Categorie: Geen categorie

De verloren generatie

Ik word door een jonge, en vooral in zijn eigen beschouwing, ambitieuze collega steevast tot de patatgeneratie geschaard. Ik besteedde er niet te veel aandacht aan, maar erg positief klonk het niet. Bovendien dacht ik dat de patatgeneratie jonger was dan ik. Maar vandaag dacht ik eraan om het eens op te zoeken. Ik kende alleen de babyboomers en de patatgeneratie. Maar na vandaag weet ik dat ik tot de verloren generatie (1956-1970) behoor. Ik ben een kind van de stille generatie, ook al zo’n veelbelovende naam. Ik kreeg te maken met de oliecrisis, de koude oorlog en grote werkloosheid, al heeft me dat nooit echt bezig gehouden. De koude oorlog nog het meest, maar die maakte vooral dat ik dacht dat Russen gewetenloze koude kikkers waren.

Dat ik ingedeeld werd in dit hokje, luchtte me wel op. Ik voel me ook verloren, zeker de laatste jaren. Geen idee meer waar ik ben als ik me in de buitenwereld begeef, dat overzicht ben ik wel kwijt. En door dit hokje kan ik weer verder, want ik kan er niks aan doen, ik ben de verloren generatie. Na mij komt de pragmatische generatie, en voor mij  zat de protestgeneratie, dat klinkt toch allemaal wat minder hopeloos. Geen woorden, maar daden, zo klinken ze. Terwijl mijn generatie er wat verloren bij zit te kijken.

Maar net als bij mijn sterrenbeeld maagd, waarbij ik op het randje van weegschaal zit, is hier ook iets aan de hand. Want ik zou het kind zijn van de stille generatie, maar mijn ouders komen uit de protestgeneratie. En hun kinderen zijn de pragmatische generatie! Dat maakt mij tot een pragmaticus. Echter, als ik eerlijk ben, zijn mijn ouders wel ingedeeld in de protestgeneratie, maar ik ben er vrij zeker van dat ze nooit hebben lopen protesteren. Zij bleven eerder trouw aan het gezag, en waren dus eigenlijk de  late stille generatie. Waarmee het wel weer klopt dat ik de verloren generatie ben.

Misschien moest ik dit maar loslaten en gewoon zelf bepalen wie ik ben.

Het nest waarin je wordt geboren.

We hadden gisteren een feestje, en dat hebben wij niet zo vaak. De afgelopen twee keer hadden we het al laten varen wegens redenen die ik niet meer weet. Het beloofde dus laat te worden, en dat werd het. Een uur of drie eer we in bed lagen. Niet schokkend, maar wel als je er vroeg uit moet voor het voetbal van je kinderen. Nu hoefde ik dat niet, maar mevrouw Mack wel. Half zeven ging haar wekker om met mijn dochtertje mee te gaan. Hans redt zich inmiddels wel, en moest thuis spelen, dus ik hoefde niet mee.

Om één of andere reden wordt er dan er dan na het feestje toch op mijn gemoed gespeeld door mevrouw Mack, Hans had gevraagd of er nog iemand kwam kijken, en dat ze ontkennend geantwoord had, en dat Hans daar verder niet over gezeurd had, maar toch…Ik voelde de hint. Ik stond acht uur op, liet de hond uit en begaf mij op de fiets naar het veld, want ik moet nog stomdronken zijn geweest. De wedstrijd was tien minuten bezig toen ik aankwam, en ze stonden 0-1 achter. Hans zag me en zwaaide, en ik had mijn goede daad weer verricht.

Ik ging naast een moeder staan die al constateerde dat er weinig ouders van het thuisteam waren. De uitploeg was wel met een paar bussen uitgerukt. Op een gegeven moment (en un momento dado) komt er een te dik jongetje aanlopen dat het buurjongetje was van de moeder waar ik bij stond. Het jongetje moest pas om 11 uur voetballen, maar was er nu al. De moeder zei tegen me dat ze hem zo zielig vond, want zijn ouders kwamen nooit kijken, hij was komen lopen want zijn fiets was kapot, en kennelijk hebben zijn ouders hem ook niet goed de tijd doorgegeven waarop hij moest voetballen. Ik begreep haar gevoel wel.

Ik geloof dat mijn ouders vroeger één of twee keer zijn komen kijken naar een wedstrijd, en ik vond dat geen enkel probleem. Ik was allang blij dat ik op voetbal mocht. Maar mijn fiets was in orde en ik wist hoelaat ik moest. Hans verloor met 1-2. Maar dat deed er niet toe. Ook al was het onder druk van mevrouw Mack, ik was aanwezig en was daar dankbaar voor.

