We zijn donor, mensen! Ik heb het op een of andere manier nooit aangedurfd om me als donor te laten registreren, daarom doet de overheid het nu maar voor me. Ik mag bezwaar maken als ik wil, maar ik vind dat bezwaarlijk. Want ja, wie ben ik dan weer om iemand die het nodig heeft een orgaan te weigeren? En als ik weiger, heb ik dan wel recht op het orgaan van een ander? Ik vind zelf van wel. Pertinent van wel. Als je eigen beslissing daar vanaf moet hangen, is het al geen eigen beslissing meer, en ik zou dat een ernstige inbreuk op de vrijheid vinden. En je creëert goede en slechte mensen, zoals ze dat ook met rokers en niet-rokers hebben gedaan. Terwijl iedereen gelijk is. Roker of niet-roker, donor of geen donor.
Maar waar we niet erg goed over geïnformeerd schijnen te zijn, is de consequentie van orgaandonor zijn. Ik hoorde op de radio een mevrouw, verpleegster, wier man plotseling op sterven lag en in wiens organen men wel geinteresseerd was. Uiteindelijk moest de vrouw de beslissing nemen omdat haar man had aangegeven dat de nabestaanden de beslissing moesten nemen. Eerst had ze nee gezegd, toen bedenktijd gevraagd en na een paar uur kwam haar ja. Echter, door haar ja heeft ze niet goed afscheid kunnen nemen van haar man. Die nog warm -hersendood- bij haar werd weggehaald en bij wie allerlei, voor de nabestaanden vervelende testen gedaan moesten worden. En daar zat ze mee.
Op basis daarvan heeft ze voor zichzelf nee gezegd, en, gaf ze erbij aan, dan hoef ik ook geen orgaan van een ander. Sportief, dat wel. Maar ik vind niet dat iemand erop aangekeken mag worden mocht hij anders willen. Net zoals iemand die rookt gewoon gereanimeerd moet worden in het geval van een hartstilstand, als hij tenminste niet anders heeft aangegeven. Want zouden we hier mensen wel op aankijken, dan vind ik eigenlijk dat u ook bij leven een nier zou moeten afstaan. Want waarom zou u twee nieren voor uzelf willen houden, terwijl u met ééntje prima kunt leven en u iemand anders het leven kunt redden? En dat als u veel rookt, geen donorlongen zou mogen krijgen. En als u veel hardloopt, geen kunstknieën op kosten van de verzekeringsmaatschappij.
Ik zou natuurlijk nooit mijn organen mee willen nemen als een ander vecht voor zijn leven. Dan ga je er wel vanuit dat de ander een goed mens is. Dat hij geen kinderlokker is of zo. Of dat hij in het geval van een oorlog overloopt naar de vijand. Dat weet je van te voren niet. Eigenlijk zouden ze dat ook in de voorlichtingscampagne moeten meenemen. Want met de verhuftering van de samenleving wordt de kans wel steeds groter dat uw organen bij een hufter terecht komen. Maar de bedoeling van Pia Dijkstra is natuurlijk wel dat u aan een ziek kindje denkt.
Ik word dus donor. Mits de ontvanger niet fraudeert, rookt, verkeerd stemt, vreemdgaat, klaploopt, diesel rijdt, nagelbijt, onzin verkoopt of dictator wil worden. En stel nu dat mijn hart toch bij Erdogan terecht komt, dat mijn familie daar niet op aangekeken wordt.