Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

De landstitel 2014/2015

Ik had het hem beloofd aan het begin van het seizoen, PSV zou kampioen worden. In 2013 koos hij zijn eerste PSV shirtje en dit jaar hadden we voor het eerst Eredivisie live. En het was geen loze belofte, ik baseerde het op statistieken, op Depay, gevoel, en vooral op hoop. Maar het liep vanaf het begin. Zelfs Willems, die twee jaar terug nog uitgelachen werd, groeide uit tot één van de uitblinkers. En als je zo’n belofte doet moet je hem nakomen, al had ik geen invloed op de uitkomst, hooguit zag het er allemaal zonnig uit. Dus toen PSV verloor van Ajax en Feyenoord, had het nog steeds een comfortabele voorsprong, maar kneep ik hem toch. Nergens voor nodig volgens de kenners, het was immers al een maand lang duidelijk dat PSV kampioen zou worden. Desondanks was er toch nog een gelijkspel van Ajax tegen Utrecht voor nodig voordat ik het ook aandurfde om overtuigd te zijn dat PSV kampioen zou worden.

Maar pas toen ze het kampioenschap gisteren binnenhaalden was ik echt opgelucht. Eindelijk na zeven jaar is PSV weer kampioen. Een ongekend lange periode van droogte voor de Eindhovenaren. Ik weet niet hoevaak ik alweer heb moeten aanhoren van een Ajacied dat hij het niet zo erg vond als PSV ééns in de zeven jaar kampioen werd. Naar goed clubgebruik even vergetend dat toen Ajax in 2011 aan zijn succesvolle reeks begon, het voor hen ook zeven jaar geleden was dat ze kampioen werden. Er is wel iets veranderd aan mijn fanatisme. Was ik in 1995 nog oprecht blij toen Ajax de Championsleague binnenhaalde, vorig jaar moest Harry van Raaij er aan te pas komen om mijn woede te koelen over de verloren uitwedtrijd tegen Ajax. Het grote verschil was dat ik in 1995 nog niet met de arrogantie van de Ajax supporter was geconfronteerd.

Maar nu, in dit eerste echte jaar dat Hans het volgt, is PSV kampioen. Ik heb Hans nog niet gezien want hij is logeren, maar ik kijk straks de kampioenswedstrijd nog een keer met hem. Hoera!

Ouderleed

Vanochtend had Hans het verzoek gekregen om na de wedstrijd met zijn eigen team, met een ander team mee te spelen omdat dat niet genoeg spelers had. Hans doet dat wel eens vaker, sportief als hij is. Meestal offert hij dan zijn eigen wedstrijd op omdat daar toch genoeg spelers zijn, maar nu zou hij dus twee wedstrijden achter elkaar moeten. Daarna moest hij als een speer naar huis voor een kinderfeestje. Na, zijn eerste met 7-5 verloren wedstrijd, meldden hij en ik ons bij de trainer van het andere team, dat inmiddels begonnen was.

Ik zei tegen de trainer dat Hans gevraagd was om mee te spelen, en de trainer zei: “ja tuurlijk, lekker spelen, kom er maar bij Hans,” en ik liep naar de andere vier supporters. Vijf minuten voor het eind van de eerste helft kwam Hans erin, en in de tweede helft mocht Hans gelijk weer in de wissel beginnen. Hans stond trouw naast de trainer te wachten totdat hij weer mocht, maar de trainer wilde duidelijk met zijn eigen team spelen, en Hans kwam er niet in. Ja vijf minuten voor het einde van de tweede helft mocht hij weer aantreden. Ik had te doen met Hans die langs de kant stond te wachten, terwijl de andere twee wissels al waren gaan zitten.

