Koen Vergeer

Het eerste boek wat ik van hem las maakte mij totaal lyrisch. En nu ik in het tweede begonnen ben, bevind ik mij in precies dezelfde gemoedstoestand. En ik kan zijn naam wel met u delen, maar voor u gaat het vast niet werken. Zijn naam is Koen en hij schrijft over de Formule 1. Hij doet dat op weergaloze wijze. Hij neemt je mee naar vroeger, naar zijn kinderjaren en vertelt hoe hij onlosmakelijk verbonden raakte aan de F1. Hij is net een paar jaar ouder dan ik, dus zijn helden waren Jacky Ickx, Ronnie Petterson en Jacky Stewart. Ik begon met Lauda, Andretti en (ook) Petterson. Hij schrijft over de turbulente jaren 70 waarin elk seizoen een aantal coureurs verongelukten. De belangrijkste voor hem was Roger Williamson die in 1973 op Zandvoort crashte en voor de ogen van duizenden toeschouwers en ook voor die van Koen, levend verbrandde in zijn auto.

Niet dat Koen als kind wist wie het was, die daar verongelukte, maar het beeld van de klap, de brand, de amateuristische officials langs de baan, het stoïcijns doorrijden van de andere coureurs, behalve dan David Purley die wanhopig probeerde de arme Williamson te redden, heeft zijn leven verbonden aan de F1.

http://www.youtube.com/watch?v=3mz3ZzSXyWM

Later werd door een journalist gevraagd aan Niki Lauda waarom ze allemaal doorreden en niet hielpen. Lauda had hem bits toegebeten dat hij betaald werd om te racen, niet om te redden. Dezelfde Niki Lauda die twee jaar later op de Nürburgring uit zijn brandende auto werd gered door drie andere coureurs. Hij heeft op het randje van de dood gelegen en hij is voor het leven getekend, maar hij kan het navertellen.

Koen eert de dode coureurs, zijn helden, in zijn verhalen. Voor wie van F1 houdt, zijn zijn boeken een absolute aanrader. Als u de grote lijnen weet, weet Koen de details.

Ongemerkt.

Gisterenochtend had ik een idee. Ik moest fietsen naar mijn werk en ik miste een radiootje. Een half uurtje in de auto was vroeger mijn informatiebron. De laatste tijd was dat nog maar amper tien minuten, dus dat schoot niet op. Ik herinnerde me dat er op mijn telefoon een radio zit. Ik zocht twee oortjes en probeerde het uit. Op de heenweg was ik alleen bezig zenders te zoeken en uitsluitend bij piraten bleef hij hangen. Maar op de terugweg ging het beter, ik had radio één. Het fietst een stuk gemakkelijker als er informatie door je oren gepompt wordt. Wat wel vreemd was, was dat ik met de wind mee en in noordelijke richting een perfecte ontvangst had. Als ik in westelijke richting fietste (richting Hilversum) waren er storingen. Bovendien suisde de wind dan zo hard langs mijn oren dat het niet meer te verstaan was. Dus moet ik maar ergens langs het kanaal gaan wonen zodat ik alleen nog maar in noordelijke richting hoef te fietsen.

Sommigen zullen het al door hebben. Eerst een regenpak, toen schoenhoezen, daarna een ijsmuts en nu een radio. Ik ben langzaam een auto om mij heen aan het bouwen.

De niet-stoere top 2000

Ik heb geregeld geluisterd, was bij tijd en wijle enthousiast en ik heb zelfs een top 10 in de reacties verwerkt omdat Jolie er naar vroeg. Want ik hou best van muziek. Verstand heb ik er niet van, ik kan alleen horen wat ik mooi vind. Soms weet ik iets over een nummer of over een artiest, maar daar houdt het mee op. Muziek is anders dan sport, want mannen en vrouwen kunnen evengoed presteren. Toch stond er in mijn top 10 geen enkele vrouw. Dat slaat natuurlijk nergens op. Dat wordt alleen maar veroorzaakt doordat zangers of bands stoerder zijn om in je persoonlijke top 10 op te nemen. Want muziek heeft alles met stoer te maken. Kijk maar eens in de kast bij de echte muziekliefhebber; allemaal mannelijke muziek. Benny Neyman, Heino, Vader Abraham, noem het maar op.

Ik zelf heb “What’s the story, morning glory” van Oasis ooit gekocht. Uitsluitend om twee redenen. 1 Wonderwall. 2. Dat doet het wel goed in de cd-kast, Oasis. De muziekliefhebber koopt ook nooit een ‘best of’ album, maar een nieuw album met daarop één goed nummer en voor de rest cd-vulling. Vervolgens vindt de muziekliefhebber de cd-vulling beter dan die éne hit die erop staat, want als je de hit het beste vindt, verraad je dat je geen kenner bent. Goed, deze fase ben ik reeds voorbij en hoef hier niet meer op te letten.

Volgt nu mijn niet stoere top 10, bestaande uit allemaal stoere vrouwen.

