Categorie: Geen categorie

Geland.

Het is de laatste tijd zo dat ik een verschil van inzicht heb met mijn omgeving over mijn plaats in het leven. Ik vind hem zelf soms uitermate beroerd, terwijl anderen zeggen dat ik een luxeprobleem heb. Ik kan er nog niet teveel over uitweiden, maar het geeft onrust, en als er iets nodig is in het leven, dan is het rust en stabiliteit, behalve dan voor de mensen die zich wereldburger noemen, die hebben dat niet nodig.

Ik kijk naar debatten in het lagerhuis van Paul Witteman en moet constateren dat ik me niet thuis voel bij de schreeuwers die er zitten. Vroeger was Henk Bres de ergste, nu kakelt alles door elkaar heen, en alles valt elkaar aan. Ik doorzie de trucjes en ik hou er niet van. Met het lijsttrekkersdebat van gisteren zag ik hetzelfde. Men bedient zich van trucjes en probeert de ander uitspraken te ontlokken. Ik trap er niet in.

Ik weet overigens al wat ik ga stemmen, ik ben zojuist keihard geland. Ik hou er mee op, wat mijn betreft zijn alle debatten in de komende twee weken zinloos, ik ben klaar. Geen zwevende kiezer meer. Waarom zou je er ook lang over nadenken? Doe de kieswijzer, kijk of de uitkomst je bevalt en stem. Kun je de rest van je tijd beter besteden. Mensen die hun tijd goed besteden, worden toch al steeds zeldzamer.

De nieuwswedloop.

Nu hoorde ik vanochtend dat Trump tegen kernwapens is, maar, omdat ze er eenmaal toch zijn, vond hij wel dat Amerika er dan ook de meeste moet hebben. Een geruststellende gedachte. Rusland heeft ongeveer 7000 kernwapens, Amerika zo’n 200 minder. Daarna komt Frankrijk met 300 kernwapens. Er zijn negen landen in de wereld die kernwapens hebben, en Zuid Afrika is het enige land dat ooit kernwapens had maar nu niet meer. De koude oorlog lijkt in ere hersteld. (getallen komen uit het radio 1 journaal van vanochtend)

Vroeger hadden Amerika en Rusland ongeveer 60.000 kernwapens, dus nu kunnen ze de aarde nog slechts 20 keer vernietigen in plaats van 500 keer. Het klinkt een beetje alsof de aarde een straf krijgt die overeenkomt met vijf keer levenslang voor een veroordeelde. Daar zal de tot levenslang veroordeelde van onder de indruk zijn, zeg! En wat zal hij blij zijn als hem vier keer gratie wordt verleend en hij slechts nog maar één keer levenslang hoeft uit te zitten! Zo is het met de aarde net zo. Als je hem één keer vernietigd hebt, kun je hem niet nog een keer vernietigen. Dus weg met al die zooi, is de logische redenering.

Maar de logica is ver te zoeken deze dagen, dus zegt de president van de Verenigde Staten dat hij er meer wil hebben. En hij wil ze niet gebruiken hoor, hij wil laten zien aan de wereld dat hij de grootste heeft. Make America great again. Nu heeft hij dan CNN geboycot in het Witte Huis, dus het lijkt mij een goed idee dat de pers hèm gaat boycotten. Gewoon niet meer in het nieuws brengen die man. Dan twittert hij maar tot hij een ons weegt. Maar ja, dat werkt niet want de pers gaat hem niet boycotten. En als ze het wel doen, zit er altijd een rat tussen die er toch met de primeur van doorgaat, zo redeneren ze allemaal, zodat niemand hem uiteindelijk boycot. Zouden ze het allemaal wel doen, dan hebben ze hem op de knieën.

