in Duitsland tankt omdat het daar goedkoper is. Neemt-ie gelijk drie treetjes Duits bier mee, want dat scheelt ook weer, en geen probleem in de wereld lijkt ze te interesseren.

Dat ik me druk maak over Oekraïne. “Ja, het is erg, maar ik ga er niet de hele dag aan denken, want dan word ik gek. Heb jij je vakantie nog niet geboekt? Vanwege Oekraïne? Oh, ik wel hoor. Ardèche.” Goed, uiteindelijk zullen wij ook wel iets boeken mits de situatie niet erger wordt, maar nu staat mijn hoofd er even niet naar.

Het toppunt van de ver van mijn bed show hoorde ik van de week, toen er gevraagd werd: “als er een atoombom op Amsterdam valt, zijn wij er dan ook geweest?” Het antwoord dat er kwam was negatief. “Oh, dan maak ik me helemaal niet druk, mijn dorp weten ze toch niet te vinden.” Ik heb de heren even uit de droom geholpen. Dat het ligt aan hoe zwaar de bom is, maar dat er bommen zijn die heel Nederland in de as kunnen leggen. Zijn ze nu helemaal belazerd? Met hun egoïstische leventje.

Schaak

Een bijna smekende president Zelensky. Hij wil alleen een no fly zone om zijn burgers te beschermen. De NAVO gaat er niet op in omdat Poetin al heeft gedreigd dat hij een no-fly zone op zal vatten als een oorlogsverklaring van de NAVO. Het westen is bang omdat dan het risico op een Derde Wereldoorlog aanwezig is. Dus laten we Poetin zijn gang gaan, opdat wij hier onbezorgd verder kunnen leven.

Ik vraag me af of dit juist is. Je eigen belangen beschermen tegen een prijs die eigenlijk onaanvaardbaar is. Als iemand iets kan doen is het de NAVO. Nu toekijken hoe de bevolking van Oekraïne wordt weggevaagd en hopen dat de oorlog snel wordt beëindigd vind ik een schandvlek waar we mee moeten leven, en ik weet niet of dit de manier is. Ik begrijp de risico’s, en ik snap dat het instinct zegt dat het ver van ons bed is, maar is dit niet waar de mensheid over gaat? Als je niet meer opkomt voor de weerlozen, de zwakkeren, wat is het leven dan eigenlijk waard?

Instellen die no-fly zone, en dezelfde dreigementen gebruiken als Poetin. Als de Russen het flikken om toch te vliegen boven de zone, worden ze onmiddellijk neergehaald. En als ze domme dingen in hun hoofd halen, krijgen ze te maken met krachten die de wereld niet eerder heeft gezien.

Ik heb misschien makkelijk praten. Misschien is het wel de beste optie om de Oekraïeners op te offeren voor de wereldvrede, maar mij zit het totaal niet lekker.

Over honderd miljoen jaar.

Wellicht dat ik het wat zwaarder opvat dan nodig, maar ik sta in de depressiestand. Niet dat er iets mis is met mijn hersenen, maar het komt van buiten. Het is die dreiging van een kernoorlog die zorgt dat ik nergens plezier aan beleef.

Er is plotseling niks meer wat nog zin heeft. Een zomervakantie boeken? Ik zie het niet zitten. Een andere auto? Leuk, maar plots zie ik het nut niet meer. Trouwens, met €2,31 langs de snelweg is er sowieso geen lol meer aan. Dan komen daar nog de enorm gestegen energieprijzen overheen, wie kan er zomaar even een paar honderd euro per maand extra ophoesten?

Nee, dit zijn geen fijne tijden, en dan zijn we nog niet eens in oorlog. Ik heb liever een zoveelste Corona-golf plus bijbehorende lockdown dan deze dreiging. Eigenlijk mogen we blij zijn dat we al zolang leven in dit tijdperk van kernwapens. In 1983 had het allemaal afgelopen kunnen zijn als een Russisch officier het officiële protocol had opgevolgd in plaats van zijn verstand te gebruiken. De radar gaf aan dat er zojuist vijf kernraketten waren gelanceerd vanuit Amerika. Hij vertrouwde het niet en besloot af te wachten. 23 minuten later kreeg hij zekerheid, en bleek het vals alarm. Hij had de wereld gered. Hij kreeg geen bedankje, maar een reprimande wegens het niet opvolgen van de instructies.

