Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

99 luftballons

Er zijn van die dingen die je voor vanzelfsprekend aanneemt. Niet eens voor vanzelfsprekend, je denkt er helemaal niet bij na, het is gewoon zo. Zo was daar in de jaren tachtig de Duitse band Nena. (Ik wist ook niet dat het eigenlijk de band was die Nena heette.) De zangeres heette toevallig ook Nena, en de band was naar haar genoemd. Of andersom, want de zangeres heette in het echt helemaal geen Nena. Volslagen onduidelijk. Wat echter volkomen duidelijk was, was dat dit nummer over 99 luchtballonnen ging. Maar dat was het dan ook. Ik dacht namelijk dat het heteluchtballonnen waren, maar het blijken bij nader onderzoek gewoon van die lullige feestballonnetjes te zijn. Maar verder geen poespas, het nummer ging over 99 luchtballonnen en niemand vroeg zich iets af.

Tot ik vandaag het nummer op de radio hoorde en na vijfendertig jaar eens ging luisteren naar de tekst. Duits blijkt toch wat lastig, want ik begreep er helemaal niks van. Ik zocht naar een vertaling, en die maakte duidelijk dat het niet aan de Duitse taal lag, want ook in het Nederlands maakte ik er niks van. Dus zocht ik maar eens op waar het nummer nu volgens de schrijver over gaat, want die zou het toch wel weten? Het gaat dus over de angst van de West-Duitsers voor een kernoorlog die uit zou breken. Nou, daar kom ik dan vandaag achter. Als die hele koude oorlog allang achter de rug is. Omdat die schrijver zo nodig vaag moest doen. Had hij gewoon geschreven dat ze bang waren voor een kernoorlog, dan hadden anderen die angst wellicht weg kunnen nemen. Maar nee, hou het lekker cryptisch en blijf er jaren mee lopen. Het is ook een boutnummer ook eigenlijk.

Bepalende momenten

Als ik terugkijk op mijn leven tot zo ver, dan zie ik een paar bepalende momenten. Sommige momenten laten zich raden, maar er zijn er ook die minder voor de hand liggen. 1 mei 1994, ik weet de datum uit mijn hoofd. De man die ik het meest bewonderde van allemaal verongelukte in San Marino. Toen hij zijn ongeluk kreeg, had ik nog even de hoop dat hij gered zou worden. Al zou hij nooit meer kunnen racen, deze mooie man moest blijven leven. Vroeg in de avond kwam het slechte bericht, Ayrton was dood. Met een brok in mijn keel vertelde ik het slechte nieuws aan mijn moeder. Zij reageerde nog het emotioneelst met een gemeend “ach” maar voor de rest ging het leven gewoon door, en niemand in Nederland leek zich erom te bekommeren. In Brazilië was de nationale rouw afgekondigd, maar bij ons geen spoortje van verdriet. Totdat Jeroen van Inkel de vrijdag erop een compilatie had gemaakt in zijn radioprogramma. Er was dus nog iemand die het erg vond. Ik reed in de auto naar huis en had tranen in mijn ogen. De compilatie bevatte het commentaar van Olav Mol, de stem van Senna, een tranentrekkend mooi nummer en het wegstervende geluid van een F1 auto aan het einde. Senna zou nooit meer terugkomen en tot op de dag van vandaag mis ik deze man. Ik heb nooit meer iemand gezien die meer charisma had dan hij. Bijna had ik mijn dochter Senna genoemd. De naam stond al vast. Maar het werd een jongetje. Hans, genoemd naar een andere held.

Money don’t lie

Ik had hem weer, mijn repeterende droom over mijn 205 GTI die ik nog had. Ik weet alleen niet meer in welke situatie. Ik vermeld het dan ook uitsluitend voor mezelf. Woensdagochtend had ik een veel interessantere droom. Ik speelde een complete actiefilm in mijn hoofd af. Ik weet zelfs de titel: Money don’t lie. Die titel sloeg absoluut nergens op, want het was een droom over terroristen die een stad in hun greep hadden. Ze hadden een reusachtig standbeeld dat een paar keer per dag zijn sokkel verliet en zich aan de stad liet zien. De hele droom zat vol chronologische details, en toen ik wakker werd dacht ik dat ik een spannende thriller kon schrijven.
Helaas, helaas. Bij het wakker worden zaten er nog maar een paar flarden van het verhaal in mijn hoofd. Ik schreef er snel een paar op, maar de samenhang was al weg. Daar ging mijn kans weer om makkelijk de nieuwe Steven King te worden. De droom zal in werkelijkheid wel weer vijf minuten hebben geduurd in plaats van bijna twee uur die de speelfilm leek te duren. Want zo schijnt dat in dromen te gaan. Of we ze nu verslagen hebben, de terroristen, dat weet ik niet meer. Ik weet wel dat ze ons verlamd hadden met een zenuwgas, dus meestal kom je daar niet van terug. Maar spannend dat was het.

