Vorige maand deed ik examen Loonbelasting en ik was als eerste klaar. De surveillant zei dat je de beschikbare tijd hard nodig had, maar ik was een half uur te snel. Nu kan dat erop duiden dat je het of heel goed hebt begrepen, of dat je antwoorden te kort zijn. Natuurlijk hoopte ik op een uitschieter in de vorm van een negen. Maar het werd een zes. Die had ik ook nog niet. Ik ben nu voor vier vakken geslaagd van de zeven. Het is zwaar, maar als het goed is doe ik in juni mijn laatste vak. Als ik er nog drie zessen bij haal, is het goed. Maar helemaal lekker zit het me niet, die zes. Ik was niet voor niks zo snel klaar. Ik heb de uitwerkingen er nog eens bijgepakt om te zien waar het nu fout ging. Ik noemde niet overal de termen op waarvoor je punten kon krijgen. Ik ging te snel naar het juiste antwoord. Dus mensen, als u ooit nog eens examen doet, haastige spoed is zelden goed, maar wel voldoende. En het scheelt drie euro in de parkeerkosten.
Op bezoek bij oma-oma
Tammar met haar overgrootmoeder. Meer dan 90 jaar verschil in leeftijd. De één staat aan het begin, de ander aan het eind. Dit was pas de tweede keer dat ze elkaar zagen, maar Tammar behandelde mijn vader’s moeder net als dat ze mij, mama of sinterklaas behandelt, alsof ze elke dag over de vloer komt. Kleine kinderen en oude mensen, die liggen elkaar goed. Oma’s korte termijn geheugen laat het wat afweten, dus stelt ze een keer of vier dezelfde vraag, maar hoe Utrecht er 80 jaar geleden uitzag, daar hoef je haar niet aan te herinneren. Zij is de jongste uit een groot gezin, en tevens degene die het oudst geworden is. Het lijkt mij vreemd, om de enige nog overgeblevene van al je broers en zussen te zijn. Dan ben je onherroepelijk de volgende. Maar ach, op een gegeven moment zul je ook wel klaar zijn met het leven. In september 1917 begon zij ermee. Ik ben haar oudste kleinkind. Ze kent mij al 42 jaar.
Films die ik gezien moet hebben.
We keken een film, Wanted, waardeloze film voor de kritische filmliefhebber, maar voor de zaterdagavond wel grappig. Mensen die kunnen schieten terwijl ze van een flat af springen, mensen die om de hoek kunnen schieten, mensen die in een bad gaan waardoor binnen een dag al hun verwondingen en breuken zijn genezen, kortom, vuil.
Waar valt Linda over? Over het feit dat een bus een Corvette bijhoudt in de stad. Dat kan toch helemaal niet! Nee, dat klopt, dat kan niet.
Valt het u trouwens wel eens op dat als je het met een liefhebber over films hebt dat dan altijd hetzelfde rijtje opgedreund wordt? Pulp fiction, the Green Mile, Shawshank Redemption, Godfather, Heat, Saving Private Ryan, Meet Joe Black, et cetera.
Kunt u zich nu een film voor de geest halen die niet in dit rijtje past, maar die u persoonlijk ongelofelijk goed vond -schaamt u zich niet- en waarvan u denkt: die moet Mack zien? Dan geef ik u Phenomenon met John Travolta en Falling in love met Merryl Streep en Robert de Niro.
Gelijk
Ik ben daarnet ernstig aan het denken gezet door mijn vrouw. Zij vindt dat ik niet altijd mijn gelijk moet halen. En ja, dat is heel grootmoedig als je dat kunt. Ik kan dat absoluut niet, als ik gelijk heb, dan hou ik dat net zolang vol tot iemand mij met betere argumenten overtuigt en mijn argumenten ontkracht. Maar dat kan niet, want dan zou ik immers geen gelijk hebben. Maar ik ben niet te beroerd om mijn ongelijk toe te geven, want ik leer graag. Desondanks kon ze het zich voorstellen dat anderen mij arrogant vinden als ik mijn gelijk haal.
