Il était une fois.

In deze zware tijden die vakantie heten heb ik mijn toevlucht genomen tot een ingewikkeld boek, dat ik toegestuurd kreeg door een ver familielid waarmee ik vorig jaar weer in contact kwam. Haar vader, een volle neef van mijn vader, was destijds verrukt over het boek, schreef ze. Het boek heet “het heilige bloed en de heilige graal” en heeft hetzelfde thema als “de da Vinci code” alleen werd dit een paar decennia eerder geschreven en is het geen roman, maar een onderzoek naar een bepaalde geschiedenis.

De geschiedenis begint in een bergdorp hier vlakbij, dat ik nog ga bezoeken, en heeft naar verluidt verregaande consequenties voor onze huidige opvattingen over de geschiedenis. Aangezien het nu een paar decennia verder is, en er niks is veranderd in deze geschiedenis zoals ik hem vroeger kende en nu, moet het boek als nonsens worden afgedaan. Tenminste, door mensen die ervoor geleerd hebben.

Ik echter, met mijn levendige fantasie die mij door dit zinloze leven sleept, denk daar anders over. Ten eerste vind ik het ongelofelijk knap van de drie schrijvers hoe ze hun onderzoek hebben gedaan. Dat moet jaren gekost hebben om honderden namen na te trekken, hun betekenis in de geschiedenis te verifiëren, en om deze namen waar mogelijk met elkaar in verband te brengen. Hun bibliografie is tien pagina’s lang. Ten tweede vind ik dat wij, nou ja, laat ik voor mezelf spreken, ik, geen enkele bijdrage meer lever aan de geschiedenis. Vroeger werd er gestreden om van alles en nog wat, en al die slagen werden op hun beurt weer verslagen door de verslaggevers van die tijd, waardoor wij nu ongeveer weten wie welke rol speelde. En ten derde was er vroeger iets om voor te leven en te strijden, er was eer en broederschap, ik zou het volgens mij prima gedaan hebben in die tijd. Nu valt er nog weinig eer te behalen.

Het boek is ingewikkeld, er komen veel woorden in voor die ik niet ken of snap, er worden honderden namen genoemd waarvan ik niet meer kan navertellen wie ze precies waren, en soms lees ik stukken zonder dat ik iets in me opnam. En toch boeit het me mateloos omdat ik weet dat er ergens hier vlakbij, in de Pyreneeën, aan het eind van de negentiende eeuw, een ontdekking gedaan is die nog niet is opgehelderd na tweederde van het boek te hebben gelezen, en waar via tientallen andere geschiedenissen die ergens verband moeten houden met deze ontdekking, die de Christelijke wereld op zijn grondvesten moet doen schudden, wordt toegewerkt naar de onthulling. Die ik natuurlijk al vermoed, maar waarvan ik toch hoop dat hij ook mij in opperste verwarring zal achterlaten.

Ik heb te lang geen boek meer gelezen, zoveel is duidelijk.

Warm hè?

Wat was het warm vandaag zeg! Wij hadden er weinig last van maar we zagen de thermometer oplopen tot 40 graden om vijf uur ‘s avonds. Af en toe, niet te vaak moeten we eruit, om te tanken of voor een sanitaire stop, en dan voel je alsof je je in een heteluchtoven bevindt.

Ik heb 40 graden nooit eerder meegemaakt, maar het iets teveel van het goede. Het voelt niet vrij, zoals 32 graden op een stralende dag dat wel doet. Zelfs een zinderende 34 op een Franse Aire vind ik niet vervelend. Maar dit, dit is overdreven.

Ik voelde aan mijn banden en besloot ietsje minder hard te gaan rijden. Een klapband door oververhitting, daar zit ik niet op te wachten. Ik weet niet eens of ik bij de gevarenzone in de buurt was, maar met 40 graden vind ik het allemaal geen vanzelfsprekendheid, dat alles maar heel blijft. Gelukkig deed het dat wel en zijn we verder dan gepland. In de buurt van Valence zitten we. Waar het om half 11 nog steeds 31 graden is. Nu slapen met airco, geen overbodige luxe op de bovenste verdieping van een hotel. Morgen nog een kleine 400.