Ik heb het gewoon gedaan

Zo, eindelijk na ik weet niet hoelang webloggen, hak ik de knoop door, en ik ga door. Ik betaal voortaan een bedrag aan WordPress, en u ziet geen advertenties meer. Aardig van mij he? Zo ben ik. Nu heb ik ook geen hele andere dure hobbies, maar als (ex) boekhouder moet je dit wel weer op een of andere manier terugverdienen. Dus moet ik ergens op bezuinigen. 48 euro gaat deze grap mij jaarlijks kosten, dus ik moet wat verzinnen. De Mikro Gids is de klos. Die kost mij 50 per jaar, en ik heb hem al zeker 10 jaar niet gelezen. Verdwijnt zo bij het oud papier. Verspilling van de bovenste plank! Dan kan ik dat geld net zo goed aan u besteden. En geloof het of niet, ik heb vandaag een salarisverlaging gehad. Men bleek een fout gemaakt te hebben en ondanks dat ik vroeger de salarisadministratie zelf deed, had ik geen idee hoe mijn eigen salaris in elkaar zat. Een half jaartje geleden kreeg ik een verhoging waar ik niks van wist. Prima, als jullie het zeggen. Bleek nu dus een foutje te zijn, en het moest gecorrigeerd worden. Een voorzichtig telefoontje van mijn manager, en vandaag een voorzichtig mailtje van HR, of ik het nieuwe voorstel wilde ondertekenen. Vijf minuten later had ik mijn handtekening gezet, en het geheel teruggestuurd. Dat haddden ze mooi niet verwacht, iemand die zo snel met een verlaging akkoord zou gaan. Had ik ze mooi te pakken!

Tegen de vlakte

Het stormde vandaag enorm, het was de zwaarste storm sinds die van januari 1990. Die weet ik nog, want ik liep buiten met de hond en zag een paar bomen tegelijk vervaarlijk naar de grond buigen. De complete tennishal waaide weg, en verder vielen er die dag 18 doden. Daarna is men begonnen om de weeralarmen te realiseren. Tegenwoordig heet dat code rood. Omdat er zoveel codes rood worden afgegeven, nam ik deze niet serieus. Ik werkte wel thuis, maar dat was toevallig. Op zolder hoorde ik het dak een beetje trekken, dus echt veel kreeg ik er niet van mee. Ik hoorde wat onheilspellende geluiden, maar ik besteedde er geen aandacht aan. Een uurtje later kwam ik beneden en zag een grote boom plat liggen, vlak voor ons huis. Toen realiseerde ik me dat het een flinke storm was geweest, wat later bevestigd werd door de beelden van wegwaaiende mensen. Afgelopen jaar nog een bezwaarschrift geschreven tegen de kap van twee bomen op deze foto. Nu valt er een andere…
boom

Wat is nu juist?

Op de radio hoorde ik een meneer, ik weet zijn naam niet, maar zijn beroep was vossenteller. Niet echt natuurlijk, hij zal wel boswachter of vogelaar zijn, maar nu had hij vossen geteld. Zijn conclusie was dat er teveel vossen waren. Ik kreeg niet te horen hoeveel, maar teveel. Vossen pakten de grutto of een broedende kievit. “Ja, nou en,” denk ik dan? Ja, lullig als je de betreffende vogel bent, maar waarom zijn er dan teveel vossen? De vos gedijt kennelijk goed in de Nederlandse natuur. Laat maar gaan hoor, dan komen er vanzelf teveel vossen en neemt hun aantal weer af. Dat heet nu natuurlijk evenwicht. Maar ik snap het probleem wel, meneer zal wel hobbyboer zijn, en heeft last van een vos. Maar ik vind dat in de natuur het recht van de sterkste moet blijven gelden.

Nou ja, helemaal consequent ben ik ook niet. Ik vind ook dat een aangespoelde walvis weer de zee in geholpen moet worden. Dat is niet zo’n goed voorbeeld, want een walvis is de sterkste, dus dan is het ook zijn recht om geholpen te worden. Een door olie besmeurde vogel dan, die schoongemaakt wordt? Ook geen goed voorbeeld, want dat is niet de schuld van de natuur. Een zeehondje dan, dat zijn moeder kwijt is en naar Pieterburen gebracht wordt? Ja, dat is een goed voorbeeld. En die moeten we natuurlijk opvangen. Maar een succesvol beest als de vos bestempelen als te veel, dat vind ik nergens op slaan. Tenzij hij zich weer met tamme kippen heeft gevoed en daarom zo succesvol is. Dan moeten we de tamme kip bestrijden.

