Boelgakov

Nadat ik op de Havo gedwongen was tot het lezen van Nederlandse literatuur terwijl ik daar helemaal niet klaar voor was, heeft het tien jaar geduurd eer ik weer een boek las. Ik had een hekel aan mijn leraar Nederlands, en ik heb geleden onder zijn bewind. Het doel dat werd beoogd, werd niet alleen niet bereikt, integendeel. Ik keerde mij af van literatuur. Als jongen van 17 was ik daar bepaald niet klaar voor. Ik begreep de jeugdige frustraties van onze grootste schrijvers niet, en al helemaal niet meer na de uitleg van mijn leraar.

Ik heb sinds een half jaartje een collega die bij mij in een gesprek van vijf minuten meer bereikte dan die hele Havo. Hij interesseerde mij ineens weer voor onze schrijvers. Er schoten een paar titels van standaardwerken door mijn hoofd die ik nog nooit gelezen heb. En zonder dat ik daaraan begonnen ben, had ik vandaag een korte conversatie met meneer de P. -sommigen zullen hem nog kennen- die mij vertelde over grote literatuur, de Russische. Ik informeerde bij mijn andere collega, een Russische en zij raadde mij Master en Margarita van Boelgakov aan.

Ik googelde en zag dat ik hier te maken had met een van de beste romans van de 20e eeuw. Loop ik nu te hard van stapel en moet ik eerst eens voorzichtig met Reve beginnen, of ben ik klaar voor Boelgakov? Of heeft een Nederlandse vertaling vanuit het Russisch geen zin omdat je dan de essentie mist? Mijn Russische collega vertelde dat het Russisch meer manieren heeft om je te uiten dan het Nederlands. Ze noemde een Russich woord dat het midden hield tussen lief en aardig. Ik bedankte haar, want hoewel ik het niet verstond, begreep ik wel de klank en deed net of het tegen mij was.

Een bijna-wonder.

Ik hoop nog altijd eens een wonder mee te maken. Maakt niet uit wat, maar gewoon iets meemaken wat sceptici toch niet geloven. Laatst ervaarde ik een bijna wonder. Ik liep met mijn dochtertje en de hond door het bos en ze wilde klimmen. Want daar is het een dochter voor, die klimt graag. Nu staan er enkele goede klimbomen op de hei, dus daar wilde ze heen. We doolden over de hei, wat eigenlijk verboden is want in de rubbertegelmaatschappij zult gij zich niet buiten de paden begeven, maar goed.

We liepen van boom naar boom en kwamen langzaam terug bij het punt waar het pad was dat terugliep naar de auto, en waar een grote, omgevallen, dikke, dode boom lag. Maar de grote, omgevallen, dikke, dode boom lag er niet meer. En het pad naar de auto was ook weg. Een zekere opwinding maakte zich van mij meester. Zou ik het dan nu toch meemaken? Zou die vierde dimensie nu eindelijk door mij gevonden zijn? Zou ik deze wereld voortaan anders gaan bekijken?

Het duurde even voordat ik doorhad dat we in een andere hoek van de hei stonden dan waar ik dacht dat we stonden. Mijn richtingsgevoel had me volledig gefopt. Jammer, want ik hou wel van een wonder. Een wonder zal me vertellen dat de mens niet het laatste woord heeft, want volgens mij kan de wereld wel wat hulp van buiten gebruiken.

Het nest waarin je wordt geboren.

We hadden gisteren een feestje, en dat hebben wij niet zo vaak. De afgelopen twee keer hadden we het al laten varen wegens redenen die ik niet meer weet. Het beloofde dus laat te worden, en dat werd het. Een uur of drie eer we in bed lagen. Niet schokkend, maar wel als je er vroeg uit moet voor het voetbal van je kinderen. Nu hoefde ik dat niet, maar mevrouw Mack wel. Half zeven ging haar wekker om met mijn dochtertje mee te gaan. Hans redt zich inmiddels wel, en moest thuis spelen, dus ik hoefde niet mee.

