Verdraagzaamheid

Je hebt mensen die hebben hun hond niet in alle situaties onder controle. Ik ben er daar één van. De hond is lief naar mensen, maar niet naar sommige andere honden. Naar de meeste honden wel, maar soms, als je het niet verwacht trekt ze ineens je arm bijna uit de kom, en sleept je woest grommend voort, rugharen overeind, richting andere hond. Als ik mijn evenwicht hersteld heb, ben ik al even woest, hang haar op aan die riem, grijp haar bek en knijp die dicht, dwing haar tot zitten en langzaam en luid protesterend komt ze dan tot bedaren. Ik moet haar echt meer pijn gaan doen, want ze leert het maar niet af.

De kat is haar belletje kwijt en kwam net voor de zoveelste keer met een vogeltje thuis. Ik rende haar achterna, en zij peerde hem, met prooi. Na een paar keer jagen van mij, liet ze haar nog levende prooi los, die ik toen oppakte en op een hoge veilige plek neerzette zodat die hopelijk herstelt, en ik greep de kat. Die verzet zich natuurlijk met klauwen en tanden, en ik pakte haar in haar nekvel. Luid kermend protesteerde ze en draaide zich naar mij en zette weer vier klauwen in mijn arm. Ze zet op één of andere manier niet echt door, want dan zou ik open liggen, en ik hou mezelf maar voor dat ze goed snapt dat ze dan een rotschop krijgt.

Soms erger ik me dood aan onze beesten en kan ik ze wel een knal verkopen. Maar als ik dan op facebook een stukje lees van natuurmonumenten over loslopende honden, en ik zie half hondenhatend Nederland daar los gaan, dan erger ik me nog veel meer. Ik pleit voor meer verdraagzaamheid. Van mens naar hond, van hond naar kat, van kat naar vogel, van mens naar mens, van hond naar hond, maar vooral van mens naar facebook. Soms denk ik dat deze nationale klaagmuur nooit uitgevonden had moeten worden.

Auteur: Mack

Veertiger die lang geleden begon met bloggen en tot nu toe volhardt. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Ik schrijf dwangmatig. Maar ook omdat ik het leuk vind. Soms ben ik te moe, of staat de tv te hard om me te kunnen concentreren. Maar meestal schrijf ik. Soms een paar dagen niet. Maar ik kom altijd terug naar hier. Want dit is m'n tweede huis.

7 gedachten over “Verdraagzaamheid”

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s