De platenspeler

Ik heb een enigszins vervroegd verjaardagscadeau gekregen, een soundmaster. Een nostalgisch uitziend apparaat met moderne apparatuur aan boord. Platenspeler, USB, Bluetooth, DAB, cassetterecorder, CD, Radio, en al wat dies meer zij. Nu zit ik mijn eerste platen te draaien. Elvis klinkt zoals ik hem vroeger hoorde en ik hem nog niet kon verstaan. Hij zingt wat nietzeggende liedjes uit films waarvan ik toen nog niet in de gaten had dat het nietszeggende liedjes waren. Ik heb ze honderd keer gedraaid. Elvis’ stem kwam in mijn geheugen en er is nog nooit een imitator geweest die mij kon foppen.

Alle elpees zijn van zolder naar beneden verhuisd en wat ik nooit heb gehoord en geloofd, hoor en geloof ik nu. Elpees klinken beter dan cd’s. Ze kraken misschien een heel klein beetje, maar er is iets wat zich lastig laat omschrijven.De CD klinkt foutloos en benadert de perfectie, waardoor het emotionele gehoor niet mee hoeft te doen. De LP klinkt helderder, echter, warmer. Als bij een echt concert waar mensen er doorheen hoesten. Ik weet het ook niet. Misschien klets ik gewoon maar wat. Maar ik zit alleen in de woonkamer met al mijn muziek van vroeger. Op Facebook reageren mijn vriendjes van vroeger en Elvis zingt “They remind me too much of you.” Nog even en we zjn terug in 1979.

Ratelslangen

Ik lees net een onderzoek waar mijn broek van afzakt. En dan gaat het niet eens om wat ze onderzocht hebben, maar om wat ze nu eigenlijk ontdekt hebben. Het gaat om de ratelslang. Volgens de onderzoekers maakten de eerste ratelslangen geen ratelend geluid. “Boeiend,” denk ik dan, en ik lees het onderzoek. De onderzoekers hebben een test gedaan met 56 aan de ratelslang verwante soorten en ontdekten dat als de slangen zich bedreigd voelden, ze met hun staart zwiepten. (als ze aanvielen stond er in de Nederlandse vertaling, die begrepen er al helemaal niks van)

Het simpele feit dat ze met hun staart zwiepten is voor de onderzoekers genoeg reden om aan te nemen dat de ratelslang vroeger een onratelslang was, die door een genetische fout eelt op zijn staart kreeg, en omdat hij toen ineens kon ratelen, was hij succesvoller dan zijn soortgenoten, en zo ontstond de ratelslang. Ik zou er boos om worden als het niet zo lachwekkend was. Ik ben alleen bang dat hele volkstammen dit verhaal geloven. Het gemak waarmee zoiets wordt aangenomen. Als we het niet weten, was het een genetische fout die later een genetische goed bleek te zijn. Nee, dat noemt zich wetenschapper. En maar lachen om mensen die alles vanuit hun geloof verklaren. Onwetendheid voor gevorderden, noem ik dit.

Blijft natuurlijk de vraag hoe de ratelslang dan wel ontstond. Het is het verhaal van de kip en het ei. We weten het niet. Maar geef dat dan gewoon toe zeg! Ik vraag me onderhand af of hier niet de wet op de kansspelen van toepassing moet zijn. Nee, ik zou me hier diep voor schamen, als ik bioloog was. Volgende!

 

Heb het hart!

We zijn donor, mensen! Ik heb het op een of andere manier nooit aangedurfd om me als donor te laten registreren, daarom doet de overheid het nu maar voor me. Ik mag bezwaar maken als ik wil, maar ik vind dat bezwaarlijk. Want ja, wie ben ik dan weer om iemand die het nodig heeft een orgaan te weigeren? En als ik weiger, heb ik dan wel recht op het orgaan van een ander? Ik vind zelf van wel. Pertinent van wel. Als je eigen beslissing daar vanaf moet hangen, is het al geen eigen beslissing meer, en ik zou dat een ernstige inbreuk op de vrijheid vinden. En je creëert goede en slechte mensen,  zoals ze dat ook met rokers en niet-rokers hebben gedaan. Terwijl iedereen gelijk is. Roker of niet-roker, donor of geen donor.

