Mack

Echt verstand van zaken heb ik niet, ik ben volledig aangewezen op mijn gevoel. In de klucht die Ajax heet, en waar onbekende mannen met bekende strijden opdat zij ook bekend worden, is nu buiten medeweten van commissaris de heer Cruijff, de heer Van Gaal aangesteld als algemeen directeur bij de club. Dat die twee elkaar niet liggen is geen geheim.

De overige commissarisen zeggen dat Cruijff wel op de hoogte was van de benoeming, maar dat hij niet op de ledenvergadering aanwezig was. Dat is dus tegengesteld aan wat Cruijff beweert, namelijk dat hij van niks wist. Over een korte tijd zal blijken wat altijd blijkt in dit soort kwesties, Cruijff heeft gelijk. Niet dat de medecommissarissen liegen hoor, dat niet, maar ze kunnen Cruijff’s denkniveau niet volgen en begrijpen simpelweg niet dat ze hem niet op de hoogte hebben gesteld. Ze denken dat ze dat gedaan hebben, maar ze hebben het niet.

De vier medecommissarissen hadden genoeg van het ondergesneeuwd raken door Cruijff en daar maakten zij een denkfout. Het woord medecommissaris is al niet goed. Bij Cruijff is er geen mede. Cruijff zelf snapt dat maar al te goed, maar de meden willen het niet snappen. Cruijff zal zich dan ook niet autoritair opstellen, maar gaat er simpelweg vanuit dat de anderen diep van binnen wel begrijpen dat hij en niemand anders de juiste visie heeft.

Omdat Cruijff geen wettelijke goddelijke status heeft, zal hij waarschijnlijk het veld ruimen. De anderen zullen juridisch in het gelijk worden gesteld, ook al verloren zij het clubbelang, zonder zich daar bewust van te zijn, uit het oog. De anderen wisten dat ze in een man tot man gevecht met Cruijff geen schijn van kans maakten, en spanden daarom samen. Nu worden er allerlei belangrijke staffuncties binnen Ajax toebedeeld aan mensen die iets van voetbal weten, maar niks van Cruijff snappen.

Bij andere clubs wordt het voetbal voornamelijk gespeeld op het veld. Eventueel is de trainer, die net buiten het veld staat ook nog van belang. De mensen in de staffuncties zijn niet belangrijk voor een voetbalclub. Ajax is echter niet alleen een voetbalclub, maar ook een bedrijf dat winststreven als doel heeft. Dat is net zo tegenstrijdig als het woord “Zeeland”.

Cruijff had al tien jaar geleden de volledige heerschappij en bevoegdheid over de club moeten hebben. Dan had Barcelona in zijn sterkste opstelling nu gesidderd als ze de Arena moesten betreden. Waarom het ego van anderen toch altijd het clubbelang in de weg staat, is mij een raadsel. Is het domheid of is het het feit dat ze ook iets in de melk te brokkelen willen hebben?

U begrijpt, ik heb Johan vrij hoog zitten. Ik denk niet dat het tegendeel van Cruijff’s gelijk nog gaat blijken in dit leven, dus daar zal geen verandering in komen. Als Cruijff zegt dat Tsjeu la Ling directeur moet worden, dan moet die het worden. Gewoon omdat hij ziet dat het goed is. Dat wij dat niet zien, dat ligt niet aan ons. Wij kunnen simpelweg niet zover vooruit denken. Dat Cruijff zo’n goede voetballer was, had hij niet aan zijn lichaam te danken maar aan zijn hersenen. Dat hij scoorde vanuit openingen die niemand anders zag, waarom wordt dat los van zijn andere inzichten gezien? Als je die twee dingen los van elkaar ziet, dan zit er iets fundamenteel mis met je eigen inzicht. Het voetbalsucces ligt bij Ajax op een presenteerblaadje, maar ze willen het gewoon niet. Vader, vergeef het hen, want zij weten niet wat ze doen.

Ik ben een boek aan het lezen van professor Dick Swaab. Wij zijn ons brein heet het, en in die paar bladzijden die ik gevorderd ben is het mij volkomen duidelijk geworden dat de man gelijk heeft. Dat vrije wil eigenlijk helemaal niet bestaat en dat we gewoon doen wat onze hormoonspiegel ons voorschrijft. Zo zijn er hormonen die ons boos maken, en hormonen die ons geruststellen, hormonen die ons vertrouwen geven en hormonen die ons onze geliefden laten beschermen.

Nu kwam ik vanochtend in aanvaring met Linda hierover. Ik haalde iets aan dat de professor onderzocht had, namelijk dat niet de moederhersenen bepalen wanneer het kind de geboorte inzet, maar de kinderhersenen. Linda reageerde simpelweg met: geloof ik niet. En daar raakte ik danig van in de war. Want hoe kun je als leek nu zeggen dat je niet gelooft wat een professor op zijn vakgebied beweert? Mijn vertrouwenshormoon zorgt ervoor dat ik professoren blindelings vertrouw. Normaal probeer ik de leek dan zijn starheid in te laten zien. Maar wat nu als je eigen vrouw ineens tegen de professor ingaat? Dan wil mijn testosteron zijn gelijk halen, maar mijn bindingshormoon roept: ho eens even hier, dit is je vrouw! En die kun je niet zomaar even als leek wegzetten, al is de ander professor. Niks mee te maken, geloof ik niet! Het frustratiehormoon raasde door mijn hersenen. Het hormoon dat mij mijn geliefden laat beschermen zorgde dat ik geen verwurging inzette. Uiteindelijk zit ik dan met een GRRMPPFF gevoel.

Kortom, waar ik behoefte aan heb, is te weten of Swaab echt gelijk heeft. Niet in dat specifieke bevallingsdingetje, maar of het zo is dat ik niet verantwoordelijk gehouden kan worden voor mijn neiging tot gelijk willen hebben, omdat het nu eenmaal een kwestie is van een hormonenhuishouding? Dat ik eigenlijk helemaal nergens verantwoordelijk voor kan worden gehouden, omdat mijn lichaam ook maar gestuurd wordt door mijn brein, en dat het hele woord “ik” wel uit het woordenboek kan? Mijn brein vindt dat het zo is.