Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Goed advies

Ik weet niet hoe het met u zit, maar de inflatie rijst hier de pan uit. Ik heb een diesel, door de schuld van Volkswagen niet fatsoenlijk meer in te ruilen, en ook door de schuld van Volkswagen verlaagt de overheid de accijnzen maar heel weinig omdat diesel slecht is voor het milieu, terwijl het jaren geleden nog beter was voor het milieu.

Ik heb geen zonnepanelen, geen warmtepomp, het enige dat ik heb is dubbel glas, maar daar reduceer je je energierekening niet meer mee. Kortom, mijn salaris is na een week op. Ik heb nu nog 20 euro. Moet ik nog drie weken mee doen.

Eerder op de avond was het nog 32 euro, maar ik moest even een nieuw kapje voor een stopcontact kopen. Dat maakt je vrouw dan stuk doordat ze te wild aan het snoer trekt, ondanks jarenlange waarschuwingen mijnerzijds, die nog stammen uit de tijd van mijn vader, die ook altijd zei: stopcontact vasthouden als je het snoer eruit trekt!

Maar een kapje dus. Ik kon het niet vinden, dus ging ik het maar vragen. De Hubo, dus je mag op goed advies rekenen. “Nee, van dit merk heb ik nog nooit gehoord, weet je nog waar je het gekocht hebt, dan kun je het daar proberen.” Over goed advies gesproken. “Ja, ik heb het bij de notaris gekocht, het kostte ruim drie ton een paar jaar geleden en er zat een huis bij.”

Hij kon me dan wel iets soortgelijks geven, maar dan moest ik het binnenwerk ook vervangen. Dat ding koste dus 12 euro, afdekplaat + stopcontact. Had-ie ‘m ook nog niet in het wit ook, moest ik zo’n crèmekleurig geval nemen. Thuis pakte ik het kapje, schroefde het op het oude stopcontact, paste precies. Moeilijke gasten bij zo’n stopcontactwinkel. Nu heb ik nog het binnenwerk over. Iemand interesse? 5 euro!

Anneke van Giersbergen

We waren naar haar optreden in Orpheus waar zij liedjes van Kate Bush ten gehore zou brengen. En hoe ze dat deed! Wat een geweldige stem en wat een fijne muziek. Ze begon te praten en ik herkende het accent. Ik zocht op waar ze vandaan kwam en inderdaad, tien kilometer van de plaats waar ik opgroeide. 49 is ze, ik had haar vroeger moeten tegenkomen.

Ze is niet zo bekend als Nick en Simon zijn, maar haar start was nogal hard. Qua genre. Allemaal metal waar ze in speelde, dat je dan nog zo’n stem overhoudt! Ze is vrolijk, ze danst vrolijk, ze maakte er een mooie show van, samen met drie, voor zover ik dat kan beoordelen, voortreffelijke muzikanten. Zoals gewoonlijk was ik in de ban van de drummer. Raadselachtig, hoe hun ledematen onafhankelijk van elkaar een ritme kunnen volgen. Deze gebruikte ook de achterkant van zijn stokken, als je het mij vraagt was hij beter dan Ome Willem.

Oh ja, wat ik erg mooi vond was dat ze zich grotendeels aan het origineel hielden. Ook de achtergrondzang deed precies hetzelfde als op de plaat. Daar hou ik nu van, daar kom ik voor!

Steun de lokale ondernemer!

Linda had laatst een kapotte lamp op haar fiets. Ik moest een nieuwe halen en moest beslissen, ga ik naar de bouwmarkt of naar de fietsenmaker? De bouwmarkt is waarschijnlijk goedkoper, maar de fietsenmaker geeft beter advies, bovendien is hij de kleine ondernemer, en zo besliste ik, fietsenmaker. Ik vroeg om een koplamp, maar zo makkelijk ging dat niet. Hoe dat dan vastzat, vroeg de fietsenmaker, maar dat weet ik natuurlijk niet. Ik wees een lamp aan, maar hij adviseerde mij een andere (duurdere) die gegarandeerd zou passen. Ik reed terug naar huis, ik bekeek de situatie en reed weer terug naar de fietsenmaker. De lamp die gegarandeerd zou passen paste niet, ik moest de lamp hebben die ik eerder aanwees, kreeg ik nog een tientje terug ook!