Onbetaalbaar

Morgen rijden we naar Zuid-Frankrijk. Ons huis wordt twee weken bewoond door een zogenaamde bijstandsmoeder met twee kinderen die op een kleine flat in Apeldoorn wonen. Haar twee dochters konden niet wachten om ons huis te betrekken. Tv op de slaapkamers van de kinderen, een ligbad, een tuin met een veranda, bosrijke omgeving, wij zijn er al blij mee, maar de beide meisjes konden helemaal niet wachten. We hebben het zwembadje ook maar voor ze opgezet. Leuk dat ze het zo leuk vinden.

Geheel belangeloos is dit natuurlijk niet. We hebben wel een kat, een aquarium, bloemen in de tuin, vogels, eekhoorns en egels die rekenen op hun dagelijks brood. De hond is naar een vertrouwd adres, tegen gelijke kosten waarvan wij in 1981 met een gezin van vijf drie weken op vakantie konden.

De totale kosten van de vakantie beginnen ook de spuigaten uit te lopen trouwens. Ik durf het niet eens hardop uit te spreken. Maar wij maken herinneringen voor dat geld. En die zijn onbetaalbaar.

Please join me

Ik ben gepromoveerd op mijn werk. Zeg je dat zo? Promoted, hebben ze het over. Ik zeg niet tot wat, want ik schaam mij diep, maar ik ga als gevolg hiervan 2% extra verdienen! En die pensionado’s maar klagen over hun 2,3%! (Dit is een grapje)

Ik moet eerlijk zijn, als gevolg van de inflatie kreeg iedereen vier procent en ik nu dus zes, waardoor ik er bij de huidige inflatie slechts 4% op achteruit ga. Dit in combinatie met 30% meer verantwoording mag je toch een afgedwongen deal mijnerzijds noemen.

Oh ja, een dergelijke promotie wordt dan met veel bombarie aangekondigd per e-mail door een Amerikaanse hotemetoot. Dan worden eerst alle anderen genoemd die door hun uitzonderlijke leiderschapskwaliteiten ook promotie hebben gekregen, en als laatste mijn collega en ik, die, omdat we de baas ondersteunen, ook promotie kregen.

Er stond nog net niet: losers die we ook even moeten noemen. Mijn collega moest lachen om mijn constatering omdat ze het op de zelfde manier had gelezen. Die hotemetoten hebben het niet eens door als ze het schrijven. Please join me in congratulating….

En dan krijg je mailtjes met: congrats! Well deserved! Ik heb er nog pijn in mijn kont van.

Zoek jezelf, wees jezelf

Als ik de reacties op het vorige bericht zo lees, dan kunnen we stellen dat we afgezakt zijn tot een bedenkelijk niveau van beschaving, want dit is kennelijk hoe we echt zijn. Vroeger waren we niet zo, maar dat werd ook ingegeven doordat je vroeger je best deed om een brave burger te zijn. Wie had het schoonste huis, de netste tuin, de witste was, de meest glanzende auto, kortom, wie waren het voorbeeldigste gezin? Nu we meer onszelf mogen zijn, laten we zien dat dat wellicht toch niet zo’n goede aanmoediging was. Want jezelf zijn is leuk voor jezelf, maar bepaald niet voor de anderen!

Dus, wat gaan we hieraan doen? Nou, simpel. Klussen moet verboden worden. Huur voortaan maar een vakman! Weg met de bouwmarkt! Gebarentaal moet een verplicht vak op school worden, zodat je gewoon kunt communiceren met de klaarblijkelijk steeds dover wordende medemens. Verder pleit ik voor verplichte decibelmeters in huis, die bij overschrijding van een een bepaalde waarde een luide zoemer laten afgaan zodat je gedwongen wordt zachter te doen. Als je na twaalven nog hoorbaar bent op straat, mag er op je geschoten worden. Achterlijk krijsende kinderen die niet door hun ouders gecorrigeerd worden mogen bedreigd worden.

Of, we beginnen opnieuw bij het begin, school en opvoeding, maar dan gaat er minimaal één generatie overheen. Dat trek ik niet. Dan ben ik allang in de gevangenis beland wegens het niet instaan voor mezelf.

Last

Mijn vrouw en ik, wij worden ouder en lastiger. Deze korte inleiding zet ik er even bij met de reden om u te laten denken dat wij vinden dat het ook wel een beetje aan ons ligt. Dit om uw sympathie op te wekken.

Maar wij vinden helemaal niet dat het aan ons ligt, wij vinden het merendeel, zo’n 70% van onze medemens gewoon irritante eikels. Die zouden wat ons betreft ook gewoon weg kunnen, wat gelijk heel veel maatschappelijke problemen in één klap zou oplossen.

