Categorie: Geen categorie

Narcist

Ik hoorde op de radio een psycholoog met een specialisatie in houding en gezichtsuitdrukking verslag doen van een onderzoekje dat hem namens die radio gevraagd was te doen. Of hij een analyse kon maken van de persoon Trump op basis van de beelden van de inauguratie. Hierbij was hem een apparaat ter beschikking gesteld waardoor hij de beelden, beeld voor beeld kon bekijken. De man klonk niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen, en dat is waarom ik hem geloofde. Hij zei met klem dat hij geen diagnose kon stellen, omdat hij dat eenmaal niet doet bij een persoon die hij niet kent of gesproken heeft, maar desondanks had hij gelet op of Trump tijdens de inauguratie enige emoties toonde of vaderlijk vertrouwen uitstraalde, en het antwoord was helaas nee. Hij voldeed op basis van zijn uiterlijke kenmerken en gedragingen precies aan het beeld van een narcist met mogelijk psychopatische trekjes. Waarbij de psycholoog opmerkte dat een narcist iets heel anders is dan een psychopaat, omdat een pscyhopaat bewust probeert anderen pijn te doen, terwijl dat niet het hoofddoel van een narcist is.

Hoe het ook zij, ik wist genoeg. Binnenkort komen er hier verkiezingen aan, en ik kan wel weer moeilijk gaan doen en me verdiepen in de partijprogramma’s (lees: stemwijzer invullen) maar ik stem toch op iemand die niet opgefokt, emotioneel of vooringenomen klinkt. Ik hoop dat ik ergens in de komende weken zo iemand weet te lokaliseren. Kortom, ik stem weer eens met de intuïtie. Uiteindelijk zijn dat ook gewoon je hersenen die razendsnel voor je nadenken zonder dat je het zelf hoeft te doen. En als ik nu met mezelf afspreek dat ik mijn intuitie volg en me daarna niet meer door mijn verstand aan het twijfelen laat brengen, dan kom ik er mooi vanaf deze keer. Maar je zal zien, net als altijd, loop ik richting stembus nog te twijfelen tussen twee, alsof het lot van de wereld er vanaf hangt, zo belangrijk acht ik mezelf. Narcist.

Een terechte angst?

Is het een terechte angst die veel mensen schijnen te hebben? Zou de geschiedenis van nazi-Duitsland zich nog kunnen herhalen in deze moderne tijden waarin de meeste mensen goed geinformeerd zijn en verlichte denkers zijn geworden? Zou  Trump het kunstje kunnen herhalen? Zou het zijn bedoeling zijn, is eerder de vraag. Hij krijgt niet echt heel Amerika mee heb ik het idee. Daar gaat het al mis. Alle ogen van de wereld zijn op hem gericht, terwijl Hitler toch een stuk anoniemer aan zijn snode plannen kon werken. Wat ik zelf ook een belangrijke indicatie vind is dat Trump pogingen tot humor doet. Goed, ze zijn heel slecht, maar ze zijn er. Niemand heeft Hitler ooit op een grapje kunnen betrappen. Bovendien had de wereld de pech dat er geen voorbeeld was dat waarschuwde voor wat er stond te gebeuren. Tegenwoordig ligt Godwin altijd op de loer om ons te behoeden.

Nee, ik geloof niet in het gevaar Trump. Tenminste niet in het gevaar als opvolger van Hitler. Daarvoor heb ik teveel vertrouwen in alle corrigerende systemen als de grondwet, de rechtspraak, de oppositie, de media, het volk en eerlijk gezegd ook in Trump zelf. Niet omdat ik vertrouwen in de man heb, maar wel in de aanname dat hij geen Hitler of Stalin is. Waarom het bij Hitler dan toch misging is moeilijk te zeggen. Het was de tijd, een slecht geinformeerde bevolking die snakte naar erkenning, een crisis, en dat in combinatie met ernstige, trotse Duitsers maakten dat de charismatische leider de wereld in een oorlog kon storten. Turkije is wat dat betreft veel enger.

