Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Gedragsprobleem

Gisteren tegen de avond had ik het plan om met Hans te gaan fietsen naar het bos. Op de fiets kom je op plekken waar je lopend niet kan komen en andersom. Het probleem was dat Tammar ook mee wilde, want ze had niks te doen. Nu is het zo dat de vorige twee keren dat Tammar meeging we geen wild hebben gezien omdat zij niet stil kan zijn. Dus had ik met mezelf afgesproken dat ze voorlopig niet meer mee ging. Maar daar was mevrouw het niet mee eens. Ze begon zo hartverscheurend te huilen dat ik mijn hand over mijn hart streek. Natuurlijk wel een hartig woordje tot haar gericht. Ze zou stil zijn en ze zou niet gaan zeuren dat ze moe was.

Dus zijn we 800 meter onderweg en begint ze of ik haar kon duwen omdat ze toch wel moe was. Mevrouw Mack had ons zojuist met de auto ingehaald om de hond uit te gaan laten in het bos. Dus terug was geen optie. Hans had het al helemaal gehad met zijn zusje, dus die ging demonstratief 80 meter achter ons fietsen. Dat begon goed. Ik waarschuwde Tammar dat ze gewoon mee moest fietsen en dat als we het wildrooster over waren dat ze stil moest zijn. “Wat is dat een wilde kooi,” vroeg ze een kilometer verderop. Toen we het wildrooster over waren hield ze uiteraard niet op met praten. Na een paar keer werd ik boos en kneep haar hard in haar arm. Dat hielp even want ze begon te huilen. Ik had nog geluk dat ik mijn net nieuwe iPhone op de weg hoorde vallen bij die actie anders was ik die nu kwijt geweest door Pollewop. Nu zaten er slechts wat krassen op.

Het bos bleek gesloten. Overal borden dat je er niet in mocht in verband met de bronstijd. Dan heb ik het niet over de periode voor Christus die volgde op het Neolithicum, maar over de periode tussen 15 september en 25 december waarin de paartijd van edelherten plaatsvindt. We moesten dus op de weg blijven. Na twee flinke heuvels (hoge duvel) kwamen we bij een punt waar een aantal mensen doodstil stonden en zelfs lagen te luisteren naar het geburl van de mannetjesherten. Het is een mooi geluid, het is een kruising tussen het geblaat van een schaap en het geloei van een koe, maar dan uit het bos. Men zegt dat het geluid kilometers ver reikt, maar in onze omgeving geloven ze ook nog in sagen. Het geluid was in de verte duidelijk te horen en het kwam van verschillende kanten. Alleen Tammar hoorde het niet en bleef ook herhalen dat ze niks hoorde. Ik siste dat ze stil moest zijn, maar dat kan ze niet dus dan gaat ze met haar voeten herrie lopen maken op de steentjes. De geachte aanwezigen vonden het wel grappig, maar ik duidelijk minder. Ik pakte het spul op en keerde huiswaarts om de natuur niet teveel te laten verstoren door mijn tweede nazaat. De hoge duvel af is link. Het gaat keihard en de weg is hard. Ik schatte de snelheid zeker 35 kilometer per uur en Tammar keek doodleuk opzij. Ik beet haar toe dat ze voor zich moest kijken, maar toen ging ze met die snelheid met haar voorwiel wiebelen. In paniek riep ik haar toe dat ze dat niet moest doen waarop zij antwoordde dat zij dat niet deed maar de fiets. Gek word je ervan.

Wat later drukte ze nog bijna een tegemoetkomende auto in de berm en ik had het gehad. Haar voorlamp deed het ineens niet meer dus ik gebood haar tussen Hans en mij in te gaan fietsen en mij te volgen over het donkere fietspad. Dat is het enige wat ze gehoorzaam deed. Thuis hebben we afgesproken dat ze we het nu een aantal keer geprobeerd hebben en dat ze tot haar zevende niet meer mee gaat om wild te kijken. Op een of andere manier vond ze het prima. Ondanks dit gedrag ben ik gek op dit meisje. Het moet wel echte liefde zijn.

