Follow that dream

Mijn goede collega uit Noorwegen appte me vandaag. Hij gaat het bedrijf verlaten. Ik leerde hem kennen in 2013 en al snel had ik door dat ik te maken had met een groot talent, als je in het bedrijfsleven van talenten mag spreken. Hij had een universitaire opleiding, doorgrondde snel alle processen, snapte de financiele posities, sprak perfect Engels, eigenlijk had hij alles mee. Hij was ook nog eens tien jaar jonger dan ik. Toen ik een tijdje met hem omging en hem nog beter leerde kennen, vertelde hij me ook waar zijn zwakke punten lagen. Ik zag ze niet als zwak, maar meer als iets waar hij zelf last van had. Kortom, hij zou het heel ver gaan schoppen. Het enige wat hem in de weg kon gaan staan, was zijn vriendelijkheid.

Hij was vrijwel altijd bereikbaar, reisde de wereld over, en ik bewonderde hem op afstand. We verschilden nogal van karakter, maar ik kon het uitstekend met hem vinden. Alleen zijn liefde voor wijn vond ik een tikkeltje overdreven. Dan ging hij weer op vakantie naar Italië en keerde terug met 100 flessen wijn achter in zijn auto.

En toen werd hij vader. In Noorwegen kun je er vrij lang over doen om je kind een naam te geven, dus een half jaar later was de naam definitief bepaald. Hij ging ietsje minder werken, maar niet veel. Van 70 uur per week naar 55 schat ik. En door de verschillende overnames van ons bedrijf, voelde hij zich ook wat minder verbonden. Hij was inmiddels teammanager geworden, en ik geloof dat hij het wel relaxed vond. Nu hadden ze hem een baan aangeboden als director, maar hij had geweigerd. In de tussentijd had meneer in Toscane een wijngaard gekocht met twee huizen erop. En hij vertrekt nu met zijn gezin naar Italië om daar wijnboer te worden. Hij appte een fotootje en vroeg of ik eens kwam kijken.

Ik moest even iets wegslikken. Ik vond het een ongelofelijk mooie beslissing van hem en ik gunde hem dit van harte. Maar dat hij wegging deed me een beetje pijn, hoewel ik in onze nieuwe rollen toch vrijwel geen contact meer met hem had. En er verdwijnen om de haverklap collega’s tegenwoordig. Maar het meest werd ik geraakt door de confrontatie. Hij volgt zijn droom, en ik sukkel maar voort. Over twee dagen zal ik het wel weer wat nuchterder bekijken. Er moeten immers ook sukkels zijn, anders kunnen anderen niet floreren. Die rol neem ik dan maar op me.

Karma

Ik wil er wel graag in geloven, en eigenlijk zit het er zo keihard ingeramd dat ik het ook geloof. Dat boontje om zijn loontje komt. Het is natuurlijk niet zo, maar soms gebeurt het wel. Een cadeau van de voorzienigheid.

Dit gaat niet een geheel schoon logje worden, maar ik vind het geweldig dat iemand Tim Hofman (niet te verwarren met Tom) een zodanige oplawaai heeft verkocht dat hij zijn kaak heeft gebroken. Natuurlijk mag je dat niet vinden en moet het politiek correct met de politie worden opgelost. Zo zou ik het zelf ook gedaan hebben, maar nu iemand anders het anders heeft opgelost, prima. Tim valt op etterbakkerige wijze binnen bij een bedrijf dat niet netjes heeft gehandeld in plaats van daar een advocaat op te zetten. Hij weet daarbij precies wat zijn eigen rechten zijn en denkt zich ook beschermd te weten door de aanwezigheid van de camera. Daardoor staat hij 5-0 voor, dacht hij. Maar nee, het licht ging even uit voor Tim. Prima. Nu lag zijn kaak even in tweeën, en dat blijft een gevoelige plek.

Natuurlijk heeft Tim aangifte gedaan bij de politie, want zo’n publieke afgang kan hij natuurlijk niet lijden. Hij was gewapend met zijn camera, zijn scherpe bek, en dacht dat hij beschermd zou worden door deze intimidatie van de ander. Een misrekening en volkomen verdiend.