Dus ja, wat hebben we dan wel te duchten hier in Europa? Volgens mij vier jaar lang ellendige journaal items van een man die zichzelf nog veel belangrijker vind dan wat je redelijkerwijs mag verwachten van de machtigste man ter wereld. Voorspelling? Amerika heeft zijn tijd gehad als wereldleider en China neemt die rol langzaam over. Zo denk ik er met mijn gezonde verstand over, maar dat wil niet zeggen dat je niet af en toe je hart vasthoudt. Ik kijk al uit naar de eerste dag waarop Trump niet in het nieuws is.

 

Triumph

Oei, de tijd gaat snel als de liefhebberij een obsessie aan het worden is. Alweer een week geleden. Ik ben aan het zoeken naar een andere auto, en ik schiet van het een naar het ander. Eigenlijk heb ik nog geen idee. Ben er nog niet eens uit of het benzine of diesel gaat worden. Ik weet nog niet of het het hoofd of het hart gaat worden. Het moet een combinatie worden, maar in welke verhoudingen is nog de vraag.

In de tussentijd hebben we een nieuwe Amerikaanse president. Nou ja, “we”. We hebben helemaal niks, de Amerikanen hebben hem. Ik geloof niet dat we er hier veel van zullen merken, maar een eikel is het wel. Wat een contrast met Obama! Zijn overwinningsrede vond ik veel beter dan zijn inaugurele rede. Wat een prietpraat en wat een trap na naar Obama. Alsof die het land in volledige staat van verval heeft achtergelaten. En wat denkt zo’n man nou? Dat omdat hij een “businessman” is, hij wel weet hoe je een land moet leiden? Dat het zo simpel is allemaal? Deze man gaat er nog wel achterkomen. Zijn uitstraling en zijn voorkomen zijn volkomen verkeerd en niet presidentieel. Ik geloof nog geen vijf van de tien woorden die hij zegt. En dan steeds die afwisseling tussen het wijsvingertje, en de duim en wijsvinger op elkaar, het lijkt echt helemaal nergens op.

Het beste wat deze man ons naar mijn mening kan gaan brengen is het collectieve besef dat er niet op dit soort macho’s gestemd moet worden. Macho’s, daar heb je echt helemaal niks aan. Verstand, bescheidenheid en  moed, dat is de gouden combinatie, ik geloof dat Trump er één van de drie heeft, de laatste, hoewel het wel zo is dat als je niet zoveel verstand hebt, het een stuk makkelijker is om moedig te zijn.

Ondertussen relt men er in Amerika lustig op los, omdat men het niet eens is met de verkiezingsuitslag. Volgens mij kun je het per definitie niet niet eens zijn met een verkiezingsuitslag, omdat dat nu eenmaal het democratisch principe is. Stel je zou Trump weten af te zetten door het land lam te leggen, dan betekent dat het einde van de democratie in Amerika. De man is democratisch gekozen en men zal het ermee moeten doen. De helft van de Amerikanen is enorm blij met hem, en dat is ook wat waard. De andere helft moet deze vier jaren maar uitzingen, als ze tenminste willen dat Amerika als natie blijft bestaan.

 

Verkeershufter.

Ik had er weer eentje vandaag, een gevecht met een Audirijder dat ik glansrijk verloor. De bestuurder was te klein om boven zijn stoel uit te komen, en te krenterig om op zijn auto de optie richtingaanwijzers te nemen. Hij moest zich dus zonder knipperlichten door het verkeer heen wurmen. Eerst kwam hij me rechts voorbij en ik dacht: het zal toch niet? En op het moment dat ik gas bij gaf om het gat te dichten kwam hij tergend langzaam naar links, en dwong mij afstand te nemen. Hier hadden ze hem van mij al mogen elimineren.

