Waterdoop

Weinig dingen vind ik zo mooi als droog blijven terwijl het regent. Dat begon al in mijn vroegste jeugd; mijn opa had een afdak over zijn terras waardoor hij ’s zomers gewoon in de regen buiten bleef zitten. Dat gekletter boven je hoofd was geweldig. Een soortgelijk effect had ik hier van de zomer. Een zwembadje, een opblaasboot erin en toen het ging regenen een plastic afdekzeil over de boot zodat de kinderen droog zaten. Ik weet niet waardoor deze fascinatie veroorzaakt wordt, maar ik heb hem.

In de auto treedt het effect alleen op als het keihard regent. Zo hard dat de ruitenwissers op de snelste stand moeten, en dat je de radio niet meer hoort door het gekletter, dat is pas genieten. Maar goed, dat is een gevaren schip. Alhoewel de eerlijkheid mij gebiedt te zeggen dat Linda mij de auto meegeeft als ze hem niet per se nodig heeft. En ze heeft mij een gloednieuw regenpak cadeau gedaan. Een “ademend” regenpak dus ik mag wel zeggen dat ik luxe leef.

Dat regenpak wilde ik graag uittesten maar het regende steeds niet. En toen het van de week ’s ochtends hoosde moest ik met de auto! Het lijkt mij geweldig om in een stortbui droog te blijven op de fiets. Vanavond toen ik naar huis wilde, het was al aardedonker, bulderde de wind maar het regende niet. Of toch wel? Ik voelde één miezerig druppeltje op mijn gezicht. De Heer zij geloofd en geprezen, ik heb mij in mijn regenpak gehesen. Wat een trots. Had ik ook nog de wind mee. Ik ben maar een bofkont.

Held

Een “collega” (geen echte) neemt altijd de telefoon op met “lieverd”. Tenminste, als het zijn vrouw is. Ikzelf zeg altijd “hoi” als het Linda is, maar mijn collega’s wilden weten welke koosnaampjes ik gebruik. Ik kan daar kort over zijn, geen. Gewoon Linda. Linda wil mij nog wel eens iets noemen, afhankelijk van haar bui, maar als ze Mack zegt is er meestal iets aan de hand. Gelukkig noemt ze me nooit Mack.

De lieverdzegger is een metroman met een gladde schedel, en een vrij onzeker type dat zijn onzekerheid overschreeuwt. Dat moet hij natuurlijk geheel zelf weten, maar ik deel zijn verhalen altijd maar door twee. En soms wijs ik hem op een onvolkomenheid in zijn relaas, waar hij zich altijd weer uit weet te redden. Hij is ook duidelijk de man in huis. Zijn vrouw is de afhankelijke die allang niet meer in leven zou zijn zonder zijn wijze raad. Hij vertelde vandaag in de pauze -elke dag heeft hij wel iets- dat er tijdens de zwangerschap van zijn vrouw een wespennest in de tuin zat, en dat hij tegen zijn vrouw zei: alles goed en wel, maar jij gaat in de voorkamer slapen in jouw zwangere toestand. Hij redde haar en de ongeborene dus van een eventuele wespensteek. Zijn vrouw gehoorzaamt hem. Als ik het op die manier zou brengen zou Linda juist expres in de achterkamer gaan slapen. Met het raam open en fles ranja op haar nachtkastje.

U leest het waarschijnlijk wel tussen de regels door; ik ben jaloers. Ik wou dat ik mijn vrouw zo afgericht had dat ik dit soort epen over de lunchtafel kon blazen. Maar nee, dat is niet zo. Bij ons zijn we gelijkwaardig, zolang we tenminste geen meningsverschillen hebben.

Als de pauze voorbij is haalt een andere collega altijd koffie. Hij zegt dan: “ik zal ook even koffie voor die kale halen, want die zal wel een droge bek gekregen hebben van al die sterke verhalen.”