Maar waar we niet erg goed over geïnformeerd schijnen te zijn, is de consequentie van orgaandonor zijn. Ik hoorde op de radio een mevrouw, verpleegster, wier man plotseling op sterven lag en in wiens organen men wel geinteresseerd was. Uiteindelijk moest de vrouw de beslissing nemen omdat haar man had aangegeven dat de nabestaanden de beslissing moesten nemen. Eerst had ze nee gezegd, toen bedenktijd gevraagd en na een paar uur kwam haar ja. Echter, door haar ja heeft ze niet goed afscheid kunnen nemen van haar man. Die nog warm -hersendood- bij haar werd weggehaald en bij wie allerlei, voor de nabestaanden vervelende testen gedaan moesten worden. En daar zat ze mee.

Op basis daarvan heeft ze voor zichzelf nee gezegd, en, gaf ze erbij aan, dan hoef ik ook geen orgaan van een ander. Sportief, dat wel. Maar ik vind niet dat iemand erop aangekeken mag worden mocht hij anders willen. Net zoals iemand die rookt gewoon gereanimeerd moet worden in het geval van een hartstilstand, als hij tenminste niet anders heeft aangegeven. Want zouden we hier mensen wel op aankijken, dan vind ik eigenlijk dat u ook bij leven een nier zou moeten afstaan. Want waarom zou u twee nieren voor uzelf willen houden, terwijl u met ééntje prima kunt leven en u iemand anders het leven kunt redden? En dat als u veel rookt, geen donorlongen zou mogen krijgen. En als u veel hardloopt, geen kunstknieën op kosten van de verzekeringsmaatschappij.

Ik zou natuurlijk nooit mijn organen mee willen nemen als een ander vecht voor zijn leven. Dan ga je er wel vanuit dat de ander een goed mens is. Dat hij geen kinderlokker is of zo. Of dat hij in het geval van een oorlog overloopt naar de vijand. Dat weet je van te voren niet. Eigenlijk zouden ze dat ook in de voorlichtingscampagne moeten meenemen. Want met de verhuftering van de samenleving wordt de kans wel steeds groter dat uw organen bij een hufter terecht komen. Maar de bedoeling van Pia Dijkstra is natuurlijk wel dat u aan een ziek kindje denkt.

Ik word dus donor. Mits de ontvanger niet fraudeert, rookt, verkeerd stemt, vreemdgaat, klaploopt, diesel rijdt, nagelbijt, onzin verkoopt of dictator wil worden. En stel nu dat mijn hart toch bij Erdogan terecht komt, dat mijn familie daar niet op aangekeken wordt.

 

Extreem

Ik vind het wel lekker, dat warme weer zo aan het einde van de zomer. Geen jas nodig als je ’s avonds de hond uitlaat, in polo naar mijn werk, en van warmte heb ik sowieso weinig last. Dit zijn dan wel de voordelen van klimaatverandering, als het er al mee te maken heeft. Men beweert dat het weer extremer wordt. Extremer dan wat wordt er niet bij verteld, maar men zou eruit kunnen opmaken dat het extreem warm wordt, dat het extreem regent, dat er extreme windvlagen komen, eigenlijk alles, behalve extreem koud. En dat vind ik toch wel een kleine tekortkoming aan de kwalificatie extreem weer.

In Engeland hebben ze berekend dat er 90% kans is dat het weer 30% extremer wordt. Ik moet er even over denken. Ik denk dat we het lekker aan de klimatologen moeten laten. Wat men wel heel knap voor elkaar heeft is dat de burger de verantwoordelijkheid van de opwarming van de aarde op zich neemt. En wie ‘men’ dan is, dat weet ik niet. Ik werk er overigens niet aan mee, aan het Mea Culpa voor het klimaat. 2014 en 2015 waren de warmste jaren ooit gemeten en 2016 ligt op schema om opnieuw het record te verbreken. Dat klinkt natuurlijk hartstikke zorgelijk. Of het dat ook is, dat weet ik niet. Eén ding is zeker, hoe langer deze recordreeks aanhoudt, hoe groter de kans wordt dat het binnenkort niet meer verbroken wordt. Tot die tijd, geniet nog even van het warme weer. En als u het wel kunt veranderen, doe dat vooral.

Illuminatie

Sommige mensen geloven dat de wereld geregeerd wordt door de 85 rijkste mensen ter wereld. De man die de slimste mens is geworden, is er eentje van. Ik geloof dat niet. Het is namelijk erg interessant om beweringen te doen die niet gecontroleerd kunnen worden. En hoe harder je het bewijs onderuit denkt te halen, hoe groter het complot en hoe minder je ervan weet, zegt de complotdenker. Zo zou een zekere familie Rotschild de wereld besturen zonder dat iemand er van weet. Alles wat Mark Rutte zegt, wordt hem ingefluisterd door een lid van de familie, en in ruil daarvoor krijgt Mark weer wat penningen. Het maakt de familie Rotschild niks uit wie er aan de macht is, want zij kunnen iedereen naar hun hand zetten.