Ik vroeg mij af wat ik moest doen. Of het aan mij was om iets te doen. Moest ik naar de trainer lopen, moest ik er iets van zeggen tegen de andere ouders, of moest ik er achteraf maar melding van maken bij de club? Toen de wedstrijd was afgelopen heb ik Hans linea recta mee naar huis genomen, en in de auto over het voorval gepraat. Dat dit kon gebeuren, maar dat het geen normaal gedrag van de trainer was, en dat hij geen ander team uit de brand meer hoefde te helpen op deze manier. Thuis hoefde ik er weinig aan te doen want toen ik het vertelde stond mijn wederhelft al druk te appen naar de trainer van Hans’ eigen team. Maar hoe zo’n trainer het in zijn hoofd haalt bij kinderen van deze leeftijd vind ik onbegrijpelijk.

Wat je in de toekomst nog gaat vergeten

Ik had laatst weer zo’n moment dat ik het even niet meer snapte. Want wat gebeurde er? Ik kreeg op Facebook een vriendenuitnodiging van een meisje, inmiddels vrouw, die vroeger bij mij in de klas zat op de MEAO. Ik fietste veel met haar mee, omdat zij woonde op de route die ik fietste, alleen moest ik verder. Later tijdens het examen MBA (het enige echte ouderwetse staatsexamen voor Moderne Bedrijfsadministratie, niet te verwarren met het tegenwoordige Master of Business Administration, een afschuwelijke Engelse term waarbij ik me niet kan voorstellen dat zo’n master de edele kunst van het dubbel boekhouden verstaat, maar dit terzijde) kwam ik haar weer tegen en ze reed die week met mij mee. Twee jaar terug kwam ik haar tegen bij de Chinees, en we praatten een beetje bij. En nu nodigde ze me uit en vroeg ze of ik de Mack was die vroeger bij haar in de klas zat. Pardon? Ik antwoordde dat ik dat natuurlijk was en deed er nog wat van bovengenoemde feitjes bij. Ze wist het niet meer.

Daar kan ik nu echt niet bij. Ben al wel vaker geconfronteerd met acute dementie van oud klasgenoten, maar dit? Het gaat mij er niet om dat ik kennelijk weinig indruk maakte, maar het zal mij niet gebeuren dat ik iemand uit mijn klas vergeet, en al zeker niet als ik daar veel mee opgetrokken ben. Het bracht mij tot een gedachte over het geheugen die ik eens zou moeten verifiëren bij Douwe Draaisma. Ik heb veel opgeslagen in mijn langetermijngeheugen omdat veel mensen en dingen indruk maakten. Als je niet zo snel onder de indruk bent, heb je ook geen reden om het op te slaan, omdat het je de volgende keer in een vergelijkbare situatie niet hoeft te helpen. Mij moeten al die herinneringen helpen om de volgende keer beter te kunnen reageren op eenzelfde persoon of situatie. Als ik het onder de knie heb, kan de herinnering gewist worden omdat hij niet langer nodig is.

Misschien is het wel zo dat onbezorgde mensen veel minder opslaan dan bezorgde. Eigenlijk klinkt het volkomen logisch. Het is ook sinds ik kinderen heb dat ik wel eens begin te twijfelen aan een naam van vroeger. Gewoon omdat je er lang niet meer aan gedacht heb en je blik meer op de toekomst gericht was dan naar het verleden. Ik ben benieuwd welke herinneringen ik allemaal nog ga vergeten in de toekomst. Herinneringen die niet langer nodig zijn en ik bij mezelf denk: hoe heette zij ook alweer?

Stoom

Ik had een leuk paasweekend, ondanks dat ik toch een aantal keren over de zeik ben gegaan. Soms kan ik volledig door het lint gaan, zonder dat er iets in mijn hoofd knapt, het zwart voor mijn ogen wordt of ik een gevaar oplever voor mijn omgeving, maar als ik een nieuw overhemd koop en ik strijk het, en ik strijk over de knoopjes op de mouwen heen met als gevolg dat er nu onuitwisbare knoopvlekken in mijn mouwen zitten, ja dan ga ik door het lint. Zeker als er ook nog eens aangebeld wordt door kinderen terwijl ik ze al honderd keer verteld heb dat ze moeten omlopen. Wat is dat met die overhemden? Ik streek altijd al over de knoopjes heen! Zo’n overhemd kost 60 euro, en ik had juist deze gekocht omdat ik op de vorige onuitwisbare knoopvlekken op de mouwen had. Tip van Mack: altijd de knoopjes op de mouweinden openmaken en zorg dat je geen knoopje voelt tijdens het strijken.