Inleven

Ik maakte een opgave over het ijzeren-voorraadstelsel. Dat heb ik ooit wel gehad, maar het was toen meer een bedrijfseconomische benadering voor de grootte van de voorraad. De betekenis was mij een raadsel. Als je het fiscaal benadert vallen er ineens dingen op zijn plaats. Maar even ging ik in mijn geheugen terug naar de Meao, naar het moment dat ik een opgave over dat stelsel maakte. En dat deed ik zo overtuigend dat ik nu voor elk getal het f-teken plaatste in plaats van het €-teken.

Mijn inlevingsvermogen is prima, maar ik kan herinneringen soms niet van de huidige werkelijkheid onderscheiden. Daar moet je enorm mee oppassen. Voor mij is het bijvoorbeeld gevaarlijk om terug te denken aan de tijd dat ik nog in mijn bed plaste, nu toch alweer 20 jaar terug. En wat kan er allemaal nog meer misgaan? Honderden dingen. Stel dat ik me achter het stuur inbeeld dat ik veilig achterin de auto zit terwijl mijn vader stuurt? Levensgevaarlijke situaties kunnen er ontstaan. Wat dat betreft is het wel handig dat ik momenteel geen auto meer heb. Nee, zo’n inlevingsvermogen is een gevaarlijk wapen dat alleen onder deskundige begeleiding gebruikt mag worden. Straks ga ik nog gebeurtenissen door elkaar halen, dan is helemaal het hek van de dam. When I snap my fingers…

Voldoende

Vorige maand deed ik examen Loonbelasting en ik was als eerste klaar. De surveillant zei dat je de beschikbare tijd hard nodig had, maar ik was een half uur te snel. Nu kan dat erop duiden dat je het of heel goed hebt begrepen, of dat je antwoorden te kort zijn. Natuurlijk hoopte ik op een uitschieter in de vorm van een negen. Maar het werd een zes. Die had ik ook nog niet. Ik ben nu voor vier vakken geslaagd van de zeven. Het is zwaar, maar als het goed is doe ik in juni mijn laatste vak. Als ik er nog drie zessen bij haal, is het goed. Maar helemaal lekker zit het me niet, die zes. Ik was niet voor niks zo snel klaar. Ik heb de uitwerkingen er nog eens bijgepakt om te zien waar het nu fout ging. Ik noemde niet overal de termen op waarvoor je punten kon krijgen. Ik ging te snel naar het juiste antwoord. Dus mensen, als u ooit nog eens examen doet, haastige spoed is zelden goed, maar wel voldoende. En het scheelt drie euro in de parkeerkosten.

Op bezoek bij oma-oma

Tammar met haar overgrootmoeder. Meer dan 90 jaar verschil in leeftijd. De één staat aan het begin, de ander aan het eind. Dit was pas de tweede keer dat ze elkaar zagen, maar Tammar behandelde mijn vader’s moeder net als dat ze mij, mama of sinterklaas behandelt, alsof ze elke dag over de vloer komt. Kleine kinderen en oude mensen, die liggen elkaar goed. Oma’s korte termijn geheugen laat het wat afweten, dus stelt ze een keer of vier dezelfde vraag, maar hoe Utrecht er 80 jaar geleden uitzag, daar hoef je haar niet aan te herinneren. Zij is de jongste uit een groot gezin, en tevens degene die het oudst geworden is. Het lijkt mij vreemd, om de enige nog overgeblevene van al je broers en zussen te zijn. Dan ben je onherroepelijk de volgende. Maar ach, op een gegeven moment zul je ook wel klaar zijn met het leven. In september 1917 begon zij ermee. Ik ben haar oudste kleinkind. Ze kent mij al 42 jaar.

Films die ik gezien moet hebben.

We keken een film, Wanted, waardeloze film voor de kritische filmliefhebber, maar voor de zaterdagavond wel grappig. Mensen die kunnen schieten terwijl ze van een flat af springen, mensen die om de hoek kunnen schieten, mensen die in een bad gaan waardoor binnen een dag al hun verwondingen en breuken zijn genezen, kortom, vuil.