Om één of andere reden wordt er dan er dan na het feestje toch op mijn gemoed gespeeld door mevrouw Mack, Hans had gevraagd of er nog iemand kwam kijken, en dat ze ontkennend geantwoord had, en dat Hans daar verder niet over gezeurd had, maar toch…Ik voelde de hint. Ik stond acht uur op, liet de hond uit en begaf mij op de fiets naar het veld, want ik moet nog stomdronken zijn geweest. De wedstrijd was tien minuten bezig toen ik aankwam, en ze stonden 0-1 achter. Hans zag me en zwaaide, en ik had mijn goede daad weer verricht.

Ik ging naast een moeder staan die al constateerde dat er weinig ouders van het thuisteam waren. De uitploeg was wel met een paar bussen uitgerukt. Op een gegeven moment (en un momento dado) komt er een te dik jongetje aanlopen dat het buurjongetje was van de moeder waar ik bij stond. Het jongetje moest pas om 11 uur voetballen, maar was er nu al. De moeder zei tegen me dat ze hem zo zielig vond, want zijn ouders kwamen nooit kijken, hij was komen lopen want zijn fiets was kapot, en kennelijk hebben zijn ouders hem ook niet goed de tijd doorgegeven waarop hij moest voetballen. Ik begreep haar gevoel wel.

Ik geloof dat mijn ouders vroeger één of twee keer zijn komen kijken naar een wedstrijd, en ik vond dat geen enkel probleem. Ik was allang blij dat ik op voetbal mocht. Maar mijn fiets was in orde en ik wist hoelaat ik moest. Hans verloor met 1-2. Maar dat deed er niet toe. Ook al was het onder druk van mevrouw Mack, ik was aanwezig en was daar dankbaar voor.

Sales incentive

Nadia uit het vorige berichtje is dus niet op komen dagen. De wereld is dus reddeloos verloren. Maar daar kun je iets aan doen. Want het is alleen de belevingswereld die er aan gaat, niet de echte. Krant, televisie, social media, en mensen die de media wél volgen, die dien je te vermijden. Dan is er gewoon niks aan de hand. Dan kan Trump zeggen wat hij wil, je merkt er in Appelscha niets van. Treitervloggers? Geen schijn van kans. Dreigende taal uit Noord-Korea? Het bereikt je niet. Je bent als een ijsbeer die niet weet dat hij een bedreigde diersoort is, en je gaat rustig door met wat je deed.

Maar dat voelt natuurlijk niet helemaal lekker. En je mist ook al het leuke nieuws. En mijn verhalen. Nu maak ik ook niet heel veel mee, hoewel ik vorige week wel geskydived heb. Indoor dan, maar toch. Dat is een salesdingetje. U weet misschien, sales doet niks voor niks. Ze krijgen uiteraard een salaris, maar daarvoor verblijden ze ons alleen met hun aanwezigheid. Verkopen ze daadwerkelijk iets, dan krijgen ze daarvoor een bonus, anders gaan ze natuurlijk die moeite niet doen. En bovenop die bonus, winnen degenen die het meest verkopen ook nog iets leuks. Een reisje naar IJsland bijvoorbeeld. Of naar Qatar. Noem maar op. In dit geval was het slechts een kwartaalverkoopwedstrijd, dus dan win je iets kleins. Een mountainbike. Of een Sonos. Of indoor skydiven. U hoeft zich in elk geval geen zorgen te maken dat er gezweet wordt zonder dat daar buiten het salaris iets tegenover staat.

De enige reden waarom ik meeging was omdat mijn knapste vrouwelijke collega dat vroeg en ik het onbeleefd vind haar te weigeren. En omdat ik in mijn nieuwe functie daar zomaar even tijd voor vrij kan maken op een werkdag. Het moet natuurlijk wel onder werktijd gebeuren, want u begrijpt dat sales niet de eigen vrije tijd gaat opofferen. Logisch.

Ik heb dus gevlogen in een windtunnel. Het was nog best hard werken. Misschien moet ik maar eens gaan voorstellen dat als er inspanning geleverd moet worden door degene die het incentive wint, hij daarvoor wel op één of andere manier gecompenseerd moet worden. Want hallo, dit is niet zomaar gepeupel, dit is sales.