Verder financiert de familie oorlogen om de wereldbevolking terug te brengen naar 500 miljoen mensen. Uiteraard is 9/11 ook door hen bedacht. Vanochtend nog in de krant. Bush heeft het gedaan, niet Osama Bin Laden. Complotdenkers worden nooit moe van zichzelf, want ze vinden altijd wel iemand die hun prachtige verhalen, want dat zijn het zeker, gelooft. Het zijn fases in mijn leven. Als ik weer even niks anders te doen heb, lees ik weer een mooie complottheorie om het leven op te leuken. Als kind geloofde ik dat ik een experiment was van robots. Ik was het enige echte mens en jullie waren allemaal als mens vermomde robots. Had ik uit een film.

Ik ken geen complottheorie die later waar bleek te zijn. Ik ken wel veel complottheorieën die nog steeds in stand worden gehouden omdat ze niet te controleren zijn. Kennelijk hoort het bij de mens. Het maakt zijn leven spannend. Trouwens, ik lieg. Ik ken natuurlijk wél één complottheorie die waar is. Maar omdat ik weet dat het waarheid is, valt hij bij mij al niet meer onder de complottheorieën. Elvis leeft.

Zwaardvis

Deze week was er een infoavond op de school van mijn kinderen. Het leuke was, ze mochten zelf individueel, één op één het verhaal aan hun ouders vertellen. De oudste zit in groep 8 en de jongste in 5. De jongste heeft wat moeite met haar concentratie, en daardoor raakt de mijne ook snel van de wijs. In haar hoofd is ze al met het volgende bezig, terwijl het huidige nog niet klaar is. Aandachtspuntje. Ik heb het probleem in elk geval nu voor het eerst onder woorden gebracht en volgens de vijf fasen van rouw zit ik nu bij acceptatie. Ze liet mij twintig gelijksoortige vragen beantwoorden op een pc, en ik vond het al vrij langdradig worden, maar volgens mijn dochter hoorde het erbij. Toen die goed beantwoord waren, mocht ze als beloning een spelletje spelen van de software, en dat ging ze doen. Had totaal niks te maken met de infoavond, maar ik was weer voor het karretje gespannen.

Mijn zoontje hield zich beter aan de opdracht en liet mij zien naast wie hij zat, hoe het digibord werkte, liet zijn reken- en taalboekjes zien en liet mij een paar opgaven maken. Sommen, dat ging nog wel, hoewel het de bedoeling was dat je bij een vermenigvuldiging op papier, het onthouden getal opschreef in de som. Dat was vroeger niet zo. Dan moest je het onthouden getal onthouden. U weet wel, vier opschrijven, één onthouden. Dit was meer: vier opschrijven, één vergeten. Verder leerde ik opnieuw wat de persoonsvorm was. Dat was ik totaal vergeten. “Was vergeten” is de persoonsvorm. De persoonsvorm geeft informatie over de zin. In welke tijd staat de zin, is het onderwerp in meervoud of enkelvoud, en in welke persoon -hatjsee- de zin staat. Goed onthouden!

Echter, we kregen ook een boekje van natuur en techniek. En daar stonden een aantal beesten in, en de snelheid die ze konden halen. Omdat ik daar ook wel in geïnteresseerd was, las ik die dingen vroeger ook. Een jachtluipaard kon ongeveer 110, en een antilope 70 of zoiets. Hier moest je vier beesten in volgorde van snelheid zetten. En de zwaardvis stond bovenaan met 130 km/u. Huh? Waarom wist ik dat niet? Ik besloot het thuis op te zoeken. En ja hoor, er klopt geen kont van. Er is precies één Nederlandse site die het heeft over 130 km/u, maar de meeste anderen denken dat het vlak onder de 100 ligt. Dat vind ik toch een heel verschil, 23%. En vooral omdat er geclaimd werd dat de zwaardvis sneller dan het snelste landdier is. Ze leren het hartstikke verkeerd daar. Nu al!

Het zweet des aanschijns.