Sinds wij in een duurdere en nettere buurt zijn gaan wonen, op stand eigenlijk, hebben we heel wat meer overlast. Want wij hebben immers overal last van. Altijd is er hier wel iemand met een herriemakend apparaat bezig. U kent vast wel het verhaal van onze buren, die vanaf half negen ‘s ochtends zo hard in de tuin praten dat mijn dochter nooit kan uitslapen. Als ze bellen gaat dat het liefst op speaker in de tuin, zodat je precies weet wat voor oninteressant gesprek ze aan het voeren zijn.

De buurvrouw aan de andere kant vindt het leuk om om een uur of twaalf (want ik hoef niet te werken) op haar hakken de hond uit te laten. Omdat onze hond net zo is als wij, en een enorme hekel heeft aan hun hond, slaat ze aan en blijft blaffen tot haar gehak is weggestorven. Wij dus weer wakker. Als de hond eindelijk stil is komt de buurvrouw terug en begint het opnieuw.

Vannacht om een uur of half 1 zat ik in de badkamer en kwam ze thuis. Uitgebreid en hard pratend zodat ik weer letterlijk kon volgen hoe makkelijk haar hersenen het hebben, want die hoeven nooit na te denken.

Mijn ouders, en vooral mijn vader hamerden er altijd op, dat ik stil moest zijn. Met een rubber hamer dan, anders maakte dat teveel lawaai. Ik moest zacht praten, ik moest op mijn tenen de trap op, en als ik de deur dicht deed moest ik de klink naar beneden doen. Schreeuwen in de tuin betekende dat je naar binnen kon, je mocht vooral geen overlast veroorzaken.

En van die opvoeding ben ik nu het slachtoffer. Nu heb ik overal last van. En anderen niet. Ook die bescheidenheid die me als kind is aangeleerd heeft me altijd in de weg gezeten. Ik wil ook een irritante paardenlul worden waar iedereen last van heeft behalve ikzelf! Lijkt me heerlijk.

Mijnverhaal

Als je wat ouder wordt, in mijn geval 52, vallen je soms dingen op. Zoals dat er behoorlijk wat mis is in de wereld en dat vroeger alles beter was. Vanuit mijn perspectief gezien dan.

Ik peilde een jongen die onlangs geslaagd was voor de havo, en die beweerde dat het makkelijk was, en vroeg hem of hij wist wat de abc formule was. Nee. Of hij wist wie Keynes was. Nee. Of hij wist wat kruislingse prijselasticiteit was. Kwam hem bekend voor. Hoeveel boeken hij had gelezen voor Nederlands. Alleen samenvattingen. Dit deed ik omdat ik havo zelf niet zo makkelijk vond. Ik wilde wel even zeker weten of we het over hetzelfde hadden. Hij had zojuist aan Hans gevraagd of hij wist wat Notre Dame betekende. Hans wist het niet, maar de jongen wist hem te vertellen dat het “grote dame” betekende. En ja, wiskunde, Frans en Economie waren zijn examenvakken.

Ja, zo kan ik de havo ook halen! Ook heb ik wel eens een AA-accountant aan mijn bureau gehad die niet wist wat debet en credit was (Heao) en een bijna afgestudeerde registeraccountant die niet wist wat Btw voorheffing betekende.

In plaats van dat ze deze dingen allemaal leren, wordt alles afgestemd op en aangepast aan hoe het hen uitkomt. Lezen schijnen ze niet meer te doen, dus met samenvattingen redden ze het. En als ik de reclames hoor, dan hoor ik een hoop verkeerde voornaamwoorden in spotjes. Bijvoorbeeld: haal meer uit je zomer. Je zomer. Of geniet van je weekend. Ten eerste zou het uw weekend moeten zijn, en ten tweede moet hier geen bezittelijk voornaamwoord worden gebruikt, want zomers en weekenden zijn geen eigendom. Het is: haal meer uit de zomer en geniet van het weekend. Maar die gasten gaan op deze manier geloven dat de zomer ook echt van hen is en de volgende stap is dat ze de zomer ook daadwerkelijk gaan claimen. Dus stel dat het slecht weer is, dan moet dat gecompenseerd worden. En verder: mijnoverheid, mijnpensioen, mijnkpn, mijndeltalloyd, mijnrabobank, terwijl de juiste term is: mijnbouwkundige.