Waar valt Linda over? Over het feit dat een bus een Corvette bijhoudt in de stad. Dat kan toch helemaal niet! Nee, dat klopt, dat kan niet.

Valt het u trouwens wel eens op dat als je het met een liefhebber over films hebt dat dan altijd hetzelfde rijtje opgedreund wordt? Pulp fiction, the Green Mile, Shawshank Redemption, Godfather, Heat, Saving Private Ryan, Meet Joe Black, et cetera.

Kunt u zich nu een film voor de geest halen die niet in dit rijtje past, maar die u persoonlijk ongelofelijk goed vond -schaamt u zich niet- en waarvan u denkt: die moet Mack zien? Dan geef ik u Phenomenon met John Travolta en Falling in love met Merryl Streep en Robert de Niro.

Gelijk

Ik ben daarnet ernstig aan het denken gezet door mijn vrouw. Zij vindt dat ik niet altijd mijn gelijk moet halen. En ja, dat is heel grootmoedig als je dat kunt. Ik kan dat absoluut niet, als ik gelijk heb, dan hou ik dat net zolang vol tot iemand mij met betere argumenten overtuigt en mijn argumenten ontkracht. Maar dat kan niet, want dan zou ik immers geen gelijk hebben. Maar ik ben niet te beroerd om mijn ongelijk toe te geven, want ik leer graag. Desondanks kon ze het zich voorstellen dat anderen mij arrogant vinden als ik mijn gelijk haal.

Nu bestaat het beroemde verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen. Gelijk krijgen is belangrijker dan gelijk hebben. Dus als je ongelijk hebt, maar je krijgt gelijk, dan heb je daar meer aan. Als je gelijk hebt, maar je krijgt het niet, dan heb je daar niks aan. Ik weet niet of ik zo verder kan leven in deze schijnwereld. Degene die het hardste schreeuwt krijgt gelijk. En mij wordt aangeraden om diegene gewoon te laten kletsen. Het is de wereld op zijn kop. Maar goed, het spel moet eenmaal meegespeeld worden, het is niet anders. Ik stop maar met kennis vergaren want ja, wat heeft dat nog voor nut?

Breach

Naar aanleiding van een film die wij keken, zat ik eens te zoeken op internet naar het waarheidsgehalte van de betreffende film. Het ging over een FBI-agent die verdacht werd van spionnage voor de Russen. En ja, hoor, ik vond het hele verhaal terug op Wikipedia-engels. Robbert Hanssen, zo heette de spion, zit een levenslange gevangenisstraf zonder kans op vrijlating uit, waarbij hij 23 uur per dag in de isoleercel zit. Door medewerking te verlenen aan het onderzoek tegen hem heeft hij de doodstraf kunnen ontlopen. Gelukkig is hij al bijna 70, dus hoeft hij niet meer zo lang. Maar je vraagt je toch af of dit een goede onderhandeling was.

Wat ik jammer vond was dat de spion het uitsluitend voor geld deed. Dat maakt het verhaal toch weer een tikkeltje minder romantisch. Er zijn ook weinig mensen meer die zich geroepen voelen tot een ambt. Zelfs de agent die hem ontmaskerde werd daarna advocaat. Zogenaamd omdat hij zijn vrouw niet het leven wilde geven van vrouw van een FBI-agent. Dus werd hij advocaat.

Mijn gedachten dwaalden af naar mijn dode en reeds lang overleden buurman, die piloot was. Hij vloog eerst F-16’s en later Boeings, maar dat vond hij weinig anders dan de bus besturen. Hij was arbeidsongeschikt geworden, verslaafd geraakt aan de jenever en leefde compleet langs zijn gezin door zich vaak op een kamer op te sluiten om urenlang de BBC op de radio te horen. De man wist verschrikkelijk veel, en als hij niet teveel op had, zei hij vaak aansprekende dingen.

