Eng.

Ik heb een klein, acuut probleem. Ik laat het van mij afglijden, en waar ik normaal kleine acute problemen op FB zet, doe ik dat nu niet, omdat het niet grappig is en het mij raakt. En natuurlijk ga ik gelijk krijgen van het meerendeel, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat ik ermee geconfronteerd wordt.

Er werkt hier een zeer intelligente en goed op de hoogte van het nieuws zijnde jongeman, met een iets te rechtse kijk op het leven naar mijn smaak. Hij stemt geen PVV omdat die een te links programma hebben, is wat hij zegt. Maar zojuist kwam het onderwerp op de hongersnood in Afrika, en het enige wat hij zegt is dat ze zelf oorlog maken, dat ze meer vruchtbaar land hebben dan wij, en er zelf zo’n zootje van maken, dus dat wij ze niet moeten blijven helpen. In de komende tien jaar komen er zo’n half miljard mensen in Afrika bij, en als daar ook maar één procent van hier naartoe komt, hebben wij een dik probleem. Ik zei: “dat is nog steeds geen reden om die mensen niet te helpen.” Hij voerde aan dat hij niks met die mensen te maken had, en dat hij ze geen kwaad deed, dus het was niet zijn schuld.

Gadverdamme! Dat is wat ik zeg. Heb al vaker discussies met hem gevoerd die licht uit de hand liepen, en nu kapte ik het op tijd af, maar gadverdamme, wat een zwarte ziel. Al gelooft hij niet in zielen. Gelovigen zijn sowieso gek, zegt hij. Geen ruimte voor een andere mening, want meningen zijn niet gelijk aan elkaar. Die van hem is superieur. Ik heb wel eens de vergelijking met de nazi’s gemaakt naar hem, toen bood hij de volgende dag zijn excuses aan. Hij had niet het woord superieur mogen gebruiken, maar beter. Onze cultuur was beter, niet superieur. Het is langzaam in onze cultuur geslopen. Er is geen oplossing voor, ik kan het alleen van mij af laten glijden, naar buiten kijken, zien dat de zon schijnt, en weten dat het meerendeel niet zo is.

 

Stress

De manueel therapeut hoorde mijn klachten aan, en legde iets uit over de vicieuze cirkel van stress. Stress, verminderde weerbaarheid, spierspanning en op één of andere manier kwamen we weer uit bij stress. Nadat hij mijn nek gemanipuleerd had, mocht ik liggen en kreeg ik massage achter mijn oren. Het schijnt allemaal met mijn lage rugpijn te maken te hebben, en inderdaad, de klachten trokken weg in de dagen erna.

Die nek manipuleren kan ernstige bijwerkingen geven, bij tussen de 1 op 50.000 en de 1 op 5,8 miljoen manipulaties. Bij mij is het nu in totaal wel een keer of vijf, zes gedaan dus ik hoef me nog niet echt zorgen te maken. Bovendien schijnt het zo te zijn dat een bekwaam therapeut weet bij wie hij het niet moet doen. Na de manipulatie zit je nek ook losser. Je voelt je nog net geen Linda Blair, maar aangenaam is het wel. De eerste keer dat hij het deed, twee jaar geleden, kraakte mijn nek enorm hard, nu zijn het slechts lichte knakjes.

Tijdens de achter het oor massage vertelde hij hoe hij zelf zijn mentale klachten had weten aan te pakken. En hij voorspelde het verloop van mijn klachten. Het was maandag en ik zou donderdag naar een sollicitatie moeten. Aangezien ik naar de therapeut gebracht was omdat ik zelf niet meer kon rijden, maakte ik mij daar zorgen over. Hij zei: het is zaterdagmiddag begonnen, ik behandel je nu, doe rustig aan tot woensdag, dan kun je donderdag naar je sollicitatie rijden. En zo geschiedde. Helemaal pijnvrij was ik niet, maar tijdens de sollicitatie heb ik niks gevoeld van pijn. En nu is het zo goed als over.

De stress was me afgelopen maanden wat te veel. Ik maakte me enorm druk over mijn werk, mijn sollicitaties, en daardoor sliep ik ook geen nacht meer door. Tot de nacht van donderdag op vrijdag, toen heb ik doorgeslapen tot zeven uur zonder één keer wakker te worden. Mijn lichaam laat de stress in elk geval niet in zich. Het uit zich in de vorm van rugpijn of onrust, maar het blijft niet binnen. En ondanks dat ik nu weer iets rustiger ben, omdat ik weer gezien heb wat ik allemaal aankon, gaat dit volgende keer weer zo. Er mee omgaan, dat leer ik maar niet.