 

Narcist

Ik hoorde op de radio een psycholoog met een specialisatie in houding en gezichtsuitdrukking verslag doen van een onderzoekje dat hem namens die radio gevraagd was te doen. Of hij een analyse kon maken van de persoon Trump op basis van de beelden van de inauguratie. Hierbij was hem een apparaat ter beschikking gesteld waardoor hij de beelden, beeld voor beeld kon bekijken. De man klonk niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen, en dat is waarom ik hem geloofde. Hij zei met klem dat hij geen diagnose kon stellen, omdat hij dat eenmaal niet doet bij een persoon die hij niet kent of gesproken heeft, maar desondanks had hij gelet op of Trump tijdens de inauguratie enige emoties toonde of vaderlijk vertrouwen uitstraalde, en het antwoord was helaas nee. Hij voldeed op basis van zijn uiterlijke kenmerken en gedragingen precies aan het beeld van een narcist met mogelijk psychopatische trekjes. Waarbij de psycholoog opmerkte dat een narcist iets heel anders is dan een psychopaat, omdat een pscyhopaat bewust probeert anderen pijn te doen, terwijl dat niet het hoofddoel van een narcist is.

Hoe het ook zij, ik wist genoeg. Binnenkort komen er hier verkiezingen aan, en ik kan wel weer moeilijk gaan doen en me verdiepen in de partijprogramma’s (lees: stemwijzer invullen) maar ik stem toch op iemand die niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen klinkt. Ik hoop dat ik ergens in de komende weken zo iemand weet te lokaliseren. Kortom, ik stem weer eens met de intuïtie. Uiteindelijk zijn dat ook gewoon je hersenen die razendsnel voor je nadenken zonder dat je het zelf hoeft te doen. En als ik nu met mezelf afspreek dat ik mijn intuitie volg en me daarna niet meer door mijn verstand aan het twijfelen laat brengen, dan kom ik er mooi vanaf deze keer. Maar je zal zien, net als altijd, loop ik richting stembus nog te twijfelen tussen twee, alsof het lot van de wereld er vanaf hangt, zo belangrijk acht ik mezelf. Narcist.

Een terechte angst?

Is het een terechte angst die veel mensen schijnen te hebben? Zou de geschiedenis van nazi-Duitsland zich nog kunnen herhalen in deze moderne tijden waarin de meeste mensen goed geinformeerd zijn en verlichte denkers zijn geworden? Zou  Trump het kunstje kunnen herhalen? Zou het zijn bedoeling zijn, is eerder de vraag. Hij krijgt niet echt heel Amerika mee heb ik het idee. Daar gaat het al mis. Alle ogen van de wereld zijn op hem gericht, terwijl Hitler toch een stuk anoniemer aan zijn snode plannen kon werken. Wat ik zelf ook een belangrijke indicatie vind is dat Trump pogingen tot humor doet. Goed, ze zijn heel slecht, maar ze zijn er. Niemand heeft Hitler ooit op een grapje kunnen betrappen. Bovendien had de wereld de pech dat er geen voorbeeld was dat waarschuwde voor wat er stond te gebeuren. Tegenwoordig ligt Godwin altijd op de loer om ons te behoeden.

Nee, ik geloof niet in het gevaar Trump. Tenminste niet in het gevaar als opvolger van Hitler. Daarvoor heb ik teveel vertrouwen in alle corrigerende systemen als de grondwet, de rechtspraak, de oppositie, de media, het volk en eerlijk gezegd ook in Trump zelf. Niet omdat ik vertrouwen in de man heb, maar wel in de aanname dat hij geen Hitler of Stalin is. Waarom het bij Hitler dan toch misging is moeilijk te zeggen. Het was de tijd, een slecht geinformeerde bevolking die snakte naar erkenning, een crisis, en dat in combinatie met ernstige, trotse Duitsers maakten dat de charismatische leider de wereld in een oorlog kon storten. Turkije is wat dat betreft veel enger.

