Reservaat

Op Urk woont een aantal idioten. Nu wonen die natuurlijk in elk dorp, maar nadat ik een aantal Urksgenoten op de radio hoorde over hun nieuwe zeeheldenbuurt, werd ik een beetje onpasselijk. Zoals bekend hebben een aantal zeehelden flink huisgehouden in overzeese gebiedsdelen, en eigenlijk hadden we daar niet over moeten horen. J.P Coenstraat. Zeeheld, 1587-1629. Dat was alle informatie die we hadden moeten hebben. Niks aan de hand. Helaas, het zijn er de tijden voor, het verleden wordt opgediept en uitgeplozen door amateurhistorici, en de rapen zijn gaar. En dan worden er misstanden aan de kaak gesteld waar we eenmaal wat mee moeten doen. Ok, geen probleem, je kunt er niet omheen, dit wordt onhoudbaar. Niet op Urk. Daar openen ze een nieuwe zeeheldenbuurt.

Op de radio kwam een oude Urker opheldering geven. Zijn zalvende stem met rollende R gaf me de kriebels. Ik hoorde hem de statenbijbel in gedachten al bulderend opdreunen. We moesten voorral niet naarr de negatieve dingen kijken, maarr deze helden eerren om al het goede wat ze voor het Vaderrland hebben betekend. Wie zonderr zonden is, werrpe de eerrste steen. Aanvoegende wijs. Verre van blijven, zo’n gek die ergens in zijn leven is gestopt met nadenken in z’n reservaat.

Adolf Hitlerstraat. 1889-1945, uitvinder van de VW Kever.

Alles is beleving

Ik was in Milaan de afgelopen dagen en ik vond het er schitterend. Misschien is Italië wel het mooiste land ter wereld. Maar dat heeft vooral te maken met je eigen beleving. Want ik genoot al van de taxirit door industriegebied en ik vroeg aan de chauffeur of we al op het dichtbij gelegen Monza reden. Mijn collega stond doodsangsten uit. Toeterend en gebarend en hard remmend vond de man zijn weg door het verkeer. Alfaatjes scheurden links en rechts voorbij. Dat onderdeel van het land bevalt me heel erg. De binnenstad is overweldigend mooi, ik zou er een moord voor doen als wij ook zo’n kathedraal in Vaassen hadden. Aan de andere kant, dan zou Milaan niet meer bijzonder zijn. Het overdekte winkelcentrum met Gucci, Armani, en allerlei andere oorlogsmisdadigers completeerde het gevoel dat ik had om op een bijzondere plaats te zijn.

Ik at een pizza, een dunne met weinig beleg, en hij smaakte uitstekend. De minuscule kopjes koffie ook. De mannen zijn slank, lopen in keurige pakken en hebben strakke baardjes. De vrouwen zijn slank en klein en proberen er iets van te maken. Het slonsgehalte is wat lager dan gemiddeld, dat valt wel op. Italianen zijn drukke praters. Maar ik vind ze niet overdreven vriendelijk. Het vliegtuigpersoneel was ronduit chagrijnig zelfs. Dat doet de KLM stukken beter. Maar het maakt niet uit, mijn beleving was positief. En daarmee staat of valt het beeld wat verder niet overeen hoeft te komen met de werkelijkheid. De werkelijkheid wordt toch schromelijk overschat, het gaat om de beleving.

