Tomtom

Vias plage, 20-7-2016

Het voordeel van vroeger was dat men nadacht over de te rijden route. Welke plaatsen, waar zitten de Peages, is de auto in orde, dat soort dingen. 

Nu volgt men de Tomtom en dat gaat geheid fout. Want de Tomtom zegt dingen die je niet gelooft. Files, afgesloten routes, dat soort dingen. En omdat je het niet gelooft maar vertrouwt op je instinct, volg je de laatste. Eventjes, want de Tomtom blijft maar mekkeren dat je terug moet. Elke kilometer die je volgens eigen instinct rijdt, geeft hij aan dat de nog af te leggen afstand groter wordt. Dat trekt je zelfvertrouwen niet, en samen met de afkeurende geluiden naast je, wordt de overmacht te groot, en zwicht je. Je neemt de voorgestelde afslag en je vertrouwt erop dat Tomtom corrigeert wat jij fout deed. Mis. Het ding wil je terug laten rijden omdat het nog geen nieuwe route heeft berekend, en terug gaat een man niet. Beter ten hele gedwaald dan ten halve gekeerd. 

Om een lang verhaal kort te maken, we hebben België gemist. We kwamen Luxemburg binnen via Duitsland en Duitsland schiet niet op. Tevens kwamen we Lyon binnen via het oosten terwijl ons hotel in het noorden lag. Allemaal de schuld van Tomtom en mijn twijfel. Je volgt óf Tomtom tot de dood erop volgt, óf je eigen richtingsgevoel. Niet een combinatie van beiden want dan ben je stuurloos. 

Bosbranden, Nice en Turkije

Eén ding is zeker, het werd mij vanochtend even teveel in de auto. De aanslag in Nice, die hakte erin. Ik wilde ze gisterenavond al te lijf, maar ik wist niet wie ze waren. Ik heb geen idee. Het enige wat je kunt doen is niks. Later op de dag bleek ook nog dat een van de slachtoffers een Amerikaanse collega van me is. Tenminste, in die zin dat hij bij hetzelfde bedrijf werkte als ik.

Toen was er ineens een coup in Turkije. Je krijgt niet eens meer de tijd om te rouwen of je moet je alweer om het volgende druk maken. Maar het zal wel los lopen. De soldaten zeggen dat ze het goed voor hebben met het volk, en soldaten zijn betrouwbaar.

De Tour, die fietst overal tussendoor. En misschien wel terecht. Zeker als de renners herdenken bij de etappewinst. Wij gaan binnenkort op vakantie. Naar Zuid Frankrijk. Precies tussen de bosbrand en de aanslag in. Nog een ding is zeker, ik ga daar vakantie houden. Niet omdat de wereld mij niet interesseert, maar juist om even afstand te mogen nemen.

Middelmatigheid

Soms, of eigenlijk vaak, ben ik bang om wakker te worden en te ontdekken dat het te laat is. Te laat voor wat, dat weet ik niet, maar gewoon te laat. Dat je op een ochtend wakker wordt, 85 jaar bent en tot de conclusie komt dat het maar middelmatig was allemaal. Dat je niet de keuze hebt gemaakt die je zou willen maken, simpelweg omdat je niet durft. Wat die keuze dan zou moeten zijn is de kern van het probleem.

Ik zag op televisie iets over mensen in Alaska die zelfvoorzienend leefden op een drijvend huis in een rivier. Geen internet, geen mobiele telefoon, maar wel een prachtige stek in de volledige vrijheid van de overweldigende Alaskaanse wildernis. Een zelfgebouwd huis met een overdekte veranda, stromend regenwater, dat was het ongeveer. Je huis omgeven door zeehonden en otters, en je leeft van de oesterhandel. Geweldig. Ik zou zoiets ook wel willen. Voor drie weken. Misschien vier. Daarna ga ik me toch langzaam dood vervelen ben ik bang.

Dat is dus mijn probleem. I can’t get no satisfaction. We leerden het ook verkeerd, in mijn jeugd. Of ik ben niet flexibel genoeg, dat kan ook. Alles wat ik leerde bleek niet waar of is inmiddels zwaar verouderd. Het trotse land waarover ik leerde bleek in werkelijkheid een verdeeld land vol pessimistische dromendieven te zijn. Niks geen helden en oneindig laagland. Brede rivieren, ja die wel, maar als je erin probeert te zwemmen komt er duffe ambtenaar aan om het je te verbieden. En zo is het met alles. Logisch hoor, als je met z’n zeventien miljoenen op een kluitje woont dat er overal regeltjes voor zijn. Maar vergeleken bij Alaska voel ik me wel een beetje dichtgeslibd.