Ik zat indertijd op het MEAO, dat natuurlijk best iets voorstelde als je alles snapte, maar als je zoals ik, ging voor de voldoende, dan stelde het weinig voor. Maar hij zag het als een uitgelezen mogelijkheid om accountant te worden. Om me vervolgens vast te bijten in de mafia. Mijn bezwaar dat dat levensgevaarlijk was, vond hij niet zwaarwegend. Wat dan nog als je geliquideerd wordt? Dan heb je in elk geval bijgedragen aan de bestrijding van het onrecht.

Ik las daarna wel eens verhalen over in olievaten ingemetselde mensen, maar mij leek het leven op de zeebodem weinig aantrekkelijk. Anders was ik zeker bij de Fiod gegaan.

Spelling

Misschien heefd u het wel gelezen, van die hoogleraar die vont dat het correct gebruiken van de d en de t onzin is. Hij zei dat het een speeltje voor de elite was, dat zij slechts gebruiken om neer te kunnen kijken op degenen die die vaardigheid niet beheersen. En dat de spellingsregels dus aangepasd moeten worden. Ik ben dat volkomen met hem eens. Als het niet kan zoals het moed, dan moed het maar zoals het kan. Aanpassen dus die spellingsregels die door de elite verzonnen zijn. Je losd er gelijk een groot probleem mee op. Want het aanleren van de correcte spellingsregels kosd veel tijd, die veel beter benud hat kunnen worden. Het diend ook geen enkel doel, want iedereen begrijpd toch wel wat er staad.

Dus, beste elite, vrees met grote vreze want uw bestaansrecht is niet langer gerechtvaardigt. Denk maar niet dat u uzelf nog langer onderscheit met uw zogenaamde dure taalgebruik. En denk ook maar niet dat het bij de d en de t blijfd. Alles wat moeilijk is gaan we veranderen. Het nationaal dictee, ha, het mochd wat! Binnenkort schaffen we ook de beleefdheidsvorm u af. Iedereen is jij, net als in Amerika. Daarna is hun en zij aan de beurt. Vervolgens als en dan. Hooftletters ook zulke onzin! Leestekens, weg ermee! Nee, ik zal u vast voorbereiden op hoe de taal er straks uitzied beste elite! We maken het makkelijk voor iedereen, want iedereen is gelijk.

belastingdiensd apeldoorn

hee inspekteur. ik moed veels te veel belasting betalen. dat moet onmiddelleik minder. je mag het overmaken op me rekening. dan jij het er niet mee eens bend, kom ik wel ff na je toe, om het uit te leggen.

de gatjeuk

mack

Vaderhart

Tammar zit in de eindfase van haar klasje op het kinderdagverblijf. Over een poosje zullen haar vriendjes en vriendinnetjes naar de basisschool gaan en moet ze nog een paar maanden als klasseoudste opereren. Een van haar vriendjes heet Sep. Ze heeft het altijd over Sep en Sep en Tammar waren twee handen op één buik. Tammar neemt altijd twee lapjes mee en vanochtend zei ze al tegen mij dat ze er één aan Sep zou geven. Op school aangekomen was Sep er nog niet, maar gelukkig kwam hij er net aan. Tammar en Sedi (een vriendinnetje dat ook gek is op Sep) renden al de hal in en riepen: “Seeeppp!!” En Sep riep met een blij gezicht terug: “Seediiieee!”

Toen Sep zijn jas uithad en naar de klas gebracht werd, bood Tammar hem haar lapje aan, maar hij wees het af, Tammar teleurgesteld achterlatend. Kinderen zijn keihard naar elkaar. Ik had Tammar al gedag gezegd, maar ze kwam nog even een knuffel halen bij mij. Ik weigerde die haar niet, want leren omgaan met teleurstellingen hoeft niet overdreven te worden. Mijn vaderhart liep slechts een klein scheurtje op, want ik weet dat het over een jaar of tien omgekeerd zal zijn. Dan kan Sep smeken om lapjes, hij krijgt ze van haar niet meer. Dan is de macht aan de meisjes.