Natuurlijk keur ik dit geweld voor de vorm af. Ik zou het zelf ook zeker niet doen. De beste optie is, mocht een vervelende vlogger of presentator het in zijn hoofd halen om uw bedrijf ongevraagd binnen te vallen, schors dan de vergadering, bel de politie, zeg niks en wacht rustig tot ze hem komen ophalen. En zwaai hem vrolijk uit als de politie hem verwijdert. Film dat en zet het op youtube. U wint dan glansrijk.

Niet zo geestig.

Ik heb het niet zo op vloggers. Ik leer niks van ze, en mijn kinderen al helemaal niet, terwijl die toch uren naar die jongens kijken. Ze vinden vooral zichzelf erg interessant, en niet het onderwerp waar ze het over hebben. Eén van die eikels had een vlog gemaakt over geesten. Filmpjes op youtube waar hij dan commentaar bij gaf. “Oh my God, Oh my God, dit is creapy! Zag je dat? Hij deed de deur open en ze hing tegen het plafond! En daar, die stoel begint vanzelf te bewegen! Oh my God jongens en meisjes, dit is weird shit.”

Ondertussen zit ik met een doodsbang kind, dat niet meer alleen naar bed durft. Hij is twaalf, en slaapt nu met de lichten aan. Alles wat ik hem vertel, helpt nauwelijks. Dat geesten niet bestaan, dat de filmpjes nep zijn, hij knikt zachtjes, maar hij snikt harder. Dus dan hebben we dat weer. Ik word niet boos als hij niet naar bed wil, en één van ons gaat met hem mee. Ik leg hem uit dat ik vroeger ook bang ben geweest voor geesten. Tot op latere leeftijd nog. Maar dat ik er nog nooit één gezien heb en dat het verzinsels van mensen zijn omdat mensen immers graag in de belangstelling staan, en een goed verhaal helpt je daarbij. Never let the truth get in the way of a good story.

Het gaat wel over, het moet even slijten. Ik weet ook niet eens zeker of het niet bestaat. Er is geen enkel wetenschapelijk bewijs voor, en in Amerika ligt een miljoen te wachten op de eerste de beste die kan aantonen dat hij of zij paranormale gaven heeft. Nog nooit iemand die door de test is gekomen. Ik doe het maar af als onzin. Neemt niet weg dat ik ook niet in een hotelkamer zou gaan slapen waarvan ze zeggen dat het er spookt.

Vanmiddag liep ik met de honden op de hei. Midden op de hei stond een gedaante. Een vrouw leek het, met een mantel. Ik keek wat beter en ik zag dat ze een boomstronk was. Maar een goed spookverhaal gaat er bij veel mensen in als koek.

Ik heb aan je gedacht.

Het is 16 augustus en 40 jaar geleden. Ik weet nog dat het 16 augustus was en tien jaar geleden. Dat was dus 30 jaar geleden. Het leek een eeuwigheid geleden omdat er in die tien jaar veel meer gebeurde dan de afgelopen 30 jaar. Tenminste, dat lijkt zo, het is niet echt zo. Maar toch.

Ik heb de documentaire vanavond gezien. Elvis leeft, op NPO 1. Ik wist niet er zoveel Japanners idolaat van Elvis waren. Vooral van de jonge Elvis. Ze kennen geen woord Engels, maar dat belet ze niet om Elvis te zingen in het Japans. Het klinkt nergens naar. Maar toch leuk.

Daarna kwamen een aantal Nederlandse artiesten een ode brengen aan Elvis. Douwe Bob. Jet Rebel. Die laatste pakte een lullig onbekend filmliedje en zong het. Het was grappig.

40 jaar geleden, ik weet het niet eens meer. Ik kan me zijn overlijden niet herinneren. Ik moet wel vlak daarna mijn eerste LP hebben gekocht, zonder dat ik in de gaten had over welke grootheid het ging en welke leegte hij zojuist had achtergelaten. Dat heb ik allemaal later ontdekt. En nog steeds ontdek ik nummers die ik niet kende. Raar is dat. Elvis heeft ongeveer 700 nummers achtergelaten, en natuurlijk zitten er een paar tussen die je niet onthoud. Maar ik was twee jaar geleden stomverbaasd, dat ik dit nog nooit had gehoord.


We can make the morning.

En dit:

Thinking about you.