Pretenties

Het is gisteren toch weer in mijn rug geschoten. Bijna een jaar lang ging het goed nu ik vrijwel elke dag een oefening doe. Ik begon al te denken dat ik onkwetsbaar was. Nu ga ik aankomende week een paar dagen naar Milaan, dus het zal de stress wel weer zijn. Milaan is net zo’n stad als Barcelona, jonge mensen, en ook net iets te oude mensen die zich nog tot die categorie rekenen, willen er graag gezien worden. Dat voorspelt weinig goeds, want persoonlijk vond ik Barcelona een van de grootste tegenvallers ten opzichte van de verwachtingen. En mijn verwachtingen waren niet eens geweldig. Mijn verwachtingen van Milaan zijn net iets hoger omdat Italie mij eenmaal meer trekt dan Spanje. Zelf woon ik ook in een dorp met pretenties. Hadden wij hier ooit een van de grootste kerstmarkten van Nederland, nu hoorde ik ook dat wij hier de grootste carnavalsverening van Nederland hadden. Ik kon mijn oren niet geloven. De site zelf bericht van één van de grootste. Nou stelde die kerstmarkt al geen ene hol voor, behalve dan dat er veel kraampjes stonden, maar die carnavalsoptocht hier kan toch echt niet tippen aan wat ik me herinner van mijn Brabantse jeugdjaren. Daar reden gigantische beweegbare poppen op een kar, hier zijn het toch vooral snelgemaakte karren met een spandoek en een paar vrolijke mensen erop. Kwantiteit zegt niks, kwaliteit alles. Maar misschien ben ik ook een negatief mens. Barcelona een saaie stinkstad vinden, pfff.

Stappenteller

Onlangs kwam ik erachter dat er op mijn iPhone een stappenteller zit. Geen idee hoe zoiets werkt, maar het ding telt mijn dagelijkse stappen en weet ook nog hoeveel trappen ik heb gelopen. Zolang je je onbewust bent van deze ingebouwde bemoeizucht, is er geen probleem. Maar zodra je het weet, klik je er toch af en toe op en zie je steevast de mededeling: Zit minder. Beweeg meer. Wees actiever. Ik heb het nog niet anders gezien. Vandaag deed ik welgeteld 3983 stappen en vijf verdiepingen. Veel te weinig volgens Jobs. Maar ik ben verdorie net tijdens het uitlaten van de hond vergeten mijn iPhone mee te nemen. En ik ben nog een paar keer van zolder naar beneden gelopen om koffie te halen, zonder mijn iPhone in mijn zak. Eigenlijk zou je dat dus geen bal moeten kunnen schelen, want het resultaat is hetzelfde. Je doet het tenslotte voor je lijf, niet voor Jobs. Maar toch wringt het dat ik die phone niet bij me had. En zo krijgen ze ook mij langzaam in hun macht. Ze zorgen dat ik mijn telefoon spastisch bij me ga dragen, om zo al mijn gangen te kunnen volgen. Het proces is al onomkeerbaar, nog even en ik ben hun slaaf.

Musk

Elon Musk, het grote wonderkind uit Amerika, stuurde een raket met daarin zijn geesteskind, de elektrische Tesla de ruimte in om daar voor eeuwig in een baan om de zon te cirkelen. De raket spuwde net zoveel C02 uit als dat al zijn Tesla’s bespaarden, gok ik zo. Ik weet het niet met meneer Musk. Ik vertrouw hem niet, net als Steve Jobs en in tegenstelling tot Bill Gates. Waarop dat wantrouwen precies geschoeid is, dat weet ik niet. Want het is ontegenzeggelijk knap wat de beste man allemaal doet. Paypal en Tesla komen van zijn hand, en nu is de man ook nog ruimtepionier die reizen naar Mars mogelijk wil maken. Misschien is het zijn ondernemersdrang die tegengesteld is aan de mijne. Waarom naar Mars als de Aarde veel beter is? Waarom Tesla, zonder fiscale stimulans zou niemand zo’n ding rijden. Maar dat is het niet. Het is de typische Amerikaanse hysterie die me tegenstaat als de man iets doet. Het gaat vergezeld van een geindoctrineerd zooitje juichende werknemers wier rol nog de jaloezie zou opwekken van een Noord Koreaans dictator. Klapvee onder een zweep. Elon wil graag als redder van de wereld te boek komen te staan. Ik zie hem eerder als de grote schurk in een James Bond film.