Een paar dagen later had mijn dochter een lekke band. Ik had vroeger een buurmeisje dat een lekke band had en op internet uitvogelde hoe ze die moest plakken, ze sloeg mijn aangeboden hulp af en plakte de band. Waargebeurd! Maar hier is dat een gevaren schip. Ik plakte dus haar band maar zag dat zowel voor- als achterband geheel versleten waren. Dat zou niet lang duren voor de band weer lek was. Ik moest dus twee nieuwe banden hebben. Steun ik de plaatselijke fietsenmaker, zoals mij altijd wordt geleerd, of zoek ik op internet?

Ik bedacht dat het allemaal leuk is, dat steunen van de lokale ondernemer, maar als ik in de shit zit, steunt hij mij dan ook, als behoeftige plaatsgenoot? Ik dacht het niet! Niemand steunt mij, ik moet het allemaal zelf doen! Bovendien, ik ben over de vijftig, druk aan het sparen voor een oude BMW, die verrekte fietsenmaker heeft een Alfa Romeo Stelvio! Waar ben ik nu mee bezig? Ik bestelde op internet twee buitenbanden en twee binnenbanden, inclusief verzendkosten kwam ik op nog geen 25 euro. Met je, steun de lokale ondernemer! Die had me vast nog de verkeerde maat gegeven ook! Past gegarandeerd.

And the Oscar goes to

Toen die alom geprezen presentator met die baard een dreun op z’n bakkes kreeg vond ik dat een goede zaak. Ik had wel eens gezien hoe hij zich veilig waande met z’n cameraploeg erbij en zo nietsvermoedende mensen waarmee iemand nog een appeltje te schillen had, provoceerde. Zing jij maar een toontje lager, vond ik.

Nu Chris Rock een klap met de vlakke hand kreeg van Will Smith, vond ik dat anders. Ik ben geen fan van Chris, maar wel van Will, en ondanks dat Will ouderwets voor zijn vrouw opkwam, maakte hij er toch een onwaardige, ordinaire vertoning van. Nu mag je best voor je vrouw opkomen, maar Will had hier beter samen met zijn vrouw de zaal kunnen verlaten, en zo dat hele Oscarfestival moeten afwaarderen. Dat hij er nog geen heeft, ondanks films als Ali, Seven pounds of the pursuit of happiness, zegt ook wel iets, denk ik. Dan had hij ook die gênante speech niet hoeven houden en was hij nu de held geweest, en Chris de schlemiel in plaats van andersom. Ondanks dat ik zijn woede begrijp, moet je je als vijftiger beter kunnen beheersen.

Overmars

Ik ben niet zo haatdragend. Ik kan haat ontwikkelen, maar die valt na verloop van tijd van me af. Wat iets anders is dan dat ik vergeet. Zo had ik er ergens wel moeite mee dat Marc Overmars zich voor de rest van zijn leven moest verschuilen, achter gesloten deuren moest leven, zich niet meer in het openbaar kon vertonen vanwege een gemaakte fout, al was het een grote. De man is multimiljonair dus financieel kon hij het wel uitzingen, maar ik dacht dat hij in stilte zou verhuizen naar Dubai of Thailand om daar in de luwte verder te kunnen leven. Ik vond het onevenredig zwaar gestraft, aangezien zware criminelen na hun gevangenisstraf gewoon weer verder kunnen.

Maar wat Overmars nu flikt vind ik ook weer wat overdreven. Als ik een foto van m’n geslachtsdeel zou maken en naar een andere vrouw zou sturen, en dat zou bekend worden, dan zou ik dood willen. Ik zou naar het bos gaan, een gat graven en er nooit meer uitkomen. Kortom, ik zou me doodschamen. Ik dacht dat Overmars dat ook zou doen. Welnee! We zijn twee maanden verder en meneer gaat doodleuk verder bij een Belgische club. Die zich er overigens laf vanaf maakt door te stellen dat het een privékwestie betreft. Nu dus geen dickpic, maar een dikke middelvinger naar iedereen.

