Ronduit kloten

Vijf uur, mijn telefoon ging. Mijn beste collega. Hij vroeg nog of het uitkwam dat hij belde. Ik zei nog wat bits, als je niet een lang verhaal afsteekt wel. Hij zei, dan zal ik het kort houden, ik kom morgen niet naar kantoor want ik ben ontslagen.

Die had ik even niet zien aankomen, en hij ook niet. “Dat meen je niet,” riep ik verschrikt uit. “Ja, ik ben normaal van de slechte grappen, maar dit is echt,” zei hij. En dat het echt was, dat snapte ik gelijk, want we zaten te wachten op de ontslagronde. Die zou in eerste instantie in April gebeuren, maar Amerikanen vinden Europeanen maar vervelend met al hun arbeidsrecht, dus moest het wat uitgesteld worden. Dan volgt er nog een datum, dan nog een, en uiteindelijk weet je pas of je erbij zit als ze gezegd hebben dat ze iedereen geïnformeerd hebben. Nu zat hij erbij. Dikke kut.

Ik noem hem mijn beste collega, niet alleen vanwege gebrek aan betere collega’s maar ook omdat hij me veel geleerd heeft, en daar was niet al te veel over werk bij. Wel over overleven in lastige situaties en over het leven in het algemeen. Hij leerde me anders naar dingen te kijken dan ik deed, en ik geloof dat het een klein beetje heeft bijgedragen aan het relaxter blijven. Ik geloof niet dat iemand je totaal anders naar dingen kan laten kijken, maar al is het maar een klein beetje, dat kan al schelen. Hij maakte eigenlijk overal al snel een grap van. In het algemeen kwam het erop neer dat mensen zichzelf en anderen al snel te serieus nemen. Dus als iedereen wat zenuwachtig was omdat de tweede man van het bedrijf zich liet gelden, zei hij: ja, toen ik die de eerste keer zag had ik het gevoel dat hij rechtstreeks van de filmset van een slechte cowboyfilm kwam lopen.

Hij heeft ook een belangrijk aandeel gehad in de keuze van mijn huidige auto. Als ik wat twijfelde en voor iets veiligers wilde gaan zei hij: Nee, dat ga je echt niet doen. Jij neemt gewoon die blauwe, die is helemaal goed. En dat bleef hij herhalen tot ik die blauwe ook echt had. Ik heb slechts twee keer woorden met hem gehad, wat in vier jaar met een collega niet veel is. Zelfs het feit dat ik geen goed woord voor Ajax over heb, nam hij als Ajax fan niet al te serieus en nam hij mij niet kwalijk.

En dat doen die Amerikanen zomaar. Ik had al van mijn baas gehoord dat ik me niet teveel zorgen moest maken, maar het is bij dit soort dingen niet dat als je zelf niet getroffen wordt, dat het dan goed is. Je blijft met een heel naar gevoel achter, omdat ik nooit het gevoel heb gehad dat deze ontslagronde een nobel doel dient.

Ik denk niet dat dit hem blijvend zal raken. Ik heb altijd gevonden dat hij veel beter op zijn plek zat bij dit bedrijf dan ik, omdat hij met veel situaties beter om kon gaan. Die trekt het wel een tijdje. En nu blijf ik over, en zit ik voortaan alleen op die vervloekte kamer.

Strava

Ik had Strava geïnstalleerd zodat ik achteraf kon zien waar ik had gelopen. Ik wilde ook gelijk een flinke wandeling neerzetten om indruk te maken op mijn Strava collega’s want qua lopen ben ik eenmaal geen beginneling. Ik kwam langs een pad waar ik laatst in was gegaan, maar dat dood liep, en waar ik ook een gecamoufleerde wildkijkhut zag. Althans, dat hoop ik, het kan ook een stiekeme jagershut zijn geweest. Nu zag ik een bordje “geen toegang” bij het pad staan. Dat had ik vorige keer niet gezien, maar toen had ik al het gevoel dat het geen opengesteld gebied was.

