Pleidooi voor herinvoering van het duel

Ik heb de laatste tijd nog al eens woorden met diverse mensen.  Mensen die het niet eens zijn met het feit dat je je mening geeft, want in mijn geval gaat het daar steevast om. Nu dring ik mijn mening zelden op, tenzij er aanleiding is om hem te spuien, bijvoorbeeld als een ander zijn mening geeft.

Het probleem met mijn mening is dat ik hem zelf niet al te serieus neem. Ik ben nergens echt van overtuigd, en van zaken die niet vaststaan al helemaal niet. Die laat ik dus liever in het midden. Of open, is een beter woord. Zodat er nog ruimte is voor een ander. Ik heb dat kennelijk ooit zo geleerd, en ik probeer nooit iets keihard kapot te redeneren. Tenzij het iets is wat tegen mijn eerste of tweede natuur ingaat. Dan moet je denken aan bijvoorbeeld kernwaarden in het leven die door erfelijk materiaal van ouder op kind overgaan, of die je simpelweg hanteert omdat je ze gezien hebt bij mensen die je bewonderde. Of omdat je gevoel je dat zo ingeeft, of wat de reden ook mag zijn.

Dat kapot redeneren, daar hebben steeds meer mensen last van. Het is altijd de zelfbenoemde intellectuele elite die dat doet, en die kennelijk niet goed met de weelde van een behoorlijke intelligentie om kan gaan. Ze kunnen een ander niet in z’n waarde laten, en kunnen het niet laten door middel van een verbetering de aandacht op zichzelf te vestigen. Het wordt dan vooral negatieve aandacht, want degene die kapot geredeneerd wordt zit daar niet op te wachten. En terecht, want tenzij je leraar of ouder bent, dient het vaak niet meer dan ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Ik ben bang dat Wikipedia ondanks haar goede intenties medeschuldig is aan de toename het kapot redeneren, omdat men nu toegang heeft tot informatie die men niet begrijpen kan.

Men verwart de eigen politieke boodschap nogal eens met een wetenschappelijk feit. Soms vraag ik mijzelf wel eens af of de Wikileken wel geïnteresseerd zijn in de waarheid als kritiek hun mening niet ondersteunt. Want pas door kritische vragen te beantwoorden kom je er dichterbij. Een mens in Nederland lijkt niet meer vrij om zijn mening te geven. Nogal snel wordt men door de Wikileek tot facist bestempeld, terwijl je daar vijftien jaar geleden echt veel meer moeite voor moest doen.

Overigens vind ik Wikipedia echt prima. Ik ben zelf ook een Wikileek en heb zelfs een gift naar ze gedaan. Heel prettig dat je snel kunt iets kunt opzoeken. Maar het maakt je nog geen deskundige, en al helemaal geen alwetende, en daarom alleen al zou je je plaats moeten weten in een discussie. Maar meer nog omdat discussiëren leuk is en het doel niet het halen van het gelijk is, maar het horen hoe een ander erover denkt. Bovendien neemt niemand iets aan van iemand die kapot redeneert. Maar misschien is het beter als we elkaar in het geval van een meningsverschil weer uitdagen tot een duel. De uitgedaagde mag de wapens kiezen. En wie wint, die had gelijk.

 

 

 

She drives me crazy

Mijn dochtertje van acht krijgt huiswerk. Daarvoor moest ze leren wat een legenda is. Het woord stond haar al tegen dus wist ze het niet. Ik liet haar de definitie opschrijven en voorlezen. Daarna liet ik haar het papiertje omdraaien en herhalen wat ze had gezegd. Niet één woord herinnerde ze zich van wat ze vijf seconden geleden nog had voorgelezen.

Hetzelfde probleem hadden we een paar dagen geleden. Ze moest leren wat honderdtallen waren. Dus ik vraag bijvoorbeeld hoeveel honderdtallen er in 812 zitten, en dan is het de bedoeling dat zij acht zegt. Ze wist het niet en ging zitten rekenen. Ik vroeg haar mij het eerste getal na te zeggen wat ik opnoemde. Dus 538 moet vijf zijn, en 228 twee. Maar ze ging weer zitten nadenken. Tot grote ergenis van mij uiteraard. Ik kreeg niet gedaan wat ik wilde.