10. Nobody’s wife – Anouk.
9. Aretha Franklin – Save a little prayer
8. Chi Coltrane – Go like Eliah
7. Sinead ‘o Connor – Troy
6. Kate Bush – Hounds of love
5. France Gall – Ella Elle l’a
4. Ilse de Lange – Puzzle me
3. Adele – Rolling in the deep
2. Carly Simon – You’re so vain
1. Alanis Morisette – Hands clean

2012

Gisterenavond, de laatste seconden van 2011 tikten weg, kwam het in mijn gedachten. De wereld zou vergaan om klokslag 12 uur. Nooit eerder was het risico erop zo aanwezig. Ik bedoel, het einde der tijden is al vaker nauwkeurig voorspeld, maar altijd door iemand die niet goed bij z’n verstand was. En dat bleek dan achteraf ook. Maar nu waren het de Maya’s, en van Maya’s kun je veel zeggen, maar niet dat ze niet goed bij hun verstand waren. Niemand weet precies waarom, maar zeker is dat de Maya’s meer wisten dan wij. En hoe weten wij dat zo zeker? Nou, anders gaat er geen mythische werking van hun voorspellingen uit. Pas als we in 2013 zijn weten we weer dat ook de Maya’s niet goed bij hun hoofd waren.

21-12-2012 is trouwens de gevreesde datum. We hebben dus nog even. Overigens, Maya’s hebben niks gezegd over het einde van de wereld, maar over een nieuw begin. Dat heeft iets te maken met dat ons zonnestelsel op die datum in het centrum van het melkwegstelsel komt te staan. Er komen dan planeten en sterren op één lijn te staan en als ik het goed begrepen heb staan ze daarna vast en loopt de tijd niet meer door. Onzin natuurlijk, want de tijd wordt met horloges geregeld en u zult zien dat die daarna gewoon doorlopen. Maar wisten de Maya’s veel!

Neemt niet weg dat het allemaal best knap was, wat die jongens in die tijd wisten. Maar tegenwoordig weten we meer. Bijvoorbeeld dat ons melkwegstelsel één van vele miljarden melkwegstelsels is, en dat we ons op 21-12-2012 bepaald niet in het centrum van de kosmos bevinden, en dat was toch de reden van het einde van de cyclus.

Jammer, want zo slecht was het allemaal niet wat die Maya’s voorspelden. Volgens hen zou het juist weer beter worden in 2013, maar zij gaan er vanuit dat het dan weer nul is. Het zou het einde van egoïsme en zelfverrijking betekenen. Dat bestond kennelijk in de tijd van de Maya’s ook al. Ik denk ook dat zolang de mens bestaat, dat die twee ondeugden voortgaan. Als zelfs het gen dat mensen homoseksueel maakt kan overleven zonder dat het zich kan voortplanten, dan is voor het ondeugd-gen helemaal een makkie om te overleven.

Nou, dat was weer een diepzinnige start van 2012, maar dan kan ik daar altijd even op terugvallen voor het geval u in de loop van het jaar mijn niveau zoekt. Voor de zekerheid wens ik u wel allemaal een 2012 toe dat 366 dagen heeft. En verder wens ik dat het goeds wat ik u toewens, ook zin heeft.

Tong

Als ik het niet in de gaten heb, dan wordt er wel eens een foto van mij gemaakt. Als ik het wel in de gaten heb ook, maar dan steek ik snel mijn tong uit zodat de foto onbruikbaar wordt. Persoonlijk vind ik dat ik het kan hebben, die tong naar buiten. Zolang je voor de rest maar intelligentie uitstraalt, zullen ze je niet gauw verwarren met een debiel. Zo kan ik ook makkelijk een roze overhemd aan zonder in de problemen te komen. Kwestie van een lage stem.

Toeval

Ik wilde indruk maken op mijn kinderen met mijn indoor-voetbalkwaliteiten en passeerde er twee, plus mijn neefje, tegelijk in de keuken. Een openstaande deurtje van de keukenkast was één tegenstander te veel en ik liep er met een rotklap tegenaan. Ik greep naar m’n hoofd en bleef zo een tijdje staan. Mijn schoonzus schoot te hulp met een natte doek. Ik was ernstig gewond, misschien wel hersenletsel, zo was de diagnose. En de kastdeur was zwaar ontzet. Na een minuutje volgde er toch positief nieuws. Met de kastdeur was niets aan de hand. Toen de lap werd verwijderd nog meer positief nieuws, slechts een schram, waarschijnlijk geen hersenletsel.

Voortaan toch maar een helm op tijdens het voetbal. Want je zult het altijd zien, precies op dat piepkleine inhammetje wat ik heb, wat eigenlijk die naam niet eens mag hebben, juist daar waar mijn hoofd niet wordt beschermd door mijn weelderige haardos, ja juist daar boort zich dan een hoek van een kastdeur in mijn hoofd. Het is een te verwaarlozen kans, maar hij sloeg toch toe.

