Overmars

Ik ben niet zo haatdragend. Ik kan haat ontwikkelen, maar die valt na verloop van tijd van me af. Wat iets anders is dan dat ik vergeet. Zo had ik er ergens wel moeite mee dat Marc Overmars zich voor de rest van zijn leven moest verschuilen, achter gesloten deuren moest leven, zich niet meer in het openbaar kon vertonen vanwege een gemaakte fout, al was het een grote. De man is multimiljonair dus financieel kon hij het wel uitzingen, maar ik dacht dat hij in stilte zou verhuizen naar Dubai of Thailand om daar in de luwte verder te kunnen leven. Ik vond het onevenredig zwaar gestraft, aangezien zware criminelen na hun gevangenisstraf gewoon weer verder kunnen.

Maar wat Overmars nu flikt vind ik ook weer wat overdreven. Als ik een foto van m’n geslachtsdeel zou maken en naar een andere vrouw zou sturen, en dat zou bekend worden, dan zou ik dood willen. Ik zou naar het bos gaan, een gat graven en er nooit meer uitkomen. Kortom, ik zou me doodschamen. Ik dacht dat Overmars dat ook zou doen. Welnee! We zijn twee maanden verder en meneer gaat doodleuk verder bij een Belgische club. Die zich er overigens laf vanaf maakt door te stellen dat het een privékwestie betreft. Nu dus geen dickpic, maar een dikke middelvinger naar iedereen.

Een waargebeurd verhaal

Er was sinds maandag een vrouw vermist in de bossen. Ze was gaan wandelen, in haar eentje. Ze kwam hier niet vandaan. Donderdag hoorde ik het pas, en gisteren zag ik de sporen van de zoekacties. Werkelijk overal hingen strikken van toiletpapier ten teken dat daar gezocht was. Tenminste, dat neem ik aan. Ik zag de aanplakbiljetten met haar beeltenis erop.

De Veluwe is groot, maar niet zo groot dat je kilometers lang niet op een weg komt. Je kunt er niet zomaar dagen verdwalen. Vandaag liep ik er met Linda. Zij had hier woensdag al gelopen en de zoekacties van de politie, leger en vrijwilligers gezien. We vroegen ons af wat er gebeurd kon zijn. Ze moest haast ergens dood liggen, maar dan word je gevonden door de beesten, dat moet ook opvallen. Raadselachtig.

Toen we bijna terug waren kwam er een ambulance met sirene en zwaailicht uit het bos. Het eerste wat we dachten was dat de vrouw was gevonden, maar waarom dan die sirenes? Thuis hoorden we dat ze levend is aangetroffen. De zoekacties waren vandaag gestaakt, maar haar familie had besloten om verder te zoeken, daar waar nog niet gezocht was. En kennelijk met succes.

De feiten zullen achteraf wel ietsje anders zijn dan hierboven beschreven, maar dit is wat ik heb gehoord. Zeven dagen en zes nachten in het bos doorbrengen, en dan nog levend, verzwakt en niet goed aanspreekbaar, worden aangetroffen. Een onwaarschijnlijk avontuur, maar vandaag gebeurd.

Omdraaiing

Ik heb nog niks anders te melden dan de oorlog in Oekraïne. Hopelijk is er snel een reden om het over iets leukers te hebben. Hoe Poetin 20 jaar verstoppertje speelde is mij ook een raadsel. Natuurlijk, hij deed al eerder gruwelijke dingen, maar op een of andere manier namen we dat niet serieus. Tsjetsjenië, Georgië, Syrië, de Krim, anti-homowetten, vergiftigingen, omleggen van politieke tegenstanders, ontkenningen van betrokkenheid, het was allemaal niet genoeg om Poetin te bestempelen als crimineel. We nodigden hem uit in Nederland, de Koning dronk een biertje met hem, de hele wereld deed zaken met Rusland, niks aan de hand.