Het begon zachtjes te regenen hoewel buienradar had voorspeld dat het droog bleef. Het begon harder te regenen en ik zocht beschutting onder een eik. De hond vond het wel spannend, want als ik stil ga staan betekent dat voor haar dat er wild in de buurt is. De regen drupte door het bladerdek heen. Ik probeerde een eik ernaast, maar die lekte nog harder. Snel maar weer terug, nog even geprobeerd welke kant van de boom het meest droog was, maar ik stond al goed. Tenminste, ik had nog slechter kunnen staan.

Inmiddels had het geen zin meer om nog langer te blijven staan en ik besloot huiswaarts te keren. Ik was inmiddels drijfnat en het was nog harder gaan regenen. Het bliksemde en vrijwel gelijk erop volgde de knal. Dat vond ik niet zo grappig en de hond schrok er ook van. Ik keek nog even of een omgewaaide boom beschutting kon bieden, maar van dichtbij bekeken bleek dat niet zo te zijn. In films vinden ze altijd een schuilplaats. Het lichtte nog een keer en weer gelijk een knal. Grote kuilen waren al volgelopen en het water stroomde al flink heuvelafwaarts.

Ik dacht even aan de hut die ik had gezien, maar die zat toen op slot. In films krijgen ze zo’n slot altijd open, maar dit was geen film. Bovendien, ik was nu toch al doorweekt. Ik besloot dat die bliksem naar zichzelf kon lopen en ik spoedde mij terug naar de auto, waarvan ik vermoedde dat ik hem vergeten was op slot te doen en dat mensen er een droog onderkomen in hadden gevonden. Dat eerste was ook zo.

Thuis heb ik de hond afgedroogd, gedoucht en mijn ronde op Facebook gedeeld. Een mooie ronde moet ik zeggen, een bijna symmetrisch circuit. Je kon ook precies zien waar ik had geschuild. Dat riep ook direct vragen op.

1 Mei, dag van de arbeid.

Het viel mij gisteren ineens op dat al mijn collega’s vrij waren. Eentje in Engeland had vrij genomen, de rest had een zogenaamde bank holiday. Ik vroeg mij af wat er was en toen ik de datum zag wist ik het. Dag van de Arbeid. Bij ons niks, nada, nul, in andere landen belangrijk. Omdat ik niet uit de pas wilde lopen heb ik vandaag ook maar vrij genomen. Ik denk de eerste keer ooit dat ik op de dag van de arbeid vrij neem.

Ik weet er niet zo heel veel van omdat ik me er nooit in verdiept heb, maar ik wist dat het ging om zwaar bevochten rechten voor arbeiders. Ik zag een stukje van de tekst van de Internationale.

De staat verdrukt; de wet is logen
de rijkaard leeft zelfzuchtig voort
Tot ‘t merg wordt d‘arme uitgezogen
en zijn recht is een ijdel woord

En verdorie, precies wat er in Amerika gebeurt. Dertig miljoen werklozen in zes weken, en de puissant rijken werken hun 80 uur per week vanuit hun forten, ze komen er niet uit en laten niemand toe. Ze werken er ook hard voor zeggen ze dan. Alsof 80 uur per week werken bestaat. Je kunt niet eens 8 uur per dag geconcentreerd zijn. Ze hebben niet door dat de omstandigheden voor hen gunstig waren, ze denken dat ze het uitsluitend aan zichzelf te danken hebben. En al zou dat zo zijn, welk recht heb je dan om procentueel minder belasting te betalen dan een arme? Het is een totaal verknipt land, en wij laten ons er door beïnvloeden, vreemd genoeg. We kijken hun programma’s en we praten ze na. Elke Nederlander ziet toch zo dat Dr. Phil een charlatan is waarvan het alleen nog maar afwachten is wanneer zijn schandalen naar buiten komen. Ellen DeGeneres, een vrouw met het imago van een linkse lesbienne, een imago dat haar rijk heeft gemaakt, ik zou het zo proberen te houden als ik haar was. Verschillen tussen arm en rijk zijn daar zo groot, dat snappen we hier nog niet eens.

