Toastjes met poedersuiker

Ik wil een klein verhaaltje vertellen. Het is een waargebeurd verhaaltje en het is goed afgelopen, maar daarom niet minder triest. Het gaat over een gezinnetje waarvan de vader ontslagen werd en aan de drank raakte. Het speelt in de jaren tachtig en het gezin moest rondkomen van de bijstand. Dat wil zeggen, de moeder moest dat want de vader liet het allemaal verslonzen en zoop de bijstand ook nog op. Tot de moeder orde op zaken stelde en de vader vertelde dat er een limiet werd gesteld aan het bedrag dat hij op kon zuipen en dat als hij niet meer had, het op was. Ik vond het nog heel schappelijk van de moeder, want het was ruim meer zakgeld dan dat ik in die tijd kreeg.

De twee dochters zaten op de lagere school en één van hen vertelde mij dit verhaal. Het ergste vond ik nog dat er aan het eind van de maand geen geld meer was en de meisjes Melba toastjes met poedersuiker mee naar school kregen van de moeder. Daar brak mijn hart. Armoede is één, maar je kinderen niks kunnen geven is twee.

De moeder is kort daarna met de twee dochters weggegaan, en ze kreeg een baantje. Waardoor de vernedering in elk geval stopte.  Met de dochters en de moeder is het goed afgelopen, met de vader is nooit meer contact geweest. Dochter schijnt hem een keer onder een brug zittend gezien te hebben, maar de band was al gebroken, dus het bleef bij zien.

Het is waarschijnlijk mijn grootste angst. Er zo’n zootje van maken dat je vrouw en kinderen door zoiets heen moeten. En dat je niet op tijd aan de alarmbel trekt. Door welke hersenkronkel dan ook. Of doordat je niet opgewassen bent tegen het leven en naar de fles grijpt. Ik ga nog liever dood dan dat ik met zo’n schande zou moeten leven. Een verrekte ouderwetse en onhandige opvatting, want eergevoel is on-Nederlands. Je schijnt in dit land tegenwoordig prima met schande te kunnen leven. Alleen hebben ze mij die kunst nooit bijgebracht.

Wapenstok

De politie krijgt een langere wapenstok. U bent dus gewaarschuwd. Het ding is telescopisch en wordt met een klik ineens een stuk langer. Dat betekent dat de burger zich weer beter moet leren verdedigen. Dus haalt een agent naar u uit terwijl u alleen maar te lang geparkeerd heeft, spring dan of achteruit, of, maar dat is voor gevorderden, in zijn richting. Maar blijf in elk geval niet staan, want een klap met zo’n stok komt behoorlijk aan. Het beste is als u een nog langere stok pakt, als die toevallig voorhanden is, en de agressieve agent op andere gedachten brengt. Uw mond is dan uw beste wapen. Dat het niet echt redelijk van hem is wat hij aan het doen is, en dat als hij gewoon een geweldloze boete uitschrijft, u geen valse naam zult opgeven. Mocht hij echt niet voor rede vatbaar zijn en hij dreigt zijn vuurwapen te gebruiken, neem hem dan in een nekklem of de heimlich greep. Blijft hij echter zich verzetten, geef de agent dan afwisselend vijf slagen met de vlakke hand tussen de schouderbladen en vijf buikstoten, net zolang tot loskomt wat hem dwarszit.

Bijna zou de politie uitgerust zijn met een taser. We mogen echt van geluk spreken dat dat niet doorgaat, want dan had ik het zo snel ook even niet geweten. De taser jaagt 50.000 volt door uw lichaam en het enige wat je op zo’n moment nog kunt doen is hopen dat je tegen de agent aanvalt. Maar de kans is klein. Je zult wel weer tegen je eigen auto aanvallen, en dan heb je nog een deuk ook. Misschien een plastic vest dragen als u vermoedt dat je parkeertijd verstreken is?

