Op 53° 13′ N, 4° 11′ W ligt het mooie plaatsje Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. Spreek uit als http://www.youtube.com/watch?v=JNN3Cpnur1k. Wales, we zijn er een keer doorgeen gereden om de boot naar Ierland te halen. Er zijn meer prachtige plaatsen in Wales zoals gtwgyhgjj en jksuyfgtewll, ook niet te versmaden. De inwoners van Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch, de zogenaamde Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogochers zijn maar wat trots op het feit dat ze wonen in de langste plaatsnaam van Europa. Maar erg praktisch is het natuurlijk niet. Zo hebben ze in Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch speciale maten enveloppen om de afzender kwijt te kunnen. En ook de ansichtkaarten met groeten uit Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch vallen op door hun lengte. Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogochers krijgen voor kleine vergrijpen nooit een bekeuring. Er is namelijk geen agent die de naam kan schrijven. Laat staan dat hij er tijd voor heeft. Humor hebben ze ook wel in Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch. Hun zustergemeente is namelijk het plaatsje Y in Frankrijk. De Ypsiloniens (inwoners van Y) krijgen trouwens voor elke scheet een bekeuring. De Ypsiloniens werken nu ook aan een wetsvoorstel dat het verplicht maakt om op het proces-verbaal, ook de naam van de zustergemeente te vermelden. Het voltallige politiekorps van Y, bestaande uit een deeltijd commissaris en een deeltijd agent is op Weelse les gestuurd. Hij komt nu tot LLanfairpwllg. De wethouder van Y verwacht niet dat de wet er deze gemeenteraadsperiode nog door komt.
Het rijtje der onverstoorbaren.
Rutger Castricum, ik mag hem niet, dat zie ik aan zijn kop. Hele volksstammen vinden hem geweldig en kijken naar Powned. Vanavond zat hij bij DWDD, waarschijnlijk uitgenodigd omdat hij Cohen had weggepest. Nou ja, hij had het Cohen in elk geval niet makkelijker gemaakt door hem steevast neer te zetten als iemand die niet met Castricum om kon gaan. Waarop Felix Rottenberg -ook in de zaal- zich ermee bemoeide door te zeggen dat het Cohen’s taak ook niet was om met Castricum om te gaan. Wat Castricum deed was cabaret en had niks met het journalistiek te maken. De persoon naast Castricum bemoeide zich er ook mee, en Castricum ging in de aanval. Maar hij was niet in zijn element want hij hield de microfoon niet vast en hij overviel de geïnterviewde niet.
Maakte hij ook nog de fout om Matthijs en Jan Mulder te willen inpakken, en dat was dom. Als je heden ten dage het gevecht aangaat, is het de bedoeling zelf zo cool mogelijk te blijven en de scherpe woorden van de tegenstander lachend van je af te laten glijden. Zo is het helaas. Maar Matthijs en Jan waren niet onder de indruk en straalden dat ook uit zonder hem werkelijk onderuit te halen. Castricum had het moeilijk, dat zag je aan zijn ietwat angstige blik. Want politici zijn misschien prooidieren en vrezen zijn camera, maar dat gold niet voor Matthijs en Jan. Waarmee Rutger voor mij toch geen plaats kan nemen in het rijtje der onverstoorbaren, zoals daar zijn: Maarten van Rossum, Jort Kelder, Johan Derksen en Hugo Borst. Dat kunnen ook etters zijn, maar wel etters met karakter.
The land of the free and the home of the brave
Mij kwam daarnet een boodschap onder ogen. Het was een positieve boodschap. Een veel te positieve boodschap, zo een die u misschien wel kent. Een boodschap die nergens op slaat, maar die de teneergeslagen medemens innerlijke kracht moet geven. Het kwam erop neer dat je alleen nog dingen moest doen waar je zin in had, en dat soort Amerikaans gezever. Je zou, als je in zo’n boodschap gelooft, alleen nog maar maar verder in de put raken omdat jij er als enige niet in geslaagd lijkt je doelen verwezenlijkt te hebben. Ik dacht er over na. Niet inhoudelijk over de boodschap, maar over wat zo’n boodschap met een mens kan doen. Ineens begreep ik waarom Amerika de enig overgebleven grootmacht is. Ze noemen zichzelf het land van de onbegrensde mogelijkheden, omdat je daar kunt bereiken wat je wilt. Als je maar wilt.
Het is een haast religieuze boodschap. Ook in religie worden veel beloftes gedaan, maar als je ze niet krijgt, is het je eigen schuld. Amerika steunt op dit gegeven. Amerika is het hogere doel en de mensen worden zoet gehouden met een boodschap. Je kunt immers alles bereiken in Amerika, als je hard genoeg werkt. En als je het niet bereikt, heb je niet hard genoeg gewerkt. De Amerikaanse overheid helpt regelmatig een armoedzaaier aan rijkdom, om het volk het voorbeeld te geven waar het om vraagt. Want in Amerika meet men succes af aan geld.