Tables are turning

Randi Onze hond heeft een klein gedragsprobleempje. ’s Avonds is het het ergst, maar ook op andere momenten wil ze zich laten gelden. Haar rugharen staan overeind en ze begint vast als voorzorgmaatregel te rochelen. Als ze dan een andere hond tegenkomt gaat ze los. Geen houden meer aan, en ik heb de grootste moeite om haar te houden. Ik trek haar aan haar oor, dan begint ze te kermen, maar zodra ik loslaat gaat ze gewoon weer door. Dat is begonnen nadat ze een keer werd aangevallen door twee Stafford terriers. Ze liet het niet op zich zitten en vocht terug. Toen was ik nog trots op haar. Ze had een paar wondjes maar de staffords waren ook niet ongeschonden. Nu is één van de staffords dood -staat geheel los van onze hond- en loopt de mevrouw nog met de andere rond. Die is in zijn eentje iets minder agressief. Als Randi haar ziet, zoals vanochtend, gaat ze weer tekeer. De mevrouw loopt dan hooghartig een andere kant op met zo’n gezicht van: wat een kuthond heb jij. Terwijl de ellende door haar honden is begonnen. De tafels zijn gedraaid.

Fleudefluu

Wij delen Hans zijn huiswerk op in tweeën. Linda het gedeelte waar zij goed in is, en ik het gedeelte waar ik goed in ben. ‘Goed’ hier gezien met als referentiekader Kader/Mavo. Linda doet Engels, Biologie, Nederlands, Natuur en Techniek, en ik doe Wiskunde en Frans. Tenminste, hij doet het allemaal zelf, maar het uitleg-en overhoorgedeelte, daar heb ik het over. Als meneer moet leren komt hij na tien hele minuten op zijn kamer gezeten te hebben weer naar beneden voor de overhoring. De eerste de beste vraag die ik stel -ik ben in het Frans- beantwoordt hij dan met een ongeïnteresseerd ‘kweenie’. Tweede vraag -jij bent- wordt dan beantwoord met een vragend ‘tu parle’?

Nu moest ik hem een isometrische tekening en een Amerikaanse projectie uitleggen. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik zet mijn leesbril op en lees even waar het over gaat. Ondertussen had Hans onthouden dat hij moest schetsen uit de losse hand, maar dat stond ergens voor in het boek en had hier niets mee te maken. En hij hield vol dat de isometrische tekening de Amerikaanse projectie was. Want dat had de leraar gezegd. Met zijn met plakband geplakte geodriekhoek maakte ik een schets. Op de plek van het plakband verliep de lijn een beetje, maar dat was geen enkel probleem volgens deze aankomend ingenieur. Ik heb op de kalender gezet voor a.s. zaterdag, dat hij een nieuwe geodriehoek gaat kopen. Een diepe zucht klonk uit zijn richting. Nee, dit is geen Einstein in de dop.

Belastingparadijs

Met lede ogen zie ik aan hoe mijn beste vriendje van vroeger, die ik uit het oog verloor toen ik dertien was, en dankzij sociale media sinds een paar jaar weer in het oog heb, zich heeft verschoven naar de harde rechtse kant van de maatschappij. Opruiende commentaren over de doodstraf, zelfs voor een inbraak, stemmingmakerij over al het belastinggeld dat wordt afgepakt van de hardwerkende mens en verdeeld wordt over alle gelukszoekers die ons land komen overnemen. Ik schrik van het feit dat hij zich niet heeft beschaafd. Anders kan ik het niet noemen. Weet hij dan niet, of weigert hij in te zien dat Nederland zo gek nog niet is? Heeft hij niet gezien dat de Nederlanders de afgelopen weken het hoge water hebben weten te bedwingen? Waar dat met dezelfde waterstanden 20 jaar geleden nog misging? Ik noem het hier een belastingparadijs. Er worden ook nuttige dingen mee gedaan. En als je minder draagkrachtig bent, zijn je voeten in dit land net zo droog als die van degenen die onder het hoogste tarief vallen. Da’s toch mooi.

In het leven

Ik sprak gisteren iemand die ik een jaar of acht niet had gesproken. Zij somde wat hoogtepunten op van de afgelopen jaren. Het klonk goed. Ik probeerde dat ook, maar kwam niet ver. Ja, ik had net als zij kunnen noemen dat ik een studie had afgerond, maar erg sexy klinkt mijn studie niet. Bovendien, een hoogtepunt in je leven, wat is dat? Ik had geen verre reis gemaakt, ik had geen nieuwe liefde gevonden, geen huis gekocht, het leek allemaal wat doods. En dat is het ook, dus moet je het niet proberen op te leuken, want dat voelt de ander. Hoogtepunten? Mijn dochter die honderuit tegen me kletst. Mijn zoon met wie ik samen PSV kijk. Onze vakanties naar Frankrijk. Samen een mooie film kijken. Een net verschoond bed. Een wandeling met de hond. Een mooie blog. Een goed boek. Een autorit door het donker. De glimlach van Jennifer Aniston. Ik probeer het niet mooier te maken dan het is. Dus ik zei maar dat er geen hoogtepunten waren. Geen groots en meeslepend leven en geen vermelding in de geschiedenisboeken voor mij.

In het leven, het goede doel.