 

 

Nadia en het lot van de wereld

Ik vond op straat een pasje. Er stond alleen een naam op van een school en een nummer van waarschijnlijk een leerling.  Ik belde de school, werd met de conciërge doorverbonden en noemde het nummer op het pasje. Hij tikte het in, zei dat het van Nadia was en dat hij het aan haar zou doorgeven, dan zou ze het komen ophalen. We zijn twee dagen verder en Nadia is nog niet geweest. Kennelijk was het geen belangrijk pasje. Of Nadia haalt het pasje wel een keer op als het haar uitkomt. Want ja, ik ben uit 1969, en dat was een heel andere tijd. Toen gebeurden er dingen en daar maakte je tijd voor, maar sinds Alexander Klöpping zijn intrede heeft gedaan, worden de zaken omgedraaid en gebeuren de dingen uitsluitend nog als de jeugd het schikt. Ik bedoel, ik neem toch de moeite om het pasje op te rapen, de school te bellen, mijn gegevens achter te laten, het is toch niet niks. Als het nu een iPhone was geweest, wat dan? Of is het fysiek onmogelijk dat ze die kwijtraken omdat, mocht die langer dan drie seconden niet op het netvlies zijn verschenen, er dan grote paniek uitbreekt? We weten het niet, en we zullen het ook niet weten, want dit is slechts een leerlingenpasje. Ik weet niet eens wat je ermee kunt.

Ik ben benieuwd of Nadia nog opduikt. Misschien dat ik nog een keer haar school bel, en dat de conciërge haar dan op haar donder geeft en zegt dat ze als de sodemieter haar pasje moet gaan halen, en dat ze dan verveeld komt aangefietst, op haar telefoon kijkend, en ongeïnteresseerd meedeelt dat ze haar pasje komt halen? Of zie ik het nu wat te somber in en is de conciërge gewoon vergeten door te geven dat haar pasje is gevonden? Dat zal het toch wel zijn? Of misschien is ze gewoon ziek, onze Nadia? Ik leg het lot van de wereld in Nadia’s handen. Is het meisje ongeïnteresseerd en onbeleefd en gaat de wereld naar de kloten? Of komt ze het pasje halen, dankjewel zeggen en uitleggen waarom ze niet eerder kon komen en komt het goed met de wereld? U hoort het binnenkort in dit theater.

Voortgezet

En zo zat ik alweer met mijn zoontje bij een voorlichtingsavond over de middelbare school. Ik heb me nooit met z’n basisschool bemoeid, behalve met z’n huiswerk, en toen hij nog bij Juffrouw Kim zat. Hans lijkt geen hoogvlieger, al zijn al zijn meesters en juffrouwen het er over eens dat je er van Hans wel dertig in de klas kunt hebben. Hij is dus heel sociaal. Het definitieve schooladvies zal in deze groep worden gegeven door zijn onderwijzer, maar ik zet vast in op VMBO/MAVO.

Hij blinkt alleen uit in sociaal zijn. Regelmatig kregen we van ouders te horen dat het zo’n geweldig jong is. En hij weet alles over voetbal, dat ook. Stel hem een vraag over een wedstrijd van PSV de afgelopen 3 jaar, en hij zal het je tot in detail kunnen vertellen. Waarschijnlijk ook over andere clubs. Maar daarmee krijg je hem niet op de Mavo, en ik hoop toch dat ik hem daar kan afleveren. Als ik de vertegenwoordigers van de scholen zo hoorde praten, zou ik willen dat er in mijn tijd zoveel aandacht was voor schoolkeuzes en thuisproblemen als tegenwoordig. Wist ik destijds veel? Ik deed maar wat. Mavo, Havo, Meao (dus een niveau terug) en toen gaan werken. Ik heb het verhaal vaak gehoord van mijn moeder, uitmuntende citotoets, maar schoolhoofd vond mij niet zelfstandig genoeg voor Havo/VWO. En dat had hij misschien wel goed gezien.