Rockstar

“Maurice, you are a rockstar!” schreef een collega die ik niet ken mij vandaag nadat ik haar ergens bij had geholpen. Ik vermoed dat ze Amerikaanse is en dat ze dacht mij hiermee te complimenteren. Nou, dat klopt! Da’s het aardigste wat ik vandaag heb gehoord. Ik heb haar zojuist even opgezocht op LinkedIn en inderdaad, mijn vermoeden is juist. Ik hoor de laatste tijd steeds vaker dat Amerikanen hele vriendelijke, behulpzame mensen zijn. Dat is compleet in tegenspraak met de signalen die ze via Hollywood uitzenden, dus misschien ben ik finaal op het verkeerde been gezet. Ik dacht altijd dat het een stelletje oppervlakkigen waren die de hele dag acteren dat ze sociaal zijn. Ikzelf ben tenminste nog oprecht oppervlakkig.

Maar dat Rockstar. Ik weet dat “you rock” een positieve wens is, dus dit leek me daar de overtreffende trap van. Ze noemde me bewust geen accountant, hoewel ik haar wel had geholpen met accounting. Maar zelfs ik vind (inmiddels) rockstar toch een groter compliment dan accountant. Terwijl ik toch echt meer aanleg voor accountant heb dan voor rockstar. En toch brengt ze me licht aan het twijfelen. Had ik toch niet door moeten studeren voor rockstar?  Mick Jagger en ik, ik en Mick Jagger. Het voordeel van rockstar worden is dat de kans een stuk kleiner is dat je kaal wordt dan bij accountant. Kijk maar eens naar al die rockbands. Er zit zelden een kale bij. Terwijl ze dat echt nog niet wisten toen ze begonnen met rocken, lijkt mij.

Morgenochtend om half negen mag ik weer aantreden. Ik geef een concert. Misschien komt ze even backstage. Ik zal even genieten van deze roem voor zolang het duurt. En dat duurt tot ik alle gegevens heb aangeleverd die ze nodig heeft. Als ik daarna nog steeds een rockstar ben, dan herzie ik mijn mening over Amerikanen.

F-16

Die JSF die we hebben aangeschaft (5 euro per toestel per Nederlander) maakte vandaag een rondvlucht boven Nederland. Ik heb hem niet gezien, maar later op beelden zag ik hem gaan, begeleid door een trouwe F-16. Ik heb gemengde gevoelens. Ik was gehecht aan de F-16 namelijk. Als kind wilde ik al graag straaljagerpiloot worden en toen ik kind was kon ik nog alles worden wat ik wilde.

Als ik die JSF zie gaan, dat lompe ding met die nog altijd indrukwekkende F-16 erachter, dan denk ik: waarom toch? Ik wiki een beetje door de technische specificaties heen en zie dat de F-16 de JSF in alles overtreft. Topsnelheid, vliegbereik, maximale vlieghoogte, de F-16 kan het allemaal beter. Bovendien, welke vijand hebben we nu nog waartegen we ons niet meer kunnen verdedigen met een F-16? Een F-16 met volle bewapening wist de complete sporen van een kleine heuvel uit als het moet. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat de voorganger van de F-16, de F-104 starfighter weer betere specificaties had dan de F-16. We gaan er dus alleen maar op achteruit, maar onze vijanden zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. De Duitsers, die moest je nog verslaan met Hurricanes en Spitfires, dat waren pas gevechtsvliegtuigen.

Ongetwijfeld zal iemand in Nederland een leuke cadeaubon hebben gekregen omdat hij de order voor de JSF goedkeurde. Dat maakt me ook niet zoveel uit. Maar als ik die F-16 erbij zie vliegen, die ons al die jaren beschermd heeft, dan krijg ik toch wat last van weemoed. Want wederom wordt een tijdperk afgesloten. Ik moet dan maar vertrouwen op de piloot die de JSF vloog en aangaf dat hij liever met een JSF over vijandelijk gebied zou vliegen dan met een F-16. Iets met sensoren die gevaar herkenden. Het zal wel. Het is toch allemaal al wat minder geworden sinds die F-16’s zich ook aan de maximumsnelheid moeten houden. Vroeger hoorde je nog wel eens zo’n knal dat de ruiten ervan trilden. Geluidsbarrière, wisten wij dan. Maar vandaag waren toch nog even een paar van die knallen te horen. At our service. F-16’s op verdedigingsmissie.

 

Opschrijfboekje.