Een waargebeurd verhaal

Er was sinds maandag een vrouw vermist in de bossen. Ze was gaan wandelen, in haar eentje. Ze kwam hier niet vandaan. Donderdag hoorde ik het pas, en gisteren zag ik de sporen van de zoekacties. Werkelijk overal hingen strikken van toiletpapier ten teken dat daar gezocht was. Tenminste, dat neem ik aan. Ik zag de aanplakbiljetten met haar beeltenis erop.

De Veluwe is groot, maar niet zo groot dat je kilometers lang niet op een weg komt. Je kunt er niet zomaar dagen verdwalen. Vandaag liep ik er met Linda. Zij had hier woensdag al gelopen en de zoekacties van de politie, leger en vrijwilligers gezien. We vroegen ons af wat er gebeurd kon zijn. Ze moest haast ergens dood liggen, maar dan word je gevonden door de beesten, dat moet ook opvallen. Raadselachtig.

Toen we bijna terug waren kwam er een ambulance met sirene en zwaailicht uit het bos. Het eerste wat we dachten was dat de vrouw was gevonden, maar waarom dan die sirenes? Thuis hoorden we dat ze levend is aangetroffen. De zoekacties waren vandaag gestaakt, maar haar familie had besloten om verder te zoeken, daar waar nog niet gezocht was. En kennelijk met succes.

De feiten zullen achteraf wel ietsje anders zijn dan hierboven beschreven, maar dit is wat ik heb gehoord. Zeven dagen en zes nachten in het bos doorbrengen, en dan nog levend, verzwakt en niet goed aanspreekbaar, worden aangetroffen. Een onwaarschijnlijk avontuur, maar vandaag gebeurd.

Omdraaiing

Ik heb nog niks anders te melden dan de oorlog in Oekraïne. Hopelijk is er snel een reden om het over iets leukers te hebben. Hoe Poetin 20 jaar verstoppertje speelde is mij ook een raadsel. Natuurlijk, hij deed al eerder gruwelijke dingen, maar op een of andere manier namen we dat niet serieus. Tsjetsjenië, Georgië, Syrië, de Krim, anti-homowetten, vergiftigingen, omleggen van politieke tegenstanders, ontkenningen van betrokkenheid, het was allemaal niet genoeg om Poetin te bestempelen als crimineel. We nodigden hem uit in Nederland, de Koning dronk een biertje met hem, de hele wereld deed zaken met Rusland, niks aan de hand.

Nu is hij dan toch te ver gegaan. En er lijkt iets mis te gaan bij Vlad. Russen komen mondjesmaat in opstand, zij werden bedankt door Zelensky, die toch de sympathie van de wereld krijgt, en Poetin voelde zich genoodzaakt deze Russen verraders te noemen waarvan het land gezuiverd moet worden. Het gaat hier om mensen die de waarheid proberen te onthullen. Daar kwam nog bij dat de Amerikaanse president Biden, Poetin een oorlogsmisdadiger noemde, wat je volgens mij ook bent als je burgerdoelen bestookt, maar daar reageerde het Kremlin woedend op en noemde de uitspraak onvergeeflijk.

Rusland voert een speciale militaire operatie uit om het Oekraïense volk te bevrijden van een nazistisch regime. Poetin moet juist als held vereerd worden! Dat we dat nu niet willen zien!

De ver van mijn bed show.

Dat ik complex in elkaar zit, wist ik al. Dat ik problemen zie waar een ander ze niet ziet, wist ik ook al. Maar soms denk ik gewoon dat het aan de ander ligt. Zo gaan mijn nekharen vaak overeind staan als iemand alleen maar over zijn financiële voordelen praat. Dat hij goedkoop internet heeft, een goedkoop energiecontract, een goedkope vakantie, en altijd in Duitsland tankt omdat het daar goedkoper is. Neemt-ie gelijk drie treetjes Duits bier mee, want dat scheelt ook weer, en geen probleem in de wereld lijkt ze te interesseren.

Dat ik me druk maak over Oekraïne. “Ja, het is erg, maar ik ga er niet de hele dag aan denken, want dan word ik gek. Heb jij je vakantie nog niet geboekt? Vanwege Oekraïne? Oh, ik wel hoor. Ardèche.” Goed, uiteindelijk zullen wij ook wel iets boeken mits de situatie niet erger wordt, maar nu staat mijn hoofd er even niet naar.