Wie gaat deze en volgende generaties vertellen dat de wereld niet om hen draait? Straks wordt het hier oorlog, en dan? Dan roepen ze: niet mijn oorlog? Wat als het klimaat verandert? Geniet van je klimaatverandering? En als alles nu goed ging in de wereld vond ik het nog niet zo erg, maar wat gaat er eigenlijk nog goed? Verrekte weinig als je het mij vraagt, maar het voordeel is dat zich dat op langere termijn vanzelf corrigeert. Maar eerst op de blaren zitten.

Vlees

Ik zag twee varkensboeren op tv. Aan hen werd gevraagd naar de band met de dieren. Die was er niet. Het waren dieren voor de vleesproduktie. Maar een van de twee vertelde aarzelend dat hij een keer een ziek varken had dat verzorgd moest worden, en dat het beest en hij na verloop van tijd toch een soort band kregen.

Uiteindelijk werd het beest wegens een kleinigheidje niet goed genoeg bevonden voor de slacht, dus kreeg het een spuitje. Dat vond hij jammer. Jammer van alle moeite die hij erin had gestopt om het beest beter te maken. De andere boer vond het maar onzin en vond het verspilling van voedsel, dat het beest een spuitje kreeg in plaats van naar de slacht te gaan. Deze laatste boer vond ik gelijk een lul. Die boer met de aarzelende band vond ik een iets mindere lul. En mezelf vind ik ook een lul, wel die beesten zielig vinden als je zo’n vrachtwagen inhaalt maar er niet aan denken als ik vlees eet.

Slaaf

Ik hoorde over Keti Koti, de afschaffing van de totslaafgemaaktelarij. Je mag geen slaaf zeggen, omdat dat zou impliceren dat je als slaaf werd geboren, wat in sommige gevallen helaas ook zo was.

Er dienen ook excuses te komen van de verantwoordelijken aan de slachtoffers. Beide groepen zijn er niet meer, dus rijkelijk laat. De Burgemeester van Amsterdam deed het vorig jaar, excuses maken voor de totslaafgemaaktelarij. Dat heeft kennelijk niks uitgehaald, want nu moet de regering het doen. Die wil dat niet, want die wil eerst onderzoeken wat de gevolgen van excuses zouden kunnen zijn. (waarschijnlijk gaat het om geld) Als er nabestaanden zijn van deze misstanden in de geschiedenis, dan zijn er ook nabestaanden van de detotslaafgemaaktenhouders. Maar die houden zich wijselijk stil, met als gevolg dat de zenuw weer open ligt en een bruine huid wordt geassocieerd met de totslaafgemaaktelarij en een lichte huid met de totslaafgemaaktenhouders. Daar krijg je weer scheve gezichten van in de samenleving, maar goed, dat willen we graag, polarisatie.

Kortom, ik ergerde me aan de angst die er tegenwoordig is om een ander te beledigen, om dingen bij de naam te noemen en men dus maar vreemde termen gaat verzinnen. Hou hier eens mee op, zeg! Zeg gewoon slaaf. Iedereen snapt dat een slaaf niet vrijwillig slaaf was. En die extra vrije dag, kom maar op. Daar zal toch niemand bezwaar tegen hebben?

Elvis

In het begin van de coronacrisis in 2020 hoorde ik dat Tom Hanks Corona had opgelopen tijdens de opnames van een film waarin hij Colonel Parker, de legendarische manager van Elvis, speelde. Tot vanavond moest ik wachten om deze film te kunnen zien, waarin een acteur, die niet heel veel op Elvis lijkt, hem toch zo weet neer te zetten dat je soms twee keer moest kijken of hij nu de acteur of Elvis was.

Het levensverhaal van Elvis wordt verteld door Colonel Parker, echte naam Andreas van Cuijk, geboren te Breda, gespeeld door Tom Hanks, die zelfs een keer in het Nederlands vloekt.

Het loopt slecht af met Elvis, dat wist ik al, maar ik hoopte toch op een wat vrolijker einde. Een bekende scène van een optreden een paar weken voor zijn dood. Elvis neemt plaats achter de piano en zingt unchained melody. Tijdens deze scène gaat de film ineens over in de echte opname. De grote ster had moeite met lopen, maar zong nog steeds fantastisch. Ik liep met een bedrukt gevoel de zaal uit. Was dit maar anders gegaan. 42 jaar, de grootste ster ter wereld, en dan stopt het plotseling, de wereld in shock achterlatend.