Maar vanochtend boekte ik een belangrijke overwinning. Ze zou gaan spelen bij haar nichtje, maar ik zei dat ik het af ging bellen omdat ze haar best niet op haar huiswerk deed, en ik pakte mijn telefoon. Toen sloeg de paniek toe en huilend zei ze ineens de definitie van de legenda op. Waarom ze het nu ineens wel kon, wilde ik weten? Omdat ze geen zin in leren had, was haar antwoord. Ik heb ook nog even de honderdtallen er tegenaan gegooid, en na een tip van Hans, exact dezelfde die ik haar twee dagen geleden gaf,  ging dat ineens ook feilloos.

Er waren harde dwangmiddelen en ondervragingstechnieken voor nodig, maar uiteindelijk zwichtte ze. Verder is ze “me liefie” maar ze drijft me tot wanhoop.

Het spoor bijster

Ik hoorde een stem, de stem had een bekende klank, maar ik kon hem toch niet direct thuisbrengen. Eigenlijk kon ik het wel, maar de stem zei dingen die de drager ervan niet paste. Want het was de stem van Paul Witteman, die klonk wat ouder en hij had het over het geloof. Dat het wetenschappelijk was aangetoond dat mensen die geloven, gelukkiger zijn dan zij die dat niet doen. En daar baalde hij van. Dus ging hij naar een kerk in Veenendaal, een zogenaamd refodome waar 2000 voornamelijk jonge mensen kwamen luisteren naar gospelachtige muziek. Na afloop reed hij met de pest in terug naar huis, en vroeg zich af waarom hij toch zo de pest in had? Hij kon uiteindelijk niet anders dan concluderen dat hij jaloers was op de blije mensen waar hij zojuist had bijgezeten.

Paul is inmiddels 70, zijn stem klonk bekend, maar wat hij zei was niet des Pauls. Zou hij over klassieke muziek hebben gepraat, dan zou ik het gelijk geweten hebben. Zouden ze Marcel van Dam erbij hebben gezet, zou ik het gelijk weten, maar nu hij praatte over het geloof, herkende ik zijn stem niet.

Het deed me denken aan een smaakexperiment dat ik ooit zag, waarbij ze aan Cola een gele kleurstof hadden toegevoegd en twee groepen mensen het drankje lieten proeven. Geblinddoekten en niet-geblinddoekten. De geblinddoekten hadden gelijk in de gaten dat het cola was, terwijl de niet-geblindoekten het drankje niet konden thuisbrengen.

Smaak wordt mede bepaald door het gezichtsvermogen, en stemmen worden herkend door het geheugen voor klanken en door referenties. Grote kans dat als u André van Duin een verklaring van Al Quaida hoort voorlezen, u zijn stem niet zult kunnen thuisbrengen. Of als u uw partner ineens vloeiend hoort spreken in een taal waarvan u niet wist dat hij of zij die beheerste, dan herkent u hem of haar ook niet. Vreemd, hoe onze hersenen altijd maar voor de gek gehouden kunnen worden als je één detail verandert. Zo werkt goochelen ook. “Wauw” als je de truc ziet en “ooh” als je hem snapt. Context en referenties. Als we die niet zien, zijn we het spoor bijster.

Trump Trumper Trumpst

Hoewel het wel erg des Macks zou zijn om het op een dag als vandaag hier niet over dé gebeurtenis van vandaag te hebben, ga ik dat nu maar even wel doen. Trump wordt de nieuwe president van de VS, en het eerste doemscenario -de beurzen zouden instorten- kan al gelijk de prullenbak in. De man heeft veel mensen angst ingeboezemd, maar mij niet. In mijn zoontjes klas ging het verhaal al rond dat nu de derde wereldoorlog uit zou breken, en ik moest hem toch even geruststellen, want dat was doemscenario twee. Natuurlijk heeft hij volslagen debiele dingen gezegd, maar sinds wanneer gelooft men eigenlijk een politicus op zijn woord? Als ze een belofte doen aan het volk staan de critici massaal op om maar te melden dat je een politicus niet kunt vertrouwen, maar als hij domme dingen zegt -grab them by the pussy- dan is er geen kritische blik nodig en vertrouwen we hem op zijn woord.

Ik heb vooral de boze witte man gehoord vandaag. Niet hij die op Trump stemde, maar hij die boos was omdat Trump gewonnen had. Eerst maakte hij nog Trumpe grappen op televisie en sociale media, maar nu lijkt het toch alsof hij Trump in de underdogpositie heeft geplaatst van waaruit die zijn slag kon slaan. Van de verzamelde kliek bij DWDD, bleek er slechts één bereid om iets positiefs te zeggen over Trump. Jort Kelder. Het kwam hem gelijk te staan op een reprimande, want hij vergat erbij te vermelden dat Trump een racist is. Kortom, je deugt alleen als je Trump volledig afzweert.