C’est ça

Mijn moeder had wat oude schoolboeken van mij gevonden. Franse les, vanaf Mavo 2. Ongelofelijk wat ik toen al leerde. Volzinnen in het Frans, ik zou het nu amper meer kunnen. Ik ben ze weer aan het lezen, avec plaisir deze keer, terwijl het vroeger een verplichting was. Een doffe ellende, dat Frans, hoewel ik er met name door de vakanties wel aardig bedreven in raakte.

Nu heb ik weer de kans het op te halen. Het irriteert mij al jaren dat het zo is weggezakt. Zeker als ik in Frankrijk mijn mond open doe, begin te praten en tot de ontdekking kom dat ik geen werkwoord meer weet te vervoegen. Als ik nu begin, ben ik nog op tijd voor van de zomer. Ik zal de boel eens even versteld doen staan over vier maanden. Als ze tenminste niet in het Engels terug gaan praten, zoals de Fransen de laatste jaren steeds meer doen als ze je gehakkel niet meer aan kunnen horen.

Had ik vroeger maar zoveel interesse gehad in schoolboeken, dan zou ik nu zeker drs. Mack geweest zijn. Maar nee, ik moest zo nodig alles afraffelen. Hoe sneller klaar, hoe beter en na het proefwerk gelijk alles weer vergeten. Mijn Engels is wel weer stukken beter geworden sinds mijn laatste baan. Ik heb zelfs een baan gehad waarin mijn Duits werd uitgedaagd, maar die baan hield ik maar een maand vol. En sinds ik blog is mijn Nederlands ook weer op orde. Dus dat blijf ik maar doen.

c'est ca

Stemming

Moedeloos begaf ik mij vanochtend naar het stembureau. Ik kan weer redelijk lopen, maar de pijn zit nog in de verte. Moedeloos geworden door de afgelopen maanden was de weerbaarheid ernstig gedaald. Ik had mijn keuze twee weken geleden gemaakt, maar op het laatste moment veranderde ik van gedachten. Ik las nog even na of mijn nieuwe keuze een verantwoorde zou zijn, en hoewel ik het op een belangrijk onderdeel oneens was, dacht ik: ach, dat loopt wel los. Coalities moeten gevormd worden, wisselgeld, u kent het wel, en ik was om. Het is tijd voor verandering, weet u?

Op weg naar het stembureau zwaaiden vanuit hun auto’s vier mensen naar me. Ik herkende ze niet door de laagstaande zon maar het wekte me op. Meerdere mensen maakten al vroeg de weg naar het stemlokaal en dat gaf toch weer hoop. Alsof die mensen net als ik het verschil wilde maken. Of misschien gewoon hun morele burgerplicht wilde vervullen wat ook prima is. Het voelde als vroeger. Als in betere tijden. Toen alles keurig voor elkaar kwam en de duistere zaakjes niet gelijk op straat lagen. De meneer van het stembureau herkende mijn naam als die van een ambachtsman van weleer, maar ik zei dat ik geen familie was. Maar de smid waarover hij het had was een begrip in dit dorp vlak voor de jaren tachtig. En zo voelde deze ochtend, alsof het de hoogtijdagen van weleer waren. Nu eens afwachten of er ook iets ten goede gaat veranderen.

Flexibel

Ik lig ouderwets plat. Mijn rug staat al drie weken op afbreken en gisteren was het dan zover. Het moet haast stress zijn, want ik leef al maanden in stress. Ik werk niet zinvol, en dat geeft me stress. Mijn baan gaat ook ophouden binnenkort, nu we voor de derde keer in twee jaar verkocht gaan worden. Afgelopen donderdag reed ik naar Keulen voor een ontmoeting met mijn eventuele nieuwe manager. Ik kan een andere functie krijgen, en die heb ik voorlopig maar aanvaard. Geen finance, maar beter dan niks. Met pijn je rug naar Keulen, aankomende donderdag een sollicitatie bij een ander bedrijf, nu plat, erg stressbestendig ben ik niet.

Als me iets duidelijk is geworden is het wel dat ik de veiligheid van een vaste baan nodig heb. Een vast bureau, en dan kun je erop gooien wat je wilt, dan breekt mijn rug niet. Maar als ik een speelbal ben, bezwijk ik. Afgelopen maandag dreigde ik te bezwijken maar toen greep ik in door allerlei dingen te regelen die geregeld moesten worden. Het hielp me weer even om overeind te blijven. Het grote probleem is om het vertrouwen vast te houden.