Van een collega kreeg ik een opschrijfboekje. Zij voelde aan dat ze dat bij mij kwijt moest. Ik vind het prachtig, notitieboekjes. Het liefst volgekalkt met mooie teksten, nuttige ingevingen, en dagelijkse gebeurtenissen. Een soort dagboek zeg maar, maar dan van mezelf. Niet dat er veel van terecht gaat komen, want ik was op school al jaloers op mensen die aantekeningen konden maken. Ik kon dat niet. Onsamenhangend gekrabbel was het, ik schreef liever op een later moment een samenvatting van een hoofdstuk op. Later zag ik slimme accountants die vragenlijsten hadden en daar met pen mijn antwoorden achter krabbelden, en zonder het verder te bewerken was dat bruikbaar als dossierstuk. Ik kon dat ook, maar dan schreef ik het later over.

Sowieso hoor, mooie handschriften in opschrijfboekjes, ik ben er gek op. Dat is toch heel wat beter dan het getyp op een computer, hoewel ik vroeger van het schrijven wel een eeltbultje op mijn rechtermiddelvinger had, dat is wel weg sinds het toetsenbord zijn intrede deed. Maar er gaat toch weinig boven een echt logboek met waargebeurde avonturen. Nu maak ik die niet mee, dus ik verzin ze hier en daar, maar het idee van zo’n opschrijfboekje is geweldig. Ook stel ik me voor dat ik een belangrijke wetenschappelijke of historische ontdekking ga doen, en dat uitwerk in mijn boekje. Die dan de geschiedenis in zal gaan als de Mackiaanse paradox. Of zoiets.

logboek

Johee, Johoo, Jo Fucking Hell

Steeds vaker hoor ik mijzelf naar vroeger verwijzen. Of ik spreek van “in mijn tijd”. Ik ben nu 46 en ik heb het gevoel dat het over is. Dit is geen normale midlifecrisis, want er is geen motor of cabrio die mij hier nog uit haalt. Het is ook mooi geweest. Het zijn alleen nog maar lichamelijke ongemakken zoals rugpijn, hielspoor en afnemende prostaties. Grijs en kalend zijn reeds daar, dus alle ingrediënten zijn aanwezig voor de laatste fase in mijn leven, die van winter. En het belooft een strenge, lange winter te worden.

Ongelofelijk, hoe dramatisch het klinkt, maar ik wil geen valse hoop meer bij mezelf wekken, ik ben een oude man. Afgeschreven en volgens de evolutie had ik er allang niet meer moeten zijn. Hoe zou ik nu nog eten kunnen vangen?  Maar goed, het is niet anders, ik pleit voor een verlaging van de pensioenleeftijd naar 46 jaar. En als ik dit laat lezen aan Rutte, dan moet hij het er toch mee eens zijn, deze vlotte, dancefeest bezoekende Toppersfan die nondejuu gewoon premier van dit land is! In mijn tijd zou dit nooit gebeurd zijn! Met z’n stomme lach.

Goh Mack, wat negatief toch allemaal! Ja, ik begrijp er toch ook allemaal niks meer van. Behalve de genoemde premier is er nog zo’n grijsaard die wel nog gewoon mee kan in deze maatschappij. Zijn naam is Olav Mol, al een paar jaar over de vijftig, en hij sprak zondag tijdens de GP overwinning van Max Verstappen de legendarische woorden: “Bizar! Fucking bizar! Johee, Johoo! Jo fucking hell wat bizar!” Hij had geschiedenis kunnen schrijven, zoals Herman Kuiphof of Jack van Gelder, maar nee, Johee, Johoo Jo Fucking hell. En half Nederland draagt hem op handen. Zou er nu nog een busje met een zwaailicht zijn komen aanrijden en Olav platgespoten hebben, dan had ik het nog begrepen. Maar nee, dit is het, zo schijnt het te moeten. Ja, dan houdt alles op. Het is dat ik nog geen categorie “Mack heeft het opgegeven” heb, anders kwam deze daarin.

PSV Landskampioen 2015/2016

PSV Kampioen

Ben de afgelopen weken tot het uiterste getergd door de Ajacied. Op het arrogante af. Vorig jaar stond PSV 17 punten voor, en verloor toen twee wedstrijden waardoor ik hem toch nog een beetje begon te knijpen. Waarom snap ik achteraf niet.

Na de verloren wedstrijd tegen Ajax kwamen de vernederingen. Wildvreemden maakten een nepaccount aan om mij pijn toe te wensen. Na de wedstrijd tegen Utrecht waar Ajax danzij een onterechte penalty nog net gelijk wist te maken, waren we verontwaardigd. Maar wij deden huilie huilie volgens de Ajacied. Toen kwam de wedstrijd tegen Cambuur waar PSV 6-2 uitpakte, maar Ajax met 4-0 terugsloeg. Denk je even uit te pakken tegen Cambuur, scoren wij er ook gewoon 4, stond er op mijn whatsapp te lezen. Irritant.