Ik weet ook niet wat grote rijkdom met een mens doet. Of het iets met mij zou doen? Ik ben van mezelf al niet heel erg sociaal, dus dat zou ik mooi vol kunnen houden. En misschien verander ik dan ook wel van mening, en zeg ik dat ik er hard voor gewerkt heb en denk ik na mij de zondvloed. Ik vind het mooi, die dag van de Arbeid, in Amerika hebben ze hem ook. Voor de goede sier. Maar niet lang meer. Die 30 miljoen Amerikanen moeten toch ook in de gaten hebben dat ze bedrogen zijn?

De Hooge Duvel

Ik heb wel eens eerder geschreven over Ossaert, een geest die de omgeving van Uddel terroriseerde. Een monnik die bij het Uddelermeer woonde dreef hem het bos in, de “hooge duvel” op. De geest moest daar 99 jaar blijven en mocht er niet af. De kwelgeest zorgt ervoor dat het fietsen over de 86 meter hoge heuvel zwaarder is dan elders. Als je geluk hebt tenminste. De geest is een zwart monster met vurige klauwen dat meestal ligt te slapen, maar als je hem wakker maakt komt hij je achterna. Echter, hij mag er niet af, maar zijn weerwolven kunnen je wel achtervolgen tot aan huis.

‘s Nachts fietste ik er wel eens (niet alleen natuurlijk) als ik uit Elspeet kwam. Hoe ik het overleefd had, het was me een raadsel. Maar nu begrijp ik het. Er zijn vier mogelijke verklaringen. 1. Het monster bestond niet. 2. Het monster lag te slapen. 3. De 99 jaar waren voorbij en het monster was elders. 4. Ik fietste helemaal niet over de hoge duvel, maar erlangs.

Tot mijn schaamte moet ik nu bekennen dat ik hier meer dan 35 jaar woon en er nu pas achter kom waar de hooge duvel precies is. Ik wist inmiddels dat de geasfalteerde heuvel die door wielrenners wordt beklommen ook de hooge duvel wordt genoemd, maar dat de echte zuidelijker ligt, van de weg af, het bos in. Ik dacht dat ik de exacte plek wist, maar de heuvel ligt verder richting het zuidwesten.

Ik heb de route die ik vandaag liep met de hond eens precies nagekeken, en ik was er nog 800 meter vandaan toen ik dacht dat ik er was. Ik ben daar nog helemaal nooit geweest! Geen wonder dat ik nog leef. Binnenkort maar eens even een fietsritje inplannen nu ik weet waar ik moet zijn om te zien of het inderdaad zwaarder fietst.

Overigens had ik wel een prachtig loopje vandaag. 9,6 kilometer, en door de warmte en mijn zwarte hond gedwongen ging ik langs een poel die ik wist te liggen. De hond sprong erin om af te koelen, zwom een stukje en tot mijn grote verbazing zag ik een vis zwemmen in de poel waarvan ik dacht dat het de poel des doods was. Zo leer je nog eens dingen op een mooie koningsdag.

Ben er vanavond gelijk naartoe gefietst. Nondejuu, wat trapte dat zwaar! De woning van de jachtopziener. Toch te gek voor woorden dat ik nooit op de echte hooge duvel was geweest. En gelijk kwam ik een ander kunstwerk tegen waar ik van had gehoord maar nog nooit gezien. De Kathedraal genaamd. Schijnt een geschenk aan de koningin te zijn geweest. Ik had het niet durven geven.

Covid-kapsels

Toen Tammar een jaar of vier was heb ik haar pony eens geknipt. Ik maakte een klein beginnersfoutje en knipte haar pony toen haar haar nat was. Met een nagelschaartje. Tot op de dag van vandaag moet ik dat horen. Door Covid-19 gedwongen was ik nu aan de beurt om op de tondeuse stoel plaats te nemen. Ik vreesde natuurlijk voor de dag van de wraak, maar Linda deed haar best en ik moedigde haar aan om de tondeuse steeds maar iets korter te zetten. Zelf was ze best tevreden, maar ik vond het niet helemaal geweldig, maar goed, nood breekt wet.