De politie had overigens liever de taser gehad dan de verlengde wapenstok, maar daar hebben ze eigenlijk geen goed argument voor. Ja, die suïcide van vorige week waarbij die jongen zich opzettelijk liet doodschieten door op de agent af te lopen en een trekkende beweging te maken (zo stond het in de krant, ik vond het ook vreemd gedrag) had dan voorkomen kunnen worden. Nu was het juist net niet de bedoeling dat het voorkomen werd, en bovendien, moeten we nu ook al rekening houden met mensen die schietend op de politie aflopen? Ik zeg, nooit doen. Luister gewoon naar de politie, dan is er niks aan de hand. Ene oor in, andere weer uit, moet u dan maar denken.

Rockstar

“Maurice, you are a rockstar!” schreef een collega die ik niet ken mij vandaag nadat ik haar ergens bij had geholpen. Ik vermoed dat ze Amerikaanse is en dat ze dacht mij hiermee te complimenteren. Nou, dat klopt! Da’s het aardigste wat ik vandaag heb gehoord. Ik heb haar zojuist even opgezocht op LinkedIn en inderdaad, mijn vermoeden is juist. Ik hoor de laatste tijd steeds vaker dat Amerikanen hele vriendelijke, behulpzame mensen zijn. Dat is compleet in tegenspraak met de signalen die ze via Hollywood uitzenden, dus misschien ben ik finaal op het verkeerde been gezet. Ik dacht altijd dat het een stelletje oppervlakkigen waren die de hele dag acteren dat ze sociaal zijn. Ikzelf ben tenminste nog oprecht oppervlakkig.

Maar dat Rockstar. Ik weet dat “you rock” een positieve wens is, dus dit leek me daar de overtreffende trap van. Ze noemde me bewust geen accountant, hoewel ik haar wel had geholpen met accounting. Maar zelfs ik vind (inmiddels) rockstar toch een groter compliment dan accountant. Terwijl ik toch echt meer aanleg voor accountant heb dan voor rockstar. En toch brengt ze me licht aan het twijfelen. Had ik toch niet door moeten studeren voor rockstar?  Mick Jagger en ik, ik en Mick Jagger. Het voordeel van rockstar worden is dat de kans een stuk kleiner is dat je kaal wordt dan bij accountant. Kijk maar eens naar al die rockbands. Er zit zelden een kale bij. Terwijl ze dat echt nog niet wisten toen ze begonnen met rocken, lijkt mij.

Morgenochtend om half negen mag ik weer aantreden. Ik geef een concert. Misschien komt ze even backstage. Ik zal even genieten van deze roem voor zolang het duurt. En dat duurt tot ik alle gegevens heb aangeleverd die ze nodig heeft. Als ik daarna nog steeds een rockstar ben, dan herzie ik mijn mening over Amerikanen.

F-16

Die JSF die we hebben aangeschaft (5 euro per toestel per Nederlander) maakte vandaag een rondvlucht boven Nederland. Ik heb hem niet gezien, maar later op beelden zag ik hem gaan, begeleid door een trouwe F-16. Ik heb gemengde gevoelens. Ik was gehecht aan de F-16 namelijk. Als kind wilde ik al graag straaljagerpiloot worden en toen ik kind was kon ik nog alles worden wat ik wilde.

Als ik die JSF zie gaan, dat lompe ding met die nog altijd indrukwekkende F-16 erachter, dan denk ik: waarom toch? Ik wiki een beetje door de technische specificaties heen en zie dat de F-16 de JSF in alles overtreft. Topsnelheid, vliegbereik, maximale vlieghoogte, de F-16 kan het allemaal beter. Bovendien, welke vijand hebben we nu nog waartegen we ons niet meer kunnen verdedigen met een F-16? Een F-16 met volle bewapening wist de complete sporen van een kleine heuvel uit als het moet. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat de voorganger van de F-16, de F-104 starfighter weer betere specificaties had dan de F-16. We gaan er dus alleen maar op achteruit, maar onze vijanden zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. De Duitsers, die moest je nog verslaan met Hurricanes en Spitfires, dat waren pas gevechtsvliegtuigen.