Toen het rechts weer wat harder begon te rijden dan links, ging hij naar rechts en haalde weer een paar auto’s in, en drukte hem er weer tergend langzaam tussen. In was in alle staten. Ik toeterde, knipperde, reed tegen zijn achterkant, ging over de vluchtstrook, haalde hem in, ramde hem van de weg, trok hem uit zijn auto en sloeg hem neer. Dat was tenminste het plan. Een paar kilometer later liep ik op hem in en dreigde hem rechts in te halen. Tergend langzaam kwam Satan naar rechts, en weer was ik er niet voorbij. Toen het links weer sneller ging, ging hij weer naar links en was weer weg. Mijn bloeddruk was gestegen tot 290/160 en ik was vastbesloten deze ongelofelijke lul een lesje te leren.

De afslag Elspeet kwam eraan en hij zat op de linkerbaan. Ik reed op de afslag en eindelijk kon ik gas geven om hem in te halen, en ik zat er aan te denken om weer terug de weg op te gaan om voor hem in te voegen. In plaats daarvan kwam hij op het laatste moment van de linkerbaan, zonder richtingaanwijzer, over de rechterbaan, de afslag op, en wat denkt u: voor of achter mij? Juist. Voor mij. Een gat dat er niet was, de auto voor hem remde zodat hij ook moest remmen, ik begreep werkelijk niet waarom hij niet verongelukte?

Ziedend ben ik uitgestapt, heb mijn eigen auto helemaal in elkaar getrapt en ben door de politie vastgezet om tot bedaren te komen. Tenminste, dat was het plan. Moge zijn zak scheuren en zijn ballen op de grond vallen.

 

Stof tot nadenken

Ik kan niet zeggen dat 2017 beroerd begonnen is. Goed, het was vies koud, maar dat was de enige kommer en kwel. Niet zo koud als twintig jaar terug, toen de temperatuur zakte tot minus 20. Het was de winter van de tot op heden laatste Elfstedentocht en ik woonde op mezelf in een kleine hatwoning. Alleen wonen vond ik niet altijd leuk, maar ik was wel trots op mijn warme woning met een radiator in de slaapkamer die je bijna niet aan kon hebben, omdat je dan in je slaap de gloeiend hete verwarminsbuis raakte. Geen nood, in de hal hing er ook eentje, die hoefde je maar een kwartslagje open te draaien en ook die werd gloeiend.

Op een nacht werd er minus 20 gemeten in het land en ik werd wakker van de kou die door het bovenlichtje kwam, het bovenlichtje dat nog nooit dicht was geweest sinds ik er woonde. Maar dat werd de eerste keer, en ik was weer volledig beschermd tegen de ijzige kou, en dat maakte mij trots en gelukkig. Ik leerde toen dat als je een dak boven je hoofd had, en je had warmte, een schoon bed en eten, je al heel wat had. Vanuit die basis kun je je leven verder uitbouwen/inrichten. Ik spreek soms jonge mensen die staan te popelen om zodra de financiën het toelaten hun rijtjeswoning te kunnen inruilen voor een twee onder een kap. Omdat dat kennelijk zo gaat. Ik ben voorzichtiger, en zie eigenlijk ook wel het voordeel van onze tussenwoning. Het is er even droog en warm als in een duurder huis, en het bed is er even schoon. Oké, in de zomer zou een grotere tuin fijn zijn, maar dan beeld ik mij gewoon in dat het grasveldje voor ons huis de tuin is. Met wat verbeelding kom je een heel eind.

Aan iedereen die dit leest: een goede basis en voor 2017 ook een mooie uitbouw gewenst

2016

2016 gaat de geschiedenis in als het jaar van de overleden artiesten. Grote namen als David Bowie en Prince verlieten het aardse bestaan, maar ook vele net ietsje minder grote namen als Rick Parfitt, Leonard Cohen, Maurice White en Glenn Frey ontvielen ons, en dan ben ik nog verre van compleet. Bovendien is het jaar nog niet voorbij. Gisteren kwam daar ineens de grote naam van George Michael bij. En hoewel ik erken dat hij een groot artiest was, weet ik niet goed wat ik aanmoet met de tranen die vloeien op Facebook.

