Risicomijdend

Je kunt soms dilemma’s hebben. Het dilemma is, ik wil graag een andere auto. Maar ho, dat is geen dilemma. Dat is gewoon een wens! Om het nu toch een dilemma te maken, ik wil mijn huidige auto niet kwijt. Ik kreeg laatst een slecht bod, en een nog slechter verhaal. Alsof ik geen band met mijn auto zou hebben. Alsof ze er niks meer mee konden dan hem af te stoten naar “de handel.” We hebben het hier wel over een pracht van een stationwagen met volledige onderhoudshistorie. Een lel van een voiture, een limousine bijna, die nog vele jaren dienst kan doen. En zo’n verkoper doet dat dan even af als vergane glorie.

Hij had wel een sterke troef, hij had een Alfa Romeo te koop. Zo mogelijk nog mooier, al verschillen daarover de meningen. Ik kan mijn auto eigenlijk alleen inruilen tegen een Alfa Romeo. En dan niet zomaar eentje, eentje van 20 jaar oud, maar in nieuwstaat. Ik geloof niet dat er de afgelopen week een dag is voorbijgegaan zonder dat ik haar vijf keer kwijlend had bekeken. Deze was precies de goeie, de juiste kleur, de juiste velgen, de juiste bekleding, een plaatje. Ze had alleen geen handbak, dat vond ik in eerste instantie jammer. Inmiddels heb ik het haar vergeven.

Het zijn risico’s, maar ik ben al zo risicomijdend. Ik heb inmiddels ook op een andere Alfa gereageerd, in een mindere kleur, met mindere velgen, met mindere bekleding. Zij was wel nieuwer en had een facelift gehad, maar ik vind het oudere model echter. Eigenlijk deed ik het puur om te kijken wat deze verkoper me terug zou geven.

De andere optie is dat ik mijn huidige auto hou. Dan laat ik hem uiterlijk wat opfrissen en ook naar hem zal ik af en toe verlekkerd staren. Dat lokken ze uit, die auto’s. Ik lees wat reviews van andere alfarijders, maar dat zijn bijna allemaal handige jongens met prachtige verhalen. En dan bedoel ik niet gladjakkers met mooie praatjes, maar jongens die zelf iets kunnen vervangen aan hun auto. En dat ze dan een mooie review schrijven over dat ze hun Subaru verkochten voor 1300 euro, en met dat geld brandend in hun zak met de trein naar het verre Groningen afreisden om daar uiteindelijk voor 1250 euro een Alfa Romeo te kopen en nog 50 euro overhielden voor benzine ook. En dat ze dan een paar dingetjes lieten repareren of vervingen en inmiddels 80.000 km verder zijn in een auto waar ze lyrisch over zijn zonder al te grote problemen. Dat wil ik ook! Maar ja. Risicomijdend hè?

Een fietstochtje naar het verleden

Ik wilde een stukje fietsen want ik heb sinds een maandje of twee een andere fiets. Geen nieuwe, ik ben de enige in dit gezin die nog nooit in zijn leven een nieuwe fiets heeft gehad. Er zijn mensen die van een dergelijk feit een trauma hebben, maar dat terzijde. Ik had het bos nu wel even gezien, dus ik besloot naar mijn oude school te fietsen. Dat deed ik overigens ook toen ik mijn vorige tweedehands fiets kreeg, toen naar de Meao in Apeldoorn Zuid. Die stond er echter niet meer. Deze keer naar de Havo, het Veluws College. Deze stond er nog wel, dat wist ik want mijn nichtje zit op deze school.

Het gaf me een wat unheimisch gevoel. Die Havo was een verkeerde school voor mij, achteraf. Ik had gewoon met de rest van mijn klasgenoten mee moeten gaan naar die andere school. Hier was ik niet op mijn plek. Kakkers en carrière. Ik reed erlangs en ik zag dat de houten bijgebouwen gesloopt waren. Er was een Technasium aan vastgebouwd, wat dat mag zijn laat zich eenvoudig raden. Ik bleef niet lang kijken en ik maakte rechtsomkeert. De wijk waar de school stond beviel me ook niet. Van die statige, dure, oude huizen met allemaal een nieuwe Audi voor de deur. Sfeervol, zal ik maar zeggen. Ik begreep precies wat me hier niet beviel en waarschijnlijk destijds ook al niet, al besefte ik dat toen niet.