Nu is hij dan toch te ver gegaan. En er lijkt iets mis te gaan bij Vlad. Russen komen mondjesmaat in opstand, zij werden bedankt door Zelensky, die toch de sympathie van de wereld krijgt, en Poetin voelde zich genoodzaakt deze Russen verraders te noemen waarvan het land gezuiverd moet worden. Het gaat hier om mensen die de waarheid proberen te onthullen. Daar kwam nog bij dat de Amerikaanse president Biden, Poetin een oorlogsmisdadiger noemde, wat je volgens mij ook bent als je burgerdoelen bestookt, maar daar reageerde het Kremlin woedend op en noemde de uitspraak onvergeeflijk.

Rusland voert een speciale militaire operatie uit om het Oekraïense volk te bevrijden van een nazistisch regime. Poetin moet juist als held vereerd worden! Dat we dat nu niet willen zien!

De ver van mijn bed show.

Dat ik complex in elkaar zit, wist ik al. Dat ik problemen zie waar een ander ze niet ziet, wist ik ook al. Maar soms denk ik gewoon dat het aan de ander ligt. Zo gaan mijn nekharen vaak overeind staan als iemand alleen maar over zijn financiële voordelen praat. Dat hij goedkoop internet heeft, een goedkoop energiecontract, een goedkope vakantie, en altijd in Duitsland tankt omdat het daar goedkoper is. Neemt-ie gelijk drie treetjes Duits bier mee, want dat scheelt ook weer, en geen probleem in de wereld lijkt ze te interesseren.

Dat ik me druk maak over Oekraïne. “Ja, het is erg, maar ik ga er niet de hele dag aan denken, want dan word ik gek. Heb jij je vakantie nog niet geboekt? Vanwege Oekraïne? Oh, ik wel hoor. Ardèche.” Goed, uiteindelijk zullen wij ook wel iets boeken mits de situatie niet erger wordt, maar nu staat mijn hoofd er even niet naar.

Het toppunt van de ver van mijn bed show hoorde ik van de week, toen er gevraagd werd: “als er een atoombom op Amsterdam valt, zijn wij er dan ook geweest?” Het antwoord dat er kwam was negatief. “Oh, dan maak ik me helemaal niet druk, mijn dorp weten ze toch niet te vinden.” Ik heb de heren even uit de droom geholpen. Dat het ligt aan hoe zwaar de bom is, maar dat er bommen zijn die heel Nederland in de as kunnen leggen. Zijn ze nu helemaal belazerd? Met hun egoïstische leventje.

Schaak

Een bijna smekende president Zelensky. Hij wil alleen een no fly zone om zijn burgers te beschermen. De NAVO gaat er niet op in omdat Poetin al heeft gedreigd dat hij een no-fly zone op zal vatten als een oorlogsverklaring van de NAVO. Het westen is bang omdat dan het risico op een Derde Wereldoorlog aanwezig is. Dus laten we Poetin zijn gang gaan, opdat wij hier onbezorgd verder kunnen leven.

Ik vraag me af of dit juist is. Je eigen belangen beschermen tegen een prijs die eigenlijk onaanvaardbaar is. Als iemand iets kan doen is het de NAVO. Nu toekijken hoe de bevolking van Oekraïne wordt weggevaagd en hopen dat de oorlog snel wordt beëindigd vind ik een schandvlek waar we mee moeten leven, en ik weet niet of dit de manier is. Ik begrijp de risico’s, en ik snap dat het instinct zegt dat het ver van ons bed is, maar is dit niet waar de mensheid over gaat? Als je niet meer opkomt voor de weerlozen, de zwakkeren, wat is het leven dan eigenlijk waard?

Instellen die no-fly zone, en dezelfde dreigementen gebruiken als Poetin. Als de Russen het flikken om toch te vliegen boven de zone, worden ze onmiddellijk neergehaald. En als ze domme dingen in hun hoofd halen, krijgen ze te maken met krachten die de wereld niet eerder heeft gezien.

Ik heb misschien makkelijk praten. Misschien is het wel de beste optie om de Oekraïeners op te offeren voor de wereldvrede, maar mij zit het totaal niet lekker.