Gevat

Ik heb inmiddels aangifte gedaan op het bureau, dat ging nog redelijk vlot. Veertig minuten hadden ze nodig. Ik moest er alleen niet teveel van verwachten, want waarschijnlijk zou mijn laptop niet gevonden worden, en als ze hem al vonden kreeg ik hem niet terug want ik kon geen serienummer overleggen, en ik dus niet kon bewijzen dat het om mijn laptop ging. Ik legde de agent uit dat ik mijn laptop niet terugwilde, ik heb inmiddels en betere, maar dat ik de aangifte wil hebben voor de verzekering e.d. En dat ik mijn gestolen notitieboekje -met handgeschreven blogs- veel liever terugheb. Hij leek het te begrijpen. Het was trouwens een sympathieke man, die nu niet direct de indruk maakte dat hij iemand in de boeien kon slaan. Eerder deed hij mij denken aan een zachtaardige man die geen vlieg kwaad deed. Dat rare politiepakje van tegenwoordig stond hem helemaal niet, zeker dat verfrommelde oude t-shirt eronder leek nergens op. En die gevechtsschoenen, het zal misschien beter lopen dan wat nettere, maar het is geen gezicht. Nee, ik vond voor het eerst dat de politie weer terug moest naar hun oude uniformen met stropdas. Toen ik wegging wenste hij me een fijne dag, en ik zei: “tot de volgende keer”, maar ik herstelde me en zei dat dat niet de bedoeling was. “Het ligt er helemaal aan wat u van plan bent meneer,” sprak de man gevat terug. Nou, dan kent hij mij nog niet. “Ik denk dat ik laptops uit auto’s ga jatten, want dan is de kans klein dat ik u nog terugzie!” Ha, een politieman moet gevat zijn, maar een blogger toch zeker ook!

Aangifte doen, forget it but!

Ik ben boos. Vanavond werd er ingebroken in mijn auto, en werd mijn laptop gestolen. Dan heb je al reden tot boos zijn, maar aan de andere kant, waarom zou het jou niet gebeuren? Mijn auto is verzekerd en de laptop was van de zaak, alleen mijn privé spullen die in de tas zaten zijn ook weg. En wat gegevens op de c-schijf, ook weg.  Maar, probeer daarna eens aangifte te doen bij de politie, zeg! Eerst heb ik ze gebeld om te vragen wat ik moest doen. Dat duurt minimaal vijf minuten eer je iemand aan de lijn krijgt, tegen een tarief van, kan mij het schelen, maar het waren in elk geval mijn kosten. Dan krijg je het advies om digitaal aangifte te doen. Prima, dan doe ik dat als ik thuis ben. (Dit was in die stomme stad Utrecht, ik krijg een steeds grotere hekel aan mijn geboortegat) Nou, geloof maar niet dat dat mogelijk is hoor. Gewoon niet. Eerst moet je al valsheid in geschrifte plegen door te zeggen dat er geen sporen waren -moddervette sporen in het zand- want als je invulde dat er sporen waren kon je geen aangifte doen. Daarna moest je een QR code scannen. Waarmee dan? Toen zag ik dat ik het verkeerde vakje had aangeklikt en ook digid aangifte kon doen. Prima, doe ik dat. Ik doe al jaren belastingaangifte met mijn digid, alleen heeft de politie verzonnen dat mijn digid bij hen niet kan omdat er geen sms controle op zat.

Dus, de dief gaat vrijuit, en ik kan geen aangifte doen. Dat laatste maakt me nog veel bozer dan het eerste. Ik vind het gewoon belemmering van de rechtsgang door de politie. Het lijkt wel of het met de dag gekker wordt.

Update: uit kwaadheid heb ik net gebeld om aangifte te doen. Want dat staat op de site dat dat kan. Dat kan niet. Maar het staat op de site? Ja, het staat er wel, maar dat is een foutje. Nu mag ik dus vrijdag (dat is morgen, donderdag en dan vrijdag) aangifte komen doen. Eerder is er geen tijd. Dat is de droevige staat van het land.