Het zijn lastige tijden. Alles wat ik geleerd heb lijkt er niet meer toe te doen. Of het nu kennis of opvoeding betreft, het is een andere wereld geworden. Met jaloezie kijk ik programma’s over mensen die op de rem trappen. Carrière is waardeloos. Het brengt je niks, behalve geld en verkeerde omgang. Heel vroeger geloofde ik dat je het moest nastreven. Toen dacht ik dat als je goed je best deed, dat het wel zou komen. Nu weet ik het even niet. Alsof de maatschappij zich heeft aangepast nadat ik me altijd aangepast had aan de maatschappij. En toen ik zo was, veranderde hij. Flexibel is het toverwoord. Voor een rug, maar ook voor een geest. Die van mij zijn star. Dus moest ik wel breken.

Pensionado’s.

Gepensioneerden van nu zijn de meest vermogende gepensioneerden ooit, las ik met enige jaloezie. En ik dacht even aan die vroegere jaren hier, waarin nog alles leek te kunnen. Geen beperkingen van hypotheekaftrek, consumptief krediet aftrekbaar, extra pensioenopbouw die je per saldo geld opleverde in plaats van kostte, vroegpensioenregelingen, en die onvermijdelijke rode broek.

De rode broek staat voor mij symbool voor de rechtse bal gehakt, de babyboomer die roept dat zijn generatie het land weer heeft opgebouwd. In werkelijkheid werkten ze beschermd door allerlei werknemerswetten bij de belastingdienst en voerden ze niet al te veel uit. Ze hebben goed voor zichzelf gezorgd, ja op de pof geleefd en nu ligt de rekening bij de huidige generatie.

Zo cynisch als ik het nu stel is het niet. Het was zo, en het leek te kunnen. Ik zou ook zeker van al die regelingen gebruik gemaakt hebben. Maar als ik eerlijk ben, ben ik wel jaloers. Met je 58e met pensioen zou voor mij betekenen dat het einde in de verte in zicht is. Nu ben ik pas op de helft van mijn carrière. En dat baart mij zorgen. Zeker nu ik zelf bij een groot Amerikaans bedrijf werk en zie dat je niks voorstelt. Als ze je niet meer hoeven geven ze je een paar centen mee en vlieg je eruit. Alle beslissingen worden voor je gemaakt, je hebt geen stuur meer in handen. En even iets anders zoeken wordt ook steeds lastiger. Misschien dat ik het over een poosje weer anders zie, als ik weer meedoe, maar nu laat ik toch mooi even zien dat ik anderen de schuld ga geven als ik mezelf niet lekker voel. Aandachtspuntje.

Operation purple bed

Al weken had ik het plan om het bed van mijn dochter een kleurtje te geven, maar daarvoor moest wel even een vrij weekend ingepland worden. Dat was dus dit weekend. Uiteraard heb ik last van mijn rug, dus dat drukte de pret. Ze wilde lichtblauw, maar na lichte overredingspogingen wilde ze paars, overeenkomend met haar paarse zonwering.

Ik dacht even een potje paars te halen, maar zo makkelijk ging dat nog niet. Er bestaan 400 soorten paars, en dus kreeg ik een waaier mee om de kleur te bepalen. Dat viel nog helemaal niet mee in het donker. Een kwartier later stond ik weer in de winkel met de juiste kleur paars. Ze begonnen over gronden, maar daar stak ik even een stokje voor. Dan zou het bed uit elkaar moeten, daar had ik geen zin in. Het is een kinderbed, geen showroomdeur. Ik heb laatst nachtkastjes geverfd, zonder schuren, dat ging ook prima, dus dit bed was al bevoorrecht dat ik hem ontvette en schuurde.

Nu is hij paars en staat hij te drogen. Het was maar goed dat ik er een groot zeil onderdoor getrokken had, want de verf viel natuurlijk om. (nieuwe vloerbedekking) En het bad en de wastafel zijn ook paars geworden, dat is minder. Morgen bij daglicht zie ik natuurlijk nog meer paarse ellende, maar dat zien we morgen dan wel weer. (Tita Tovenaar)
purple-bed

 

Geland.

Het is de laatste tijd zo dat ik een verschil van inzicht heb met mijn omgeving over mijn plaats in het leven. Ik vind hem zelf soms uitermate beroerd, terwijl anderen zeggen dat ik een luxeprobleem heb. Ik kan er nog niet teveel over uitweiden, maar het geeft onrust, en als er iets nodig is in het leven, dan is het rust en stabiliteit, behalve dan voor de mensen die zich wereldburger noemen, die hebben dat niet nodig.

Ik kijk naar debatten in het lagerhuis van Paul Witteman en moet constateren dat ik me niet thuis voel bij de schreeuwers die er zitten. Vroeger was Henk Bres de ergste, nu kakelt alles door elkaar heen, en alles valt elkaar aan. Ik doorzie de trucjes en ik hou er niet van. Met het lijsttrekkersdebat van gisteren zag ik hetzelfde. Men bedient zich van trucjes en probeert de ander uitspraken te ontlokken. Ik trap er niet in.