Dus ja, wat hebben we dan wel te duchten hier in Europa? Volgens mij vier jaar lang ellendige journaal items van een man die zichzelf nog veel belangrijker vind dan wat je redelijkerwijs mag verwachten van de machtigste man ter wereld. Voorspelling? Amerika heeft zijn tijd gehad als wereldleider en China neemt die rol langzaam over. Zo denk ik er met mijn gezonde verstand over, maar dat wil niet zeggen dat je niet af en toe je hart vasthoudt. Ik kijk al uit naar de eerste dag waarop Trump niet in het nieuws is.

 

Triumph

Oei, de tijd gaat snel als de liefhebberij een obsessie aan het worden is. Alweer een week geleden. Ik ben aan het zoeken naar een andere auto, en ik schiet van het een naar het ander. Eigenlijk heb ik nog geen idee. Ben er nog niet eens uit of het benzine of diesel gaat worden. Ik weet nog niet of het het hoofd of het hart gaat worden. Het moet een combinatie worden, maar in welke verhoudingen is nog de vraag.

In de tussentijd hebben we een nieuwe Amerikaanse president. Nou ja, “we”. We hebben helemaal niks, de Amerikanen hebben hem. Ik geloof niet dat we er hier veel van zullen merken, maar een eikel is het wel. Wat een contrast met Obama! Zijn overwinningsrede vond ik veel beter dan zijn inaugurele rede. Wat een prietpraat en wat een trap na naar Obama. Alsof die het land in volledige staat van verval heeft achtergelaten. En wat denkt zo’n man nou? Dat omdat hij een “businessman” is, hij wel weet hoe je een land moet leiden? Dat het zo simpel is allemaal? Deze man gaat er nog wel achterkomen. Zijn uitstraling en zijn voorkomen zijn volkomen verkeerd en niet presidentieel. Ik geloof nog geen vijf van de tien woorden die hij zegt. En dan steeds die afwisseling tussen het wijsvingertje, en de duim en wijsvinger op elkaar, het lijkt echt helemaal nergens op.

Het beste wat deze man ons naar mijn mening kan gaan brengen is het collectieve besef dat er niet op dit soort macho’s gestemd moet worden. Macho’s, daar heb je echt helemaal niks aan. Verstand, bescheidenheid en  moed, dat is de gouden combinatie, ik geloof dat Trump er één van de drie heeft, de laatste, hoewel het wel zo is dat als je niet zoveel verstand hebt, het een stuk makkelijker is om moedig te zijn.

Ondertussen relt men er in Amerika lustig op los, omdat men het niet eens is met de verkiezingsuitslag. Volgens mij kun je het per definitie niet niet eens zijn met een verkiezingsuitslag, omdat dat nu eenmaal het democratisch principe is. Stel je zou Trump weten af te zetten door het land lam te leggen, dan betekent dat het einde van de democratie in Amerika. De man is democratisch gekozen en men zal het ermee moeten doen. De helft van de Amerikanen is enorm blij met hem, en dat is ook wat waard. De andere helft moet deze vier jaren maar uitzingen, als ze tenminste willen dat Amerika als natie blijft bestaan.

 

Verkeershufter.

Ik had er weer eentje vandaag, een gevecht met een Audirijder dat ik glansrijk verloor. De bestuurder was te klein om boven zijn stoel uit te komen, en te krenterig om op zijn auto de optie richtingaanwijzers te nemen. Hij moest zich dus zonder knipperlichten door het verkeer heen wurmen. Eerst kwam hij me rechts voorbij en ik dacht: het zal toch niet? En op het moment dat ik gas bij gaf om het gat te dichten kwam hij tergend langzaam naar links, en dwong mij afstand te nemen. Hier hadden ze hem van mij al mogen elimineren.

Toen het rechts weer wat harder begon te rijden dan links, ging hij naar rechts en haalde weer een paar auto’s in, en drukte hem er weer tergend langzaam tussen. In was in alle staten. Ik toeterde, knipperde, reed tegen zijn achterkant, ging over de vluchtstrook, haalde hem in, ramde hem van de weg, trok hem uit zijn auto en sloeg hem neer. Dat was tenminste het plan. Een paar kilometer later liep ik op hem in en dreigde hem rechts in te halen. Tergend langzaam kwam Satan naar rechts, en weer was ik er niet voorbij. Toen het links weer sneller ging, ging hij weer naar links en was weer weg. Mijn bloeddruk was gestegen tot 290/160 en ik was vastbesloten deze ongelofelijke lul een lesje te leren.