De reformatorische camping

Er schijnt zoiets te bestaan als een reformatorische camping. Ik wil er niet gelijk een oordeel over vellen, maar oh gruwel. Ik hoorde er vandaag van. Een man, wiens vrouw nog fanatieker was dan hij, vertelde het. Zijn vrouw zat op die camping met hun kinderen. Er was een speeltuintje, waar de kinderen zich konden vermaken. Ze speelden met kinderen van een ander gezin. Alleen mochten die kinderen niet op zondag naar het speeltuintje. Moesten dus maar een beetje voor zich uit gaan zitten staren. De kinderen van de verteller mochten wel, en dat had de kinderen van degenen van wie het niet mocht, ook in verzoeking gebracht. En daar kwam dus heibel van. Gereformeerde heibel.

Ze hebben het wel eens over misdaden die gepleegd worden in naam van het geloof, maar dit vind ik toch ook wel triest. Voor de kinderen. Wat kinderen in het gelovige Nederland allemaal is aangedaan op de dag des Heeren, ik wil het niet eens weten. Ik vraag me af hoe God hier zelf over denkt…

Dokters vs Internet

Niet vaak gebeurt het dat ik een aankondiging voor een nieuw televisieprogramma hoor, en dan denk: “klinkt goed.” Meestal moet ik bijna braken bij een dergelijke aankondiging, maar niet nu. Dit is een programma waarbij een panel van dokters het moet opnemen tegen een panel van leken die internet mogen gebruiken om een juiste diagnose te stellen. De dokters krijgen uiteraard geen internet tot hun beschikking.

Waarom ik dit zo interessant vind komt waarschijnlijk door het moderne verschijnsel dat iedereen het tegenwoordig beter weet dan de huisarts. Ik haat dat, bijt degene die het beter weet dan mijn huisarts vaak een zelf te diagnoticeren ziekte toe, en neem de zojuist gegeven optie vooral niet in overweging. In dit programma zouden de betweters wel eens even te zien krijgen wie er in het medische landschap de baas zijn, echte dokters of leken met internet. Een gelopen koers voor de dokters.

De leken hebben gewonnen, met één juiste diagnose meer dan de dokters. De doodsteek voor de huisartsen, dit. Ik zoek het voortaan zelf wel op op internet. Ik heb al vastgesteld dat ik ergofobie heb. Ik kan dus niet meer werken. En dat dat de schuld van de overheid is. Die mij dus de rest van mijn leven schadeloos moet stellen. Eigenlijk is het zo gek nog niet, dat zelfdiagnoticeren.

Voorbij

Daar kijk je dan het hele jaar naar uit, de vakantie, en zo is-ie alweer voorbij. Als je ervoor staat lijk je de tijd vast te kunnen houden, maar dat zijn slechts kinderlijke gedachten. Ik hou die gedachten mijn hele leven, denk ik. Zo’n terugreis is altijd een trieste gebeurtenis. Je zat in een prachtige heuvelachtige omgeving, met mooie wegen die zich door het landschap kronkelen, en je probeert dat tijdens de terugreis toch zo lang mogelijk vast te houden. Alles sla je in je op, en als je een regionaal park uitrijdt, kijk je nog in je spiegel naar de bergen achter je. Op de snelwegen verwonder je je over de leegte van het land. In de wijde omtrek alleen maar korenvelden, een paar bossen, en als je goed zoekt een huisje. De talloze riviertjes die je oversteekt. Hadden ze er daar in Nederland maar een paar van, van die ondiepe riviertjes met rotsbodem en snelstromend water, wemelend van de vissen. Bij elke aankondiging dat we een riviertje overstaken, probeerde ik snel een glimp ervan op te vangen. Die hele Franse sfeer kun je bijna vasthouden totdat je de grens overgaat bij Visé. De grens van het oude, het rotsachtige en het zomerse schijnt daar te liggen. In Zuid Limburg deed ik nog een dappere poging om daar de heuvels te zien, maar ze zijn niet hetzelfde. Ze zijn te netjes.