Nou ja, uiteindelijk was het toch twintig kilometer heen en terug. Het viel me nog best tegen. Fietste ik dit vroeger elke dag? Ik kreeg hier geen nostalgische gevoelens van. Eigenlijk was het helemaal niks. Die hele school niet. Geen aardige leraren, geen leerlingen waar ik warme gevoelens aan over heb gehouden, geen meisjes op wie ik verliefd was, gewoon helemaal niks. Nog een wonder dat ik m’n diploma haalde in zo’n voor mij dieptrieste omgeving.

Last man standing

Ik heb de laatste ontslagronde overleefd en ik ben nu letterlijk de laatst overgeblevene van de Nederlandse tak van het bedrijf dat werd overgenomen. Vroeg of laat ben ik zelf aan de beurt. Dat vind ik geen prettig besef, want tenzij er iets gebeurt dat niet te voorzien was (de omvang van een demonstratie bijvoorbeeld) moet ik nog een jaar of 18. Als je vijftig bent moet je eigenlijk op je laatste werkplek zitten, maar ik zit daar duidelijk niet.

Vijftig is, onder arbeiders, oud. Tenzij je echt een topper bent, dan zit je ergens aan de top en zorg je alleen nog dat er geen ondergeschikten aan je stoelpoten zagen. Je zingt het uit en zorgt daarbij goed voor jezelf. Voor mij ligt dat anders. Ik zal nog mijn stinkende best moeten doen, anders wordt er van onder en boven aan mijn stoelpoten gezaagd. In normale en vroegere omstandigheden, zou ik nu langzaam kunnen gaan aftellen, en over een jaar of acht afzwaaien. In de huidige omstandigheden zijn daar om redenen die mij niet duidelijk zijn tien jaar bijgekomen. Ja, er werden natuurlijk wel redenen gegeven door de overheid, maar daar zaten geen geldige bij. Het was niet meer te betalen. Huh? Oké, dat zal dan wel. Dan ga ik niet de straat op om te demonstreren!

Nu moet ik dus onopvallend mijn werk doen. Geen grapjes meer maken in de email naar een groep geadresseerden. Want er zou er eens eentje kunnen denken: hee, die ouwe daar, die denkt dat-ie leuk is, waarom zit hij hier eigenlijk nog? Gewoon lekker met de bazen eens zijn, laten merken dat hun beslissingen van ongekend hoog niveau zijn en af en toe vertellen dat het echt een geweldige uitdaging is om hier te mogen werken. En dan hopen dat je het redt tot aan je pensioen. Een verplicht afscheidscadeau, een speech hoe geweldig je was en opzouten! De vergetelheid in.

Nee, dat zie ik niet zitten. Je moet of vroeg overlijden, of een plan voor de toekomst bedenken. Hmm, een plan voor de toekomst dan maar. Ik ga eens denken. Zal wel weer op niks uitdraaien, mezelf kennende.

George Floyd

Drie agenten zitten op hem en vermoorden hem. Veel anders kan ik er niet van maken. Ze horen hem om hulp roepen, hij is al geboeid, en toch blijven ze hem beletten om adem te halen. Het is dat het op film staat, anders waren de agenten al gewoon weer verder met hun dienst. Trump stelt een onderzoek in, maar beschouwt het als incident, niet als structureel overmatig politiegeweld tegen de zwarte bevolking. Verder lopen er mannen met ZZ-Top baarden met automatische wapens op straat om op te treden tegen plunderaars. Ze zullen de zwarten wel bedoelen. Ze zijn geen politie, gewoon mannen die menen dat ze dat wat van hen is moeten beschermen. De doodstraf bestaat er nog steeds en een executie is geen zeldzaamheid. Schietincidenten op scholen, racisme, totaal verknipte gelovigen, nietsontziend kapitalisme, hoog opgeven over jezelf, ongelofelijk domme televisie en per inwoner de grootste milieuvervuiler ter wereld zijn. Dat is Amerika.

Het is niet voor het eerst dat ik mijn afkeer van Amerika toon. Er schijnen ook normale mensen te wonen, maar die laten ze nooit aan het woord op televisie. Amerika staat zo ongeveer onderaan mijn lijst van landen die ik nog eens zou willen bezoeken. Niet dat ik zo’n lijst heb, maar dat is weer een ander verhaal. Van mijn vader hoorde ik de term voor het eerst, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Ik heb daar zelf later ongewenste van gemaakt.

Black lives matter gaat er al jaren veel te hard in, net als hier kick out zwarte piet. Het leidt wel tot het afschaffen van zwarte piet, maar niet tot hernieuwde inzichten. Onderhuids racisme ligt dan op de loer. Je mag toch hopen dat deze moord niet voor niets is geweest. Dat zou hij zeker zijn, als het niet op film stond. Al was je dronken, al had je met vals geld betaald, dat boeide die agenten niet. Alleen je huidskleur werd je zwaar aangerekend. Rust zacht George.