Ongetwijfeld zal iemand in Nederland een leuke cadeaubon hebben gekregen omdat hij de order voor de JSF goedkeurde. Dat maakt me ook niet zoveel uit. Maar als ik die F-16 erbij zie vliegen, die ons al die jaren beschermd heeft, dan krijg ik toch wat last van weemoed. Want wederom wordt een tijdperk afgesloten. Ik moet dan maar vertrouwen op de piloot die de JSF vloog en aangaf dat hij liever met een JSF over vijandelijk gebied zou vliegen dan met een F-16. Iets met sensoren die gevaar herkenden. Het zal wel. Het is toch allemaal al wat minder geworden sinds die F-16’s zich ook aan de maximumsnelheid moeten houden. Vroeger hoorde je nog wel eens zo’n knal dat de ruiten ervan trilden. Geluidsbarrière, wisten wij dan. Maar vandaag waren toch nog even een paar van die knallen te horen. At our service. F-16’s op verdedigingsmissie.

 

Rijk

Ik heb altijd een beetje moeten lachen om het begrip grachtengordel. Leuk, voor de nieuwe rijken die acht ton voor een huis te besteden hadden, dacht ik. Een redelijk succesvolle carrière, en hop, u koopt een grachtenpandje.

Nou nee dus. Dit zijn er twee waarvan de tuinen aan elkaar grenzen, en waar je een bod op uit kunt brengen. Vraagprijs 15 miljoen euro. Klik vooral ook even door de foto’s van het interieur heen. En ik altijd maar denken dat de rijken in Blaricum woonden.

D-Day

Op Facebook liep ik tegen onderstaand profiel aan. Levensgenieter pur sang. Onder de Hitlerfoto stond het opschrift “Mop Mop, gas erop”. Ik vraag me vertwijfeld af wat hier is misgegaan. En dan doel ik niet op zijn Feyenoordshirtje. Maar op de kortsluiting die ergens in zijn hersenen moet zijn opgetreden, ooit. Facebook vindt dit kennelijk goed. Terwijl ik ook wel eens verhalen hoor van profielfoto’s waarop een borst te zien is, verwijderd worden. Vreemd.

Deze meneer gaat duidelijk met de verkeerde mensen om, en het komt ook niet meer goed. Daar kun je tien psychiaters op loslaten, als je zoiets op je profielpagina zet, heb je hersenschade. Maar goed, eerlijk is eerlijk, meneer kwam wel op voor een zwaar mishandelde hond. Als ik die kankerlijer in mijn poten krijg, zoiets. Dus wel lief voor dieren. Zelf heeft hij ook een hond van het type vecht.

Ik zou wel eens de gedachten van zo’n man willen lezen. Wat gaat er in zo’n brein om? Welke kennis heeft hij? Weet hij uberhaupt over Hitler, of denkt hij dat Hitler de ultieme Feyenoordfan was die een hekel aan Ajacieden had? Hoe het ook zij, dit is een landgenoot. Hier hebben ze vandaag 72 jaar geleden hun leven voor gegeven op de stranden van Normandië.

 

gezellig

I beg of you

Er is een artiest bij wie het weinig uitmaakt wat ik ervan draai, ik vind het altijd mooi. Al zijn het zijn “rehearsels.” Ik vind het mooi zijn stem te horen, al zijn het mislukte opnames. Ik ben dus fan van hem, en sinds youtube kan ik over zijn gehele repetoire beschikken. Mevrouw Mack vindt het allemaal wat minder, maar als ik de strijk doe, dan zet ik ook zijn muziek aan.

Op mijn laptop klinkt het allemaal wat blikkerig, maar mij maakt dat weinig uit. Mevrouw Mack mag het dan niks vinden, maar niks en blikkerig is nog altijd erger dan niks met een fatsoenlijk geluid. Dus bood zij haar Spotify aan, en mocht ik kiezen. Maar kiezen is niet te doen, dus ik klikte een album aan. Today Tomorrow and Forever. Elvis heeft zoveel op de plaat gezet dat er nog steeds nieuwe dingen te ontdekken vallen voor me. Long legged girl with the short dress on kwam voorbij. Dat was het nummer waar ik me als kind mee moest verdedigen tegen mijn vriendjes die meer van Kiss hielden. Want dat begon met een elektrische gitaar. Mijn zwager -ook Elvisfan- bleek er in zijn jeugd precies dezelfde tactiek op na te houden.