PSV en Ajax maakten veel goed. Ik durf hem nu aan, PSV wordt kampioen. Sommigen zullen denken, lafaard, dat had je al veel eerder kunnen zeggen, maar ik durfde niet. Het heeft ook geen enkele zin om dat te zeggen, het enige dat je ermee bereikt is dat mocht het onverhoopt toch nog misgaan, er mensen klaar zullen staan om het je nog even in te wrijven. En zo denkt ook Memphis Depay, momenteel één van de beste voetballers van de Nederlandse velden, en dat wordt hem kwalijk genomen door de media. En als hij een sneer terug uitdeelt aan diezelfde media, dan staan die vervolgens klaar om hem neer te sabelen als een arrogant ventje. Terwijl hij het in mijn ogen juist ziet. De media proberen twijfel te zaaien, hij gaat daar niet in mee, en dat irriteert Johan Derksen die hem daarom maar wegzet als een arrogant mannetje met maniertjes. Als ik Twitter had, had ik die redactie van voetbal insite plat getweet.

Dan Frank de Boer, die had het over het reactievoetbal van PSV. Niet erg sportief natuurlijk dus hij werd op zijn plek gezet door Jan Mulder, die vond dat hij PSV nu toch wel te kort deed en dat hij het misschien beter kon hebben over het reactieloze voetbal van Ajax. Daarop trok hij zijn keutel in en ik moet toegeven, hij herformuleerde zijn woorden en sprak uit dat als hij iemand de titel gunde, het Cocu was. De stoom kwam niet meer uit mijn oren. Maar dat er veel stoom in mij zit, dat is duidelijk.

Persoonlijk record

Een jaar of zes terug had ik twee weken vakantie. Van die twee weken bracht ik vier dagen door in de badkamer. De oorzaak was een kapotte trekschakelaar. In zo’n schakelaar zitten drie aansluitingen en er komen drie draadjes uit de muur. Dat betekent volgens mij dat er zes verschillende mogelijkheden zijn om de boel aan te sluiten. Probleem was dat niet alle lampen aangingen als ik aan het touwtje trok. Of de lampen op de spiegel gingen aan, of die in het plafond, maar niet tegelijkertijd. En na elke poging moest ik naar beneden, de stop omzetten en het resultaat beoordelen. Niks werkte. Totdat iemand mij na vier dagen vertelde dat twee draadjes in één gaatje moesten. Dat was de oplossing.

Tammar, (altijd Tammar) had in een kwade bui heel hard aan het koord getrokken, de schakelaar overleefde dat niet. Toen ik ’s avonds thuiskwam lag iedereen al op bed maar het licht in de badkamer was aan, dat kon niet meer uit. Snel ging ik het euvel met een schroevendraaier te lijf en tien tellen later had ik het licht uit, wat nu niet meer aan kon.

Ik kocht een nieuwe trekschakelaar, 24 euro zo’n kreng, en ging aan de gang. Twee uurtjes deze keer, want ik had onthouden dat er twee draadjes in één gat moesten. Moest één keer terug naar de winkel om te vragen hoe de draden vast moeten, want dit was weer een andere constructie. Begreep er niks van. Het meisje achter de kassa ook niet, maar die belde een echte stoere electricien, die twee minuten later ook daadwerkelijk verscheen. “Waar is die meneer met die trekschakelaar,” bulderde hij? “Ja, ik, ” piepte ik terug. Het is altijd genant als je een man om hulp moet vragen bij typisch mannelijke klusjes. Ik was al blij dat het meisje het niet wist. “Nou, die gaan gewoon hierin!” “Ja, maar waar zijn deze lipjes dan voor?” “Oh, daar moet je helemaal niet aanzitten, gewoon hierin duwen, kijk zo,” en hij demonstreerde.