Toen kwam Hans. Die wilde niet, maar hij moest. Hij heeft een enorme bos op zijn hoofd maar weigert daar iets aan te doen. Geen kam, geen gel, één bron van ergernis. Op de langste stand van de tondeuse gebeurde er ook niets, vreemd genoeg, want zijn haar was toch zeker tien centimeter lang. Dus Linda zette hem wat korter, en toen pakte het ding. Hans ging helemaal over de zeik. Tranen in zijn ogen had hij. Hij had nog zo gezegd dat hij niet wilde. Ik vond het zielig maar ik kon het in dit geval niet laten merken. Ik zei: “Hans, dan moet je maar wat aan je haar doen, ik heb je zo vaak gewaarschuwd, het is nu even niet anders.” Het resultaat was verschrikkelijk. Tot overmaat van ramp hield de tondeuse er ook nog mee op, en hij stampte huilend naar boven, nadat hij zijn slippers al boos had weggegooid.

En ja, dit is best erg. Een stuk erger dan wat ik destijds bij Tammar had gedaan. Maar hier komen geen foto’s van. Bovendien kan Linda zich altijd verschuilen achter noodweer. Hans en ik zitten verplicht nog langer in quarantaine. En als dit voorbij is, dan krijgen we over een jaar weer die foto van Tammar op FB te zien. Want dat was pas erg.

Desire

Ik heb onlangs een nieuwe tweedehands fiets gekocht, volgens mij had ik dat nog niet gemeld. Mijn vorige fiets was uit de vorige eeuw en piepte en kraakte. Vooral als ik stilstond om een hert op de foto te zetten, dan was de geringste voorwaartse of achterwaartse beweging genoeg voor een luid gekraak. Als ik fietste was hij eigenlijk stil, ook op onverhard. Maar er zat een slinger in het wiel, de remmen deden het nauwelijks en hij had nog zo’n ouderwetse dynamo, waarmee je in combinatie met die slinger in het wiel veel aandacht trok.

Nu heb ik een modelletje met naafdynamo en 8 versnellingen. Zo blij als een kind. Zaterdag een kilometer of dertig, zondagavond over steile heuvels, en ik gebruik hem nu ook om naar mijn moeder te fietsen, waar ik dat eerder liever met de auto deed. Gisteren, niet zo heel diep in de nacht, fietste ik terug. Niemand op straat, de meeste huiskamers al donker en ik trapte op mijn gemak terug naar huis. De lucht lijkt schoner, het was fris maar niet koud en Venus stond in het noordwesten op mij te schijnen. Ze is momenteel de helderste ‘ster’ aan de hemel, je moet echt een keer kijken, want ze is niet altijd te zien. Het is mooi als een planeet je vergezelt op je reis. Ik zong zachtjes en in trager tempo dan het hoort flarden van het liedje van Shocking Blue. Ik kende niet de hele tekst, maar net genoeg om mezelf bezig te houden. Ik was zo thuis, maar van mij had het nog wat langer mogen duren. I’m your Venus, I’m your fire, at your desire.

Humbug

Nu heb ik de kapotte lampjes in de veranda vervangen. Kostte een lieve duit, en natuurlijk waren de lampjes niet exact hetzelfde. De vorige waren drie volt met stekker en weerstand, deze waren 12 volt, geen stekker, geen weerstand. En niet dat ik het verkeerde product besteld had, welnee. Dit waren gewoon de opvolgers. En opvolgers, dat lijkt allemaal heel goed en noodzakelijk en zo, maar het dient natuurlijk geen enkel doel. We hadden nu nog prima met windows 95 afgekund, het enige doel is het vergroten van de omzet van de fabrikant. Zo is het met deze lampjes ook. Als ik heel eerlijk ben, is dat natuurlijk niet het enige doel. De fabrikant heeft nog een doel, en dat is het treiteren van mij. Want als ik gewoon exact hetzelfde lampje kon bestellen, hoefde ik slechts het stekkertje aan te sluiten en klaar. Dat wil die fabrikant niet. Die wil dat ik wanhopig word, dus die veranderen enkele nutteloze dingen. Maar het is gelukt, homo’s!