Nou ja, dan leg ik me maar neer bij m’n middelmatigheid. Sommige landgenoten hebben zich verlost van de middelmatigheid en geven cursussen in hoe je verlost kunt worden van de middelmatigheid. Jezelf doelen stellen, prioriteiten stellen, niet bang zijn voor weerstand, commercieel bezig zijn op social media, u kent deze papieren wereldverbeteraars misschien wel. Maar dat is alleen maar jezelf wijsmaken dat je de middelmaat ontstegen bent. Bovendien maken ze een denkfout, die cursusleiders. Want als steeds meer mensen de middelmaat ontstijgen, zal de nieuwe doorsnede precies daar komen te liggen waar ze zichzelf juist heen gewerkt hebben.

Middelmatigheid zou juist geen enkel probleem moeten zijn. Pas als je je er bewust van wordt, zoals ik, ontstaat het. Als je er nooit aan denkt, is het er ook niet.

Determinsime

Ik kende van vroeger het begrip predestinatie, wat ik eigenlijk vertaalde met geschiftheid. Tenminste, de ernstigste vormen ervan, waarin gesteld wordt dat het niet uitmaakt wat je doet, want God heeft het toch al bepaald. Eigenlijk is je vrije wil je afgenomen en kun je doen wat je wilt, het staat toch al vast of je uitverkoren bent of niet. Ik haalde mijn schouders op en probeerde ondertussen uit de buurt te blijven van de waanzinnige die mij dit leerde.

Onlangs keek ik Stephen Hawking, toch bepaald niet iemand die je de term geschift zou opplakken, en die beweerde exact hetzelfde. Of eigenlijk beweerde hij het niet, hij vroeg zich af of mensen wel een vrije wil hebben. Niet omdat de Franse wiskundige en astronoom Laplace daaraan twijfelden, maar omdat hersenscans hadden laten zien dat voordat het bewustzijn een keuze maakt, die keuze in het onderbewustzijn al is gemaakt.

Om gek van te worden. Eerst blijkt de godsdienstwaanzinnige misschien gelijk te hebben, vervolgens lijkt Hawking zijn gezonde verstand te verliezen en tenslotte moet ik mijn onderbewustzijn nu constant in de maling nemen. Want er komt een t-splitsing aan en ik weet nog niet of ik links of rechts ga. Ik beslis links, maar omdat mijn onderbewuste dit kennelijk al voor mij beslist had, ga ik toch snel rechts. Mijn onderbewuste is ook niet gek natuurlijk, en had deze draai al voorzien, waardoor ik toch weer linksaf ga. En zo ga ik door tot ik het zelf niet meer kan volgen. Je kunt er niet aan ontkomen. Een zwart gat.

En toch, Herman, u weet wel, diegene wiens leven nu al was bepaald, en van wiens jongensdromen alleen het oud worden was gehaald, die Herman lukte het. Die was ineens los van alles en nam voorzichtig een beslissing die nog niet van te voren vast lag. Welke, dat weten we niet precies, omdat het lied dat niet vertelt. En zolang we dat niet weten, kon hij nog elke beslissing nemen en rekent hij af met de geleerde en de religieuze.

De hogere macht genaamd toeval

Mijn gedachten waren vanmiddag waarschijnlijk kortstondig op hol geslagen, vandaar dat ik geen idee meer heb hoe ik erbij kwam. Misschien had het te maken met een muziekquiz die ik afgelopen maand op internet deed, maar ik moest denken aan een tekst die ik ooit schreef op de melodie van Feliz Navidad. Het was een grappig bedoelde tekst, die precies liep op die melodie. Ik weet niet eens wat ik met die gedachte wilde, waarschijnlijk een nieuw soort quiz beginnen waarbij de nieuwe tekst door middel van rijm en metrum maar op één lied naadloos zou passen.