Ineens heeft iedereen groot verdriet over George, die slechts 53 mocht worden. Ik schrok even maar dat ik verdriet heb voert te ver. Eigenlijk vind ik er hetzelfde van als zij die nu verdriet hebben ervan vonden toen ik verdriet had over Cruijff.  Een beetje aandachttrekkerij. Want goed, zo’n groot artiest was Cruijff nu ook weer niet, met z’n “oei oei oei, dat was me weer een loei.”

 

De rit ernaartoe

Vanavond is het kerstavond en in 2007 schreef ik al over deze dag die je wist dat zou komen. Als Cruijff het gezegd zou hebben, zou het nu geaccepteerd Cruijffiaans zijn, maar dat is niet zo. Het had gekund, maar Cruijff heeft het niet gezegd, en hij zal het ook niet meer zeggen omdat hij ons ontvallen is in 2016. Ik heb nog steeds moeite het te geloven. Ik heb Cruijff altijd heel hoog gehad, als een kerktoren in de verte. Als hij zijn wijsheden over ons uitstrooide, wist je dat de oplossing simpel was. Nu heb ik toch het gevoel dat hij verder weg ligt. Moet de Rooms Katholieke kerk niet eens onderzoeken of Cruijff wonderen verricht heeft, opdat hij heilig verklaard kan worden? Zelf zou hij dat natuurlijk belachelijk vinden, want wat Cruijff deed was logisch. En wonderen zijn per definitie niet logisch.

Deze dag, waarvan je hoopte dat hij zou komen, is aangebroken. Ik hoopte ooit dat mijn kinderen samen met mij op kerstavond naar de film Scrooge -A Christmas Carol- zouden kijken. Het verhaal is misschien wel het mooiste verzonnen verhaal ooit, en verzonnen verhalen bestaan echt zoals u weet, anders zou je ze immers niet kunnen lezen. Of kijken in dit geval. De film luidt Kerstmis in, en als ik eerlijk ben is kerstavond met Scrooge het hoogtepunt van Kerst. En vanavond is het dus voor het eerst dat ik met mijn kinderen naar Ebenezer Scrooge ga kijken. De man is net als Cruijff een voorbeeld voor me. Een zelfstandig boekhouder die wars is van marketing en let op de kosten. Als boekhouders de baas waren, zou de kwaliteit van produkten omhoog moeten. Immers, je kunt geen marketing meer gebruiken om je inferieure assortiment te slijten aan omgekochte klanten. Uiteraard gaat Ebenezer veel te ver en verliest hij de menselijkheid uit het oog. Kerstgeesten moeten hem weer op het rechte pad krijgen, goedschiks en kwaadschiks.

Het is met A Christmas Carol net als met de kersthit ‘driving home for Christmas’. De rit is in werkelijkheid mooier dan kerst zelf, maar de suggestie wordt gewerkt dat het andersom is. Misschien kent u het gezegde over het bezit van de zaak, dat is net zoiets. Als het sneeuwt in de avond is dat mooier dan dat er de volgende morgen sneeuw ligt, tenzij het weekend is. De 1999 nummers ervoor zijn mooier dan de nummer 1. De aanloop is belangrijker dan de sprong. Terwijl het juist om de sprong gaat. En Scrooge op kerstavond gaat over kerst. Maar de rit naar kerst toe is het mooist.

 

 

Dank je wel

Wij sturen geen kerstkaarten. Da’s geen principekwestie, dat is je reinste luiheid. Van mevrouw Mack. Zelf heb ik een speciale band met kerstkaarten. Als kind was ik gek op ansichtkaarten. Ik bewaarde ze allemaal in een schoenendoos, en keek ze zo nu en dan eens door. Toen ik voor het eerst op mezelf woonde, kreeg ik er niet meer zoveel, en om het toch nog wat te laten lijken, hing ik de kaarten van het jaar ervoor op.

Ik heb dat zo vaak verteld dat ik niet meer weet of het echt waar is, of dat ik een mooi verhaal vertelde. Feit is wel dat ik gisteren een kaartje kreeg dat aan Mack was gericht, en die vind ik de leukste. Met een compliment voor mijn weblog. En dan weet je weer waar je het voor doet.