Een betere wereld II

Vanochtend op de radio hoorde ik een aankondiging van een programma wat vanavond zou komen. Ik stopte op een parkeerplaats om een herinnering in mijn telefoon te zetten. Het was een documentaire van Zembla over misgelopen miljarden in Nederland. Miljarden die de belastingdienst niet int, of die gestolen worden door burgers. Stelen was het juiste woord volgens Richard Murphy, een internationaal expert op het gebied van Tax Gap (=hoeveel belasting komt er niet binnen) berekeningen. Nederland loopt per jaar 30 miljard mis aan niet geïnde belastingen. Een bedrag dat, zouden we het jaarlijks extra hebben, in één klap alle financiële problemen zou oplossen. Aan hun lot overgelaten bejaarden zouden weer wat vaker kunnen douchen, studenten zouden langer kunnen studeren, defensie zou weer wat tanks kunnen kopen en niet langer het lachertje van Europa zijn en nog veel meer.

Het probleem is dat de mensen die wel hun volledige belasting betalen, teveel moeten betalen omdat anderen niet betalen, of dat ze niet terugkrijgen waar ze recht op hebben van hun betaalde belastinggeld. De wereld staat momenteel op zijn kop. Je mag niet meer zeggen dat vroeger alles beter was, je mag je niet meer als een fatsoensrakker gedragen, je mag niet meer opkomen voor je land, maar als je de belastingdienst besteelt, en dus je land besteelt hoewel de dieven zelf liever niet van “stelen” spreken, dan kun je dat gewoon tijdens een lunch met collega’s vertellen en kun je nog rekenen op bewonderende blikken ook.

Voor mij wordt het serieus tijd om te gaan solliciteren bij de belastingdienst. Ik heb er de opleiding voor, de materie interesseert mij en ik kan meehelpen aan de wederopbouw van de verzorgingsstaat. Helaas wil de overheid niks weten van de berekening van een Tax Gap omdat er dan lastige vragen over gesteld gaan worden door de burger. Wat gaat u er aan doen? Is de Tax Gap al minder dan vorig jaar? Bovendien is het slecht verkoopbaar dat er 30 miljard gefraudeerd wordt terwijl iedereen de eindjes aan elkaar moet knopen. Ik ben bereid salaris in te leveren om al die lapzwansen die te lage inkomsten opgeven of te veel aftrekposten opvoeren af te nemen waar ze geen recht op hebben. Kan me daar zo over opwinden, geen haar beter dan NSB’ers zijn ze. Hoewel die misschien nog dachten dat de NSB goed was voor Nederland.

http://vara.nl/media/320914

Een betere wereld

Wat IS en gelieerde groepen doen is ontoelaatbaar. Vandaag dook er weer een video op van een onthoofding. Geen journalist, maar gewoon een Franse toerist die in Algerije gevangen werd genomen en een paar dagen later wordt onthoofd. Niet dat een journalist enige schuld treft, maar hij was zich wellicht nog bewust van het gevaar dat hij liep. Een toerist die geofferd wordt gaat alle perken te buiten. Welke landen zijn nog veilig? In elk geval, ik wilde het filmpje zien dat online was gezet. Niet om een onthoofding te zien, want ik wist dat nu.nl dat moment niet zou tonen, maar om de toerist die tegen zijn vreselijke lot aanliep een beetje te leren kennen. Om achteraf zijn pijn iets te kunnen verzachten. Om de onschuld van de man te zien en om de boodschap te horen die overgebracht moest worden. Ik klikte het aan en bereidde me voor op een indringende smeekbede.

