Categorie: Geen categorie

Het jaar begon in het ziekenhuis, met een nieuwe knie voor mevrouw Mack en met zware rugpijn voor mij, al was ik slechts op bezoek.  Ik had juist een weekje vrij genomen om te kunnen helpen bij van alles en nog wat. En precies nu laat mijn rug me in de steek. Die rug die het eigenlijk weer behoorlijk goed doet sinds wij de hond hebben, en da’s toch alweer bijna twee jaar. Op derde kerstdag begon het, ik heb het een weekje aangekeken, dacht dat het erger werd, dacht dat het beter ging, maar gisteren lag ik plat op de grond en kon bijna niet meer overeind komen. Dus toch maar de fysiotherapeut gebeld. Ik ben weer op de been, maar bepaald niet van harte. Ik slik een morfineachtig medicijn en hoop met heel mijn hart dat echte morfine beter hielp toen gewonde soldaten het toegediend kregen, want dit doet niks. Ik mag er de eerste twee weken niet bij autorijden staat in de bijsluiter, maar ik moet er echt zes flesjes bier bij drinken om enigszins het gevoel te krijgen dat ik niet meer mag autorijden. Bijsluiters zijn voornamelijk voor mijn schoonmoeder gemaakt, die krijgt namelijk wel alle bijwerkingen van een medicijn, en door de bijsluiter weet je dat je die bijwerkingen krijgt. Niet dat je ze kunt voorkomen, want ja, dat medicijn wordt nu eenmaal voorgeschreven.

Mevrouw Mack wordt een beetje depressief van mij. Een nieuwe knie, en nu laat ik haar in de steek. Of beter gezegd, mijn rug. Ik niet, ik nooit. Dus ik strompel wat af, en zij strompelt wat af, want samen hebben we 1 goede rug en drie goede knieën. Daar kun je ver mee komen. Nu is zij wel in het voordeel, want ze heeft twee krukken. Drie eigenlijk, als ik mezelf meetel. Verder gaat haar herstel zoals verwacht. Met pijn en moeite. Het kan drie maanden duren voor ze haar hobby, poolstokhoogspringen, weer kan oppakken.

We krijgen wel veel hulp aangeboden, we pakken weinig aan. Zo is dat ons geleerd vroeger. Bewaar het voor nood. Je weet nooit wanneer het nood wordt. Een oorlogswinter bijvoorbeeld. Of meteorietinslag. We hebben de hond tijdelijk ondergebracht bij de uitlaatservice, en krijgen filmpjes doorgestuurd  van een hond die ons absoluut niet mist. Ondankbare teef.

Ik hoop dat 2016 weer een goed blogjaar wordt.

 

 

 

 

Ik schrijf deze blog op de valreep om de weblogstatistieken in de war te gooien. 108 heb ik er geschreven volgens mijn jaarrapport 2015, maar dat worden er dus 109. Vorig jaar nog 99, dus een lichte vooruitgang.  Maar ook schrijf ik deze blog op oudejaarsavond omdat mijn kinderen een film zitten te kijken en mijn vrouw in het ziekenhuis ligt. Geopereerd vandaag, een knieprothese gezet. Ze had al jaren last van haar knie, maar nu moest er ingegrepen worden. Dus het was of vandaag, of in februari. Dus dan maar vandaag. Het is erg goed gegaan volgens de arts, de nieuwe knie zit perfect begreep ik, maar ze had wel veel pijn. Een morfinepomp bood uitkomst. Ze was ook misselijk en moe, kreeg iets tegen de misselijkheid, en vond het wel best voor vandaag. Ik ook. Sterk getimed van mij om last van mijn rug te hebben. Autorijden gaat nog net, maar uitstappen, poeh!

Ter compensatie heb ik wat vuurwerk gekocht voor de kinderen. Die hebben de avond van hun leven. Onbeperkt oliebollen, chips, drinken, en tv. Ik zit achter de laptop met de top 2000 op de koptelefoon. Ik kon dat nooit, een logje schrijven met muziek op de achtergrond. Waarom dat nu wel gaat, geen idee. Maar eindelijk hoor ik eens alle mooie nummers aan het einde van de top.

Ben vandaag drie keer naar het ziekenhuis geweest, drie keer parkeergeld moeten betalen! Vanochtend, toen ik van het ziekenhuis naar huis reed, om een uur of kwart over zeven, begon juist “Echoes” van Pink Floyd. Totaal de weg kwijt, die band, maar ik vond het schitterend. Het nummer duurt 23 minuten, en dat was precies genoeg voor de hele terugweg.