Toen volgde “I beg of you” en ik hoorde weer zijn klasse. Waar je soms wel eens aan begint te twijfelen sinds op social media elke amateurmuzikant zijn mening kan ventileren. Charlie Watts, drummer van the Stones werd ooit verkozen tot de op 11 na beste drummer ter wereld, en iedereen die ooit drumstokken gehanteerd heeft kwam vertellen dat hij er niks van kon, want hij kon maar één maat spelen. Ik heb daar geen last van, want ik wist niet dat er meer dan één maat was. Ik vind het gewoon knap als iemand maat weet te houden. Nou, zo gaat het met Elvis vaak ook. De man kon geen instrument bespelen, hij kon geen nummers schrijven is de vaak gegeven makkelijke kritiek. Dus huurde hij daar anderen voor in en klonk hij meestal beter dan degenen die dat wel konden.

Relaas van een racist

De raciale problemen nemen enorm toe in dit land. Als blanke man ben je tegenwoordig een racist tot het tegendeel bewezen is. En het tegendeel valt voor mij wat lastig te bewijzen, want ik sta al jaren op goede voet met Zwarte Piet. Ik moet mij er waarschijnlijk de komende decennia bij neerleggen dat ik als racist door het leven moet. Dat zal wellicht inhouden dat ik op een aparte plek in de bus moet zitten, en dat bepaalde parken niet voor mij geopend zullen zijn. Tevens zal ik voor slecht betaalde banen niet meer in aanmerking komen en zal ik af en toe het woord neger moeten uitspreken. Het is niet anders, ik leg me er maar bij neer. Eigenlijk vind ik het best kwetsend dat er zo met mij wordt omgegaan. Eerlijk gezegd deed ik niemand kwaad, maar ineens heb je een stempel.

Ik vertrouw niemand meer, zelfs mijn eigen volk is niet meer te vertrouwen. Mijn Surinaamse buurvrouw van een paar huizen verder, ze doet wel aardig, maar ondertussen is ze bang dat ik een witte puntmuts op zolder heb liggen. Ik ben bang dat de politie mij ook wat vaker gaat staande houden, als blanke man in een te goedkope auto. Ze zullen wel weer ontkennen dat ze het doen, maar ze zijn geen haar beter dan ik.

Ik hoop dat er binnenkort een politiek leider opstaat die het voor ons gaat opnemen. Want Cruijff is dood, en gelijk barsten de racistenrellen los. En niemand die het overzicht nog heeft. Wie is er wel racist en wie niet? Wie heeft het nog goed met je voor en wie probeert je te besodemieteren? Mevrouw Simons heeft het al gemunt op de blanke man. Eerst verschuilt ze zich nog wel achter het feit dat ze alleen de racisten wil aanpakken, maar ik weet wel beter. Het staat niet in haar partijprogramma, maar zij wil de blanke man massaal deporteren. Naar Scandinavië of waar hij ook vandaan komt.

Nee, waarom de wijsheid ons zo plotseling verlaten heeft, ik heb geen idee. Het schijnt de toorn van mijn woedende voorvaderen te zijn, die dit veroorzaakt. Wereldwijd worden er nog 46 miljoen mensen als slaaf gehouden of tot werken gedwongen. En je mag het niet hardop zeggen, maar het zijn voornamelijk buitenlanders die dat doen.

Laat alles snel weer normaal worden en verlos ons van het onnozele. Amen.

Opschrijfboekje.