Maar is dat ook terecht?  Het Amerikaanse democratische systeem is net als bij ons gebonden aan spelregels. En als je je daaraan houdt, en je wint de meeste staten, dan win je. Obama, een teleurgestelde kleurenblinde man, moest zijn aanhang oproepen om dit democratische syteem te respecteren, omdat als je dat niet doet, het het einde betekent van de democratie in het verdeelde Amerika. En dat is het laatste wat we willen.

Donald Trump is een man die beloftes heeft gedaan waarvan ik nu al weet dat ze niet gaan uitkomen. En iedereen zou dat moeten weten. Maar het gaat om zijn intentie. En die is niet om de wereld in een diep dal te storten. Die is om Amerika weer groot te maken. Dat gaat hem volgens eigen zeggen lukken, en de tegenstanders zullen wijzen op zijn falen. Wat dat betreft hebben we te maken met een hele gewone politicus. Nu hij gewonnen heeft zal hij zijn toon gaan matigen. Je wilt niet de geschiedenis ingaan als de Trumpste president die Amerika ooit gehad heeft.

 

 

 

 

De verloren generatie

Ik word door een jonge, en vooral in zijn eigen beschouwing, ambitieuze collega steevast tot de patatgeneratie geschaard. Ik besteedde er niet te veel aandacht aan, maar erg positief klonk het niet. Bovendien dacht ik dat de patatgeneratie jonger was dan ik. Maar vandaag dacht ik eraan om het eens op te zoeken. Ik kende alleen de babyboomers en de patatgeneratie. Maar na vandaag weet ik dat ik tot de verloren generatie (1956-1970) behoor. Ik ben een kind van de stille generatie, ook al zo’n veelbelovende naam. Ik kreeg te maken met de oliecrisis, de koude oorlog en grote werkloosheid, al heeft me dat nooit echt bezig gehouden. De koude oorlog nog het meest, maar die maakte vooral dat ik dacht dat Russen gewetenloze koude kikkers waren.

Dat ik ingedeeld werd in dit hokje, luchtte me wel op. Ik voel me ook verloren, zeker de laatste jaren. Geen idee meer waar ik ben als ik me in de buitenwereld begeef, dat overzicht ben ik wel kwijt. En door dit hokje kan ik weer verder, want ik kan er niks aan doen, ik ben de verloren generatie. Na mij komt de pragmatische generatie, en voor mij  zat de protestgeneratie, dat klinkt toch allemaal wat minder hopeloos. Geen woorden, maar daden, zo klinken ze. Terwijl mijn generatie er wat verloren bij zit te kijken.

Maar net als bij mijn sterrenbeeld maagd, waarbij ik op het randje van weegschaal zit, is hier ook iets aan de hand. Want ik zou het kind zijn van de stille generatie, maar mijn ouders komen uit de protestgeneratie. En hun kinderen zijn de pragmatische generatie! Dat maakt mij tot een pragmaticus. Echter, als ik eerlijk ben, zijn mijn ouders wel ingedeeld in de protestgeneratie, maar ik ben er vrij zeker van dat ze nooit hebben lopen protesteren. Zij bleven eerder trouw aan het gezag, en waren dus eigenlijk de  late stille generatie. Waarmee het wel weer klopt dat ik de verloren generatie ben.

Misschien moest ik dit maar loslaten en gewoon zelf bepalen wie ik ben.

Verzet

Als de wereld steeds gekker lijkt te worden, kan dat natuurlijk ook betekenen dat het aan mij ligt. Ik maak me daar zorgen over, want ik krijg dat idee steeds meer. Zo denk ik dat ik vandaag geen goede indruk gemaakt heb bij een telefonisch gesprek over een vacature. Of ik proactief was, want dat was belangrijk. Terwijl ik helemaal niet weet wat het betekent. Ik weet alleen dat je het moet zijn tijdens sollicitaties. Net als dynamisch, dat moet je ook zijn. Terwijl ik helemaal geen zin heb om dynamisch te worden. Ik wil gewoon m’n werk goed kunnen doen.

Verder las ik dat er een aantal beroepen gingen verdwijnen maar er zouden nieuwe voor in de plaats komen. Gewone beroepen als boekhouder en verpleegkundige bestaan straks niet meer, maar dronepiloot en personal brander komen er voor terug. Tevens schijnt psycholoog een beroep te zijn waar veel vraag naar komt. Nou, dat is dus een bevestiging dat het niet aan mij ligt maar aan de wereld. Want zou ik het alleen zijn, hoefden ze niet een heel leger psychologen aan te laten rukken. Haa!