Harrie Piekema. De irritante supermarktmanager van AH vertelde over weet ik veel wat. Geen respect meer voor de mensheid bij AH! Een onthoofde toerist en AH zet deze sullige acteur in om haar waren aan te prijzen. Het zou bij koninklijk besluit verboden moeten worden! Dat brengt me op een idee dat ik al jaren geleden had, en dat door consumenten als briljant beoordeeld werd maar door producenten minder. Eén zender op tv waar alleen maar reclame op mag worden uitgezonden. De hele dag Piekema’s, Martine Bijlen, Rintje Ritsma’s, Bram Moszkovitchen. Hetzelfde geldt voor internet. Eén site waar naar hartenlust gepop-upt kan worden, waar je reclame’s niet kunt weg klikken, waar je -dit is geen grap- de 1 miljoenste bezoeker bent en al die ellende meer. En dat je daar vrijwillig, naar eigen behoefte op kunt afstemmen of op kunt inloggen. Dat je desnoods een dag vrij neemt om er de hele dag te kijken. En dat de rest van de wereld zich nooit meer hoeft te ergeren aan ongevraagde inmenging van de commerciële geilstaat.

Netwerken, echt werken en een verrotte wereld.

Het was vandaag een netwerkdag. Een aantal moest dus golfen want zo’n dag kun je eenmaal niet missen. Als je die mist ben je “out” vindt men. Op zich wordt het er lekker rustig van op kantoor, maar een boekhouder moet echt werken, anders komt zijn werk niet af. Mij kwam weer een rekening onder ogen van een lunch in een restaurant. Bijna 600 euro. Ook dat moet. Het is heel vervelend, maar je kunt geen klanten meer binnenhalen zonder ze eens lekker te verwennen. Het gaat zelfs zover dat sommige partners zeggen een grote deal te hebben maar die wordt alleen doorgestuurd als daar een kleine extra vergoeding tegenover staat. Een nieuwe mountainbike of zo. Een Sonos. Dat soort dingen. En dat is nog buiten de reisjes die ze kunnen winnen als ze bij de eerste vijf topverkopers komen. Een lijst die overigens geheel willekeurig wordt samengesteld op basis van vriendjespolitiek, niet dat ook echt degenen die het meest verkocht hebben mee mogen.

Vroeger, toen ik er nog niet zat, gebeurde dit ook van uw geld. Tegenwoordig zorg ik dat er belasting over wordt afgedragen zodat het geheel wel even duurder wordt. Wat de directie er overigens niet van weerhoudt, want ja, je bent nu eenmaal nergens zonder dit soort grappen, al moet ik zeggen dat er een lichte verbetering zit in het letten op de kosten. Deze verwennerij wordt natuurlijk ook met man en macht in stand gehouden. Want het is wel duidelijk dat als je dit soort dingen niet doet, je wel kunt inpakken. Ik heb me laten vertellen dat dat een heel ingewikkelde theorie is die ik toch niet begrijp. Het schijnt uiteindelijk allemaal met omzetbonussen te maken te hebben.

Als netwerkers iets van hun eigen onkostenvergoeding moeten betalen is de wereld te klein. Voorheen werd zo’n vergoeding als salaris beschouwd, en men heeft het er moeilijk mee als ik uitleg dat salaris en vergoedingen twee verschillende zaken zijn. Privé geld beheren is overigens geen probleem. Alles is te duur en overal heeft men adresjes voor. Onze eigen producten zijn uiteraard niet te duur, al zit daar natuurlijk wel die rekening van 600 euro in verwerkt. Ik durf te stellen dat mensen die net werken er de oorzaak van zijn dat alles zo belachelijk duur is.

Baardmans

Ik heb het nu een paar keer geprobeerd. Nooit eerder had ik een serieuze poging gedaan. Vier dagen hield ik het hooguit vol. Maar nu al drie keer meer dan een week. Ik heb het over het laten staan van mijn baard. Drie keer achter elkaar liet ik hem meer dan een week staan. Om na die week niet te weten wat ik er mee aan moest scheerde ik hem weer af. Ik kreeg bewonderende commentaren en ik werd al gauw verward met Johnny Depp. En toch na anderhalve week voelde ik mij angstig dicht genaderd tot het punt vanaf waar geen terugkeer meer mogelijk is en ik zwichtte. Om gisterenavond tot de conclusie te komen dat ik geen baardmans ben. Ik ben geboren zonder baard en zo ga ik door het leven.