Geachte hufter,

Tijdens het opruimen van de zolder kwam ik in mijn persoonlijke spulletjes allerlei sollicitaties tegen. Ik heb ze allemaal weggegooid, wat moet je ermee! Maar eentje heb ik bewaard, die schreef ik rond mijn 23e, zwaar gefrustreerd door het accountantskantoor waar ik toen werkte, en die mijn moeder tranen van het lachen had bezorgd, zo hoorde ik later. Er waren nogal wat zorgen om mij in die tijd, dus toen ik een keer mijn surfpak te drogen had gehangen in het trappengat bezorgde dat mijn moeder een hartverzakking. En toen ze deze brief vond, scheen ze ook geluiden gemaakt te hebben die mijn zusje naar boven deed spoeden, omdat ze dacht dat er iets ernstigs aan de hand was. Terwijl ik altijd de vrolijkheid zelve was. De brief had ik achteloos in mijn typemachine laten zitten. Nu zaten er een paar persoonlijke grapjes in die niet iedereen zal begrijpen, -ik noemde iedereen Jan Julius in die tijd, maar hieronder de brief, die misschien wel mijn eerste blogje was.
Geachte hufter

Zolder

De schoonmaakster had gevraagd of ze een keer de zolder mocht doen, want die was haar een doorn in het oog. En inderdaad op onze zolder is het ook een teringzooi. Ik gebruik de zolder allang niet meer voor mijn eenzijdige berichtgeving vanaf een zolderkamer, maar het is mijn werkplek op maandag en dinsdag, en dat stukje kan ik prima bereiken. De rest van de zolder lijkt wel een milieustraat, maar dan zonder gescheiden afvalstromen. Ik raakte in paniek. De schoonmaakster komt donderdag, dus voor die tijd moest ik de zolder opgeruimd hebben, anders zou zij hem nooit kunnen opruimen. Ik dook achter de schotten, haalde nog meer puin te voorschijn en al snel besliste ik dat het nu tijd werd om mijn studieboeken weg te doen. Het staat absoluut interessant, die boeken over bedrijfseconomie en -administratie, maar je doet er nooit meer wat mee. Het deed me wel pijn, maar het moest. Het enige boekje dat ik bewaard heb is die van de intresttafels. Dat kan gewoon niet weg. Tevens moest er een opklapbed weg, een matrasje, en mijn windsurfuitrusting moest er ook aan geloven. En twintig jaargangen Autovisies. Daarna legde ik een stuk vloerbedekking in de kruipruimte achter de schotten -ook gelijk kwijt- en ruimde ik de troep weer op. Ik stofzuigde en nu is de zolder klaar om opgeruimd te worden door een professional.
cropped-intresttafels.gif

99 luftballons

Er zijn van die dingen die je voor vanzelfsprekend aanneemt. Niet eens voor vanzelfsprekend, je denkt er helemaal niet bij na, het is gewoon zo. Zo was daar in de jaren tachtig de Duitse band Nena. (Ik wist ook niet dat het eigenlijk de band was die Nena heette.) De zangeres heette toevallig ook Nena, en de band was naar haar genoemd. Of andersom, want de zangeres heette in het echt helemaal geen Nena. Volslagen onduidelijk. Wat echter volkomen duidelijk was, was dat dit nummer over 99 luchtballonnen ging. Maar dat was het dan ook. Ik dacht namelijk dat het heteluchtballonnen waren, maar het blijken bij nader onderzoek gewoon van die lullige feestballonnetjes te zijn. Maar verder geen poespas, het nummer ging over 99 luchtballonnen en niemand vroeg zich iets af.

Tot ik vandaag het nummer op de radio hoorde en na vijfendertig jaar eens ging luisteren naar de tekst. Duits blijkt toch wat lastig, want ik begreep er helemaal niks van. Ik zocht naar een vertaling, en die maakte duidelijk dat het niet aan de Duitse taal lag, want ook in het Nederlands maakte ik er niks van. Dus zocht ik maar eens op waar het nummer nu volgens de schrijver over gaat, want die zou het toch wel weten? Het gaat dus over de angst van de West-Duitsers voor een kernoorlog die uit zou breken. Nou, daar kom ik dan vandaag achter. Als die hele koude oorlog allang achter de rug is. Omdat die schrijver zo nodig vaag moest doen. Had hij gewoon geschreven dat ze bang waren voor een kernoorlog, dan hadden anderen die angst wellicht weg kunnen nemen. Maar nee, hou het lekker cryptisch en blijf er jaren mee lopen. Het is ook een boutnummer ook eigenlijk.