Nee, de wereld is niet gekker aan het worden. Het is de mensheid die langzaam verstrikt komt te zitten in haar eigen kapitalistische drang. Snapchat is 25 miljard waard. Pokemon Go draait recordomzetten. Het is zó ver van mijn interesse verwijderd dat ik er een beetje triest van word. Alsof ik ergens langs de weg gegeten heb van de verboden vrucht. Ineens begrijp ik veel medemensen niet meer. Ik geloof dat ik zojuist het begrip depressie heb ontleed. Het is helemaal geen lusteloosheid. Het is verzet tegen gekte.

 

Boelgakov

Nadat ik op de Havo gedwongen was tot het lezen van Nederlandse literatuur terwijl ik daar helemaal niet klaar voor was, heeft het tien jaar geduurd eer ik weer een boek las. Ik had een hekel aan mijn leraar Nederlands, en ik heb geleden onder zijn bewind. Het doel dat werd beoogd, werd niet alleen niet bereikt, integendeel. Ik keerde mij af van literatuur. Als jongen van 17 was ik daar bepaald niet klaar voor. Ik begreep de jeugdige frustraties van onze grootste schrijvers niet, en al helemaal niet meer na de uitleg van mijn leraar.

Ik heb sinds een half jaartje een collega die bij mij in een gesprek van vijf minuten meer bereikte dan die hele Havo. Hij interesseerde mij ineens weer voor onze schrijvers. Er schoten een paar titels van standaardwerken door mijn hoofd die ik nog nooit gelezen heb. En zonder dat ik daaraan begonnen ben, had ik vandaag een korte conversatie met meneer de P. -sommigen zullen hem nog kennen- die mij vertelde over grote literatuur, de Russische. Ik informeerde bij mijn andere collega, een Russische en zij raadde mij Master en Margarita van Boelgakov aan.

Ik googelde en zag dat ik hier te maken had met een van de beste romans van de 20e eeuw. Loop ik nu te hard van stapel en moet ik eerst eens voorzichtig met Reve beginnen, of ben ik klaar voor Boelgakov? Of heeft een Nederlandse vertaling vanuit het Russisch geen zin omdat je dan de essentie mist? Mijn Russische collega vertelde dat het Russisch meer manieren heeft om je te uiten dan het Nederlands. Ze noemde een Russich woord dat het midden hield tussen lief en aardig. Ik bedankte haar, want hoewel ik het niet verstond, begreep ik wel de klank en deed net of het tegen mij was.

Een bijna-wonder.

Ik hoop nog altijd eens een wonder mee te maken. Maakt niet uit wat, maar gewoon iets meemaken wat sceptici toch niet geloven. Laatst ervaarde ik een bijna wonder. Ik liep met mijn dochtertje en de hond door het bos en ze wilde klimmen. Want daar is het een dochter voor, die klimt graag. Nu staan er enkele goede klimbomen op de hei, dus daar wilde ze heen. We doolden over de hei, wat eigenlijk verboden is want in de rubbertegelmaatschappij zult gij zich niet buiten de paden begeven, maar goed.

We liepen van boom naar boom en kwamen langzaam terug bij het punt waar het pad was dat terugliep naar de auto, en waar een grote, omgevallen, dikke, dode boom lag. Maar de grote, omgevallen, dikke, dode boom lag er niet meer. En het pad naar de auto was ook weg. Een zekere opwinding maakte zich van mij meester. Zou ik het dan nu toch meemaken? Zou die vierde dimensie nu eindelijk door mij gevonden zijn? Zou ik deze wereld voortaan anders gaan bekijken?

Het duurde even voordat ik doorhad dat we in een andere hoek van de hei stonden dan waar ik dacht dat we stonden. Mijn richtingsgevoel had me volledig gefopt. Jammer, want ik hou wel van een wonder. Een wonder zal me vertellen dat de mens niet het laatste woord heeft, want volgens mij kan de wereld wel wat hulp van buiten gebruiken.

Het nest waarin je wordt geboren.

We hadden gisteren een feestje, en dat hebben wij niet zo vaak. De afgelopen twee keer hadden we het al laten varen wegens redenen die ik niet meer weet. Het beloofde dus laat te worden, en dat werd het. Een uur of drie eer we in bed lagen. Niet schokkend, maar wel als je er vroeg uit moet voor het voetbal van je kinderen. Nu hoefde ik dat niet, maar mevrouw Mack wel. Half zeven ging haar wekker om met mijn dochtertje mee te gaan. Hans redt zich inmiddels wel, en moest thuis spelen, dus ik hoefde niet mee.