De atoombom werd door de Amerikanen noodgedwongen ontwikkeld, bang als ze waren dat de nazi’s hem als eerste zouden hebben. Dat klinkt nog redelijk, maar nu zitten we met die troep. Wellicht kan er een verbod op komen, maar wie gaat daar een bekeuring voor uitschrijven in het geval iemand zich er stiekem niet aan hield?

De enige manier om van die troep af te komen is ze allemaal in te zetten. Dan zijn we er voorgoed vanaf. Over honderd miljoen jaar merk je er niks meer van.

Oost vs West

Zo’n oorlog waar Poetin in is betrokken kan ook vervelende bijeffecten hebben die verder onbelangrijk zijn vergeleken bij het leed van de slachtoffers. Ik had het vroeger al door, toen ik een Russische collega had, nu kreeg ik een veeg uit de pan van een Hongaarse.

Want dat zagen wij in het westen toch mooi verkeerd, al denken we dat we alles beter weten. Maar we weten niks. Zo is niet Poetin, maar de Nato schuldig aan deze oorlog, die overigens helemaal geen oorlog is, maar een speciale militaire operatie. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om te oordelen over communisme terwijl ik niks van dat systeem wist? En of ik wel wist dat in Oekraïne een zeer agressief beleid wordt gevoerd tegen Russische minderheden?

Ik heb echter geen duimbreed toegegeven. Ik heb haar verteld dat wij in het westen in elk geval toegang hebben tot meerdere vrije persbronnen en niet afhankelijk zijn van staatstelevisie. Dat communisme een systeem was waarbij de bevolking bewust achterlijk werd gehouden en gescheiden werd gehouden van de westerse wereld, omdat de leiders anders bang waren dat ontevredenheid zou uitbreken. En dat die zogenaamde genocide een verzinsel is van Poetin met als enige doel om een land naar zijn hand te zetten om uiteindelijk de Sovjet Unie weer in ere te herstellen.

Gewoon een van mijn beste collega’s waar ik nog nooit een onvertogen woord mee heb gewisseld. Daar denk je dan een goede band mee te hebben. Die vrouwen uit het Oostblok, ze lijken zo lief, maar kom niet aan Poetin, want dan snijden ze je zonder pardon je keel door.

Putain

Ineens had ik een enorme hekel aan Poetin. De ijzige manier van de feiten omdraaien en daarmee onze persoonlijke veiligheid en toekomst onzeker te maken. “Heren, jullie hebben gezien hoe agressief het westen ons behandelt, we hebben geen andere keus dan onze afschrikkingsmacht in hoogste staat van paraatheid te brengen.” Wel heb ik ooit! Het westen is agressief. Geen woord over zijn verzonnen redenen om een land aan te vallen, staalhard liegt de heer Poetin over een neonazistisch regime dat genocide pleegt op de bevolking en daarvan gered moest worden.

Hitler was tenminste nog te vertrouwen. Die viel Nederland binnen omdat hij Nederland van strategisch belang vond om te bezetten. Die zei niet van te voren: “Also, die Niederlanden mussen geschutzt werden gegen die Hollander.” Nee, hij zei gewoon, ik wil jullie en zo geschiedde.

Als het niet veel ernstiger was, dan zou ik Poetin vergelijken met een hacker. Die konden me ook pissig maken door je op afstand te bedreigen. Je pc hacken terwijl je zelf volkomen machteloos bent. Zo voel ik me nu ook. Kom dan hier, dikke prednisonkop! Dan sla ik je op je bakkes. Durf je niet hè? Een beetje de wereld bedreigen omdat je gestoord bent en je veilig in een bunker verscholen zit? Deze man kan het zich kennelijk permitteren om mijn kinderen te bedreigen omdat hij zijn zin niet krijgt? Omdat hij niet wil toegeven dat het communisme al jaren geleden heeft verloren? Heeft hij godverdomme geen vrouw die hem tot de orde roept?

En zo kon het gebeuren…

De vraag van Hans was dus of wij even naar boven konden verkassen als hij een paar vrienden uitnodigde. Normaal gaan ze in de veranda zitten, die weliswaar een heater heeft, maar met die gasprijs van tegenwoordig vond ik zelfs dat geen goed idee. Kun je nagaan wat ik van z’n eerste plan vond.