Nou ja, vergeet dit verder maar, deze gedachte duurde waarschijnlijk ook maar twee seconden eer hij weer uit mijn hoofd verdween. En ik zou hier ook niet meer aan gedacht hebben ware het niet dat bij mijn Topberichten & Pagina’s -dat zijn de logjes die hier het meest gelezen worden- ineens een logje verscheen dat ‘tekstschrijver’ heet. Toen ik erop klikte kwam die betreffende tekst te voorschijn die zou moeten lopen op Feliz Navidad. Twaalf jaar later ben ik niet van mening dat het zo goed loopt als destijds, maar daar gaat het niet om. Het gaat even om de toevalligheid.

Is toeval een samenloop van onvoorspelbare gebeurtenissen die verband met elkaar houden? Als ik alleen de gedachte had gehad, en het logje was niet tevoorschijn gekomen onder de topberichten, dan was de gedachte verdwenen in het niet. Als ik die gedachte niet had gehad, en het bericht was wel opgekomen, dan zou me niks opgevallen zijn. Maar nu die twee zeldzame gebeurtenissen op één dag plaatsvonden, dacht ik aan toeval. Maar eigenlijk niet. Toeval is een verklaring die ik mezelf heb aangeleerd teneinde niet steeds voor idioot te worden aangezien. Maar mijn eerste gedachte is juist altijd dat het geen toeval kan zijn. Mijn eerste gedachte is dat ik aan die tekst van twaalf jaar terug dacht doordat iemand op dat moment dat logje zat te lezen. Maar dat kan natuurlijk niet, want dat zou een wetenschappelijk onverklaarbaar fenomeen zijn, en daar kun je lacherig over doen, zoals ik nu, of je kunt het serieus nemen en voor idioot doorgaan. Nee, dan geef ik liever de hogere macht van het toeval de schuld. Dan hoef ik er verder niet over na te denken.

Efteling

Volslagen van de pot gerukt. Dat vind ik wel een mooie term om de stichting tegen stereotypes aan te duiden. De stichting maakt een probleem van poppetjes in de Efteling die op zwarte Afrikanen of Japanners lijken. Toevallig was ik zaterdag bij het carnaval festival in de Efteling, en mij is geen Afrikaans stereotype opgevallen. De Japanner zag ik wel. Die vond ik nogal grote tanden hebben, zo hebben wij Japanners kennelijk getypeerd in de loop der eeuwen. Mij vielen ook een duidelijke Duitser en een onvermijdelijke Fransman op. De één een hoedje en lederhosen, de ander gewapend met een stokbrood en een albinopetje op zijn hoofd.

Een Nederlander wordt uitgebeeld met een boerenkiel en klompen, en in het buitenland  dacht vroeger iedereen dat alle Nederlanders er zo bij liepen. “I thought everybody in Holland was wearing wooden shoes”, zei een Engels jongetje in de jaren tachtig tegen mij. Gelukkig denken ze zo niet meer, die Engelsen. Nu denken ze dat we de hele dag stoned zijn en de herenliefde bedrijven. Ik word er gewoon gestoord van, en het moet een halt toegeroepen worden, dat geleuter over geveinsd racisme. Ik wil gewoon niet steeds voor racist worden uitgemaakt terwijl ik mijn uiterste best doe om dat niet te zijn. Een stereotype om de blanke man weg te zetten, als je het mij vraagt.

Ik ben ook helemaal klaar met het nog langer geloven in de goede bedoelingen van dit soort stichtingen. Het enige wat ze bereiken is verdeeldheid. En ik begin te geloven dat ze daar op een of andere manier belang bij hebben. Een soort moderne vorm van terrorisme. Vroeger overviel je met een paar man tientallen supermarkten en zaaide je dood en verderf voor een zogenaamde buit, tegenwoordig ontwricht je de samenleving makkelijker door middel van social media.

Je zult net met je driejarige kindje naar het Carnaval festival zijn geweest, het kind kraaiend van plezier, en jij nog met het dodelijke deuntje in je hoofd, krijg je dit! Krijg je nog naar je hoofd geslingerd dat het begint bij een onschuldige kermisattractie maar dat het eindigt met een brandend kruis en een puntmuts. Kijk, als je dat van tevoren had geweten, dat je zo vijandig bejegend zou worden terwijl je zit te baden in een tobbe onschuld, tja, wat dan?

Waarschijnlijk komt het sprookjesbos ook nog wel aan de beurt. Dat klopt ook van geen kanten natuurlijk, met een compleet blanke bevolking waarvan er ook nog één Sneeuwwitje heet. Want als we toch een heksenjacht aan het openen zijn, waarom dan niet beginnen in het sprookjesbos?