Verder probeer ik mijn gazon weer een beetje netjes te krijgen. Drie weken geleden kocht ik turbograszaad, supersnel ontkiemend, maar ik heb nog niet het geringste grassprietje op zien komen. Ondanks mee aangesmeerde mest, kalk en verticuteerhark. Dit zal ook wel weer graszaad 3.0 zijn of zo, en dat zal wel weer anders werken dan gewoon graszaad. Waarschijnlijk had ik elk zaadje eerst moeten afpellen voor een nieuwe en totale grasbeleving.

Onze hele economie is gebaseerd op groei door gebakken lucht, niet op duurzaamheid. Omdat de welvaart steeds groter moet worden, wordt er vraag gecreëerd die er niet is. Er is dus geen thee meer, maar smaakjesthee, of verse muntthee voor vrouwen. Er is geen koffie meer, maar allerlei pads in verschillende verpakkingen die de suggestie van iets anders moeten wekken. Je moet in elk geval iets anders hebben dan een ander, zodat je je kunt onderscheiden. Ten faveure van een ander natuurlijk. Het kan niet zo zijn dat jij als met de economie meebewegende yup, betrapt wordt op het gebruik van iets dat vijf jaar geleden ook al bestond. Je dient dus tegen een ander te kunnen zeggen dat wat hij doet, niet meer van deze tijd is, om zo je zelfbeeld wat op te krikken.

En om exact die reden, maken bedrijven het je moeilijk. Niet vanwege technologische vooruitgang, dat is slechts onzin die we helemaal niet nodig hebben. Het moet maar eens klaar zijn met al dat ge-uitvind van mijn belastinggeld. Nu ga ik naar mijn nieuwe lampjes kijken. Wat een verschil in licht! Echt veel beter. Die oude lampjes zijn toch niet meer van deze tijd!

Hoe Amerika zichzelf in een crisis stort

Ik werk voor een Amerikaans bedrijf dat al precies weet hoe de crisis gaat verlopen. Werd het eerste kwartaal nog glorieus afgesloten, nu, twee weken verder, moet er ineens 20% van het personeel uit. Daar kan ik ook bijzitten, alleen de CEO is zeker van zijn baan. En niet dat het bedrijf in gevaar komt, er dreigt slechts minder winst, en dat is voor de aandeelhouders niet zo leuk. Begrijpelijk dus dat ze mensen op straat gaan zetten. Het is immers niet leuk als je van je dividend een Mercedes had willen kopen maar het kan nu slechts een Volvo worden.

Wetten die werknemers in Europa beschermen zijn dan ook uiterst vervelend voor ze. Die negeren ze liever en kwakken er wel wat extra geld tegenaan. Dat extra geld komt immers toch niet ten laste van het bedrijfsresultaat, ebitda, maar wordt in een keer als bijzondere last genomen. Hun bonussen worden berekend over ebitda, dus die komen dan gelukkig niet in gevaar.

Werknemers worden onder druk gezet om hun vakantiedagen allemaal op te maken. Dat is een boekhoudkundige truc om de winst te verhogen. En als we dit allemaal doen, dan zijn er volgend jaar waarschijnlijk geen nieuwe kostenbesparingen nodig. In veel andere situaties noemt men dit chantage. Managers onder het hoogste niveau, maar boven ons gaan zich ook nog eens gedragen als kapo’s. Dan krijg je een mail als: the message from executive management was very clear, take your holidays so that no further measures need to be taken. Het zou mij niet verbazen als zo’n kapo nog een extra bonus krijgt als het hem lukt om iedereen zijn vakantiedagen te laten opnemen.