Met die kennis was het slechts nog een lauw kunstje, want ik wist nu waar de draden in moesten, dat er twee in één gat gingen, het was nu alleen nog even een snoertje dat uit de muur kwam met een kroonsteentje verlengen, even mijn vinger openhalen, bloed en pleister, de boel aansluiten en in de juiste volgorde de schroeven weer aandraaien.

Gelukt. Ik leer van mijn fouten en ik onthou ze ook. Al is het zes jaar geleden. Ik heb mijn tijd verbeterd van vier dagen naar twee uur.

Werk

De aandeelhouder was zijn aandelen zat en verkocht zijn belang aan een grote Amerikaanse reus. Hij drijft nu op een luchtbedje in zijn zwembad, en ik ben al de hele week tot ’s avonds laat in de weer om voor die fucking Amerikanen de deadline te halen. Verlaat elke avond als laatste het gebouw. Af en toe vind ik dat niet zo erg, maar momenteel loopt het niet van een leien dakje. Linda’s moeder ernstig ziek, dus die moet hollen en vliegen, soms kom ik haar nog ergens tegen in huis. Ik geloof dat ik ook nog een dochter heb ergens. Pfff….En dan moet je niet denken dat het nu klaar is, nee, op 6 april acht uur ’s ochtends is de eerste deadline, 24 uur daarna de tweede. En het mooie is, ik werk keihard aan het overbodig maken van mijn baan.

Nou ja, we zien wel. Voorlopig, fuckthemall.

Dagje vrij

Een rustig dagje, zo mocht je de mijne wel omschrijven. De onderwijzers hadden een studiedag, dus ik had vrij. Ik stond om half negen op, de kinderen keken Mees Kees op de computer, en ik maakte brood voor ze klaar. Tussendoor de hond uitgelaten, monopoly gespeeld, wat gewerkt, en ineens was het drie uur, en voor half vijf zou ik drie klusjes doen maar daar had ik niet zo’n zin in. Echter, mevrouw Mack, ook wel soms Mien Regel genoemd, houdt alles van afstand in de gaten dus ik werd gebeld en terloops informeerde ze naar de status. Ik zei dat ik met wat anders bezig was en dat ik het nog wel zou doen. Mompel mompel en even later kreeg ik een SMS met of ik er ook aan gedacht had dat de hond er ook nog uit moest, dat we kwart voor vijf aten en dat ze wel hoopte dat dan alles klaar was omdat we ’s avonds ook nog druk zouden zijn.

Dat doet het hem hè, zo’n zin. ‘Ik hoop wel dat dan alles klaar is?’ Aan de onervaren en ongetrouwde mannen onder ons: deze zin laat aan duidelijkheid niets te wensen over en er wordt niet bedoeld wat er staat. Er staat namelijk dat iemand iets hoopt, wat impliceert dat diegene geen invloed op de afloop heeft en zich daarbij gaat neerleggen. Het vraagteken aan het eind impliceert dat er een keuze is. Nou, onervaren en ongetrouwde mannen, niets is minder waar! Wat er bedoeld wordt is dat het om kwart voor vijf allemaal af moet zijn, inclusief het uitlaten van de hond, zo niet ziet het er heel slecht uit voor de sfeer in huis tot en met laten we zeggen vrijdagochtend.

Dus als een speer ging ik aan de gang, maximale efficiëntie, ik voelde een wat vochtig voorhoofd, en precies op tijd was alles klaar. Mevrouw Mack stond te koken (als in: eten bereiden) toen ik terug kwam van de ronde met de hond. Zo gaat dat dus in een goed huwelijk. Laat je niks wijs maken over liefde op het eerste gezicht, voor- en tegenspoed, de ware en welke flauwekul allemaal niet meer, je zult gewoon elke dag je best moeten doen. Lapzwansen zoals in je ~~vrijgezellen~~singletijd is er niet meer bij. En al helemaal niet als er kinderen en twee banen bij betrokken zijn. Harmonie is het toverwoord en om dat te bereiken dien je de regie uit handen te geven en ervaring op te doen. Zodat je leert hoe het moet. En dan merk je dat wanneer je vrouw blij is, jij ook blij bent.