Misschien ben ik wat negatief, maar ik heb een hekel aan dit soort boodschappen. Als een mens in de put zit en steun nodig heeft, moet hij dit krijgen van mensen die hem kennen. Af- en aangepast naar zijn situatie. Zodat hij de lat niet te hoog gaat leggen. Je kunt nu eenmaal niet alles bereiken wat je wilt. Er kan er bijvoorbeeld maar één tegelijk president worden. En dan nog alleen die ene uit het selecte groepje dat geschikt is om president te worden.
Heupen
De dames van de kapperszaak hadden het vandaag op hun heupen. Of het het naderend carnaval was, of gewoon de tijd van het jaar, ik weet het niet. Feit was wel dat er allerlei wilde fantasieën de kop op staken. Iets met knippen met een happy end. Had iets met de crisis te maken zeiden ze, maar ik begreep wel wat ze bedoelden. Giechel, giechel. Ik werd in het gesprek betrokken. De eigenares, die mij nooit knipt, bleek ook ineens mijn voornaam te kennen. Ze had nog een gigolo nodig en of ik nog een baantje zocht.
Ik wist me echter geen raad met de situatie. Normaal ben ik ad rem, maar nu zat ik het aan te horen en wist niet hoe te reageren. Een beetje schaapachtig lachen, verder kwam ik niet. Stille wateren hebben diepe gronden, vond de kapster die mij knipte. (Vergeleken bij kapsters ben ik stil als water) Gelukkig zat er een man naast me die beter met de situatie overweg kon.
Ja, daar zit je dan ineens hulpeloos in de stoel van de kapper. Je kunt niet weg voordat ze klaar zijn. Want zolang je geknipt wordt, moet je stilzitten.
SAZU
Dit is het oude academisch ziekenhuis van Utrecht, aan de Catharijnesingel 101. Ik ben er vroeger een aantal keren geweest omdat mijn vader er een week of zes heeft gelegen i.v.m. een risicovolle rugoperatie. Het rook er ouderwets naar ether, zodat je wist dat je in goede handen was. Ik zat in die tijd ingekwartierd bij kennissen in Drunen, en zag de overige gezinsleden gedurende die zes weken alleen in het weekend, want zij verbleven in Utrecht, waar mijn vader lag. Ik herinner me er niet meer zoveel van, behalve dan toen hij net geopereerd was en stil moest liggen. Ik liep naar hem toe en hij stak zijn hand uit met een van pijn vertrokken gezicht. Hij hield mijn hand lang vast. Achteraf denk ik dat het de eerste keer was dat ik hem zag huilen. Het was zijn tweede rugoperatie en de kans was aanwezig dat hij verlamd zou raken. De uiteindelijke schade was slechts een zwakke enkel. De artsen waren zelfs in de jaren zeventig al knap. Ik herinner me het gebouw als mooi, zoals de hele stad Utrecht mooi was. Utrecht was een belangrijke stad, want wij kwamen er vandaan.
De tweede keer dat ik hem zag huilen was toen we verhuisden van Drunen naar Vaassen. Ik zat bij hem in de auto, mijn moeder, broertje en zusje reden achter ons. Ik zag de traan toen we de straat uit reden en de buren ons uitzwaaiden. En waarom eigenlijk? Om twee jaar te gaan werken in een ander deel van het land en om daarna dood te gaan.
De derde en laatste keer dat ik het gezien heb, was hem net door de huisarts verteld dat hij kanker had. 39 was hij toen pas. Ik zag hem omarmd met mijn moeder op bed zitten. Zij wisten toen al wat kanker betekende, ik nog niet. Nee, huilen deed hij niet zoveel, mijn vader. Ik heb het drie keer gezien in 15 jaar. Ik weet zeker dat het meer geweest is. Het gebouw van het Sazu is nu grotendeels afgebroken. Het statige hoofdgebouw is echter verbouwd tot appartementencomplex. De bewoners hebben geen idee. Hun onwetendheid is ook wel weer mooi.
Marco di Basta
Marco van Basten, die tart met alle media- en communicatiewetten. Heeft u zijn persconferentie gezien? Als een ongeïnteresseerde zoutzak draaide hij een riedeltje af. Heerenveen. Een mooie club die omhoog kijkt. Marco van Basten. Komop zeg! Hij hoort bij AC Milan! Wat een contrast ook met toen hij bij Milan ging voetballen en ter persconferentie verscheen. Bellissimo, zei hij met een glunderend gezicht tegen de Italianen. Hij had het woordje speciaal voor hen ingestudeerd. En hij was meer dan welkom. De rest van het verhaal kent u.