Ik wens u allen, maar dan ook allemaal, het allerbeste voor 2016.

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2015 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In de concertzaal in het Sydney Opera House passen 2.700 mensen. Deze blog werd in 2015 ongeveer 20.000 keer bekeken. Als je blog een concert zou zijn in het Sydney Opera House, zou het ongeveer 7 uitverkochte optredens nodig hebben voordat zoveel mensen het zouden zien.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

In 2011 schreef ik over Willy Stähle, naar aanleiding van een uitzending van Andere Tijden Sport. Het bericht haalde een record aantal reacties. Ik was zo gefascineerd door het fenomeen waarvan ik nooit eerder had gehoord, dat ik alles over haar opzocht. Ik maakte zelfs een google alert aan voor als iemand haar zou noemen op internet. Mijn eerste en enige google alert. En in al die tijd schreef er niemand over haar. Tot vanavond. 61 jaar werd ze, waarvan ze er meer dan dertig in een rolstoel doorbracht en de laatste 10 jaar een teruggetrokken leven leefde. Rust zacht Willy.

Ik schrok me rot vandaag. Las in de Volkskrant dat over anderhalf miljard jaar geen leven meer mogelijk is op aarde omdat de oceanen dan verdampt zullen zijn. Ik dacht altijd dat we nog zo’n zes miljard jaar te gaan hadden en dat daarna de zon opgebrand is. Wordt het leven op aarde even op één dag met 4,5 miljard jaar ingekort. Heel even rekende ik of mijn kinderen daar nog last van krijgen, maar dat blijkt niet het geval. 

De Volkskrant, zo ontdekte ik, is een echte vakantie-krant. Normaal gun ik me er helemaal geen tijd voor om een krant door te spitten en daarom ben ik slechts geabonneerd op een regiotelegraaf die de Stentor heet. De Stentor zou ook een levensgroot artikel over een beroofde gehandicapte op de voorpagina kunnen zetten, echter het grote verschil met de landelijke telegraaf is dat de Stentor niet ophitsend is. Want Godbetert zeg! Ik heb hier een paar keer de Telegraaf gekocht in de veronderstelling dat ik iets te lezen zou hebben, maar niets was minder waar. Ongeveer elk artikel sloeg ik na de inleiding over omdat ik niet het gevoel kreeg dat ik een wijzer mens zou zijn na het lezen van het artikel.  Bovendien stond me de toon niet aan van de columnisten, de ingezonden brieven van lezers, en soms ook die van de krant zelf die in hun volmaaktheid toch allemaal een schuldige weten aan te wijzen voor ontstane problemen. 

Maar dat van de aarde zeg! Er bleek een planeet gevonden zijn die op de aarde leek, maar die al een stuk ouder was waardoor zijn oceanen reeds waren verdampt. Nu ging men zoeken naar sporen van leven op 1400 lichtjaar van ons vandaan. Gelijk dacht ik dat het leven dat daar destijds is geweest en dus op ons voor lag, niet is uitgestorven maar dat wij dat zijn. Dat we ons verplaatst hebben en opnieuw begonnen zijn, net als we dat over anderhalf miljard jaar zullen doen. Want me zomaar neerleggen bij het feit dat de mensheid uitsterft, nee, dat gaat niet goed in mijn hoofd. Dan zouden cynici gelijk krijgen, niet hebben, over hun stelling dat alles zinloos is. Dat u en ik voor niks geleefd hebben, alleen maar om in leven te blijven en ons voort te planten. Want waarom zouden we dan niet als de donder ophouden met ons voortplanten? Dan zijn we over 100 jaar van al het gezeik af. 

Verder las ik een mooi stuk over Gerard Depardieu, die vond dat je je in het leven niet moest laten betuttelen door levensremmende gezondheidsgoeroe’s of overheden maar dat je moest leven. Afgezien van wat ik verder van zijn praktijken vind, vond ik dit wel een mooie, vooral omdat hem dat tot de conclusie had gebracht dat hij niet dik was, maar leefde. Prachtig. Het is dat ik weet dat ik me steeds ellendiger ga voelen als ik zo dik zou zijn, anders overwoog ik ook een dergelijke levenshouding. 