Van een collega kreeg ik een opschrijfboekje. Zij voelde aan dat ze dat bij mij kwijt moest. Ik vind het prachtig, notitieboekjes. Het liefst volgekalkt met mooie teksten, nuttige ingevingen, en dagelijkse gebeurtenissen. Een soort dagboek zeg maar, maar dan van mezelf. Niet dat er veel van terecht gaat komen, want ik was op school al jaloers op mensen die aantekeningen konden maken. Ik kon dat niet. Onsamenhangend gekrabbel was het, ik schreef liever op een later moment een samenvatting van een hoofdstuk op. Later zag ik slimme accountants die vragenlijsten hadden en daar met pen mijn antwoorden achter krabbelden, en zonder het verder te bewerken was dat bruikbaar als dossierstuk. Ik kon dat ook, maar dan schreef ik het later over.

Sowieso hoor, mooie handschriften in opschrijfboekjes, ik ben er gek op. Dat is toch heel wat beter dan het getyp op een computer, hoewel ik vroeger van het schrijven wel een eeltbultje op mijn rechtermiddelvinger had, dat is wel weg sinds het toetsenbord zijn intrede deed. Maar er gaat toch weinig boven een echt logboek met waargebeurde avonturen. Nu maak ik die niet mee, dus ik verzin ze hier en daar, maar het idee van zo’n opschrijfboekje is geweldig. Ook stel ik me voor dat ik een belangrijke wetenschappelijke of historische ontdekking ga doen, en dat uitwerk in mijn boekje. Die dan de geschiedenis in zal gaan als de Mackiaanse paradox. Of zoiets.

logboek

Excuses kosten geld.

Deze week was Obama in Hiroshima. Voor het eerst bezocht een zittende Amerikaanse president deze door een atoombom getroffen stad. Zittend, als in in de regeringszetel, niet dat u denkt dat hij zat. Amerika zou geen excuses maken voor de bom, en ik vroeg me af waarom niet. Natuurlijk, de Japanners waren geen lieverdjes, en de oorlog moest beëindigd worden, maar je kunt je afvragen of dit nu nodig was. De Amerikanen redeneerden dat ze de Tweede Wereldoorlog konden bekorten door Japan tot overgave te dwingen. En zo geschiedde. We mogen hier van geluk spreken dat Hitler al verslagen was, anders waren de bommen op Frankfurt en Stuttgart terecht gekomen. Niet dat daar al plannen voor waren, maar het leken mij goede strategische doelen.

Tja, en dan sta je daar als Amerikaanse president, te midden van de overlevenden van de bom, en in je speech staat niks over excuses maken. Dan roep je maar op tot het terugdringen van kernwapens en je hoopt op een tijd waarin ze niet langer nodig zijn. Waarmee hij zegt dat ze nu wel nodig zijn, en daarmee bedoelt hij om de wereld naar Amerika’s pijpen te laten dansen. En verder benadruk je de vriendschap tussen Japan en Amerika. Onder Obama zijn er weinig tot geen kernwapens ontmanteld in Amerika, dus heel erg sterk vond ik het niet.

Eigenlijk had ik wel gehoopt op excuses. Duitsland heeft ook nooit excuses gemaakt voor wat het heeft aangericht, maar hoe kon dat ook? De latere bondskanselier Brandt maakte 25 jaar later een knieval bij een monument in Warschau, en dat wordt algemeen aanvaard als excuses namens het land. Zoiets zou ik hier ook op z’n plaats hebben gevonden. De overlevenden vonden het al heel wat dat Obama kwam herdenken en zagen dat ook als een soort van excuses. Een oude Japanner en overlevende van de bom omhelsde de president en brak.obamahiroshima

Officiële excuses zijn natuurlijk duur. Daarom wordt er altijd moeilijk gedaan door een land om excuses aan te bieden. Japan aan de troostmeisjes, Nederland voor zijn slavernijverleden, en Duitsland voor de gruweldaden tijdens de oorlog. En aan de andere kant zeggen ze weinig. Veel meer zegt het als Willy Brandt een knieval maakt. Of als Obama een slachtoffer troost. Ik denk dat Trump niet eens gegaan was.