Het Alfavirus

Het Alfa virus sloeg weer hard toe deze week. Ik zag twee schitterende oude Alfa’s in nieuwstaat. Eentje bracht me zelfs terug tot 1993. Een radio-cassette speler behoorde tot de standaard uitrusting. Een 164 2.0 Twin Spark. 35.000 km gelopen pas en in nieuwstaat. Het interieur met veloursbekleding zag er zo uitnodigend uit dat ik hem gelijk wilde hebben. Alles was aanwezig en het geheel was in topstaat. Gewoon zonde als ik die zou gaan gebruiken.

Dus keek ik naar een iets nieuwere. Een 159. Eveneens in topstaat. Nog geen 50.000 gelopen. Leren bekleding, een 260 pk zescilinder. Zo mooi. Ik heb de aanbieder gemaild voor wat verdere info, maar nog niks gehoord.

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is laguna-2.jpg

Dat is het hart, il cuore sportivo, dat schreeuwt om Alfa Romeo. Het hoofd echter, dat pas na een dag weer begint te denken zag de beperkte beenruimte achterin. Het hoorde al het gezucht van het gezin. En het zag ook al voor zich dat ik mijn geliefde blauwe Laguna moest inleveren. Die praktische, snelle en ruime stationwagen die misschien wel de beste koop is die ik ooit deed. En wanneer ben ik nu echt goed in mijn element? Dat is in de auto. Als ik een stukje beheerst scheur over een bochtige binnenweg. Maar op één moment nog meer. Als we op vakantie gaan, als iedereen een ruime plek heeft, en als snelheid er niet toe doet, maar ik moet zorgen voor een veilige en onbezorgde reis. Ik moet zo’n Alfa er eigenlijk bij hebben. Maar ja, dan kan ook wel weer een 156 nemen. Misschien wel de mooiste van allemaal.

De haperende prostaat

Volgens mijn eigen schrijfsels heb ik de afgelopen vier maanden doorgebracht met het lezen van mijn eigen archieven. Elke avond las ik in bed een maandje van logjes. Ik ben begonnen in 2008, de eerste jaren sloeg ik over. En nu ik aan het einde ben gekomen, en even niet weet wat ik moet, ben ik eens gaan kijken in die eerste jaren. Hier was ik wel een paar dingen van vergeten, en soms ben ik best grappig al zeg ik het zelf, maar toch vind ik het niks. Ik vind dat ik duidelijk geestelijk ben gegroeid. Niet dat ik Nirwana heb bereikt, maar die eigendunk van toen ben ik wel kwijtgeraakt.

Nu kunnen we dit simpel afdoen als het verouderingsproces, maar dat is me te makkelijk. Natuurlijk, het helpt als je grijs wordt en als het plassen wat langer duurt om je te behoeden voor een schaamtevol moment van mannelijk imponeergedrag. Ik zag net een documentaire over een rijke, zielige, dikke en eenzame man die zijn leven sleet op cruiseschepen. Hij was vermoedelijk ouder dan ik, maar hij verstond de kunst om mensen dood te vervelen met verhalen over hoe interessant hij vroeger wel niet was. En niet alleen hem, ook de andere discodansende grijze gasten bekeek ik vol meelij. Zo moet het volgens mij dus niet. Het was denk ik niet voor niks dat mannen vroeger in hun vrije tijd ook een pak droegen en dat er gestijldanst werd. Dat zag er toch net even waardiger uit. Misschien was het uiterlijk vertoon, maar misschien deed zo’n pak ook echt iets met je volwassenheid.

Goed, ik heb dan geen passend pak meer, en stijldansen kan ik al helemaal niet, en waardig als mijn opa’s ben ik nog lang niet. Ik heb hun leeftijd dan ook nog niet, dus misschien hoeft het ook nog niet. Ik plemp ook niet de hele dag mijn mening of overtuiging op internet. Verstandig denk ik. Dus helpt het ouder worden om je te behoeden voor gênante momenten? Niet per se. In mijn geval heeft denk ik het jarenlang getrouwd zijn meer bijgedragen. Als ik mezelf iets verbeeld, wordt dat beeld binnen twee seconden volledig kapot gemaakt. Het huwelijk werkt als een stotterende prostaat. Hopelijk kan ze me nog lang behoeden voor katers en flaters.