Die ontdekte planeet was geloof ik anderhalf keer groter dan de aarde. Dat zou ik een prima planeet vinden want eerlijk gezegd vind ik de aarde wat aan de kleine kant. Neem nu een land als Frankrijk: het grootste land van West Europa en toch ben je er met de auto in een uur of acht doorheen. Ook hier is geen onontgonnen gebied meer, en ik krijg steeds meer behoefte aan gebieden waar geen hekken staan. Regels zijn er tenslotte om tuig in het gareel te houden, normale mensen kunnen best zonder regels. Stel, ik wil vissen. Mag niet zonder visvergunning. Stel, ik wil jagen. Mag niet, ik word gelijk geflitst. Een boom kappen en een hut bouwen? Vergeet het maar, regels, regels, regels. Aan de ene kant lijkt het me prachtig hoe de wereld eruit zag voordat er regels waren. En aan de andere kant zou er geen weblog zijn en zou ik mijn enthousiasme niet kunnen delen. Daarom, een grotere planeet. Zonder buurlanden. Als je daar vanuit Nederland naar België zou moeten, moet je eerst door een stuk onbewoond gebied ter grootte van Polen. Goed, er moet wel een snelweg doorheen lopen natuurlijk, en er moet getankt kunnen worden, anders heb ik het al heel gauw gehad met dat onontgonnen gebied. 

We zitten in een warmtefront zo las ik in de Telegraaf, die zelfs in de vakantie onrust weet te stoken, voornamelijk door ingezonden brieven van lezers te plaatsen. De Grieken dit, dit kabinet dat.., mensen voelen de behoefte om hun mening te verspreiden, iedereen mag weten met welk een groot visionair men te maken heeft. Ondertussen zitten wij in 35+ graden. De koelste dag van onze vakantie wordt 31 graden volgens het weerbericht. ’s Avonds koelt het nauwelijks af, we zitten buiten in korte broek en t-shirt. Ik kan me niet herinneren dat ik dit eerder meemaakte. 

De hitte trotseer ik, met dank aan kapitein Dick Winters van Easy Company. Ik lees het waargebeurde verhaal “Band of Brothers” en ben een groot deel van mijn verloren respect voor Amerikanen aan het terugvinden.  Een relatief kleine company die een aantal beslissende slagen heeft toegebracht aan de Duitsers, en die mij doet beseffen dat we onnoemlijk veel aan haar te danken hebben. 

Door de hitte doen we weinig noemenswaardigs, luieren, zwemmen, eten en drinken. Morgen staat er een trip naar Nimes gepland, alwaar de best bewaarde Romeinse arena ter wereld schijnt te staan. Arena’s waren verschrikkelijke plekken waar gladiatoren onvrijwillig een wrede dood stierven, maar omdat het zo lang geleden is en er geen gedupeerde nabestaanden zijn die strijden voor gerechtigheid, kunnen we de dag met enthousiasme tegemoet zien. We kunnen zelfs de gids een fooi geven, en dat zie ik bij Dachau nog niet gebeuren. Er is ook geen voetbalclub die haar stadion “het concentratiekamp” noemt. 

Frankrijk echter, blijft mij boeien. De magie die ik er vroeger omheen hing is eraf, het is nu slechts een land dat ik mooi vind en waar ik mij thuis voel. Ik heb vanmiddag in kaart gebracht hoevaak ik hier op vakantie ben geweest en kwam op 24 keer. Ik heb hier meer dan een jaar van mijn leven doorgebracht en het land heeft een speciale betekenis voor mij. 

Kapitein Winters is er niet meer, ik lees over zijn leiderschap, zijn bescheidenheid, zijn vermogen om onder druk de juiste beslissing te nemen, en over zijn zorg voor zijn mannen die hem zonder uitzondering de beste gevechtscommandant vonden die ze ooit hadden gezien. Op dit moment barst het vuurwerk van quatorze Juillet los, dat schijnt ook iets met de Franse geschiedenis te maken te hebben. Het is waarschijnlijk lang geleden en er zijn geen gedupeerde nabestaanden dus het feest kan beginnen. Ik eer Dick Winters en Easy-Company vandaag. Ze vocht onder andere in Frankrijk en Nederland. In de oorlog maakte Winters zichzelf een belofte. Als hij zou overleven zou hij zich terugtrekken in een boerderij in Amerika en een rustig leven in vrede leiden. En zo geschiedde.  Hij heeft nooit een brief naar de Telegraaf geschreven.