Over honderd miljoen jaar.

Wellicht dat ik het wat zwaarder opvat dan nodig, maar ik sta in de depressiestand. Niet dat er iets mis is met mijn hersenen, maar het komt van buiten. Het is die dreiging van een kernoorlog die zorgt dat ik nergens plezier aan beleef.

Er is plotseling niks meer wat nog zin heeft. Een zomervakantie boeken? Ik zie het niet zitten. Een andere auto? Leuk, maar plots zie ik het nut niet meer. Trouwens, met €2,31 langs de snelweg is er sowieso geen lol meer aan. Dan komen daar nog de enorm gestegen energieprijzen overheen, wie kan er zomaar even een paar honderd euro per maand extra ophoesten?

Nee, dit zijn geen fijne tijden, en dan zijn we nog niet eens in oorlog. Ik heb liever een zoveelste Corona-golf plus bijbehorende lockdown dan deze dreiging. Eigenlijk mogen we blij zijn dat we al zolang leven in dit tijdperk van kernwapens. In 1983 had het allemaal afgelopen kunnen zijn als een Russisch officier het officiële protocol had opgevolgd in plaats van zijn verstand te gebruiken. De radar gaf aan dat er zojuist vijf kernraketten waren gelanceerd vanuit Amerika. Hij vertrouwde het niet en besloot af te wachten. 23 minuten later kreeg hij zekerheid, en bleek het vals alarm. Hij had de wereld gered. Hij kreeg geen bedankje, maar een reprimande wegens het niet opvolgen van de instructies.

De atoombom werd door de Amerikanen noodgedwongen ontwikkeld, bang als ze waren dat de nazi’s hem als eerste zouden hebben. Dat klinkt nog redelijk, maar nu zitten we met die troep. Wellicht kan er een verbod op komen, maar wie gaat daar een bekeuring voor uitschrijven in het geval iemand zich er stiekem niet aan hield?

De enige manier om van die troep af te komen is ze allemaal in te zetten. Dan zijn we er voorgoed vanaf. Over honderd miljoen jaar merk je er niks meer van.

Oost vs West

Zo’n oorlog waar Poetin in is betrokken kan ook vervelende bijeffecten hebben die verder onbelangrijk zijn vergeleken bij het leed van de slachtoffers. Ik had het vroeger al door, toen ik een Russische collega had, nu kreeg ik een veeg uit de pan van een Hongaarse.

Want dat zagen wij in het westen toch mooi verkeerd, al denken we dat we alles beter weten. Maar we weten niks. Zo is niet Poetin, maar de Nato schuldig aan deze oorlog, die overigens helemaal geen oorlog is, maar een speciale militaire operatie. Hoe ik het in mijn hoofd haalde om te oordelen over communisme terwijl ik niks van dat systeem wist? En of ik wel wist dat in Oekraïne een zeer agressief beleid wordt gevoerd tegen Russische minderheden?

Ik heb echter geen duimbreed toegegeven. Ik heb haar verteld dat wij in het westen in elk geval toegang hebben tot meerdere vrije persbronnen en niet afhankelijk zijn van staatstelevisie. Dat communisme een systeem was waarbij de bevolking bewust achterlijk werd gehouden en gescheiden werd gehouden van de westerse wereld, omdat de leiders anders bang waren dat ontevredenheid zou uitbreken. En dat die zogenaamde genocide een verzinsel is van Poetin met als enige doel om een land naar zijn hand te zetten om uiteindelijk de Sovjet Unie weer in ere te herstellen.

Gewoon een van mijn beste collega’s waar ik nog nooit een onvertogen woord mee heb gewisseld. Daar denk je dan een goede band mee te hebben. Die vrouwen uit het Oostblok, ze lijken zo lief, maar kom niet aan Poetin, want dan snijden ze je zonder pardon je keel door.