Nu bestaat het beroemde verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen. Gelijk krijgen is belangrijker dan gelijk hebben. Dus als je ongelijk hebt, maar je krijgt gelijk, dan heb je daar meer aan. Als je gelijk hebt, maar je krijgt het niet, dan heb je daar niks aan. Ik weet niet of ik zo verder kan leven in deze schijnwereld. Degene die het hardste schreeuwt krijgt gelijk. En mij wordt aangeraden om diegene gewoon te laten kletsen. Het is de wereld op zijn kop. Maar goed, het spel moet eenmaal meegespeeld worden, het is niet anders. Ik stop maar met kennis vergaren want ja, wat heeft dat nog voor nut?
Breach
Naar aanleiding van een film die wij keken, zat ik eens te zoeken op internet naar het waarheidsgehalte van de betreffende film. Het ging over een FBI-agent die verdacht werd van spionnage voor de Russen. En ja, hoor, ik vond het hele verhaal terug op Wikipedia-engels. Robbert Hanssen, zo heette de spion, zit een levenslange gevangenisstraf zonder kans op vrijlating uit, waarbij hij 23 uur per dag in de isoleercel zit. Door medewerking te verlenen aan het onderzoek tegen hem heeft hij de doodstraf kunnen ontlopen. Gelukkig is hij al bijna 70, dus hoeft hij niet meer zo lang. Maar je vraagt je toch af of dit een goede onderhandeling was.
Wat ik jammer vond was dat de spion het uitsluitend voor geld deed. Dat maakt het verhaal toch weer een tikkeltje minder romantisch. Er zijn ook weinig mensen meer die zich geroepen voelen tot een ambt. Zelfs de agent die hem ontmaskerde werd daarna advocaat. Zogenaamd omdat hij zijn vrouw niet het leven wilde geven van vrouw van een FBI-agent. Dus werd hij advocaat.
Mijn gedachten dwaalden af naar mijn dode en reeds lang overleden buurman, die piloot was. Hij vloog eerst F-16’s en later Boeings, maar dat vond hij weinig anders dan de bus besturen. Hij was arbeidsongeschikt geworden, verslaafd geraakt aan de jenever en leefde compleet langs zijn gezin door zich vaak op een kamer op te sluiten om urenlang de BBC op de radio te horen. De man wist verschrikkelijk veel, en als hij niet teveel op had, zei hij vaak aansprekende dingen.
Ik zat indertijd op het MEAO, dat natuurlijk best iets voorstelde als je alles snapte, maar als je zoals ik, ging voor de voldoende, dan stelde het weinig voor. Maar hij zag het als een uitgelezen mogelijkheid om accountant te worden. Om me vervolgens vast te bijten in de mafia. Mijn bezwaar dat dat levensgevaarlijk was, vond hij niet zwaarwegend. Wat dan nog als je geliquideerd wordt? Dan heb je in elk geval bijgedragen aan de bestrijding van het onrecht.
Ik las daarna wel eens verhalen over in olievaten ingemetselde mensen, maar mij leek het leven op de zeebodem weinig aantrekkelijk. Anders was ik zeker bij de Fiod gegaan.
Spelling
Misschien heefd u het wel gelezen, van die hoogleraar die vont dat het correct gebruiken van de d en de t onzin is. Hij zei dat het een speeltje voor de elite was, dat zij slechts gebruiken om neer te kunnen kijken op degenen die die vaardigheid niet beheersen. En dat de spellingsregels dus aangepasd moeten worden. Ik ben dat volkomen met hem eens. Als het niet kan zoals het moed, dan moed het maar zoals het kan. Aanpassen dus die spellingsregels die door de elite verzonnen zijn. Je losd er gelijk een groot probleem mee op. Want het aanleren van de correcte spellingsregels kosd veel tijd, die veel beter benud hat kunnen worden. Het diend ook geen enkel doel, want iedereen begrijpd toch wel wat er staad.
Dus, beste elite, vrees met grote vreze want uw bestaansrecht is niet langer gerechtvaardigt. Denk maar niet dat u uzelf nog langer onderscheit met uw zogenaamde dure taalgebruik. En denk ook maar niet dat het bij de d en de t blijfd. Alles wat moeilijk is gaan we veranderen. Het nationaal dictee, ha, het mochd wat! Binnenkort schaffen we ook de beleefdheidsvorm u af. Iedereen is jij, net als in Amerika. Daarna is hun en zij aan de beurt. Vervolgens als en dan. Hooftletters ook zulke onzin! Leestekens, weg ermee! Nee, ik zal u vast voorbereiden op hoe de taal er straks uitzied beste elite! We maken het makkelijk voor iedereen, want iedereen is gelijk.