Serieus

Ik zou wel weer eens iets serieus willen doen. Of me met iets serieus bezig willen houden. Natuurlijk, ik heb mijn werk, maar dat is niet echt serieus. Ik probeer mezelf te spelen in een toneelstuk met andere figuranten die zichzelf lang geleden zijn kwijtgeraakt. Daar wordt gepraat over zaken die een mens in de basis niet interesseert. Er is er eentje de baas en de rest neemt zijn houding aan. Men neemt zijn hobby’s over, zijn politieke voorkeur, zijn enthousiasme voor maakt eigenlijk niet uit wat. Tegengas bestaat niet meer, lijkt het wel. Diepgang is er ook niet meer. Men praat slechts nog over profielen op Linkedin, sportscholen, zakenreizen en over golfen met relaties.

En natuurlijk zijn er nog genoeg mensen die zich wel verdiept hebben in iets. Het maakt mij eigenlijk niet uit wat, ze kunnen erover vertellen met een enthousiasme dat aanstekelijk is omdat het echt is. Het is echt omdat het niet gaat om eigen zakelijk belang, maar om een uit het eigen brein ontsproten idee, hobby, denkwijze, wat dan ook. Sommige mensen hebben zelfs dat niet nodig om een ander te enthousiasmeren. De een heeft humor, de ander doet gewoon zijn plicht, weer een ander valt niemand lastig, er zijn nog genoeg mensen met een mooi verhaal.

Wat ik precies wil weet ik niet. Heb ik ook nooit geweten dus de kans dat ik het ooit wel weet is zo goed als nihil. Ik weet beter wat ik niet wil, dan wat ik wel wil. En dat is omdat ik kennelijk meer mensen tegenkom of van televisie ken die zijn zoals ik niet wil, dan dat er mensen zijn die zijn zoals ik wel wil. Helemaal niet zo onlogisch. En als ik dan eens iets onrealistisch wil dan kan ik weer vrij gemakkelijk berusten in het feit dat ik wereldburger nummer 3,2 miljard van 7 ben. Dat meer dan de helft alleen maar bezig is met overleven en ik af en toe de luxe heb om me af te vragen wat ik nu eigenlijk wil. Maar dat heb je als je in Nederland wordt geboren. Als je geluk hebt hou je je alleen bezig met bijzaken.

Te gek

Beste mensen, ik kan voortaan berichtjes aan mezelf sturen. WordPress heeft een e-mail adres voor me gegenereerd waaraan ik een bericht kan sturen dat vervolgens als logje geplaatst wordt. Of het handig is dat weet ik nog niet, maar het lijkt wel makkelijk. Of ik er veel gebruik van ga maken weet ik ook nog niet, ik ben tenslotte een aartsconservatief die zelden een verandering staat toe te juichen. Vaak is het enige doel van een verandering, verandering van het banksaldo van de veranderaar als je het mij vraagt.

Natuurlijk moet je bepaalde dingen een kans geven en ja, het is heel mooi dat we tegenwoordig in contact met heel de wereld staan, maar we hoeven ook weer niet in onze broek te piesen van blijdschap. Wikipedia, ik vind het prachtig. Ik heb laatst een keer gedoneerd want het is uitgevonden voor mensen zoals ik, die wel een zekere slimheid bezitten, maar nergens echt verstand van hebben. Vroeger als ik een woord naar me toe kreeg geworpen dat ik niet begreep vroeg ik: “hoe bedoelt u” , waarop de tegenpartij onmiddellijk begreep dat hij zijn vraag of antwoord anders moest formuleren omdat het niet door mij begrepen werd. Tegenwoordig, met de digitale communicatie, zoek ik in een gesprek razendsnel op Wikipedia op wat u bedoelt en u ziet mij niet door de mand vallen.