“Dat vindt je vader nooit goed,” zei Linda, en reken maar dat dat zo was. Ik heb veel voor ze over, maar me mijn eigen huiskamer uit laten jagen voor een stel meisjes en jongens, nee. Hij zou dus in de veranda moeten gaan zitten, en eventueel als wij naar bed zouden gaan kon het gespuis naar binnen, mits ze de tent niet op z’n kop zetten. En daarna kon hij nog wel even de hond uitlaten, als geringe tegenprestatie.

Wij keken de film “a beautiful mind” en in een van de pauzes nam ik een kijkje in de tuin. Meisjes die me deden denken aan meisjes uit mijn eigen, niet al te hechte, vriendengroep van vroeger. Eentje zat te rillen van de kou, maar het wicht had dan ook geen jas aan.

Vijf minuten later kwam ik melden dat ze wel naar binnen konden, de rest van de film namen we wel op, bovendien heb ik hem vaker gezien. Oh ja, en ik had de hond bij me, die ging ik vast uitlaten zodat Hans het niet meer hoefde. Want ja, zo ben ik. Onverbiddelijk van te voren, maar een absoluut watje als puntje bij paaltje komt. En zo kon het dus gebeuren dat ik op zaterdagavond om 22:00 in bed lag, te luisteren naar het gelal in de huiskamer.

Grim Reaper

Ik werd vandaag positief getest op Corona. Dus toch geen griep gelukkig, want daar ben ik niet tegen ingeënt. Ik ben nu aan de beterende hand, vandaag voor het eerst weer op de been. Ik had behoorlijk veel pijn overal, behalve als ik doodstil lag. Maar zitten op de wc was al bijna niet te doen, alsof m’n bovenrug verkrampte. Eten ging om de zelfde reden ook amper, eigenlijk hadden ze me vloeibaar voedsel moeten toedienen terwijl ik op mijn rug lag. Maar omdat dit een milde vorm betrof, wilde de dokter daar niet aan. De nachten waren het ergst, met koud zweet, maagzuur, en de man met de zeis die door de straat liep. Ik heb gezegd dat ik verhuisd was. Hij lijkt erin getrapt…

Gedachten over oorlog

In de nacht waarvan ik dacht dat die me beter zou maken, werd ik zieker. Dezelfde nacht waarin Poetin Oekraïne binnenviel. Ik heb me danig vergist in Poetin en dacht dat hij alleen wat erkenning zocht. Ik vergis me wel vaker in criminelen. Gelukkig vergiste Biden zich niet, die heeft er een betere kijk op. Maar wat nu? Ik heb zitten denken, maar wat schiet dat op? Ik word er haast gek van, van al die onnodige doden, vooral aan Oekraïense zijde. Neem nu die dertien grenswachten, totaal kansloos tegen een Russisch oorlogsschip, maar ze weigerden zich over te geven en zeiden “rot op!” Nu zijn ze dode helden.

Ze deden het voor hun land, maar toch gebeurde het dat ik even aan Dutchbat terugdacht. Dat waren verstandige jongens, maar de heldenstatus hebben ze niet gekregen. Het klinkt mooi hoor, dat sterven voor je land, maar wat schiet je er in dit geval mee op? Het was gewoon zelfmoord zonder ook maar enige schade aan de vijand te hebben toegebracht.

Ik ben dan ook van mening dat Oekraïne zich zo snel mogelijk moet overgeven om verdere doden te voorkomen. Er komt helaas geen hulp van de NATO, dus dit is sowieso kansloos. Wat het criterium is om wel militaire steun te krijgen weet ik niet, maar Koeweit is het gelukt.

Eigenlijk moet Poetin gewoon een NATO lid aanvallen, dan kunnen we ons nergens meer achter verschuilen en moet er gevochten worden. Dan hoef je geen risico’s op kernwapens af te wegen, het is eenmaal een afspraak. Dan hebben we de poppen aan het dansen en komen ook wij in groot gevaar. Laten we hopen en bidden dat het zover niet komt, maar ineens is die dreiging waarmee ik opgroeide weer terug. Laten we ook hopen dat we niet ten onder gaan aan onverschilligheid. Wij vieren carnaval terwijl zij overlopen worden. Ik zou het mooi hebben gevonden als alles werd afgelast, als statement. Ik weet, je schiet er niks mee op, en de Oekraïense bevolking ook niet, maar met dertien dode grenswachters schoot ook niemand op.