Fijne Kerstdagen allemaal.

Brandinstinct

Ik ben een romanticus, tenminste in mijn hoofd. Van mij mogen wonderen bestaan, gewoon naast de wetenschap. Ik heb daar geen moeite mee. Soms lees ik nog in de bijbel, niet omdat het moet, maar omdat het kan. Ik hou van het buitenaardse, het wonderlijke, het spirituele, het wetenschappelijke en van het religieuze. Maar vooral hou ik van sympathieke mensen. Ik kom ze helaas steeds minder tegen. Het is gauw hard tegen hard, en andere meningen worden vakkundig ontmanteld, en lijken niet meer op na gehouden te mogen worden.

Bij mij werkt het zo dat ik bij voorbaat niets aanneem van mensen die vinden dat ze altijd gelijk hebben. Da’s misschien eigenwijs, maar het is ook een principekwestie. Want mensen die hun mening verwarren met een  feit, daar kan ik niks mee. Die moeten maar gaan lesgeven ergens. Al zal het lastig solliciteren zijn, op die manier. Met mijn leraren werkte het al net zo. Als ik ze sympathiek vond, leerde ik veel meer van ze. Wat dat betreft was het jammer dat lang niet al mijn leraren sympathiek waren en ik dus ook nog aan zelfstudie moest doen.

Ik zei het vandaag nog tegen een ex-collega, dat mijn mening niet erg sterk was. Dat ik nergens van overtuigd ben en dat mijn mening vooral ingegeven wordt door mijn intuïtie. Hij vond juist dat ik wel een duidelijke mening had. Nou, dat is niet zo. Mijn intuïtie zegt mij wie ik moet mijden en wie niet. Als mijn instinct schreeuwt dat iemand niet te vertrouwen is, dan geef ik hem niks. Als het brandalarm op mijn werk afgaat, doe ik niks, tenzij mijn zintuigen aangeven dat er ergens brand is. Verkopers van brandalarmen, die vertrouw ik nog het minst.

 

She drives me crazy

Mijn dochtertje van acht krijgt huiswerk. Daarvoor moest ze leren wat een legenda is. Het woord stond haar al tegen dus wist ze het niet. Ik liet haar de definitie opschrijven en voorlezen. Daarna liet ik haar het papiertje omdraaien en herhalen wat ze had gezegd. Niet één woord herinnerde ze zich van wat ze vijf seconden geleden nog had voorgelezen.

Hetzelfde probleem hadden we een paar dagen geleden. Ze moest leren wat honderdtallen waren. Dus ik vraag bijvoorbeeld hoeveel honderdtallen er in 812 zitten, en dan is het de bedoeling dat zij acht zegt. Ze wist het niet en ging zitten rekenen. Ik vroeg haar mij het eerste getal na te zeggen wat ik opnoemde. Dus 538 moet vijf zijn, en 228 twee. Maar ze ging weer zitten nadenken. Tot grote ergenis van mij uiteraard. Ik kreeg niet gedaan wat ik wilde.

Maar vanochtend boekte ik een belangrijke overwinning. Ze zou gaan spelen bij haar nichtje, maar ik zei dat ik het af ging bellen omdat ze haar best niet op haar huiswerk deed, en ik pakte mijn telefoon. Toen sloeg de paniek toe en huilend zei ze ineens de definitie van de legenda op. Waarom ze het nu ineens wel kon, wilde ik weten? Omdat ze geen zin in leren had, was haar antwoord. Ik heb ook nog even de honderdtallen er tegenaan gegooid, en na een tip van Hans, exact dezelfde die ik haar twee dagen geleden gaf,  ging dat ineens ook feilloos.

Er waren harde dwangmiddelen en ondervragingstechnieken voor nodig, maar uiteindelijk zwichtte ze. Verder is ze “me liefie” maar ze drijft me tot wanhoop.