Maar, Marco di Basta laat zich niet meer de mediawetten voorschrijven. Hij laat duidelijk zien dat hij het niet zo op heeft met het gedoe rond de presentaties. En misschien is het wel zo dat Heerenveen voor hem slechts een mogelijkheid is en geen kans. Dat hij baalde van het niks doen en blij is dat hij aan het werk kan. En dat het hem geen snars uitmaakt of het Heerenveen of Roda was. Want zo is dat. Marco doet lekker een stapje terug om te kunnen doen wat hij het liefste doet, excelleren. Heerenveen is zo slim geweest hem te contracteren. De spelers zullen de eerst volgende wedstrijd al een tandje bijzetten en aan Marco willen laten zien dat ze nu al dingen van hem hebben opgestoken. Heerenveen wordt de te kloppen ploeg. Marco krijgt zijn jongensachtige glunder weer terug. Maar alleen als hij ook schik heeft, niet omdat het op dat moment moet. Ik hou van zijn echtheid.
Nog liever had ik gezien dat Marco tegen de pers had gezegd hoe het werkelijk zit. “Heerenveen, ik weet het maar er waren geen betere aanbiedingen. Maar nu ik getekend heb ga ik er ook voor. Verder nog vragen?” En dan kampioen worden. En laten zien dat de wedstrijden op het veld worden gewonnen en niet bij de persconferentie.
De Draak.
Ik viel er gisteren half in, maar aan de tafel bij DWDD hing een wat grimmige sfeer. Het had te maken met Don Leo Blokhuis die kennelijk gezegd hat wat hij vond. Hij noemde Witney Houston verantwoordelijk voor de grootste draak uit de popgeschiedenis, “I will always love you.” En natuurlijk, je weet dan dat je mensen tegen het zere been schopt, maar moet je dan je mening maar voor je houden? Moeilijk. Altijd je dwarse mening ventileren is ook niet handig, tenzij je initialen J.C. zijn. Misschien had hij het moeten laten bij dat het niet zijn favoriete nummer was. Dat zou Cruijff gedaan hebben, tenzij het voetbal betrof.
Aan de andere kant, Leo Blokhuis lichtte de draak wel toe. Hij hoorde perfectie zonder emotie. Linda en ik gaven hem een luid applaus. De versie van Dolly Parton is veel mooier. High five, we waren het eens. Gebeurt ook niet dagelijks, in de familie.
Natuurlijk, je kunt doorschieten in de emotie en de perfectie laten voor wat het is, maar wordt dan schrijver of dichter. Neem ook geen genoegen met de gulden middenweg maar neem de perfectie én de emotie. Tja, dan kom je al gauw bij Elvis uit. Maar goed, het is wel beter consessies te doen aan de perfectie, dan aan de emotie, als het muziek betreft. Wat dat betreft vind ik wel dat Leo gelijk heeft. Ik bedoel, ik zie liever een goede film op een slechte tv, dan andersom.
De samenlevingsbijdrage
Beste Jan-Kees,
Niet geheel conform de normale gang van zaken, richt ik me even rechtstreeks tot jou en sla ik die pief die je aan het hoofd van de belastingdienst hebt gesteld even over. Want met hem gaan we de oorlog niet winnen, dat begrijp je zelf ook wel.
Ik weet hoe jij je altijd hebt ingezet om achterstallige belastingen te innen, vooral van vermogende mensen die hun overtollige middelen tijdelijk op de Paaseilanden hadden gestald, omdat ze het erg moeilijk hadden met de nieuwe regels en door de bomen het bos niet meer zagen.
Vanochtend, tijdens het dichtknopen van mijn overhemd, dacht ik eens na over wat die mensen beweegt om hun vermogens te verzwijgen. Hierbij zag ik het gezicht voor me van de plaatselijke fietsenmaker, die mij laatst een tweedehands rijwiel verkocht zonder een factuur uit te schrijven. Ik wist gelijk hoe laat het was, ik geef je straks zijn BSN-nummer door, en dacht: hij snapt het niet.
Dat is gewoon wat er aan schort, Jan-Kees. Ze snappen het niet. Ze denken, belasting, bah, vies, gemeen, laag, duister. Dat is hun associatie. Daar ligt het aan, Jan-Kees, de verkeerde associatie. En toen had ik het ineens. We gaan het woord belasting schrappen uit de boeken. We maken er samenlevingsbijdrage van. Tjakaa! Kijk, samenlevingsbijdrage, dan denken de mensen: Oh! Goed. Rechtvaardig! Bijdragen aan een betere wereld, opkomen voor de zwakkeren, aanpakken van de maatschappelijke problemen. Voel je het verschil, Jan-Kees? Die eerste emotie is anders! De vermogende medemens zal zich voortaan bezwaard voelen zijn samenlevingsbijdrage achter te houden ter verrijking van zichzelf. Hij zal ineens begrijpen dat als hij zijn bijdrage niet betaalt, dat dan degenen met de lagere inkomens opdraaien voor zijn wangedrag. Hij zal voortaan huilend opbiechten dat hij een slecht mens is geweest, maar dat hij zijn leven gaat beteren. Zo simpel Jan-Kees. Er verandert in feite niets, maar er gaat een nieuwe wereld open.