Het salaris wordt dit jaar niet geïndexeerd en er mogen geen personeelsuitjes meer. Tijdelijke dienstverbanden worden niet verlengd en er wordt niemand meer aangenomen. Over het inleveren van bonussen door het management heb ik niets gehoord. Wat ook nog een uiterst grappig detail is, is dat er sinds deze week nieuwe mensen in lage lonen landen worden gevraagd door ons bedrijf.

Kortom, je wordt op alle mogelijke manieren genaaid. Het is ook niet gek dat Amerika zo’n enorme werkloosheid heeft gerealiseerd sinds de crisis. Complete gewetenloosheid en enorme hebzucht zijn hier de oorzaken van. En dan lukt het ze ook nog om alle niet getroffenen monddood te maken. Kapitalisme van de bovenste plank als je het mij vraagt. Maar mij vragen ze het niet, en het is ook beter je gedeisd te houden nu. Stel dat zo’n kapo je in de smiezen krijgt. Het is me nu duidelijk dat kapitalisme in crisistijd de crisis nog erger maakt dan nodig. En dat gaat Amerika het meest merken.

Deur

Ik klus zoveel mogelijk zonder nieuwe spullen te kopen. Met goed gereedschap kan iedereen het namelijk. Deze keer moest een binnendeur geverfd worden, want die was niet heel mooi. Ik ga dan geen kleur uitzoeken, ik neem gewoon verf die ik nog heb. Grijs, dat was nog over van de muren. Het resultaat van mijn werk met gebruikte rollers en kwasten was heel behoorlijk. Slechts een paar hele kleine plekjes die even bijgewerkt moesten worden, maar wat mij niet helemaal beviel was dat dit geen hoogglans was maar muurverf. Dat voelde nogal grof aan.

Gelukkig had de vorige bewoner ook een emmer verf achtergelaten. Ik ging kijken wat het was. Hoogglans en grijs! Wat wil een klusser nog meer. Er zat inmiddels een keihard geworden bovenlaag op de verf, ik moest er met een schroevendraaier op in steken om het kapot te krijgen. Daarna flink roeren. Het was iets donkerder grijs, maar geen probleem, ik had nog een potje wit. Nadat ik de boel gemengd had was het nog steeds niet het grijs van de muur, maar grijs is grijs, en hoe meer tinten, hoe mooier vrouwen het vinden. Deze verf was echter veel serieuzer dan mijn muurverf, dat bleek onder andere toen ik de roller wilde schoonmaken. Mijn handen werden helemaal grijs, net als het aanrecht. Kreeg het er ook amper af. Tot overmaat van ramp werd de kleur afgekeurd. Dit was meer groen volgens Linda, het is algemeen bekend dat vrouwen vaker kleurenblind zijn dan mannen.

Deze verf droogde ook niet snel, maar ondanks dat begon ik met het afschrapen. Ik trok gelijk nog twee of drie lagen mee, en ben uren bezig geweest met afschrapen en opruimen. Met het plamuurmes schreef ik ‘kut’ in de verflaag, frustratie over hoeveel moeite het kostte om de verf eraf te krijgen. Toen ik klaar was, de hele boel weer geschuurd had en opnieuw begon te verven, zag ik nog steeds het woord ‘kut’ in de deur staan. Ik verwijderde de verf weer, ik schuurde en plamuurde, maar de hele deur is nu naar de galemiezen. Overal krassen van mijn plamuurmes en op de deur zag je precies waar ik twee, drie of vier lagen verf had kunnen verwijderen.

Dus nu verfde ik hem weer grijs (de roller van gisteren kon ik weggooien omdat ik dacht dat die wel een nachtje in het bakje met verf kon laten liggen) en nu gaan we sparen voor een nieuwe deur. Wat ik hiervan geleerd heb. 1. Als ik tevreden was geweest met de eerste poging was het resultaat nu stukken beter dan het eindresultaat. 2. Besparen op de juiste materialen kan je een nieuwe deur kosten.