Stom virus

Ik besloot te stoppen met het bijhouden van allerlei cijfers over Covid-19. Ten eerste merkte ik dat anderen dat beter deden en ten tweede blijk je er geen bal aan te hebben. Ik was er twee maanden geleden mee begonnen om er grip op te krijgen, om te begrijpen wat er gebeurde en hoe snel het precies ging. Van een aantal landen hield ik de geregistreerde aantallen, het dodental en het aantal genezingen bij. Zou mooi zijn als die gegevens één op één te vergelijken waren, maar dat zijn ze niet. De vergelijking tussen landen onderling gaat al helemaal mank, neem bijvoorbeeld Nederland en België. Nederland leek het een stuk beter te doen, meer inwoners, minder geregistreerden en minder doden. Als je een correctie toepast op het aantal inwoners per land leek Nederland het nog veel beter te doen.

In werkelijkheid zijn de cijfers gewoon gelijk. In België tellen ze echter ook de doden mee waarbij een vermoeden van Corona bestond. In Nederland niet. België heeft dan ook een veel lagere oversterfte dan Nederland. Dat is de extra sterfte ten opzichte van wat geregistreerd is als Covid-19 sterfte. In Hongarije doen ze het andersom. Daar gaat iedereen die overlijdt aan Corona dood aan zijn onderliggende lijden, dus heel weinig coronadoden daar. Ik besloot dat het geen zin meer had en het verder te laten voor wat het is.

Mijn moeder, met wie het boven verwachting goed gaat even afgezien van hoeveel last ze van chemo had en hoeveel haar andere klachten erdoor verergerd werden, blijft de komende maanden extra vatbaar voor corona. Die zit voorlopig nog opgesloten. Op straat doe ik al niet spastisch meer. Ik ben zover gekomen dat ik al niet meer geloof in 1,5 meter buiten. Besmettingen vinden binnen plaats, en in grote menigten. Je krijgt er wel een boete en een strafblad voor, geheel ten onrechte. Die zouden eigenlijk achteraf aangevochten moeten mogen worden. Vermijd grote menigten, raak de rest van uw leven nooit meer iemand aan. De mensheid sterft snel uit nu. Stom virus.

De vrije geest

Ik werd aan het denken gezet over het begrip vrije geest. Dit naar aanleiding van iemand die zijn eigen irritante gedrag verwarde met het hebben van een vrije geest. Als iemand aan anderen duidelijk moet maken dat hij een vrije geest heeft, dan weet je eigenlijk al genoeg. Dit is iemand die loopt binnen de gebaande paden van een ter discussie staand visionair.

Vroeger was er een reclame op de radio die een tafereeltje schetste van een jongeman die dwars was op school en waarmee volgens de leraren geen land te bezeilen was. Vervolgens spoorde de reclame het bedrijfsleven aan om zulk talent in dienst te nemen, zonder dat duidelijk werd welk talent precies bedoeld werd. Volgens mij was het een reclame van een opleider. Het viel mij op dat het irritante gedrag in één klap werd uitgelegd als talent, en dat hardwerkende leraren in één klap werden weggezet als brave burgermannen die niets anders konden dan binnen de hokjes denken. De reclame was waarschijnlijk bedoeld om irritante, talentloze jongetjes aan te sporen daar vooral mee door te gaan, en zich aan te melden bij de reclamemakende opleider, hun geld aan hen af te dragen, een flutdiploma te halen en het bedrijfsleven wijs te maken dat daar de echte talenten vandaan kwamen. Of zoals Youp van het Hek zei over Emile Ratelband: ik vind het toch knap dat je een zaal vol boerenlullen met een hondenkop kunt laten zeggen: “ik ben geen boerenlul, en ik heb geen hondenkop.”

Als ik er over nadenk, denk ik wel wat vrije geesten te kennen of gekend te hebben. Ik denk dat met een vrije geest bedoeld wordt iemand die nadenkt over het leven. Die geestelijk onafhankelijk is en die niet overal zijn zegje wil doen of zijn oordeel klaar heeft. Iemand die tevreden is met basisbehoeften en gelukkig wordt van ietsje meer. Iemand die niet ieders goedkeuring nodig heeft om zich zeker te voelen. Als hij zijn mening geeft zal daar veelal om gevraagd zijn. Ik zal mij aangetrokken voelen tot een vrije geest. Tenminste, als mijn omschrijving van de vrije geest klopt natuurlijk. Als toch die boerenlul met die hondenkop in dat zaaltje bedoeld wordt, dan niet.

Welterusten, meneer de president.