Ik weet overigens al wat ik ga stemmen, ik ben zojuist keihard geland. Ik hou er mee op, wat mijn betreft zijn alle debatten in de komende twee weken zinloos, ik ben klaar. Geen zwevende kiezer meer. Waarom zou je er ook lang over nadenken? Doe de kieswijzer, kijk of de uitkomst je bevalt en stem. Kun je de rest van je tijd beter besteden. Mensen die hun tijd goed besteden, worden toch al steeds zeldzamer.

Feyenoord – PSV

Vieze gore……

Doellijntechnologie. Ik snap wel dat Luuk de Jong razend werd, want die bal zat er niet in. En natuurlijk, achteraf zat hij er wel in, maar dat was toen Zoet de situatie al gered had. Dus dat dat niet begrepen werd, was volkomen logisch. Je zag de Feyenoorders ook al juichen terwijl de bal niet zat. De PSV’ers zagen het dus goed, de Feyenoorders niet. Jammer dat Zoet daarna de bal over de lijn trok, wat niemand had gezien, zelfs de scheidsrechter was verbaasd. Goed, Luuk zeurde wat lang door, maar hij was overtuigd dat hij het goed had gezien, en dat had hij.

Ze noemen hem een slecht verliezer. Maar meer uit leedvermaak natuurlijk. In Rotterdam is er in geen jaren een succesje gevierd dus smaakt de overwinnig zoet. Dat begrijp ik wel. Ik zit zelf anders in elkaar, ik jen niet, tenzij ik nog een rekening open heb staan. Dus toen ik een foto voorbij zag komen van een huilend jongetje met een PSV-shirt aan en 400 likes eronder, toen wist ik weer: oh ja, daar moet je verre van blijven. En nee, als het andersom was geweest zou ik die niet geliked hebben.

Qua resultaat valt er weinig op af te dingen. Feyenoord was beter en verdient het ook om landskampioen te worden. Volgens Johan Derksen zijn ze dat al, maar die man moet zoveel van zijn uitspraken weer terugnemen dat je hem niet erg serieus meer kunt nemen. Maar goed, dat Feyenoord de beste kansen heeft is een feit. Maar ik zou voorzichtig zijn met zulke uitspraken.

 

De nieuwswedloop.

Nu hoorde ik vanochtend dat Trump tegen kernwapens is, maar, omdat ze er eenmaal toch zijn, vond hij wel dat Amerika er dan ook de meeste moet hebben. Een geruststellende gedachte. Rusland heeft ongeveer 7000 kernwapens, Amerika zo’n 200 minder. Daarna komt Frankrijk met 300 kernwapens. Er zijn negen landen in de wereld die kernwapens hebben, en Zuid Afrika is het enige land dat ooit kernwapens had maar nu niet meer. De koude oorlog lijkt in ere hersteld. (getallen komen uit het radio 1 journaal van vanochtend)

Vroeger hadden Amerika en Rusland ongeveer 60.000 kernwapens, dus nu kunnen ze de aarde nog slechts 20 keer vernietigen in plaats van 500 keer. Het klinkt een beetje alsof de aarde een straf krijgt die overeenkomt met vijf keer levenslang voor een veroordeelde. Daar zal de tot levenslang veroordeelde van onder de indruk zijn, zeg! En wat zal hij blij zijn als hem vier keer gratie wordt verleend en hij slechts nog maar één keer levenslang hoeft uit te zitten! Zo is het met de aarde net zo. Als je hem één keer vernietigd hebt, kun je hem niet nog een keer vernietigen. Dus weg met al die zooi, is de logische redenering.

Maar de logica is ver te zoeken deze dagen, dus zegt de president van de Verenigde Staten dat hij er meer wil hebben. En hij wil ze niet gebruiken hoor, hij wil laten zien aan de wereld dat hij de grootste heeft. Make America great again. Nu heeft hij dan CNN geboycot in het Witte Huis, dus het lijkt mij een goed idee dat de pers hèm gaat boycotten. Gewoon niet meer in het nieuws brengen die man. Dan twittert hij maar tot hij een ons weegt. Maar ja, dat werkt niet want de pers gaat hem niet boycotten. En als ze het wel doen, zit er altijd een rat tussen die er toch met de primeur van doorgaat, zo redeneren ze allemaal, zodat niemand hem uiteindelijk boycot. Zouden ze het allemaal wel doen, dan hebben ze hem op de knieën.