Het toppunt van de ver van mijn bed show hoorde ik van de week, toen er gevraagd werd: “als er een atoombom op Amsterdam valt, zijn wij er dan ook geweest?” Het antwoord dat er kwam was negatief. “Oh, dan maak ik me helemaal niet druk, mijn dorp weten ze toch niet te vinden.” Ik heb de heren even uit de droom geholpen. Dat het ligt aan hoe zwaar de bom is, maar dat er bommen zijn die heel Nederland in de as kunnen leggen. Zijn ze nu helemaal belazerd? Met hun egoïstische leventje.

Schaak

Een bijna smekende president Zelensky. Hij wil alleen een no fly zone om zijn burgers te beschermen. De NAVO gaat er niet op in omdat Poetin al heeft gedreigd dat hij een no-fly zone op zal vatten als een oorlogsverklaring van de NAVO. Het westen is bang omdat dan het risico op een Derde Wereldoorlog aanwezig is. Dus laten we Poetin zijn gang gaan, opdat wij hier onbezorgd verder kunnen leven.

Ik vraag me af of dit juist is. Je eigen belangen beschermen tegen een prijs die eigenlijk onaanvaardbaar is. Als iemand iets kan doen is het de NAVO. Nu toekijken hoe de bevolking van Oekraïne wordt weggevaagd en hopen dat de oorlog snel wordt beëindigd vind ik een schandvlek waar we mee moeten leven, en ik weet niet of dit de manier is. Ik begrijp de risico’s, en ik snap dat het instinct zegt dat het ver van ons bed is, maar is dit niet waar de mensheid over gaat? Als je niet meer opkomt voor de weerlozen, de zwakkeren, wat is het leven dan eigenlijk waard?

Instellen die no-fly zone, en dezelfde dreigementen gebruiken als Poetin. Als de Russen het flikken om toch te vliegen boven de zone, worden ze onmiddellijk neergehaald. En als ze domme dingen in hun hoofd halen, krijgen ze te maken met krachten die de wereld niet eerder heeft gezien.

Ik heb misschien makkelijk praten. Misschien is het wel de beste optie om de Oekraïeners op te offeren voor de wereldvrede, maar mij zit het totaal niet lekker.

Over honderd miljoen jaar.

Wellicht dat ik het wat zwaarder opvat dan nodig, maar ik sta in de depressiestand. Niet dat er iets mis is met mijn hersenen, maar het komt van buiten. Het is die dreiging van een kernoorlog die zorgt dat ik nergens plezier aan beleef.

Er is plotseling niks meer wat nog zin heeft. Een zomervakantie boeken? Ik zie het niet zitten. Een andere auto? Leuk, maar plots zie ik het nut niet meer. Trouwens, met €2,31 langs de snelweg is er sowieso geen lol meer aan. Dan komen daar nog de enorm gestegen energieprijzen overheen, wie kan er zomaar even een paar honderd euro per maand extra ophoesten?

Nee, dit zijn geen fijne tijden, en dan zijn we nog niet eens in oorlog. Ik heb liever een zoveelste Corona-golf plus bijbehorende lockdown dan deze dreiging. Eigenlijk mogen we blij zijn dat we al zolang leven in dit tijdperk van kernwapens. In 1983 had het allemaal afgelopen kunnen zijn als een Russisch officier het officiële protocol had opgevolgd in plaats van zijn verstand te gebruiken. De radar gaf aan dat er zojuist vijf kernraketten waren gelanceerd vanuit Amerika. Hij vertrouwde het niet en besloot af te wachten. 23 minuten later kreeg hij zekerheid, en bleek het vals alarm. Hij had de wereld gered. Hij kreeg geen bedankje, maar een reprimande wegens het niet opvolgen van de instructies.

De atoombom werd door de Amerikanen noodgedwongen ontwikkeld, bang als ze waren dat de nazi’s hem als eerste zouden hebben. Dat klinkt nog redelijk, maar nu zitten we met die troep. Wellicht kan er een verbod op komen, maar wie gaat daar een bekeuring voor uitschrijven in het geval iemand zich er stiekem niet aan hield?

De enige manier om van die troep af te komen is ze allemaal in te zetten. Dan zijn we er voorgoed vanaf. Over honderd miljoen jaar merk je er niks meer van.