Inmiddels is iedereen geïnformeerd die zijn baan gaat verliezen, het zijn er acht in Nederland, waarvan ik er zes ken. Wat mij het meeste heeft verbaasd is het gemak waarmee dit gaat. Een bedrijf hoeft kennelijk maar een lagere winstverwachting te hebben en dat is tegenwoordig al een gegronde reden voor ontslag. Het doet niet terzake of het bedrijf geprobeerd heeft om van overheidssteun gebruik te maken, omdat van een buitenlands bedrijf niet verwacht kan worden dat ze in alle landen waar ze gevestigd zijn van alle subsidieregelingen op de hoogte zijn.

Ik voelde de grond onder mijn voeten wegzakken. Is dit echt wat de advocaat gezegd had? Dus het bedrijf hoeft het niet eens meer aan te tonen, gewoon een lagere winstverwachting is genoeg? En ze hoeven de regels niet te kennen? Wat is dit? Speelt die jurist onder één hoedje met het bedrijf? De advocaat had daarom geadviseerd niet naar de rechter te gaan, maar via onderhandelingen te proberen om er meer geld uit te slepen. Dan word ik opstandig en boos. Hoezo, er meer geld uit slepen? Je zei net dat het ontslag gegrond was? Hoezo valt er dan te onderhandelen? Dan moet je dus al blij zijn dat het bedrijf je meer biedt dan het minimum. Waarom doen ze dat eigenlijk, als het ontslag gegrond is?

Het ging mij niet eens onmiddellijk aan, ik ben niet ontslagen, maar ik kan me over zoiets enorm opwinden. Waar is nu dat ontslagrecht, waar we in Nederland voor gestreden hebben? Waar is nu die juridische bescherming? Waar is het recht? Ik verlies meerdere collega’s, die worden met een wettelijk fooitje afgescheept, twee werkten er meer dan twintig jaar. Versoepeling van het ontslagrecht heet dat. Ik hoorde Rutte gisteren nog zeggen, in Nederland kun je niet zomaar mensen ontslaan, daar zijn regels voor. Keep dreaming Mark!

Het mag dan illusie zijn…

Voor het eerst in bijna 35 jaar ben ik in het bezit van een gloednieuwe LP. Het is “a head full of dreams” van Coldplay. Ik heb de cd al een paar jaar in bezit, voor ons is het de ultieme “Frankrijk cd” omdat we hem veel in de auto draaiden tijdens de vakantie. Ik had net toevallig vorige week mijn oude platenspeler naar beneden gehaald en de nieuwe naar boven gebracht omdat de oude eenmaal veel beter klonk dan de nieuwe.

Maar die nieuwe van Coldplay zeg, dat zijn twee vinyl lp’s, maar toch is het geen dubbel LP. Ze schijnen dat te doen omdat als je minder nummers op een kant zet, de kwaliteit toe kan nemen. De LP’s zijn massief en zwaar, terwijl ik vroeger een lichtere schijf hoger inschatte omdat ik dacht dat licht meer high-tech was. Dat gevoel van hoe je een LP moest vastpakken is nooit weggeweest. Je laat hem uit de hoes glijden en vangt hem op tussen de binnenkant van je duim en met je middelvinger en ringvinger ondersteunde je hem en zo kon je hem inklemmen tussen je vlakke handen en hem op de pick-up leggen zonder de boven-of onderkant aan te raken.

En dan bracht je de naald naar het begin en liet je met een hendeltje de naald zachtjes zakken op het begin van de plaat. Dan hoor je een licht tikje en een zacht gezoem, iets wat ze bij de cd hadden opgelost, en begon de naald de groeven van de lp te verkennen en versterkte dat geluid via de boxen. (Ik snap nog steeds niet hoe het werkt) In elk geval, doordat je die handmatige moeite had gedaan, klonk het geluid schitterend. Zo mooi zelfs dat je nu die hele lichte kraakjes weer waardeert en het gevoel hebt dat de het geluid veel echter is. Dat de bassen veel sterker zijn, dat de band zich dichterbij je bevindt.

En natuurlijk, als je dit vroeger niet hebt meegemaakt dan zul je het onzin vinden, en dat begrijp ik ook. Volgens mij als ik de cd aanzet, zou ik het niet eens in de gaten hebben, dat verschil in geluid in het voordeel van de platenspeler. Iets dat ik eind tachtiger jaren ook al zei, maar dan in het voordeel van de cd-speler.

U begrijpt het wel, ik ben wat ouder. Ik heb het nog over platen- en cd-spelers. Ik heb niks anders. Ik zou niet eens weten wat de moderne manier van muziek beluisteren is. Spotify volgens mij. Het mag dan allemaal illusie zijn, je wordt door je hersenen gefopt, maar dat neemt niet weg dat zolang je je laat foppen, het wel jouw waarheid is.