En vanochtend nog: statussen van Ajacieden: Goedemorgen, kampioensweekend! Een PSV shirtje met een nieuwe sponsor: Netnix. Al die vernederingen waren te veel en ik sloeg door. Ik heb er één geslagen. Nee, grapje. Ik voelde de vernederingen, en geloof me, dit waren er slechts een paar. Ik sliep er soms onrustig van. Ik zelf zou het dus niet durven, met zo weinig voorsprong, zo arrogant te doen. Zelfs een Ajax vedette als Klaassen wreef wat zout in de wonden, door te zeggen dat als je bij de beste club van Nederland speelde, dan bla bla bla. Heel anders dan die in mijn ogen immer correcte Luuk de Jong.

Toen het nog 8 minuten was deed ik schietgebedjes. Ik zat alleen in de tuin zonder de wedstrijd te zien. En ineens was daar op op mijn telefoon die melding -waar hij vandaan kwam, ik weet het niet- PSV landskampioen.

Ik heb gesprongen ik heb gejuicht, ik heb iedereen geknuffeld die ik tegenkwam. Ik heb Hans opgetild, die net zo blij was als ik. Het kwam zo onverwacht, en alle opgekropte vernederingen kwamen er uit. Ik heb niemand teruggepakt, zelfs niet degene die het nepaccount had aangemaakt en mij vernederde. Ik had zijn naam wel onthouden, want een maagd vergeet nooit als hem onrecht aan wordt gedaan.

En natuurlijk, ik laat mij te veel meeslepen. Ik heb dan ook diep respect voor de Ajacieden die vandaag de titel verspeelden maar sportief bleven en hun humeur niet lieten verpesten. Ik hoop dat ik dat ook ooit kan.

Een oude fiets

Ik heb mijn fiets een beurt laten geven. Tien jaar geleden kocht ik het ding tweedehands, en sindsdien is er niks aan gedaan. Heb in tien jaar nog geen lekke band gehad, maar ik heb ook niet veel gefietst. Maar de fiets begon herrie te maken, en ik vond het steeds gênanter worden. Na lang wikken en wegen besloot ik het ding naar de fietsenmaker te brengen, en sinds vrijdag heb ik hem terug. Wat een verschil!

Fietsen met een goede fiets is zoveel leuker. Het kostte 80 euro, maar dan heb je ook wat. Ik hoor weer die mooie tiktiktik als je rijdt en als ik vol in mijn remmen knijp, blokkeert het achterwiel weer, zoals het hoort. Natuurlijk, het is geen nieuwe, maar die kosten een vermogen en voor het beetje dat ik fiets is hij nog prima.

Ik heb al drie keer gefietst sinds vrijdag, zo blij ben ik er mee. Een oude fiets van ik denk een jaar of 20, alles kan een mens gelukkig maken. Wie döt mij wat vandage?

Bellevue

Ik liep met de hond een andere route dan normaal. De hond loopt al een tijdje licht mank dus ik probeerde te voorkomen dat ze andere honden tegen zou komen en het weer in wild gespeel zou uitmonden. Het is denk ik 25 jaar geleden dat ik er liep, veel veranderd was er niet. Ik kwam langs het wildkijkpunt dat uitkeek over een stuk heide. Het huis dat ik altijd zo mysterieus vond, en wat zo afgelegen midden in het bos lag, lag er nog steeds, boven op een heuvel alsof er niets veranderd was. Het is twee honden geleden dat ik er was.
huis
Aan het eind van de anderhalf uur durende ronde kwam ik weer in gangbaarder gebied. We kwamen weer mensen tegen, en de hond liep er enthousiast op af. Een blonde mevrouw had zich een beetje afgezonderd van de anderen en leek wat angstig. Ik riep de hond terug en vroeg me juist af wat angstige mensen in een hondenuitlaatgebied deden. Tot het me duidelijk werd. De mevrouw was niet angstig maar moest plassen en had zich daarom afgezonderd. En ze had niet in de gaten dat mijn vluchtroute op tien meter langs haar billen liep. Ik weet ook helemaal niet in of ze me in de gaten had, maar ik kon het niet helpen dat ik daar langs bellevue liep. Even kwam het snode plan in mij op om snel een foto te maken, maar gelijk waarschuwde mijn geweten me. Maar ik kan niet volhouden dat ik haar bips maar één keer gezien heb.