Ik bel je vanavond, dan hebben we het er nog even over.
Groeten,
Mack.
P.S. Het seminar van Emile Ratelband vorige week was erg interessant. Veel van opgestoken.
De geweldigheid van Mack.
http://www.youtube.com/watch?v=oBcToQJZH44&list=UUMuw1SaTpPOkUlHUj5viYJw&index=1&feature=plcp
Pogingen om mij op Twitter te krijgen. Omkooppogingen zijn het bijna. Volgens Linda is dit niet goed voor me en ga ik hiervan naast mijn schoenen lopen. Maar nee hoor. Niet speciaal hiervan. Het hoort een beetje bij mij, een poosje naast mijn schoenen lopen en vervolgens weer heel hard moeten nadenken over wat ik nu ook alweer gepresteerd heb in mijn leven. Anna Maria vindt het leuk als ik zenuwachtig ben, Polderzilver vindt mijn autokennis onweerstaanbaar, haast op dezelfde manier als Linda opgewonden in slaap valt als ik haar iets vertel over het heelal, en Marloes prijst mijn humor.
Vervolgens vertellen ze stuk voor stuk dat ze mijn weblog niet meer lezen. Waarschijnlijk in mijn eigen belang. Ik zou er anders maar teveel waarde aan hechten. Weblog is mijn verslaving, mensen. Ik ga niet trillen of kwijlen als ik het niet kan doen, maar ik vind de interactie van weblog leuker dan die van Facebook, hoewel ik daar misschien wel in mijn element ben met korte en droge opmerkingen, maar als het op gevoel aankomt, dan moet je toch echt hier zijn. Hier schrijven gaat zoveel verder dan Facebook of Twitter en het is slechts voorbehouden aan degenen die écht willen laten zien wie ze zijn, of althans, welk deel van hen geopenbaard mag worden.
Marloes noemde mij constant. Ze vergat daaraan toe te voegen: zoekend. Laatst hoorde ik mezelf nog denken dat het grootste leed betreffende mijn vader intussen wel was geleden, dit weekend ben ik nogal emotioneel. En dan speel ik geen emotoneel. Om het minste of geringste grijpt iets naar mijn strot, waardoor ik bijna een zonnebril zou moeten opzetten om cool te moeten blijven lijken schijnen dunken voorkomen. Linda was er een nachtje niet, en zie eens hoe eenzaam en hulpeloos je gelijk bent als man. Terwijl als ze er wel is, ik vaak zat denk: hee, shut eens even up, zeg! Maar nee, de emotie komt afgezien van het feit dat ik onder druk sta – ik hoop volgende maand meer te kunnen zeggen- ook wel voort uit het door iemand met m’n neus op de feiten gedrukt worden. Linda dus. Zonder haar ben ik het duidelijk niet. Dat brengt mij in de war. Ik ben afhankelijk. Iets wat je juist niet geacht wordt te zijn, in deze soms boze wereld. In werkelijkheid is de wereld niet zo boos, maar wordt ze slechts overbevolkt door angstige schapen, die het de vastberadene soms nog knap lastig kunnen maken.
Maar goed, weer een Twitteraanval afgeslagen. Nog een paar, en ik ben er ongevoelig voor.
Ons eerste restaurantbezoek
We zijn vanavond in het nieuwe wokrestaurant bij ons in de buurt geweest. En nu ga ik eens niet zitten afgeven op het wokrestaurant. Want het is een vreetschuur waarbij je twee uur de tijd krijgt om je geld eruit te halen. En aan het armoedige publiek kun je ook duidelijk zien dat je in een wokrestaurant bent. Dus ook aan ons, want wij zaten er. Ik heb mannen gezien met een berg eten op hun bord, niet meer normaal. Ik denk zelfs dat als Idi Amin erbij was geweest, dat zelfs die gezegd had of het misschien even wat minder kon. Ik vroeg me heel even af of er soms een hongerwinter voor de deur stond, toen ik het zag.
Maar ach, je moet er gewoon niet over zeiken. Het eten is prima, je kunt drinken pakken zoveel je als je wilt, en de kinderen hadden frietjes en frikandellen, waarvan er één onbedoeld in een heel diep gat verdween waar de borden in stonden, Linda weet er meer van, en de kinderen konden zich vermaken in een ballenbak en met computerspelletjes. En je bent voor 64 euro klaar met z’n vieren.
Langzaam ontstijgen we dat McDonalds-niveau hier.