Veranderingen moeten elkaar ook niet te snel opvolgen als je het mij vraagt. Momenteel gaat het allemaal veel te snel en als een fabrikant zijn verandering op de markt lanceert, spuit hij er een wolk angst achteraan. Angst die u en ik inademen en die ons vertelt dat we mee moeten. Maar angst is een slechte raadgever. Mensen zijn ook niet meer te vertrouwen in dit tijdperk vol veranderingen. Vroeger kon je vriend en vijand vertrouwen. Je vriend was je vriend en bleef dat ook, en je vijand was je vijand, dat wist je precies. Maar door een overdaad aan informatie en prikkels nemen nog weinigen een echt standpunt in. Ze hebben geen idee welk geloof, maatschappelijke stroming, principes of waarden ze nog aanhangen. Zo kan je vriend zwichten onder druk en ineens je vijand worden en weet je niet meer wie nog staat voor wat hij zegt. Er hangt simpelweg te veel informatie om ons heen. De waarheid is daar niet meer uit te filteren.

Zo heb ik geen idee of graancirkels door mensen gemaakt worden of niet. Probeer het maar eens te vinden op internet. Als je er alles over gelezen hebt ben je nog precies even ver in je gedachten over graancirkels dan daarvoor. We schieten er allemaal niks mee op.

Dit logje is in outlook geschreven en verzonden aan mezelf. Ik hoor wel of u enig verschil merkt.

O.V.T.

Zomaar ineens was ik in gedachten verzonken. Ik dacht aan mijn oma van moeders kant terwijl ik naar mijn werk reed. Ik heb een kilometer of vijf afgelegd zonder dat ik me herinner dat ik ze aflegde. Ik bedacht dat ik mijn oma helemaal niet ken. Ze was van 1911, dus pas 58 toen ik geboren werd. Maar ik heb nooit bij haar gelogeerd, al sliepen opa en oma wel eens bij ons. Precies omgekeerd aan de oma en opa van mijn vaders kant, die sliepen nooit bij ons, maar ik heb daar wel vaak gelogeerd. Toen ik 20 was, was ze al een oude vrouw. Ik geloof dat ze 86 is geworden maar de laatste 8 jaar van haar leven was ze alleen, waarvan vijf in een verzorgingshuis. En nooit heeft ze me iets verteld over vroeger. Ik herinner me überhaupt niet dat ze vertelde. Ze vroeg en ze luisterde.

In gedachten liep ik naar de flat waar ze woonde, Vulcanusdreef, Overvecht, drie hoog. Ik nam de lift en belde aan op het hoekje waar ze woonde. Iets langer duurde het bij haar altijd voordat de deur openging, maar ze was altijd blij ons te zien. De inrichting was eenvoudig, een keukentje met een geiser met daaraan een kraan met een slangetje. Donkerbruin hoogpolig tapijt in de woonkamer. Er stonden wat boeken over de natuur, maar wij als kind hadden daar nooit zoveel te doen. We zaten eigenlijk te wachten tot we daarna naar mijn andere opa en oma gingen, die ook in Utrecht woonden en waar het feest was voor de kleinkinderen.

En nu is ze al 20 jaar dood, ze was de eerste dode die ik ooit zag. Ze is er niet meer en ik kende haar amper. Ze heeft geen makkelijk leven gehad, dat heb ik later wel begrepen. Het geeft geen goed gevoel dat ze zoveel eenzaam is geweest. Betekenisloos, zo lijkt het. Ik weet niks van haar en ze is er niet meer. Bij mijn moeder staat één foto van haar. Misschien moet ik het laten gaan. Zo vreemd, een oma met een verleden dat ik niet ken. Ik kan vrijwel geen vrolijke herinnering aan haar ophalen. En omdat ik dat niet kan, heb ik er geen vrede mee. Te weinig herinneringen lijken het betekenislozer te maken. Ze was er ooit, maar ja, nu niet meer en wie denkt er ooit nog aan haar? Mijn moeder, dat weet ik zeker, en ik soms. Het voelt als onvoltooid verleden tijd.