De afslag Elspeet kwam eraan en hij zat op de linkerbaan. Ik reed op de afslag en eindelijk kon ik gas geven om hem in te halen, en ik zat er aan te denken om weer terug de weg op te gaan om voor hem in te voegen. In plaats daarvan kwam hij op het laatste moment van de linkerbaan, zonder richtingaanwijzer, over de rechterbaan, de afslag op, en wat denkt u: voor of achter mij? Juist. Voor mij. Een gat dat er niet was, de auto voor hem remde zodat hij ook moest remmen, ik begreep werkelijk niet waarom hij niet verongelukte?

Ziedend ben ik uitgestapt, heb mijn eigen auto helemaal in elkaar getrapt en ben door de politie vastgezet om tot bedaren te komen. Tenminste, dat was het plan. Moge zijn zak scheuren en zijn ballen op de grond vallen.

 

Stof tot nadenken

Ik kan niet zeggen dat 2017 beroerd begonnen is. Goed, het was vies koud, maar dat was de enige kommer en kwel. Niet zo koud als twintig jaar terug, toen de temperatuur zakte tot minus 20. Het was de winter van de tot op heden laatste Elfstedentocht en ik woonde op mezelf in een kleine hatwoning. Alleen wonen vond ik niet altijd leuk, maar ik was wel trots op mijn warme woning met een radiator in de slaapkamer die je bijna niet aan kon hebben, omdat je dan in je slaap de gloeiend hete verwarminsbuis raakte. Geen nood, in de hal hing er ook eentje, die hoefde je maar een kwartslagje open te draaien en ook die werd gloeiend.

Op een nacht werd er minus 20 gemeten in het land en ik werd wakker van de kou die door het bovenlichtje kwam, het bovenlichtje dat nog nooit dicht was geweest sinds ik er woonde. Maar dat werd de eerste keer, en ik was weer volledig beschermd tegen de ijzige kou, en dat maakte mij trots en gelukkig. Ik leerde toen dat als je een dak boven je hoofd had, en je had warmte, een schoon bed en eten, je al heel wat had. Vanuit die basis kun je je leven verder uitbouwen/inrichten. Ik spreek soms jonge mensen die staan te popelen om zodra de financiën het toelaten hun rijtjeswoning te kunnen inruilen voor een twee onder een kap. Omdat dat kennelijk zo gaat. Ik ben voorzichtiger, en zie eigenlijk ook wel het voordeel van onze tussenwoning. Het is er even droog en warm als in een duurder huis, en het bed is er even schoon. Oké, in de zomer zou een grotere tuin fijn zijn, maar dan beeld ik mij gewoon in dat het grasveldje voor ons huis de tuin is. Met wat verbeelding kom je een heel eind.

Aan iedereen die dit leest: een goede basis en voor 2017 ook een mooie uitbouw gewenst

2016

2016 gaat de geschiedenis in als het jaar van de overleden artiesten. Grote namen als David Bowie en Prince verlieten het aardse bestaan, maar ook vele net ietsje minder grote namen als Rick Parfitt, Leonard Cohen, Maurice White en Glenn Frey ontvielen ons, en dan ben ik nog verre van compleet. Bovendien is het jaar nog niet voorbij. Gisteren kwam daar ineens de grote naam van George Michael bij. En hoewel ik erken dat hij een groot artiest was, weet ik niet goed wat ik aanmoet met de tranen die vloeien op Facebook.

Ineens heeft iedereen groot verdriet over George, die slechts 53 mocht worden. Ik schrok even maar dat ik verdriet heb voert te ver. Eigenlijk vind ik er hetzelfde van als zij die nu verdriet hebben ervan vonden toen ik verdriet had over Cruijff.  Een beetje aandachttrekkerij. Want goed, zo’n groot artiest was Cruijff nu ook weer niet, met z’n “oei oei oei, dat was me weer een loei.”