Het is duidelijk dat ik op mijn werk weg moet. Niemand zegt dat, maar ik heb een managersfunctie gekregen zonder mensen onder me. Ik heb ook geen functieomschrijving en heb slechts een paar kleine verantwoordelijkheden. Ik rapporteer sinds kort wederom aan de controller. Dat wil zeggen, hij keurt mijn vrije dagen goed. Voor de rest heeft hij geen idee wat ik doe. En ik niet wat hij doet. Er worden in elk geval geen maandelijkse financiële cijfers in elkaar geflanst, zoals ik dat altijd deed. Ik weet niet wie in deze organisatie een idee heeft hoe het met ons bedrijf gaat. Wij waren Zweeds, toen werden we overgenomen door Amerikanen, en inmiddels zijn de Amerikanen overgenomen door Chinezen. Sinds de eerste overname ben ik bezig aan mijn derde manager. In het begin ben ik nog erg druk geweest om systeem A te integreren naar systeem SAP (Schreck, Angst und Paniek) en nu dat werkt, willen de Chinezen dat we weer terug gaan naar systeem A. Ik heb nog nooit zoveel verdiend als nu, en ik heb er nog nooit zo weinig voor hoeven doen. Niets uit het bovenstaande is overdreven. Ik zou mijn werk in 15 uur per week kunnen.

Vandaag ben ik het trappenhuis gaan stofzuigen. Dat wordt al maanden niet meer gedaan om een of andere vage reden, dus heb ik vier trappen gezogen. Mijn collega’s waren mij dankbaar. Tevens heb ik alle kapotte verlichting vervangen door lampen die boven in het gebouw brandden, daar waar toch niemand zit. Ik ben hartstikke creatief en handig aan het worden. Gezien het jaar dat we achter de rug hebben -kunstknie, opknappen van ons interieur, had ik een fijne baan. Wellicht dat er binnenkort nog een heup vervangen moet worden, dus misschien blijf ik nog wel even. Ik moet wel gaan nadenken over een andere auto. Mijn leaseauto mocht ik niet houden van de Amerikanen. Daar smijten ze dan wel weer een bak geld tegenaan ter compensatie, zodat ik straks echt dik moet gaan inleveren als ik ergens anders weer geld ga opleveren voor een baas.

Of zal ik dit gewoon lekker tot mijn 67e blijven doen in de hoop dat de Chinezen ons vergeten? Nah, niks voor mij. Ik moet zweten en afzien en weinig verdienen, zoals de VVD het graag wil. In het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen hebben ze in de bijbel laten opnemen. Dat hebben ze me verteld, en ik weet niet beter.

Wat een volk!

Ik kreeg vandaag een mailtje toegestuurd met daarin een linkje naar een filmpje op Geen Stijl. Ik heb het niet zo op Geen Stijl, en dat heeft alles te maken met Rutger Castricum. Die is begonnen. In het filmpje hield de politie een (waarschijnlijk) Marokkaanse mevrouw aan die vergeten was te integreren. Onbeschoft, dom, provocerend en wat mij betreft sloegen ze haar in de boeien om haar eens wat manieren bij te brengen. De agent die haar aansprak liet zich geenszins intimideren en ik meende zelfs te bespeuren dat hij haar extra zat te jennen met wat gevatte opmerkingen. De vrouw had een verklaring van de dokter naast zich liggen met daarin toestemming om geen gordel te dragen. De agent legde haar uit dat dat niet geldig was, en hoe de procedure dan wel werkte. Waarop de vrouw de gordel omdeed, en dus een valse doktersverklaring had. Nou ja, je hebt er echt helemaal niks aan, als samenleving.

Nu ben ik niet achterlijk en scheer niet alle moslims over één kam. De reageerders van Geen Stijl hebben daar helaas minder moeite mee. Hatelijke en racistische opmerkingen aan het adres van de vrouw, maar ook aan de kam. De hele bevolkingsgroep was achterlijk en moest weg, terug naar Islamië. Ik zou het méér kunnen waarderen als dergelijke anonieme grootspraak eens werd omgezet in een daad tegen extremisten die zich tegen Nederland gekeerd hebben en onze vrijheid en verworvenheden niet accepteren. Maar helaas.

Het feit dat Geen Stijl niet ingrijpt in de reacties maakt dat ik denk dat zij racisme goedkeuren. En dat mijn gevoel over Geen Stijl wel goed was. Maar ik schaamde mij wel voor de reacties. Een moslim die niemand kwaad doet en zulke reacties leest moet zich toch doodongelukkig voelen. “Wat een volk,” zo eindigden veel commentaren. En ik dacht precies hetzelfde.

 

 

 

Tante Riet

Morgen (vandaag) is Tammar jarig. Acht jaar wordt ze. Tammar is “me Tammartje en me liefie.” Toen ze net geboren was, lag ze met mij alleen in een ziekenhuiskamer en mama moest nog gehecht worden. Het was heel anders dan toen Hans geboren was en er verontrusting was. Dit ging allemaal goed, en ik mocht gewoon zonder arts, verpleegster of moeder met haar op één kamer wachten tot mama kwam.

