Misbruik van getallen.

Mijn “collega’s” van de “afdeling marketing”, ik denk niet dat ik ze ooit zal begrijpen. Dat hoeft ook niet, zolang je elkaar maar in waarde laat. Marketing en boekhouding verhouden zich als gereformeerd staat tot katholiek. Ze kunnen prima met elkaar, zolang het maar niet over geloof gaat.

Na veel overleg is er besloten een nieuwe winkelformule te beginnen. Omdat er geen vraag is, moet die gecreëerd worden. Dat kan, dat is marketing tenslotte, want waar wel vraag naar is, verkoopt vanzelf. Maar de heren moesten nog een naam hebben voor hun nieuwe concept. Het moest een vlag zijn die de lading zou dekken. Dus wat hadden ze gedaan? Een aantal namen onder elkaar gezet en aan ons de vraag of we punten wilden geven aan de naam.

De boekhouders staan bekend om hun stoffige imago. Ja juist. Maar dit dan? Zijn dit nu de snelle marketeers? Wat een fantasieloos stelletje loonslaven zeg! Er zat niet eens een naam bij waarvoor ik punten zou toekennen. Ten eerste waren het allemaal snelle Amerikaanse namen, en ten tweede werd getracht origineel te zijn door wat sms-taal in de naam te verwerken. U moet dan denken aan I would die 4u. Stamt al uit de vorige eeuw. En ten derde kwamen ze met deze enquete in de pauze.

Goed, ik zou Mack niet zijn als ik het idee niet grondig de grond in zou boren, dus dat heb ik gedaan. Ik heb gezegd dat ik wel een betere naam wist, maar dat ik die niet ging geven voordat contractueel werd vastgelegd dat ik 40% van de verdiensten zou krijgen. Want ik ken ze inmiddels feilloos, de marketeers. Ze horen je uit, doen alsof je een belachelijk idee hebt, en tien minuten later hebben ze octrooi aangevraagd met jouw idee. Dus nee, ze zoeken het maar uit met hun fashion4all, cheers2u en all41 gestuntel. Ik ben gek op getallen, maar het moeten wel getallen blijven.

Aanrader voor de late maandagavond.

Ik zou niet meer weten wat de laatste tv-serie was die ik heb gevolgd. En dan tel ik even niet mee de series waarvan elke aflevering een op zichzelf staand verhaal is, zoals Derrick, hoewel ik het dan ook niet zou weten. Ik tel ook geen comedyseries mee, zoals Cheers, maar ook daarvan schiet me de laatste niet te binnen. Nee, ik moet echt diep nadenken en dan kom ik ergens in het midden van de jaren ’80 terecht bij Dossier Verhulst. Ik kan werkelijk niks recenters bedenken.

Maar nu is er op maandagavond een serie over het koningshuis, Beatrix, Oranje onder Vuur, en die volg ik weer vanaf het begin. Geweldige serie die ons een inkijkje geeft in het zakelijk en privé leven van Beatrix, koningin der Nederlanden enz.enz. De serie flasht voortdurend back naar haar kinderjaren, naar haar tijd als jonge vrouw, en weer forward naar het heden. Willeke van Ammelrooij speelt de huidige koningin en doet dat zo overtuigend dat je moeite hebt om het gezicht van de echte Beatrix voor je te halen als je Willeke een poosje bekeken hebt.

Maar wat ik mij afvraag; is deze serie gemaakt met goedkeuring van de koningin? Ze trekt regelmatig aan een sigaret, Alexander is geregeld boos op haar en Ruud Lubbers mag haar Trix noemen, mits er verder niemand bij is. Tevens blijkt haar frustratie over het niet koninklijk gedrag van haar vader, de schuinsmacheerder, en haar slechte relatie met Van Agt. Toch allemaal dingen die normaal gesproken niet in de media verschijnen. Maar toch, met name Willeke van Ammelrooij zet de koningin neer als een mens. Een aimabel mens zelfs. Een oma die gek is op haar kleinkinderen, een moeder die het beste wil voor haar zoons, een kwetsbare en eenzame vrouw soms, maar ook een vrouw die zich door niemand laat ondersneeuwen, al deed Geert Wilders nog een aardige poging. Nee, ik denk dat de koningin helemaal niet zo ongelukkig is met deze serie.