Putain

Ineens had ik een enorme hekel aan Poetin. De ijzige manier van de feiten omdraaien en daarmee onze persoonlijke veiligheid en toekomst onzeker te maken. “Heren, jullie hebben gezien hoe agressief het westen ons behandelt, we hebben geen andere keus dan onze afschrikkingsmacht in hoogste staat van paraatheid te brengen.” Wel heb ik ooit! Het westen is agressief. Geen woord over zijn verzonnen redenen om een land aan te vallen, staalhard liegt de heer Poetin over een neonazistisch regime dat genocide pleegt op de bevolking en daarvan gered moest worden.

Hitler was tenminste nog te vertrouwen. Die viel Nederland binnen omdat hij Nederland van strategisch belang vond om te bezetten. Die zei niet van te voren: “Also, die Niederlanden mussen geschutzt werden gegen die Hollander.” Nee, hij zei gewoon, ik wil jullie en zo geschiedde.

Als het niet veel ernstiger was, dan zou ik Poetin vergelijken met een hacker. Die konden me ook pissig maken door je op afstand te bedreigen. Je pc hacken terwijl je zelf volkomen machteloos bent. Zo voel ik me nu ook. Kom dan hier, dikke prednisonkop! Dan sla ik je op je bakkes. Durf je niet hè? Een beetje de wereld bedreigen omdat je gestoord bent en je veilig in een bunker verscholen zit? Deze man kan het zich kennelijk permitteren om mijn kinderen te bedreigen omdat hij zijn zin niet krijgt? Omdat hij niet wil toegeven dat het communisme al jaren geleden heeft verloren? Heeft hij godverdomme geen vrouw die hem tot de orde roept?

En zo kon het gebeuren…

De vraag van Hans was dus of wij even naar boven konden verkassen als hij een paar vrienden uitnodigde. Normaal gaan ze in de veranda zitten, die weliswaar een heater heeft, maar met die gasprijs van tegenwoordig vond ik zelfs dat geen goed idee. Kun je nagaan wat ik van z’n eerste plan vond.

“Dat vindt je vader nooit goed,” zei Linda, en reken maar dat dat zo was. Ik heb veel voor ze over, maar me mijn eigen huiskamer uit laten jagen voor een stel meisjes en jongens, nee. Hij zou dus in de veranda moeten gaan zitten, en eventueel als wij naar bed zouden gaan kon het gespuis naar binnen, mits ze de tent niet op z’n kop zetten. En daarna kon hij nog wel even de hond uitlaten, als geringe tegenprestatie.

Wij keken de film “a beautiful mind” en in een van de pauzes nam ik een kijkje in de tuin. Meisjes die me deden denken aan meisjes uit mijn eigen, niet al te hechte, vriendengroep van vroeger. Eentje zat te rillen van de kou, maar het wicht had dan ook geen jas aan.

Vijf minuten later kwam ik melden dat ze wel naar binnen konden, de rest van de film namen we wel op, bovendien heb ik hem vaker gezien. Oh ja, en ik had de hond bij me, die ging ik vast uitlaten zodat Hans het niet meer hoefde. Want ja, zo ben ik. Onverbiddelijk van te voren, maar een absoluut watje als puntje bij paaltje komt. En zo kon het dus gebeuren dat ik op zaterdagavond om 22:00 in bed lag, te luisteren naar het gelal in de huiskamer.

Grim Reaper

Ik werd vandaag positief getest op Corona. Dus toch geen griep gelukkig, want daar ben ik niet tegen ingeënt. Ik ben nu aan de beterende hand, vandaag voor het eerst weer op de been. Ik had behoorlijk veel pijn overal, behalve als ik doodstil lag. Maar zitten op de wc was al bijna niet te doen, alsof m’n bovenrug verkrampte. Eten ging om de zelfde reden ook amper, eigenlijk hadden ze me vloeibaar voedsel moeten toedienen terwijl ik op mijn rug lag. Maar omdat dit een milde vorm betrof, wilde de dokter daar niet aan. De nachten waren het ergst, met koud zweet, maagzuur, en de man met de zeis die door de straat liep. Ik heb gezegd dat ik verhuisd was. Hij lijkt erin getrapt…