Ze heeft zich ontwikkeld tot een jongensachtige meid. Ze is wild en onbezonnen, heeft haar benen altijd onder de blauwe plekken of korsten. Ze rent eerst, dan pas denkt ze na waarheen. Ze trekt even makkelijk een voetbalpak van Messi aan als een zomerjurkje, het staat haar allebei. Luisteren vind ze lastig, en als ik zou willen zou ik zo een stempel met ADHD kunnen halen bij de dokter. Maar dat doe ik niet, want ze is gewoon druk. En schattig.

Vanavond, op een andere verjaardag was er een oude tante van mevrouw Mack. Uit Leien ofzo. Met een Leiens accent, godvurregeme. Tammar had haar nog nooit gezien, maar ze was niet weg te slaan naast deze mevrouw. Ik was stomverbaasd over de klik die de tante en Tammar hadden. Tammar had haar al uitgenodigd op haar verjaardag en ze mocht ook blijven slapen, en ook heeft ze ons telefoonnummer gegeven zodat de tante morgen kan bellen. Geheel spontaan pakte de tante vijf euro en gaf die aan Tammar. Tammar was blij verrast en gaf tante Riet, want zo heet ze, een zoen.

Ik heb zelden zoiets meegemaakt. Daar zit je dan als vader te kijken naar je dochter die als het haar gevraagd werd zo zou overlopen naar tante Riet…

me tammartje

Eva en de Indiaan.

Ik ben geen groot fan van haar of haar praatprogramma’s, maar nu had ze toch een programma dat me vasthield. Eva Jinek reisde door haar geboorteland en gaf een inkijkje in de Verenigde Staten van Amerika. Precies het inkijkje dat ik wilde want normaal gesproken zie je alleen de extremen en krijg je het beeld van een volkomen geschifte bevolking. Ze bezocht mensen van verschillende bevolkingsgroepen en praatte met hen over het verleden, het heden en de toekomst.

Een van oorsprong Arabische mevrouw, een kapper in een zwarte wijk, een Mexicaanse immigrant, wat blanke bejaarden, allemaal hadden ze een verhaal en een voorliefde voor Amerika. Het verhaal wat vrijwel iedereen vertelde was dat iedereen Amerikaan kon worden, als je Amerika maar in je hart sloot. De zwarten vertelden over Obama, over hoe trots ze waren en over hoe ze nog dagelijks met racisme te maken hadden, en hun levens daarop aanpasten. Dat ze hun kinderen leerden hoe met de politie om te gaan omdat ze anders het gevaar liepen te worden doodgeschoten. Dat ze bang waren voor Trump. De Arabische mevrouw was hartelijk en vertelde dat ze zich had moeten aanpassen, maar ze hoefde haar afkomst en cultuur niet te verloochenen. Maar ook zij was bang voor Trump. De Mexicaanse man zei niet zoveel, behalve dat hij in Amerika een goed bestaan had weten op te bouwen. De blanken vonden het jammer dat er een steeds grotere groep Mexicanen kwam die het niet nodig vond om Engels te leren, en voelden zich een beetje verraden. Maar zeiden ze, we zijn allemaal immigranten, het maakt niet uit waar je vandaan komt, het gaat om wat je doet. De enige echte Amerikanen zijn de indianen.

En dus bezocht Eva een indiaan, die woonde in een omgeving die je bij een indiaan zou verwachten. Hij werd gelijk spiritueel en Eva emotioneel. En ik dacht bij mezelf: Nou ben ik zo’n nuchtere en hoog opgeleide westerling geworden die niet gelooft in rokende stenen en de gebruiken van de Indiaan, maar alles in mij kreeg sympathie voor de Indiaan. Eva onderging de rituelen en moest huilen, en de Indiaan sprak ondertussen wijze woorden. Ik zou het ritueel ook ondergaan hebben, niet alleen om de Indiaan niet te kwetsen, maar omdat kennelijk alles in deze westerling verlangt naar de rust, de wijsheid en de spiritualiteit die de Indiaan bezat. Alsof in mijn DNA geschreven staat dat Indianen oneindig veel meer weten over het leven en de dood. Alsof mijn eerste natuur werd geraakt. Een oude Japanner zou waarschijnlijk een zelfde uitwerking op me hebben. Of een stamoudste in Afrika. Zorgelijk. Want ik ben een gejaagde westerling.