Misschien dat ik het overdrijf, maar Oekraïne is maar twee landen van ons verwijderd. En ik ben nog niet beter.

Niet lekker

Ik was niet lekker vandaag. Ik voelde het al bij het opstaan maar in de loop van de ochtend werd het erger. Ik had spierpijn, hoofdpijn, een zere keel, ik had het koud, een verstopte neus en ik was snel moe. Ik moest het dus even opgeven qua werk en ging op de bank liggen. Dat leek te helpen maar toen ik weer plaats nam achter mijn computer kwam het snel weer terug. Ik deed twee calls en daarna gaf ik het weer op. Volgens Linda was ik ziek. Maar nee, daar wilde ik niet aan. Ik hoefde niet over te geven dus was ik niet ziek. Dat is mijn criterium. Vier paracetamol, twee shots neusspray en een zelftest later, ben ik weer aan de beterende hand. Een nacht slapen moet de rest doen.

Yoga

Ik zit laatst te werken, hoor ik een claxon. Twee keer, drie keer, ik erger me. Vier keer, vijf keer, ik erger me nog meer. Zes keer, zeven keer, ik denk: “paardenlul!” Acht keer, negen keer. Ik kijk eens uit het raam. Niks te zien. Elf keer, twaalf keer, ik loop eens naar beneden om mijn beklag te doen bij Linda, wat niet veel zin heeft natuurlijk. Ik loop terug naar boven, dertien, veertien, en ik doe het raam open en eindelijk denk ik de verdachte te spotten. Vijftien, zestien, en ik hoor: “Robin, niet zo vaak toeteren!” Ondertussen hoor ik zeventien, achttien, en ik denk te weten wie het is. Het komt van mensen waar ik het laatst met een buurvrouw over had. Over dat die een kattenverjaagpiep in de voortuin geplaatst hadden, waar de katten zich niks van aantrokken, maar waar haar kinderen veel last van hadden. Ze was er aan de deur geweest en kreeg een verontwaardigde buurman te spreken. Over dat al die katten maar losliepen en dat het toch niet normaal was.

Mijn buurvrouw, die zelf geen katten heeft, had toch aangevoerd dat het in Nederland wel normaal was dat katten losliepen. Algemeen geaccepteerd zelfs, niemand belt de politie als hij een kat ziet loslopen. Uiteindelijk had de buurman het ding zachter gezet en het een andere kant op gericht. Overigens, ik maak even een zijstap, maar deze man woont vrijstaand terwijl wij ons allemaal moeten behelpen met een twee-onder-een-kapper. Even voor de beeldvorming, hij heeft drie dure auto’s en ook heeft hij kennissen met een Porsche die wel eens op bezoek komen. Als ze weg zijn, komt er geregeld een tuiniersbedrijf dat de hele dag staat de snoeien, bladblazeren en te hogedrukspuiten. Heb ik best wel last van, als ik thuis zit te werken.

Ondertussen toeterde Robin door. Ik was de tel kwijtgeraakt en ik appte de buurvrouw, of zij soms wist of die mensen een kind hadden dat Robin heette en dat een chronische toeterverslaving had. Ik ging er even bovenop tegen haar. Niet echt tegen haar gericht natuurlijk, maar ik liet mijn ergernis blijken. Ze was het met me eens.

Twee dagen later sprak ze me aan met de vraag of een cursus yoga niets voor mij was. Ik was het voorval al weer vergeten, dus ik moest even nadenken. Ze legde me uit dat ze het eerst niet hoorde, maar dat ze het getoeter na mijn app ook niet meer kon negeren. Ik zei dat ik wel aanleg had om me te ergeren aan mensen, maar dit zou toch de wereld op zijn kop zijn, dat ik op yoga moest omdat een of andere net te rijke dwarspaal zijn kinderen niet tot de orde roept. Bovendien, door mijn irritatie te uiten was ik het kwijt.