I am a guitarplayer.

Hoe ik er gisteren precies bij kwam, weet ik niet meer, maar ineens was ik gefascineerd door Chet Atkins. Ik had hem wel eens gezien op een Elvis Tribute, en wist dat deze man een groot gitarist was. Mark Knopfler noemde hem de nummer 1 van de wereld, en ongeacht of het dan zo is, zegt het iets over zijn kwaliteit. Amerika heeft een paar grote muzikanten voortgebracht die het gros van de mensheid niks meer zegt. Drummer Buddy Rich en de toevallig gisteren overleden gitarist Scotty Moore zijn twee voorbeelden.

Maar terug naar Chet. Laat u niet van de wijs brengen door zijn George W. Bush achtige verschijning. De man loopt in overhemd met stropdas het podium op en begint te fingerpicken terwijl hij ondertussen vertelt wie hij is. (My name is Chet Atkins and I am a guitarplayer) Voortdurend heeft hij een nauwelijks zichtbare glimlach rond zijn mond en hij stelt al tokkelend en met kalme stem zijn band voor. Daar heeft hij me al volledig te pakken. In zijn band zitten een aantal grote namen. Overlopend van charisma speelt hij gitaar samen met een aantal beroemde muzikanten. U moet het eigenlijk kijken, desnoods spoelt u de stukken maar door die u niet leuk vindt.  https://www.youtube.com/watch?v=LjdUskmbXxE

Maar de eigenlijke reden dat ik dit stukje ben gaan schrijven staat aan het eind van zijn optreden. Héél goed kan hij niet zingen, maar dat is geen enkel beletsel om zijn band en het publiek in tranen te krijgen. Hij zingt met droge ogen over de herinneringen aan zijn vader in het lied: I still can’t say goodbye. Als hij een hoed opzet en in de spiegel kijkt ziet hij zijn vader die altijd even tijd voor hem had en voor zijn moeder en hem zorgde. Hoe veel tranen hij ook huilde, hoe hard hij het ook probeerde, hoeveel jaren er ook verstreken, hij kan nog steeds geen afscheid nemen van zijn vader.

In de commentaren eronder schreef iemand: would bring a tear to a glass eye.

Muzikale neurotransmissie

Ik was er een weekje niet. Lichamelijk wel, maar geestelijk niet. Overbelast, of in elk geval, niet goed genoeg om te schrijven. Ik heb wel geschreven, maar toen ik het nalas dacht ik: dit is té zwartgallig, hier ga ik niet mee naar buiten.

Het was ook een zware week. Er zat een sollicitatiegesprek bij waarvan de afloop nog niet bekend is, en waar ik verder nog weinig over weet. Behalve dat het een zenuwslopende bezigheid blijft, ook als je 46 bent. Als je er eenmaal zit, dan gaat het wel. Of ze gemerkt hebben dat ik lichtjes depressief ben weet ik niet. Ik wist het zelf eigenlijk niet, maar na een gesprek met mevrouw Mack moest ik toch deze conclusie trekken.

Er drukt iets op je buik waardoor je niet meer vrij ademt. Zo moet ik het denk ik omschrijven. Je adem zakt niet diep genoeg en waarschijnlijk gaat je lichaam dan in een noodloop waardoor je alleen nog maar het hoognodige kunt. Voor de rest is geen puf. En dan had ik het nog maar licht. En uiteraard voel je geen blijdschap meer. Wel schaamte voor je depressie. Want wil je het wel een depressie noemen? Is het wel een tekort aan neurotransmitters? Ik twijfelde. Soms konden omstandigheden mij er plotseling ook weer uit trekken. Jos Verstappen deed dat ooit, toen ik die een keer live zag op een persconferentie. PSV deed het pasgeleden door onverwacht kampioen te worden. Ineens voelde ik weer blijdschap. Dus hoe kon dat als mijn neurotransmissiesysteem beschadigd was? Waarschijnlijk omdat ik een aansteller was. En hop, daar ging ik weer.