Rot

Bij de ING werkt een meneer wiens salaris bevroren was en daardoor sinds 2009 nog maar 1,2 miljoen per jaar verdiende. Dat is natuurlijk geen houdbare situatie, maar ja, de ING kreeg staatssteun en zolang de staat de baas was werden er geen salarisverhogingen voor topbestuurders toegestaan. Dus werd het salaris voor iedereen bevroren zodat de staatslening kon worden afgelost. En nu, zes jaar later kon er dus weer een kleine verhoging vanaf. Echter, de topbestuurder is niet gauw tevreden en heeft nu bedongen dat hij 1,6 miljoen per jaar gaat verdienen. Ongetwijfeld is dat een vergoeding voor gederfde inkomsten tussen 2009 en 2014. En terecht! Wat denkt zo’n PvdA minister wel? Dat hij iets te zeggen heeft bij de bank? Hij mag de bank even te hulp schieten, maar de vooraf afgesproken jaarlijkse verhogingen gaan natuurlijk gewoon door. Rente er overheen zodat we uiteindelijk op 1.6 miljoen uitkomen om het leed van de afgelopen jaren te compenseren.

Van buiten een keurige heer, van binnen door en door rot.

Het gesprek

En ineens was daar het gesprek waarvoor ik al jaren vreesde. Het gesprek dat ik zelf nooit gevoerd heb en waarvan ik altijd dacht dat ik het door zou spelen aan mijn secondant. Maar mijn secondant was naar de tienminutengesprekken op school. 80 onverlaten hadden zich vergrepen aan een minderjarig meisje dat in de macht was van een loverboy, als ik het goed begrepen heb. Het woord seks viel tijdens het journaal en ik stond er alleen voor. Hans wilde weten wat seks was. Tja, hoe leg je dat nu uit aan een negenjarige?

“Ehm, nou, weet je, seks is vrijen.” “Opgelost,” dacht ik, maar hij wist ook niet wat vrijen was. “Goddomme,” dacht ik, “waarom weet je dat niet?” Ik wist in de vierde klas van de lagere school al veel meer zonder dat dat door ouders of leraren was uitgelegd. Je vriendjes zorgden daarvoor, het zal misschien aan het deel van het land waar ik opgroeide gelegen hebben. Ik begon te praten en ik voelde dat ik om het onderwerp heen draaide. “Eh, ja, als je kusjes geeft en zo.” “Ja, maar doen jullie toch ook weleens,” vroeg Hans. “Ja, eh, kijk, het moet wel van twee kanten komen. Seks kan wel, maar alleen als je getrouwd bent.” Grapje. Dat zei ik niet. Ik zei dat het wel kon, maar alleen met instemming van beide partijen, die dientengevolge een mondelinge edoch stilzwijgende overeenkomst aangaan tot…Nou ja, man en vrouw moeten het allebei wel willen. Meestal verleid een vrouw een man tegen zijn wil, en….nee ook niet. Lastig hoor.

Maar waarom was dat dan erg, en waarom wilden die mannen dat? En waarom gingen ze dan geld betalen? Tja, waarom willen mannen dat? Dat zit ergens in je hersenen voorgeprogrammeerd, en alleen de sterksten kunnen zich beheersen. De rest zijn hoerenlopers en verkrachters. Echt lastig dit. En het is erg omdat dat meisje het niet wilde, omdat ze pas zestien was en omdat ze in verwachting kon raken. Ik kon hem toch moeilijk uit gaan leggen waarom een man seks wil? Dat weet ik zelf niet eens, als je jeuk hebt moet je krabben, zoiets.