Om één of andere reden wordt er dan er dan na het feestje toch op mijn gemoed gespeeld door mevrouw Mack, Hans had gevraagd of er nog iemand kwam kijken, en dat ze ontkennend geantwoord had, en dat Hans daar verder niet over gezeurd had, maar toch…Ik voelde de hint. Ik stond acht uur op, liet de hond uit en begaf mij op de fiets naar het veld, want ik moet nog stomdronken zijn geweest. De wedstrijd was tien minuten bezig toen ik aankwam, en ze stonden 0-1 achter. Hans zag me en zwaaide, en ik had mijn goede daad weer verricht.

Ik ging naast een moeder staan die al constateerde dat er weinig ouders van het thuisteam waren. De uitploeg was wel met een paar bussen uitgerukt. Op een gegeven moment (en un momento dado) komt er een te dik jongetje aanlopen dat het buurjongetje was van de moeder waar ik bij stond. Het jongetje moest pas om 11 uur voetballen, maar was er nu al. De moeder zei tegen me dat ze hem zo zielig vond, want zijn ouders kwamen nooit kijken, hij was komen lopen want zijn fiets was kapot, en kennelijk hebben zijn ouders hem ook niet goed de tijd doorgegeven waarop hij moest voetballen. Ik begreep haar gevoel wel.

Ik geloof dat mijn ouders vroeger één of twee keer zijn komen kijken naar een wedstrijd, en ik vond dat geen enkel probleem. Ik was allang blij dat ik op voetbal mocht. Maar mijn fiets was in orde en ik wist hoelaat ik moest. Hans verloor met 1-2. Maar dat deed er niet toe. Ook al was het onder druk van mevrouw Mack, ik was aanwezig en was daar dankbaar voor.

Sales incentive

Nadia uit het vorige berichtje is dus niet op komen dagen. De wereld is dus reddeloos verloren. Maar daar kun je iets aan doen. Want het is alleen de belevingswereld die er aan gaat, niet de echte. Krant, televisie, social media, en mensen die de media wél volgen, die dien je te vermijden. Dan is er gewoon niks aan de hand. Dan kan Trump zeggen wat hij wil, je merkt er in Appelscha niets van. Treitervloggers? Geen schijn van kans. Dreigende taal uit Noord-Korea? Het bereikt je niet. Je bent als een ijsbeer die niet weet dat hij een bedreigde diersoort is, en je gaat rustig door met wat je deed.

Maar dat voelt natuurlijk niet helemaal lekker. En je mist ook al het leuke nieuws. En mijn verhalen. Nu maak ik ook niet heel veel mee, hoewel ik vorige week wel geskydived heb. Indoor dan, maar toch. Dat is een salesdingetje. U weet misschien, sales doet niks voor niks. Ze krijgen uiteraard een salaris, maar daarvoor verblijden ze ons alleen met hun aanwezigheid. Verkopen ze daadwerkelijk iets, dan krijgen ze daarvoor een bonus, anders gaan ze natuurlijk die moeite niet doen. En bovenop die bonus, winnen degenen die het meest verkopen ook nog iets leuks. Een reisje naar IJsland bijvoorbeeld. Of naar Qatar. Noem maar op. In dit geval was het slechts een kwartaalverkoopwedstrijd, dus dan win je iets kleins. Een mountainbike. Of een Sonos. Of indoor skydiven. U hoeft zich in elk geval geen zorgen te maken dat er gezweet wordt zonder dat daar buiten het salaris iets tegenover staat.

De enige reden waarom ik meeging was omdat mijn knapste vrouwelijke collega dat vroeg en ik het onbeleefd vind haar te weigeren. En omdat ik in mijn nieuwe functie daar zomaar even tijd voor vrij kan maken op een werkdag. Het moet natuurlijk wel onder werktijd gebeuren, want u begrijpt dat sales niet de eigen vrije tijd gaat opofferen. Logisch.

Ik heb dus gevlogen in een windtunnel. Het was nog best hard werken. Misschien moet ik maar eens gaan voorstellen dat als er inspanning geleverd moet worden door degene die het incentive wint, hij daarvoor wel op één of andere manier gecompenseerd moet worden. Want hallo, dit is niet zomaar gepeupel, dit is sales.