belastingdiensd apeldoorn
hee inspekteur. ik moed veels te veel belasting betalen. dat moet onmiddelleik minder. je mag het overmaken op me rekening. dan jij het er niet mee eens bend, kom ik wel ff na je toe, om het uit te leggen.
de gatjeuk
mack
Vaderhart
Tammar zit in de eindfase van haar klasje op het kinderdagverblijf. Over een poosje zullen haar vriendjes en vriendinnetjes naar de basisschool gaan en moet ze nog een paar maanden als klasseoudste opereren. Een van haar vriendjes heet Sep. Ze heeft het altijd over Sep en Sep en Tammar waren twee handen op één buik. Tammar neemt altijd twee lapjes mee en vanochtend zei ze al tegen mij dat ze er één aan Sep zou geven. Op school aangekomen was Sep er nog niet, maar gelukkig kwam hij er net aan. Tammar en Sedi (een vriendinnetje dat ook gek is op Sep) renden al de hal in en riepen: “Seeeppp!!” En Sep riep met een blij gezicht terug: “Seediiieee!”
Toen Sep zijn jas uithad en naar de klas gebracht werd, bood Tammar hem haar lapje aan, maar hij wees het af, Tammar teleurgesteld achterlatend. Kinderen zijn keihard naar elkaar. Ik had Tammar al gedag gezegd, maar ze kwam nog even een knuffel halen bij mij. Ik weigerde die haar niet, want leren omgaan met teleurstellingen hoeft niet overdreven te worden. Mijn vaderhart liep slechts een klein scheurtje op, want ik weet dat het over een jaar of tien omgekeerd zal zijn. Dan kan Sep smeken om lapjes, hij krijgt ze van haar niet meer. Dan is de macht aan de meisjes.
Goodbye my friend
Een jaar of zes geleden nam ik op dramatische wijze afscheid van een auto, mijn geliefde Fiat Punto GT. Het was wat over the top, maar er zat een kern van waarheid in. Vandaag moest ik de auto die mij het langst en het trouwst gediend heeft, vaarwel zeggen. Helemaal uit Zoetermeer kwam de koper. Hij kwam met zijn zoon, die de nieuwe berijder zou worden. Vader had een echt Alfahoofd en was ook in het bezit van meerdere Alfa’s. U denkt misschien dat ik een grapje maak over een Alfahoofd, maar dat is niet zo. Ik kan het slecht uitleggen, maar Alfarijders hebben specifieke gelaatstrekken die ik niet heb. Vaak hebben ze iets langer golvend haar, een beetje onverzorgd en dragen ze een stoppelbaardje. Een sigaret staat ze goed. Deze maakte het plaatje kompleet door een spijkerbroek met nette schoenen te dragen en daarbij een lange jas. Prima.
Wiebe, want zo heette hij, kocht hem zonder een proefrit te maken. Hij luisterde naar de motor, voelde met zijn vingers aan de olie, keek in de vulopening en beoordeelde het als oke. Hij maakte ter plaatse het geld over en samen reden we naar het postkantoor. Daar werd de overschrijving geregeld en ik mocht nog één keer terugrijden. Ik trapte het gas nog éénmaal diep in en voelde zijn kracht. Na een kopje koffie liep ik nog met ze mee om de laatste groet te brengen. De zoon maakte een telefoontje naar de verzekering, maar kreeg de auto niet verzekerd. Het vermogen was te hoog voor zijn jeugdige leeftijd. Ik sprak met ze af dat ik de auto dit weekend nog verzekerd zou houden zodat hij naar huis kon rijden en daar een andere verzekeringsmaatschappij kon zoeken. Ik gaf ze een hand, wenste ze veel rijplezier en daar reden ze weg. Mijn Alfa voorop, en hun meegebrachte Alfa er achteraan. Ik keek ze na tot ze uit het zicht waren en liep met een vreemd gevoel terug.