 

De rit ernaartoe

Vanavond is het kerstavond en in 2007 schreef ik al over deze dag die je wist dat zou komen. Als Cruijff het gezegd zou hebben, zou het nu geaccepteerd Cruijffiaans zijn, maar dat is niet zo. Het had gekund, maar Cruijff heeft het niet gezegd, en hij zal het ook niet meer zeggen omdat hij ons ontvallen is in 2016. Ik heb nog steeds moeite het te geloven. Ik heb Cruijff altijd heel hoog gehad, als een kerktoren in de verte. Als hij zijn wijsheden over ons uitstrooide, wist je dat de oplossing simpel was. Nu heb ik toch het gevoel dat hij verder weg ligt. Moet de Rooms Katholieke kerk niet eens onderzoeken of Cruijff wonderen verricht heeft, opdat hij heilig verklaard kan worden? Zelf zou hij dat natuurlijk belachelijk vinden, want wat Cruijff deed was logisch. En wonderen zijn per definitie niet logisch.

Deze dag, waarvan je hoopte dat hij zou komen, is aangebroken. Ik hoopte ooit dat mijn kinderen samen met mij op kerstavond naar de film Scrooge -A Christmas Carol- zouden kijken. Het verhaal is misschien wel het mooiste verzonnen verhaal ooit, en verzonnen verhalen bestaan echt zoals u weet, anders zou je ze immers niet kunnen lezen. Of kijken in dit geval. De film luidt Kerstmis in, en als ik eerlijk ben is kerstavond met Scrooge het hoogtepunt van Kerst. En vanavond is het dus voor het eerst dat ik met mijn kinderen naar Ebenezer Scrooge ga kijken. De man is net als Cruijff een voorbeeld voor me. Een zelfstandig boekhouder die wars is van marketing en let op de kosten. Als boekhouders de baas waren, zou de kwaliteit van produkten omhoog moeten. Immers, je kunt geen marketing meer gebruiken om je inferieure assortiment te slijten aan omgekochte klanten. Uiteraard gaat Ebenezer veel te ver en verliest hij de menselijkheid uit het oog. Kerstgeesten moeten hem weer op het rechte pad krijgen, goedschiks en kwaadschiks.

Het is met A Christmas Carol net als met de kersthit ‘driving home for Christmas’. De rit is in werkelijkheid mooier dan kerst zelf, maar de suggestie wordt gewerkt dat het andersom is. Misschien kent u het gezegde over het bezit van de zaak, dat is net zoiets. Als het sneeuwt in de avond is dat mooier dan dat er de volgende morgen sneeuw ligt, tenzij het weekend is. De 1999 nummers ervoor zijn mooier dan de nummer 1. De aanloop is belangrijker dan de sprong. Terwijl het juist om de sprong gaat. En Scrooge op kerstavond gaat over kerst. Maar de rit naar kerst toe is het mooist.

 

 

Dank je wel

Wij sturen geen kerstkaarten. Da’s geen principekwestie, dat is je reinste luiheid. Van mevrouw Mack. Zelf heb ik een speciale band met kerstkaarten. Als kind was ik gek op ansichtkaarten. Ik bewaarde ze allemaal in een schoenendoos, en keek ze zo nu en dan eens door. Toen ik voor het eerst op mezelf woonde, kreeg ik er niet meer zoveel, en om het toch nog wat te laten lijken, hing ik de kaarten van het jaar ervoor op.

Ik heb dat zo vaak verteld dat ik niet meer weet of het echt waar is, of dat ik een mooi verhaal vertelde. Feit is wel dat ik gisteren een kaartje kreeg dat aan Mack was gericht, en die vind ik de leukste. Met een compliment voor mijn weblog. En dan weet je weer waar je het voor doet.

Fijne Kerstdagen allemaal.