Het Stockholmsyndroom

Gisteren was mijn nichtje jarig, ze werd vijf, en bijna alle neefjes en nichtjes waren er, plus nog wat buurtkinderen zodat er zeker 20 kinderen rondliepen. Mijn zus kan geen maat houden, dus ook dit feestje kostte waarschijnlijk al meer dan onze complete bruiloft. (Trouwboekje € 15 en ringen € 800,-) De kinderen waren wild en denderden de hele dag door het huis en de tuin. Toch werd er in totaal maar drie keer gehuild. Hans die een bal op zijn gezicht kreeg, en Tammar die eerst een tand door haar lip viel, en later een bloedneus opliep door tegen een schommel op te botsen.

Dan vraag ik me toch af, waarom wordt het niet wat beter verdeeld allemaal? Waarom zijn die van ons zo wild en onbezonnen? En met name Tammar, de ongelukjes vliegen op haar af als ijzer op een magneet.

Het zal u wel eens opgevallen zijn hier en daar, dat Tammar twee handen vol is. En dat ze ons tot waanzin drijft. En dat ze al dreigt met wraakacties als wij haar dreigen. (Dan kom ik gewoon mijn bed weer uit) En dat ze overal aanzit. En dat ze geen vijf seconden haar kop houdt. En ze alles sloopt. Soms geef ik haar al een mep op haar billen maar daar lacht ze om. (Ik heb lekker een luier om) Het is pure terreur en ze houdt ons in haar greep.

Maar goed, u moet me geloven, ze is mijn liefie. Want oh, wat ben ik gek op haar. Linda heeft het ook, al doet die soms haar best om het tegendeel waar te laten lijken. Ik denk dat wij lijden aan het Stockholmsyndroom.

Zaterdagavonden.

Een kleine twintig jaar geleden zagen mijn zaterdagavonden er anders uit dan nu. Nu zijn ze steeds hetzelfde, want daar hou ik van, hetzelfde. Zolang hetzelfde maar afwisselend genoeg is natuurlijk. Maar toen, ik kende Linda nog niet, er was nog geen internet, tenminste niet bij mij, en ik woonde net op mezelf. Elke zaterdag reed ik in mijn zwarte Peugeot 205 GTI naar Zwolle waar mijn broer en zijn toenmalige vriendin die nu zijn vrouw is, in een achterbuurt op een flat woonden. Meestal gingen we ’s middags even naar de stad, we deden boodschappen voor het avondeten, we huurden een video en dronken een biertje. Om een uur of twaalf scheurde ik naar huis, alle snelheidslimieten negerend, want ik dacht dat ik een coureur was. Wat ik ook was natuurlijk, alleen racete ik tegen ingebeelde rivalen. Die twintig minuten die ik er over deed waren magisch. De toerenteller die meer dan 5000 stond aan te wijzen, de vibraties en de herrie in de auto, de muziek van zelf samengestelde cassettebandjes, het snelheidsverschil waarmee ik andere auto’s inhaalde op de A50 en vooral de achteloosheid waarmee ik dat deed. Want daar ging het ook om, natuurlijk. Het was een mooie tijd.

Nu is het ook weer mooi. De kinderen in bed, een film aan, op de bank hangen en je af en toe bedenken hoe goed je het ook weer hebt. Eigenlijk zijn zaterdagavonden tijdloos. Het moet toch wel gek gaan wil ik ooit nog een hekel aan zaterdagavonden krijgen.

Is er iemand staande bij?