’s Avonds stond ik buiten met mijn schoonzus en weer zag ik wat ik een paar jaar geleden ook zag. Ufo’s boven Duiven. Het leken vogels, maar ze gaven licht. Het waren vijftien tot twintig lichtjes die in horizontale richting laag over de daken vlogen. De lampjes gingen aan en uit. Mijn schoonzus vroeg aan mij wat het waren, en ik antwoordde: ufo’s. Ze geloofde me niet, maar het was de waarheid. Ze stond er boven op, zag het met eigen ogen maar weigerde te geloven. Het was een eerbetoon van buitenaardsen aan mij en mijn Alfa. Dat moest wel.
Daarnet kwam er een mailtje van Wiebe dat de Alfa prima reed. Hij is in goede handen.
Guy vs Ben
Het is één van de mooiste liedjes die er zijn, als je het mij vraagt, en twee geweldenaren mochten tegen elkaar “battelen”. Guy, zwaar favoriet en Ben, ook briljant. Ben maakt één klein missertje, en Guy maakt er twee, maar wat een geweld. Tweestemmig zo mooi dat Nick en Simon moeten vrezen. Ondanks dat Guy de missertjes maakte, wint Guy en valt Ben af. Jammer, maar we hadden al een Ben.
Toch ben ik het er niet mee eens, al is Guy ook bij mij licht favoriet. Want ondanks dat Guy won moest hij daarna in de sing-off (herkansing) om zich te herstellen. Het commentaar van coach Van Velzen luidde dat hij in de sing-off moest omdat hij die foutjes maakte. Had dan Ben door laten gaan! Het stond voor mij al vast dat de andere twee kandidaten kansloos zouden zijn. En voor Roel van Velzen ook. Guy, met zijn mooie gelaatsuitdrukking en zijn al even mooie stem, we zien hem weer terug.
Het beeld loopt bij mij niet synchroon en er zit een vervelende reclame voor, maar bekijk de beste battle tot nu toe.
http://www.thevoiceofholland.com/video/guy-vs-ben/
Ontoerekeningsvatbaar
Ik begin wat moeite te krijgen met het boek van professor Swaab dat ik aan het lezen ben over de werking van de hersenen. Allereerst wilde Swaab een hardnekkig misverstand uit de wereld helpen en dat is dat er vaak gezegd wordt dat we maar 10% van onze hersenen zouden gebruiken. Het grapje wat hierop moet volgen maakte hij zelf al in zijn boek. Maar het is dus een fabeltje van die 10%. Net als dat er elke dag miljoenen hersencellen zouden afsterven, ook nergens op gebaseerd. Dit wilde ik even meegeven, want misschien vertelt u dit ook altijd op feestjes en heeft u er een hekel aan dingen te vertellen die niet waar zijn. In dat geval, alstublieft.
Maar waar ik moeite mee heb, maar ik heb het boek nog niet uit, is dat de vrije wil langzaam verdwijnt. In de baarmoeder worden de hersenen gevormd. Dat luistert enorm nauw, en je hebt altijd foetussen die niet willen luisteren. En soms gaat er dan wel eens iets fout in meer of mindere mate. In één op de 20 (?) gevallen wordt er een verkeerd onderdeel geïnstalleerd en wordt er een homoseksueel geboren. Dat zit niet in de genen want dat kan niet. Want het gen zou allang uitgeschakeld zijn; het kan zich immers niet voortplanten. Dus draagt homoseksualiteit waarschijnlijk bij aan het behoud van de mensheid.
Soms gaat het serieuzer fout en komt er een transseksueel ter wereld. Heel vervelend, maar degenen die zich laten ombouwen schijnen er zelden spijt van te hebben. Maar ook in de hersenen van transseksuelen zijn weer onderdelen gevonden die eigenlijk bij iemand van het andere geslacht horen.
Ga zo maar door. Alle psychiatrische stoornissen, van depressie tot het willen amputeren van gezonde lichaamsdelen, het zit allemaal in de hersenen. Zelfs pedofilie is terug te vinden in de hersenen. Over misdadigers heb ik hem nog niet gehoord, maar ik ben er van overtuigd dat die verderop in het boek ook nog aan bod komen en dus in feite ook geheel ontoerekeningsvatbaar zijn.
Als we echt alles zouden weten van de hersenen zou het waarschijnlijk mogelijk zijn om webloggers en hun vreemde gedachtegangen te kunnen volgen. De vrije wil, en dus het goed en kwaad worden door de hersenen buitenspel gezet. Als ik de professor goed begrijp zitten we opgescheept met een wereld vol ontoerekeningsvatbaren.
Mack 