De voorlichters hadden het over de doorstroming van Mavo naar Havo. Dat dat toch wel een heel verschil was en dat je dus niet zomaar naar de (het) Havo kon. Moest je minimaal een 6,8 gemiddelde hebben en dan nog was er geen garantie dat je er naartoe kon. Ik herinner me daar niks van. De Havo kwam gewoon na de Mavo. Ik moest er iets langer leren, maar ik had ook een vak extra, en ik had nu niet het idee dat ik een wereldwonder had verricht toen ik slaagde. Alleen die literatuurlijst, dat was een kwelling. Een nutteloze kwelling, vond ik destijds. En welke idioot liet mij nu naar de MEAO gaan na de Havo? Dat had gewoon HEAO moeten zijn, maar ja, ik zat slecht in mijn vel, en ik vond het allang best.

Ik hoop dus dat het mijn kinderen beter zal vergaan op school. Dat ze bewuster kiezen, en iets meer kunnen genieten van hun middelbare schooltijd. Je hebt tegenwoordig dat ellendige leenstelsel terwijl ik een basisbeurs kreeg en die als extra zakgeld beschouwde. Maar desondanks hoop ik toch dat ze zoveel mogelijk dagscholen doorlopen, en niet zoals hun gekke vader die altijd maar aan de avondstudie zat, en nu nog niet eens op stand woont.

Victory was mine

Ik heb mijn rib gekneusd denk ik. Het doet goed zeer bij elke hoest en elke beweging. Toen het gebeurde voelde ik niks, ik zat vol adrenaline. Ik was in gevecht met een collega die mij vaak tot het uiterste tergt. De jongeman die wekelijks in de sportschool is te vinden heb ik al twee keer eerder verslagen en ik denk dat dat hem een beetje dwars zit. Hij is twintig jaar jonger, maar daar staat tegenover dat ik twintig jaar ouder ben.

Eerlijk gezegd verbaast het mij ook een beetje dat ik nog steeds win, maar judo zit kennelijk nog in mijn systeem. Hij viel me aan, pakte mij bij m’n been en ik maakte me wat zorgen over dat hij me op de grond zou krijgen. Maar gelukkig kon ik overnemen, mijn arm om z’n nek en zo dook ik zelf naar de grond, hem over mijn heup slingerend zodat we beiden op de grond belandden, maar ik bovenop met hem gelijk in een houdgreep. Die trok ik zo strak aan dat hij zich overgaf en ik daar denk ik mijn rib kneusde. Het interesseerde mij niet meer dat we beiden door een glazen systeemwand heen zouden kletteren, zo gedreven was ik om te winnen.

Victory was mine en de ruiten bleven heel. Judo is een mooie sport, waarbij je je tegenstander uitschakelt zonder hem te verwonden. Het is alleen niet de bedoeling dat je jezelf wel blesseert natuurlijk. Maar goed, dat weet hij niet, dat heb ik mooi stil gehouden.

Stekker

Ik zocht twee leeslampjes voor boven ons bed. Niet moeilijk, zou je denken. Ik ging langs Praxis en sprak een jongeman aan. Of ze ook een lampje hadden met een stekker eraan dat je aan de muur kon vastmaken. Want bij de lampen die aan de wand hingen, zat geen stekker. Tenminste geen zichtbare. “Die bestaan niet,” zei de man. Ik fronste mijn wenkbrauwen en legde hem het nogmaals uit. “Vroeger had iedereen een lampje boven zijn bed.” Bestonden nog steeds niet volgens de man, en hadden ook nooit bestaan. Ik legde hem uit dat ik waarschijnlijk wat ouder was en dat het daaraan lag dat hij het niet wist. Toen ging hem een lampje branden en hij liet me een exemplaar zien. “Ja, die worden nooit meer verkocht,” zei hij. Ik wilde er twee, maar ze hadden er nog maar één.

Ik ging naar Gamma, liep naar de afdeling verlichting, constateerde dat ze er ook niet hingen, en liep onverrichter zake weer naar buiten. Ik ging naar Karwei, liep naar de verlichtingsafdeling, baalde al dat ze alleen spotjes zonder snoer hadden, tot mijn oog viel op een klein wandje met wandlampjes met hier en daar een snoer. Zo mooi als bij Praxis waren ze niet, maar hier hadden ze er van een bepaalde soort twee. Ik pakte er twee en liep ermee naar de infobalie voor wat extra info, en sprak met de mevrouw over het schrale aanbod aan lampjes met een stekker. Ze dacht er net zo over. Wat moet ik met een lampje zonder stekker?