De extra tijd

Tussen kerst en oud en nieuw word ik overvallen door een vreemd gevoel. Alsof je in de extra tijd van de wedstrijd leeft. Het laatste fluitsignaal gaat spoedig klinken, maar de wedstrijd is gespeeld. Je staat voor, dat wel. Je hoeft niet meer te scoren, slechts het doel moet plichtmatig nog verdedigd worden. Je knipoogt naar je teamgenoten, die de overwinning ook al voelen. Het bevrijdende fluitsignaal, dat je een ronde verder brengt, liefst wil je het niet horen en altijd blijven spelen in de extra tijd. Je speelt immers niet tegen de Duitsers. De tegenstander heeft het opgegeven en gaat niet meer in de aanval. Na het fluitsignaal volgt een korte overwinningsroes die gevierd wordt met champagne. Als je ontwaakt bevind je je in een leeg schrift. Waarin elke letter nog ontbreekt maar waarin je dagelijks inkt laat vloeien. Na verloop van tijd weet je niet meer anders en ben je weer volop in competitie. Je bent sterk, je kunt je tegenstanders hebben, maar zo veilig als in de extra tijd, nee zo veilig is het nooit.

Bedenkingen.

Tijdens het schrijven op mijn weblog heb ik nooit muziek aan. Zelfs geen Elvis. Het drijft mijn logische gedachten uit elkaar. Het zorgt dat ik niet onthoud wat mijn volgende zin zal zijn. Nu maak ik een uitzondering. De top 2000 op de pc is op de achtergrond te horen. Heel hinderlijk. Die top 2000 is sowieso erg hinderlijk. Hoe enthousiast ik vroeger ook was, de magie is er voor mij totaal vanaf. Dat begon toen Coldplay met Clocks in de top 10 doordrong. Geweldig nummer hoor, daar niet van, maar top 10 van de beste 2000 nummers ooit gemaakt? Ik vond dat een nummer dan toch al wel op z’n minst 20 jaar moest bestaan. Om in de top tien te komen moest de band toch minimaal één bandlid hebben gehad die een onnatuurlijke dood gestorven is. Liefst twee.

Achteraf heb ik ongelijk. Coldplay in de top 10 is nog prima te behappen vergeleken bij wat er nu allemaal de lijst ingefietst is. Daarnet hoorde ik Guus Meeuwis met Armen Open. Ik had er nooit van gehoord en ik vind het ook helemaal niks. Ik kan me in de verste verte niet voorstellen dat je uit alle nummers die ooit gemaakt zijn, Armen Open van Guus Meeuwis nomineert. Dat is hetzelfde als de Golf kiezen als mooiste auto ontwerp ooit, dat kan ook niet. Of kan dat wel, omdat het nu eenmaal het best verkochte ontwerp is?

Julia

Wij keken gisteren “De storm”, een Nederlandse film over de waternoodsramp van 1953. Het verhaal gaat over de zoektocht van een strijdlustige moeder, Julia, naar haar baby, die ze kwijtraakte tijdens de ramp. De moeder was de schande van het Zeeuwse dorp, omdat ze zwanger was geraakt en het de vader te heet onder de voeten werd. Een andere moeder, die onlangs haar baby was kwijtgeraakt, had het jongetje gestolen. Tijdens de nachtelijke opvang in een hotel, hoort Julia haar baby huilen. Niemand gelooft haar en men veracht haar. De volgende morgen hoort ze haar kind nogmaals huilen maar als ze wanhopig op onderzoek uitgaat, blijft de baby door een toevalligheid uit haar zicht.

18 jaar later ontdekt ze door dezelfde toevalligheid die haar kind eerst bij haar weghield, dat de zoon van de andere moeder, haar kind is. De andere moeder kan niet anders dan het verhaal opbiechten en zo valt Julia haar zoon in z’n armen. Triest genoeg verontschuldigt ze zich huilend naar haar kind, kennelijk omdat ze niet goed genoeg gezocht had.

De band van een moeder met haar kind komt in deze film sterk tot uitdrukking. De moeder brengt zichzelf zonder na te denken in levensgevaar om haar kind te redden. Ze herkent het huilen van haar eigen baby uit duizenden. 18 jaar later is de band nog steeds niet verbroken. Het is misschien wel de sterkste band die er bestaat en overal om ons heen aanwezig.

Kerstboodschap

Geert Wilders was bang voor publieke opinieschade en twitterde daarom kritiek op de kerstboodschap van de koningin de lucht in. Eigenlijk was het geen kritiek, het was een vraag. Of de majesteit stiekem lid was geworden van Groen-Links. Het antwoord is nee. Maar de koningin heeft wel een hekel aan Geert. Dat weet ik toevallig. Ze vindt hem een nare man die schade toebrengt aan haar koninkrijk. Ze spreekt haar bezorgdheid uit over de graaicultuur en over de grondstoffen der aarde. Ze haalt daarbij een citaat van Ghandi aan om haar boodschap kracht bij te zetten. De aarde biedt voldoende voor ieders behoefte, maar niet voor ieders begeerte, of iets in die strekking. Ik zou geen zinnig argument kunnen bedenken vóór de graaicultuur, of vóór het uitbuiten van de aarde. Eigenlijk zou geen zinnig mens er iets tegen in kunnen brengen. Geert dus ook niet dus moest hij het bij een vraag laten. De koningin twittert niet, anders had ze hem persoonlijk kunnen antwoorden.