Het zijn stevige tijden die we hier ongemerkt doormaken. Linda heeft een hunka-hunka burning out, en ik studeer me een hersenkronkel, zwem in het diepe en de kant is in de verte zichtbaar. Ik kan gelukkig aardig zwemmen, maar ik zwem er niet recht op af. Ik heb ook niet meer zo heel veel inspiratie om diep over onbelangrijke dingen na te denken (logwaar), want het is momenteel overleven. Ik blijf tot nog toe kalm, maar dat de opwinding door mijn aderen stroomt kan ik ook weer niet volhouden. Ik ben moe en de situatie zat.

Ondanks alles, zichtbaar en onzichtbaar, is de thuissituatie stabiel. De kinderen merken denk ik niks, ze zijn lief en vervelend als altijd, en Linda is Linda, burnout of geen burnout. In huis is het warm en we hebben allemaal een schoon bed. Ik knijp mijn handjes maar weer eens dicht. Het gaat allemaal weer goedkomen. En anders roep ik uw hulp in.

Een ongelukkige timing

Ha, we hadden weer eens een ouderwets verschil van inzicht over de te volgen koers. We zouden naar zwembad “de Scheg” in Deventer gaan. Linda pakt dan al de Mio, dat is ons merk TomTom, en mij irriteert dat. Alsof ik niet in Deventer kan komen. Alsof je een navigatiesysteem nodig hebt om potverdorie een dorp verder te komen. Het moet niet gekker worden. We zaten in de auto en ik reed al volgas en vastberaden richting Deventer. De Mio was de route nog aan het berekenen. Ik dacht nog, ik ga gewoon zo hard dat het signaal de auto niet kan bijhouden, want ik kan zelf wel bij de Scheg komen. En de Mio hield me inderdaad niet bij, want hij startte niet op. Een teken. Naast het station was het, dat had Linda opgezocht, en wat is er makkelijker dan een station te vinden? Ik boog af over de brug, richting zwembad. Tammar had een mooi uitzicht riep ze, toen we langs de dames van plezier reden. Een ongelukkige timing denk ik.

Maar goed, zoals iedereen al aan voelt komen, nergens een bord met station. Toen ik het eerste rondje Deventer erop had zitten, werd de hulp van de Mio ingeroepen, die het inmiddels wel deed, en we kwamen bij het station. Dat was mooi, maar geen zwembad te bekennen. Links niet, rechts niet, en even verderop aan beide kanten ook niet. Nu kwam Linda met het idee om dan maar “de Scheg” in de Mio te programmeren in plaats van station. En ja hoor, we moesten een paar kilometer verderop zijn. Zie je wel, ondingen die navigatiesystemen. Ik had gewoon zelf even moeten kijken voor de route, dan was er geen probleem geweest. Maar de vijandigheid die ik zag toen ik het wilde proberen ondanks dat we nu eenmaal een Mio hebben, weerhield mij van mij plan.

Ik merkte op dat ik het ook vreemd vond, omdat het zwembad in mijn herinnering vlak bij het stadion was. Op dat moment gaf Linda haar fout toe. Stadion en station, sjonge jonge! Achterin de auto vroeg Hans of papa soms weer verkeerd was gereden, want aan mijn reputatie wordt zorgvuldig gewerkt in het gezin. Ik legde me erbij neer en antwoordde dat papa zo dom was om station en stadion door elkaar te halen. Ach ja. Linda zat stilletjes te lachen.

Maar glorie haleluja, daar kwam de Scheg in beeld. En wat denkt u? Naast het station! Hebben ze godsamme twéé stations in Deventer! Om de situatie te redden zocht ik nog of ik een stadion zag, maar nee. Stond ze toch weer voor, Linda pinda poepchinees. Zo werd ze vroeger vaak genoemd, en tegenwoordig weer door Tammar. En mij noemt ze Mack de pies, ook zo’n giller.