Lapzwans

Het programma wat ik gisterenavond bij toeval zag had me vanochtend nog niet losgelaten. Een programma over een jong stel met een kind dat torenhoog in de schulden zat. Hij 28, zij 24, dochtertje een jaar of vier. John Williams schoot te hulp om dit stel weer op het goede spoor te zetten. Na een financiële check bleek dat er maandelijks €500,- meer uitging dan er binnenkwam. De vrouw had de naam van haar vriend op haar arm getatoeëerd. Maurice heette hij. Op een of andere manier leek ze afhankelijk van hem en hij liep de kantjes eraf. John en zijn team hielpen het stel en dienden tegelijkertijd het belang van RTL4. Het ging wat houterig maar de goede wil leek er. De man moest om financiële redenen stoppen met roken en de vier katten moesten het huis uit. Het abonnement op de sportzender werd opgezegd evenals de loterij. Zijn rijbewijs was ingevorderd wegens meerdere keren rijden onder invloed, maar deze man had ontdekt dat zijn auto het zonder rijbewijs ook gewoon deed. Nu leverde hij de sleutels van de auto in, als teken van goede wil.

Hij ging op gesprek bij een uitzendbureau, volgde een korte cursus en vond met hulp van John full time werk in plaats van de twee dagen per week die hij nu werkte. De schuldeisers werden gebeld, er werden afspraken gemaakt over de betalingen en je kreeg warempel de indruk dat ze in een aantal jaren de 40 duizend schuld die ze hadden veroorzaakt weer te boven konden komen.
Op de eerste werkdag van de man ging het mis. Hij kwam niet opdagen en bleef dagen onbereikbaar, ook voor de mensen van het tv-programma. Na een aantal dagen lukte het John om een hartig woordje met Maurice, die inmiddels weer rookte, te wisselen. Het kwam er op neer dat Maurice niet zo’n zin had in deze baan omdat die hem niet zo leuk leek. John sprong zowat uit zijn vel, maar kreeg het toch voor elkaar om de lapzwans zijn excuses aan te laten bieden aan zijn nieuwe baas, die warempel nog bereid was het door de vingers te zien en hem een tweede kans te geven. Gelukkig. Maar tegen ieders verwachting in sloeg de lapzwans ter plekke het bod af. En daar eindigde het programma.

Ik zag nog het beeld van de huilende vrouw en vooral van het dochtertje dat zonder zeuren een lepel ondefinieerbaar voedsel nam. En vanochtend zag ik het weer, het meisje dat de hap nam. En ik vroeg me af hoe zo iets kon. Hoe kan een vader zich beroepen op een recht terwijl hij in zijn situatie alleen plichten te vervullen heeft? Waar zit de kronkel? Waarschijnlijk op dezelfde plaats als de kronkel die ervoor zorgde dat de schuld opliep tot € 40.000,-

Internet archief

Ik keek een verontrustende aflevering van VPRO’s Tegenlicht over digitaal geheugenverlies. De beste manier om data op te slaan en te bewaren voor de toekomst zijn krijttekeningen in grotten en gebeitelde teksten in stenen. Die gaan duizenden jaren mee. Boeken doen het ook goed, die gaan honderden jaren mee. Maar gegevens digitaal opslaan is niet zo handig. Een jaartje of 20 is al uitzonderlijk lang. Ik heb het bijvoorbeeld gezien bij web-log waar ik honderden verhalen had opgeslagen en die inmiddels allemaal zijn verdwenen. Alles wat op Hyves stond is weg, en alles wat op Facebook staat verdwijnt eens. Hetzelfde geldt voor dit weblog. Als ik het niet dagelijks in de gaten hou, zal het ooit verdwenen zijn.

Elke internetpagina verandert en verdwijnt. De geschiedenis wordt uiterst onbetrouwbaar als we hem van internet halen en niet uit boeken. Daar hoor je die Alexander Klöpping dan nooit over. Degenen die internet controleren bepalen hoe de geschiedenis eruit zal zien over 500 jaar. Misschien hebben de Duitsers WO II wel gewonnen, of zijn we nooit op de maan geweest.
Gelukkig vond ik via VPRO’s tegenlicht een instantie die zich dat realiseerde en die blijkt al sinds 1996 kopieën te maken van hoe internet er vroeger uitzag. Zelfs het web-log drama van Sanoma is een aantal keren opgeslagen. Hier kunt u bijvoorbeeld zien hoe mijn weblog er in 2005 uitzag. Ze hebben het 67 keer opgeslagen tussen 2004 en 2012. De geschiedenis is niet geheel verloren.