Ik probeer van alles te weten te komen over het leven. Boeken, encyclopedieën, het helpt allemaal niks. Ik weet er niet meer van dan een ander. Maar vanavond had ik even een momentje dat ik het toch snapte. Het kwam door de muziek die aanstond. Het bracht me terug naar anderhalf  jaar terug, toen ik met Hans een nieuwjaarsreceptie van PSV bezocht en dezelfde muziek door het stadion schalde toen wij het betraden. Toen klopte alles. En vanavond weer. Het zou dus wel eens kunnen dat ondanks dat ik niet muzikaal ben, mijn neurotransmitters wel het ritme van begaafd drummer hebben.

 

 

Carrière maken

Ik heb gezien hoe je slim carrière maakt. Ik leer elke dag weer bij. Dus als u er wat mee kunt, deze info is gratis.

Bij mij in het bedrijf werkt een werknemer die nogal vol is van zichzelf. Hij heeft ook een paar man onder zich dus dat helpt niet mee om hem in zijn schoenen te houden. Als hij bij ons is, praat hij nogal hard. Ook is hij bezorgd dat niemand hem hoort, dus praat hij tevens lang. Lang en hard. Er zijn industrieën waar dat een veelgevraagde combinatie is, maar niet bij ons.  Ik loop meestal naar het kantoor waar hij zit, en doe dan de deur dicht. Hij kijkt dan heel verbaasd. Hij rekent er waarschijnlijk niet op dat iemand andere dingen te doen heeft dan naar hem te luisteren.

Deze man had dus een e-mail opgesteld, in het Engels, want dan kon hij ook door buitenlandse collega’s gelezen worden, dat ze een succesvolle ‘go live’ hadden gedaan. Dat betekent dus dat ze de software aan het draaien hadden gekregen. Hij en zijn team hadden hun werk dus goed gedaan. Net zoals de meeste mensen bij mij op kantoor hun werk goed doen. Hij was ‘proud’ op zijn mensen en hij had wat kleurtjes gebruikt om een quote van de klant te citeren, waarin stond dat het een succesvolle ‘go live’ was.

En voordat u denkt dat deze tip over deze man gaat…neen. Het gaat om degenen die deze mail gingen beantwoorden met iedereen op cc. ‘I am so proud of you, please join me in my enthousiasm’ en ‘this is a great opportunity that helps us growing ‘ en’ a great achievement from our company, proud proud proud.’

Met verbazing las ik hoe de een na de ander dit mailtje ondertekend met hun jobtitle enthousiast beantwoordde. De schoonmaker, de parkeerwachter, de doordegangloper, allemaal waren ze zo trots op het bedrijf. Ze hadden een bruine neus van trots.

Even vroeg ik me af of ik ook moest reageren. Mijn carrière kan ook wel een zetje gebruiken namelijk. Maar ik heb het maar niet gedaan. Ik weet hoe mijn toetsenbord soms hele andere dingen schrijft dan ik typ.

Vergeving

Ben gewoon te moe om te schrijven. Tenminste wel voor een samenhangend en interessant logje. Dat ligt er uitsluitend aan dat het laat is en ik wat ouder word. Als je ouder wordt, moet je eerder naar bed en wat vaker plassen. Zelfs het verhaal over onze hond die vermoedelijk vergiftigd is -het gaat nu weer prima met haar- wat ik net poogde te schrijven, kreeg ik niet op een goede manier op papier. Het werd te vaag. Nou ja, misschien is ze helemaal niet vergiftigd, maar kregen twee andere honden uit de buurt toevallig precies dezelfde verschijnselen na het eten van rondgestrooide balletjes. (boilies) We zijn weer 100 euro armer na twee bezoekjes aan de dierenarts. En die maakte twee keer toe een foute diagnose, want de hond zou pijn in zijn rug hebben.

Nu kunnen honden niet praten, maar rugpijn leek mij vergezocht. Bovendien maakte de hond af en toe een beweging waarvan ik zeker wist dat iemand met rugpijn die niet maakt. Ter verdediging van de dierenarts vertoonde ze ook wel raar gedrag voor een vergiftiging. Want op drie poten gaan lopen staat toch niet beschreven als het eerste symptoom van vergiftiging.

Nou ja, nu ik in de eerste zin aan mijn onmacht toegaf, – ik ben te moe- lukt het nu ineens wel. Dat zouden we vaker moeten doen, toegeven aan onmacht. Ik voelde gelijk hoe u mij vergaf, en dat was al genoeg. Kan ik nu eindelijk gaan slapen, op deze vaderdag, 19 juni.