Aan het eind van de dag, we hadden de weg terug gevonden, zaten we bij McDonald’s. Wat we zouden eten was ’s ochtends al besproken, maar eigenlijk weet je dan al dat het toch weer McDonald’s wordt. “Want ja, als ik nu nog moet gaan koken”, zegt Linda dan. Ik hoop dat u het herkent, want ik voel me hierin heel alleen staan.

Naast ons kwam een gezin te zitten. Het waren rijke Nederlanders van Chinese afkomst, dat merkte je aan alles. De man was de baas en de vrouw hing vol blingbling. Ongetwijfeld stond er buiten een dikke Mercedes. Ze hadden ook een Nederlands kindje bij zich. Het Nederlandse kindje zei kennelijk iets, maar dat ontging ons. Maar de vader reageerde door te zeggen dat het typisch Nederlands gedrag was, wat hij daar ten toonspreidde. Egoïstisch, zo vulde hij aan. Wij wisten niet zeker of we het goed gehoord hadden, maar de vader herhaalde het nog een keer. Egoïstisch Nederlands gedrag, zei hij tegen het jongetje. Op dat moment zei Tammar: Linda Pinda Poepchinees. Een hele ongelukkige timing.

Helden, ze bestaan nog.

Als ik langs het kanaal fiets, gaat het regelmatig door m’n gedachten. Dat als er een auto te water raakt, wat wel een paar keer per jaar gebeurt, dat je er dan in moet. En dan denk ik aan hoe koud het water is, en in hoeverre je dat dan in de gaten hebt. En twijfel je in zo’n geval? Een paar jaar geleden raakte hier een auto op het ijs, en de jonge bestuurster zat bewusteloos achter het stuur. Na een poosje zakte de auto erdoor en dreigde te zinken. Een agent stond verstijfd van de kou tot zijn middel in het water en riep dat hij niet verder kon. Maar toen de vrouw dreigde te verdrinken zette hij toch door en sleurde haar door de achterruit aan haar haren de auto uit.

Het was een heldendaad en, naar ik denk, niet zo vanzelfsprekend als het misschien zou moeten zijn. Ik mag hopen dat ik het zelf ook zou kunnen mocht het -God verhoedde- gebeuren. Want dan is het zo’n moment waarop het er eens een keer echt op aankomt. Waarop het leven even niet een verzameling sterke verhalen is. Of een facebookpagina vol foto’s van je stoere zelf op een feestje. Nee, dan raak je weer even de essentie van wat al heel lang weg lijkt geraakt door het feestgedruis. Van het zich opofferen voor een ander, waardoor mensen, mensen genoemd worden.

En daarom viel deze foto me op. Een man die op een koude januaridag in het water springt om een kat te redden. En daarmee niet alleen de kat heeft gered, maar misschien ook heeft voorkomen dat het kind bij wie de kat woonde, ontroostbaar zou zijn. Ja, het kan niet anders of dit is een goede man. Als iemand niet goed is voor een dier, hoef je er als mens niks van te verwachten, zei mijn opa ooit.

Op de fiets

Zoals algemeen en wereldwijd bekend, fiets ik nu regelmatig naar mijn werk. Want geen mooier vermaak dan leedvermaak. Ik scheen vroeger een auto te hebben, een kanon met een 6 cilindermotor, razendsnel en tranentrekkend mooi. Ik kan me het niet meer zo goed herinneren. Het was een Alfa Romeo, een rijdersauto, pure lust op wielen. Maar bij lange na genoot ik niet zo van ritten in die auto als dat ik nu twee keer per week doe met een Nissan Almera Tino. Want wat een comfort! Wat een winddichte bestuurdersplek! Wat een mooie ruitenwissers! Verwarming! Een radio! Een dak, een stoel, en gaspedaal. Duizelingwekkende snelheden van wel 70 km/u! Wow!