Thomas krijgt morgen een puppy, had ik dat al verteld? Net zo makkelijk veranderde hij van onderwerp. En ik zit met het onbestendige gevoel dat hij zich van de domme hield en mijn kennis peilde.

Sociaal gedrag van hond en baas.

Tijdens het uitlaten van de hond kom je soms zonderlinge mensen tegen. Ik besef dat de zonderlinge mensen op hun beurt denken dat ik zonderling ben, en misschien hebben ze ook een deel van het gelijk. Zo was er vanochtend de man die mij tegemoet kwam lopen. Ik had de hond onaangelijnd naast mij lopen om haar het onaangelijnd naast mij lopen te leren. Volg! Randi luistert al heel behoorlijk dus als ze niet wordt afgeleid gaat het prima. Nu gaat het natuurlijk om dat afleiden, en de man die ons tegemoet kwam was de afleiding. Hij had een nette broek met een vouw aan waaraan ik dacht te kunnen opmaken dat hij naar de kerk ging. Randi week in het voorbij gaan even van haar lijn om de man eens flink in zijn kruis te ruiken, maar de man liet dat niet toe en sleepte zijn kruis naast de stoep in het gras. Randi probeerde het nogmaals, maar de man wenste niet onzedelijk betast te worden, keek mij angstig aan en ontweek zonder iets te zeggen met zijn kruis de kop van Randi. Ik corrigeerde de hond, maar voelde mij een beetje schuldig over het hulpeloze gezicht van de man en leerde dat ik in het vervolg als er iemand aankomt, haar even aanlijn.

Nu was dit niet echt zonderling, dat kwam ’s middags pas. Op de hondenuitlaatplek in het bos stapte ik uit mijn zojuist geparkeerde auto. Twee vrouwen waren aan het bekvechten. De een zei dat de ander normaal moest doen omdat haar hond niks deed, de ander zei dat ze niet wilde dat haar hond besprongen werd door een andere hond. Ik liep achter de laatste vrouw aan en haalde haar in. Randi en haar hond speelden even en ze vertelde mij over het incident van zojuist. Dat ze niet wilde dat er naar haar hond werd gegromd omdat die dan haar sociale karakter zou verliezen. Het beest was pas een jaar oud. Ik merkte op dat honden elkaar sociaal gedrag aanleren, maar daar was ze het niet mee eens. Eerst speelden Randi en haar hond door achter elkaar aan te rennen, maar als snel kwam het moment dat er even de rangen en standen bepaald moesten worden en begonnen de honden spelenderwijs naar elkaar te grommen. “Nee, dit wil ik niet,” zei de vrouw en vroeg of ik kon doorlopen. Ik zei dat ik al liep dus dat het misschien beter was als zij zou stoppen, en ze volgde mijn advies op. Haar hond kwam nog een paar keer achter ons aanrennen, maar werd steeds teruggeroepen door haar angstige bazinnetje.

Halverwege het rondje kwam ik haar weer tegen en de honden zochten elkaar weer op. “Nee, ga jij maar naar je baasje riep ze tegen een enthousiaste Randi, en ik liep door, Randi een keer roepend, maar die liet zich de kans om te spelen niet ontgaan. Het duurde dus eventjes eer ze kwam en de vrouw weer rust had. Wat zo’n vrouw op de hondenuitlaatplek te zoeken heeft is mij een volslagen raadsel. Ik denk dat ze er vaker komt want ik kreeg laatst ook al verontschuldigingen van een vrouw wier hond Randi grommend op haar rug legde. Ik merkte op dat er niks aan de hand was, dat ze alleen even uitmaakten wie de baas is. “Oh, ik ben zo blij dat u zo reageert, er zijn namelijk mensen hier die worden kwaad.” Ik denk dat die mensen geen hond zouden moeten hebben. En ze zouden zeker niet naar een hondenuitlaatplek moeten komen. Eigenlijk zouden andere mensen er grommend bovenop moeten duiken.