Ik besprak het probleem met een collega. Die vond mij uiteraard een ouwe lul die weer iets van vroeger moest hebben. Volgens mij lag het eraan dat er te weinig gelezen wordt. Volgens hem moest je lezen van een tablet die zelf licht gaf. En dat zal het probleem wel zijn. Als de tablet licht geeft, wie heeft er dan een leeslampje nodig?

MH-17

Het onderzoek van JIT wees onomstotelijk uit dat de Bukraket vanuit door Rusland gecontroleerd gebied is afgeschoten. Russen leverden bewijs aan dat zij er niet achter zaten, maar de Oekraïners. Nu denken wij dat die Russen de boel besodemieteren, en dat is waarschijnlijk ook zo, maar de Russen denken dat wij de boel besodemieteren, want wij negeerden door de Russen aangedragen bewijs.

Ik bedoel alleen maar te zeggen, zo overtuigd als wij zijn van de Russische betrokkenheid, zo overtuigd is de Russische bevolking van hun onschuld. Maar als Rusland nu niet snel met bewijzen komen die de onze onderuit halen, mag je toch wel aannemen dat er iets aan de hand is. Waar ik vroeger steevast geloofde dat het westen goed was en het oosten slecht, ben ik nu minder vanzelfsprekend overtuigd. Ik heb ook gezien hoe wij stukken uit een interview met Poetin knipten om zo een andere indruk te wekken dan wat er werkelijk gebeurde.

Ik blijf dit lastig vinden. Want ik weet dat Poetin automatisch de schijn tegen heeft. En dat bij ons de onderste steen boven moet komen. Laten we hopen dat het snel gebeurt.

Platenspeler II

De platenspeler is inmiddels aangesloten op een versterker, en ik heb luidsprekerboxen opgehangen in de huiskamer. Vanavond zette ik de schreeuwers van RTL7 uit, en een elpee op. Geen goed Nederlands, ik weet het, maar ik kon deze niet laten liggen. Het was een plaat met diverse artiesten en het klonk zoals de jaren zeventig klonken. En warempel, ik had ineens ook het gevoel van de jaren ’70. Die opgehangen boxen, Crystal Gayle uit de speakers, de als een ouderwets apparaat vermomde soundbox, ik had even het idee dat het een zaterdagavond in 1979 was in plaats van een maandagavond in 2016. Dat alleen al is een prestatie.

Wat ik ook nog even kwijt moet is dat ik gisteren in bed weer de leesbril af moest zetten om prettig te lezen. Ben onlangs wel weer een jaartje ouder geworden, maar ik doe gewoon net of ik de andere kant op ga. Het was overigens een enorm spannend boek. “Ik ben Pelgrim” heet het, het is 700 pagina’s dik en er wordt naar een ontknoping toegewerkt die zo spannend is, dat ik het boek op een vrijdagnacht om kwart voor twee uit had, terwijl ik de volgende ochtend vroeg weer op moest. Een Amerikaanse geheim agent, die tijdens een ondervraging met waterboarding en hamerslagen blijft volhouden dat hij slechts een FBI agent is en dat hij niet weet waar de ondervrager het over heeft. En ineens weet hij de rollen om te keren en is hij ondervrager in plaats van ondervraagde, zijn beul verbluft achterlatend. Zo ontzetten goed beschreven, dat moment van de ommekeer. Hoe hij het tij weet te keren moet u natuurlijk zelf gaan lezen.

Vannacht gaan Trump en Clinton elkaar te lijf. Wie het debat wint, wordt president zeggen ze. Zal vast niet waar zijn, getuige het feit dat ze ook nog verkiezingen houden. Het zal mij benieuwen, morgenochtend. Ik gok op Trump. Maar ja, dat hebben die gekke Amerikanen dan geheel aan zichzelf te danken.