Nee fietsen is niet alles. Zeker niet voor mannen van middelbare leeftijd. Want nu hoef ik ‘maar’ 7,5 km terwijl ik vroeger dagelijks bijna 15 km moest. Toen wist ik niet beter en was het ook geen probleem. Soms had je een ijskoud voorhoofd als de hagelstenen je geselden, maar het deerde praktisch niet omdat je niet beter wist. Nu wel, en lijken die 30 minuten wel een half uur.

http://www.youtube.com/watch?v=d1bYRaihts0

Apple

Nu zag ik daarnet op het journaal dat de opvolger van Steve Jobs, die ik al niet kende, laat staan zijn opvolger, een bonus heeft gekregen van 300 miljoen dollar. 300 miljoen! Daar moet Michael Schumacher potverdorie meer dan 10 jaar voor racen! Maar, werd erbij verteld, er zat ook een vergoeding in voor de tijd dat hij was ingevallen voor Steve. Ah, gelukkig maar, ik vond het al zo dik overbetaald.

Ik beweer al langer dat niemand een salaris van 1 miljoen per jaar waard kan zijn. Het bestaat niet dat je 30 keer zoveel presteert als Jan Modaal. Maar 300 miljoen, dat gaat toch helemaal nergens meer over. Want komop, wat heeft Apple nu helemaal uitgevonden? Dingen die al bestonden hebben ze aan elkaar gelast, dat is alles. Elektronisch srabble spelen, dat is wat Apple de wereld gebracht heeft. En iedereen scrabbelt ook ineens digitaal, dat is het rare. Maar goed, na dit nieuws neem ik aan dat iedereen zijn i-ding voortaan laat wat het is. Want hier wil een zinnig mens toch niet mee geassoccieerd worden?

Kennelijk leef ik onder een steen. Maar ik kan niet begrijpen, gewoon niet, dat iemand 300 miljoen durft aan te nemen. Ik bedoel, het zou ook voor acht ton kunnen. Lijkt me een prima salaris voor een topman. Want met het talent voor topman word je ook maar geboren, daar is weinig prestatie aan. Maar wat ik echt jammer vind is dat zoiets abnormaals tegenwoordig normaal gevonden wordt. Oké, nu komt het nog even op het journaal, maar ik hoor het sommige mensen al zeggen: tja, als je het waard bent voor je bedrijf… Ten eerste is dat niet te meten en ten tweede gaat het daar helemaal niet om. Je bent godverdorie niet op deze wereld om te graaien! Je hebt het talent om topman te zijn van een bedrijf met duizenden medewerkers, dus dat is je zorg. Dat die mensen een inkomen hebben uit jouw bedrijf. En als je dat een jaartje of tien waarborgt, nou, dan mag je van mij acht ton verdienen hoor. Dat heb je dan wel verdiend. Het is een kwestie van de juiste proporties kunnen zien. Topmannen kunnen dat over het algemeen niet, vandaar dat ze meestal een verlengde Duitser rijden. Ook totaal uit verhouding. Wanneer gaat iemand hen vertellen dat ze gewoon vervangbaar zijn?

Tammar en Opa Snor

Kinderen hebben tegenwoordig geen Opa de Jong of Oma de Vries meer. Dat is afgeschaft. De mijne hebben een Oma Klok, een Opa Snor en een Opa en Oma Woefwoef. En ook nog een Oma Roelie en een Opa Harrie. De vrouw van Opa Snor noemen ze helaas geen Oma Snor. Dat zou pas leuk geweest zijn. Een Opa Klok ontbreekt. Die noemen ze dan weer Opa Hans. Maar die is dood. Maar ze vinden hem wel lief, ondanks zijn doodheid. En ik weet wel zeker dat Opa Hans zijn kleinkinderen geweldig zou hebben gevonden. Alhoewel ik me er weer geen voorstelling bij kan maken dat hij ze ergens mee naar toe zou nemen. Niet de Efteling, niet een museum, hooguit naar een vliegshow. Of mee op vakantie, dat had ook nog gekund. Maar in 27 jaar kan hij best van karakter veranderd zijn. Dat doet eigenlijk iedereen, daar hoef je niet per se levend voor te zijn.