Muzikale neurotransmissie


Ik was er een weekje niet. Lichamelijk wel, maar geestelijk niet. Overbelast, of in elk geval, niet goed genoeg om te schrijven. Ik heb wel geschreven, maar toen ik het nalas dacht ik: dit is té zwartgallig, hier ga ik niet mee naar buiten.

Het was ook een zware week. Er zat een sollicitatiegesprek bij waarvan de afloop nog niet bekend is, en waar ik verder nog weinig over weet. Behalve dat het een zenuwslopende bezigheid blijft, ook als je 46 bent. Als je er eenmaal zit, dan gaat het wel. Of ze gemerkt hebben dat ik lichtjes depressief ben weet ik niet. Ik wist het zelf eigenlijk niet, maar na een gesprek met mevrouw Mack moest ik toch deze conclusie trekken.

Er drukt iets op je buik waardoor je niet meer vrij ademt. Zo moet ik het denk ik omschrijven. Je adem zakt niet diep genoeg en waarschijnlijk gaat je lichaam dan in een noodloop waardoor je alleen nog maar het hoognodige kunt. Voor de rest is geen puf. En dan had ik het nog maar licht. En uiteraard voel je geen blijdschap meer. Wel schaamte voor je depressie. Want wil je het wel een depressie noemen? Is het wel een tekort aan neurotransmitters? Ik twijfelde. Soms konden omstandigheden mij er plotseling ook weer uit trekken. Jos Verstappen deed dat ooit, toen ik die een keer live zag op een persconferentie. PSV deed het pasgeleden door onverwacht kampioen te worden. Ineens voelde ik weer blijdschap. Dus hoe kon dat als mijn neurotransmissiesysteem beschadigd was? Waarschijnlijk omdat ik een aansteller was. En hop, daar ging ik weer.

Ik probeer van alles te weten te komen over het leven. Boeken, encyclopedieën, het helpt allemaal niks. Ik weet er niet meer van dan een ander. Maar vanavond had ik even een momentje dat ik het toch snapte. Het kwam door de muziek die aanstond. Het bracht me terug naar anderhalf  jaar terug, toen ik met Hans een nieuwjaarsreceptie van PSV bezocht en dezelfde muziek door het stadion schalde toen wij het betraden. Toen klopte alles. En vanavond weer. Het zou dus wel eens kunnen dat ondanks dat ik niet muzikaal ben, mijn neurotransmitters wel het ritme van begaafd drummer hebben.

 

 

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

5 gedachten over “Muzikale neurotransmissie”

  1. Heb zelf ook een depressie achter de rug, een aantal jaar geleden alweer maar ik weet (nog) precies hoe het voelt. Je bent niet ‘kapot’, hoor. Helemaal niet omdat je soms ineens zomaar blijdschap kunt voelen. Maar het licht komt gewoon even niet zo goed binnen.
    Uiteindelijk kwam ik erachter dat er helemaal geen stekkertje miste, of dat ik een (of meerdere) stofjes niet aanmaakte. Het zat hem echt in een manier van kijken naar de wereld.
    Afijn, heb jij nu nix aan. Veel sterkte & geluk gewenst. Weet in ieder geval dat het gordijn ook uiteindelijk gewoon weer open kan… hopelijk helpt dat een klein beetje.
    Liefs…!

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s