Ik sprak een meisje van de animatie, Stella, zij was Nederlands maar woonde al sinds haar vijfde in Frankrijk, en sprak Frans met een accent. Geen Nederlands accent, maar een heus Zuid-Frans accent. Céé in plaats van C’est, en Franséé in plaats van Francais. Zij zou niet meer terugwillen en de belangrijkste reden daarvoor was voor haar de gejaagdheid in Nederland. In Frankrijk was het allemaal relaxter, maar ze sloot ook zeker haar ogen niet voor de nadelen van Frankrijk ten opzichte van Nederland. Ik zei dat het ook wel eens door mijn hoofd ging om in Frankrijk te gaan wonen, maar dat het daar doorgaans bij bleef. Ik had het er later over met mevrouw Mack, die eigenlijk al om was toen ik zei dat ze twee honden en vier katten kon nemen, als we in Zuid Frankrijk zouden gaan wonen. Wat we vast niet gaan doen.

Ik vraag me af of dat hele Frankrijk gedoe van mij niet één groot eerbetoon aan mijn vader is. Ik wil nergens anders heen op vakantie, ik probeer de taal te leren en ik probeer mijn vrouw en kinderen de liefde voor het land bij te brengen. Natuurlijk, ik heb ook rationele overwegingen om voor Frankrijk te kiezen in de zomervakantie, maar het zit in mijn herinneringen. Heel Frankrijk is voor mij een vat met mooie herinneringen. En het is weer voorbij. Tijdens de terugreis dacht ik nog aan het moment dat ik afscheid nam van mijn vader, alweer 32 jaar geleden. Nu ben ik zelf al grijs, het vliegt allemaal in een vloek en een zucht voorbij, en je kunt er niets aan tegenhouden. Het maakt eigenlijk niet uit hoe lang iets duurt, als het voorbij is, is het klaar, voor eeuwig.

Dames en heren

Lamonzie-Montastruc, 28 juli 2017.

We moeten het maar niet meer hebben over de eerste tien dagen van de vakantie waarin mijn huid geen tint bruiner is geworden. Vandaag is de eerste zonnige dag met een temperatuur van 27 graden. Bloedheet voor Dordognese begrippen.

Zwager en ik leuken het voor onszelf maar een beetje op met ons gloednieuwe petanque spel. Tijdens het spel geven we ons eigen commentaar.

“Dames en heren, u kijkt nu naar twee atleten, de kampioenen van het edele petanque spel, die nu alles wat ze in zich hebben zullen moeten geven in deze bijna onmenselijke omstandigheden. Beide heren worden begeerd door vrijwel alle jonge dames, maar ze zijn dan ook niet voor niets de campingkampioenen van deze gevaarlijke sport waarbij de jongens van de mannen worden gescheiden. De boule weegt maar liefst 720 gram, dames en heren, u kunt zich voorstellen aan welke risico’s deze waaghalzen, deze dare-devils, deze besten van de besten, zich blootstellen. De een is tevens campingkampioen badminton geworden en de ander mag zich campingkampioen pingpong noemen. Deze multi-atleten zijn werkelijk tot de extreemste prestaties in staat.”

Nou, en daarna begeven wij ons weer met een gevulde afvalzak naar het afvalinzamelpunt, complete losers die we zijn. Dames en heren!

Camping ellende.

De buren hebben bonje,
Op een camping in de Dordogne.
De caravan is niet stabiel, het stinkt er en de douche is niet steriel.
De wc die trekt niet door, de ramen gaan niet dicht, het beddengoed is goor, in de keuken is geen licht.
Het warme water is al op, de hele boel staat op z'n kop.
De receptie is gesloten en het weer is ook al kloten.
Hoor de buurvrouw die haar man uitscheldt, hun huwelijk wordt op proef gesteld.
De vakantie is normaal een zegen, maar niet in de Dordognese regen.

Roken

Mijn stoppen-met-roken pogingen zijn altijd succesvol. Ik heb het nu drie keer gedaan en in totaal zal ik van alle jaren die zijn verstreken sinds ik begon, en dat zijn er nu 28, er tien niet gerookt hebben. Ik heb dus 18 jaar wel gerookt en dat klinkt als meer dan ik me kan voorstellen.

Nu ben ik drieënhalf gestopt maar mijn vrouw helaas niet. Ze kocht twee sloffen in Luxemburg en Luxemburg gaat haar niet helpen te stoppen. Ten eerste is een pakje er twee euro goedkoper en ten tweede zijn de plaatjes op de pakjes niet afschrikwekkend. Een naakte man die in foetushouding op bed ligt. Roken verhoogt het risico op impotentie, staat er. Nu moedigt ze mij aan om ook weer te gaan roken, dat lijkt haar heerlijk rustig.