De grote patstelling

De wereld die we vier weken geleden verlieten zal nooit meer hetzelfde worden. Zoiets hoorde ik zeggen, en het zou mij niet verbazen als het een uitspraak van onze veelgeprezen premier was. En waarschijnlijk heeft hij een punt. Misschien moet er in de toekomst nagedacht worden over wat er hier nu met de wereld gebeurde. Want dat was niet niks. Of toch wel?

Andere epidemieën hebben de wereld ook niet ingrijpend veranderd bij mijn weten. We wisten niet beter, de dood hoorde bij het leven. We waren niet onverschillig maar de acceptatie dat een ramp krachtiger was dan wijzelf, was wijdverbreid. Men steunde elkaar, als je tenminste van dezelfde kerk was en niet teveel uit de pas liep, en na de dood was er immer het hiernamaals. Dat maakte het allemaal zinvoller en makkelijker om te dragen. Je moest verder ook niet nadenken over wat je dan de hele dag ging doen in dat hiernamaals, gewoon het besef dat het er was en dat als je het maar bereikte, was genoeg.

Nu is het lastiger. We moeten anderhalve meter uit elkaar omdat er een virus is dat ons probeert te vernietigen. Nou ja, het virus probeert niks, er is een natuurlijk proces aan de gang. Wij verzetten ons daartegen met maatregelen. Anderhalve meter zal ons op de lange duur ook schaden. Eenzaamheid, afstandelijkheid, verharding, vervreemding. Alles om maar niet in de greep van het virus te komen. De kwantiteit van leven neemt toe, en u raadt het al, de kwaliteit neemt langzaam af.

We hebben aanraking nodig. Het maakt een hormoon in ons vrij dat ons mens maakt. Dit kunnen we niet jaren volhouden. We kunnen ook niet doen alsof er niets aan de hand is, want dan riskeren wij de dood, die tegenwoordig niet meer bij het leven hoort. De dood is een uitzondering en moet ver van ons blijven. Het hiernamaals is veelal weggeredeneerd door geleende en vermeende kennis en door welvaart, dus de dood past lastig ons toekomstplaatje. We zouden kunnen concluderen dat de wereld die we kenden al heel lang geleden is veranderd.

Dat virus gaat niet weg heb ik begrepen, dus zitten we in een patstelling te wachten tot de wetenschap ons een vaccin brengt. We weten niet hoe lang dat duurt. We zijn bereid een jaar van ons leven vast te zitten mits dat vaccin er komt. Ons overlevingsinstinct verzet zich tegen het virus dat ons aantal naar beneden wil brengen. Dat is net zo goed een gegeven. Je kunt niks met de constatering dat er te veel mensen zijn. Die zijn er eenmaal, en ze gaan niet weg door je constatering. Evenmin gaan we niet ons aantal drastisch verminderen, dus we zijn met zeven miljard + en dat aantal neemt, jammer genoeg, nog elke dag toe. En alles wat we leren van deze crisis zal ons sterker maken. Zodat ons aantal nog verder toeneemt, en de toekomstige problemen groter worden. Waarmee onze redding onze nieuwe bedreiging wordt. En we ons nog meer in de nesten werken, hoe dan ook. Vanaf het moment dat de eerste mens op aarde verscheen, was het al gedoemd mis te gaan. De gevolgen van het bestrijden van een catastrofe zijn catastrofaal, van leven ga je dood en lucht stroomt van een hogedrukgebied naar een lagedrukgebied.

Allemaal dingen waar je je niet gek door moet laten maken. Je kunt alleen iets met geloof, hoop, liefde, humor, en acceptatie. Eigenlijk is het best grappig dat we hier in een uithoek van het reusachtige heelal, waarin zover we weten verder geen leven is, ons druk aan het maken zijn over eventuele problemen die zouden kunnen ontstaan. Een ijsbeer maakt zich er niet druk over dat hij een bedreigde diersoort is. Hij is er en doet wat ijsberen doen, tot hij erbij neervalt. Wij niet, wij gaan ijsberen.