Mack

Ik hoorde katten die op het punt stonden elkaar in de haren te vliegen. We noemen het kattengejank, maar ik denk dat bedreigingen zijn. Het was vlak buiten onze tuin, en ik vermoedde dat onze kat een van de betrokkenen was. Omdat ik onze kat een handje wilde helpen, stuurde ik de hond de tuin in, die dan wel even orde op zaken stelt. Waar ik echter geen rekening mee had gehouden was dat het niet buiten, maar in onze tuin was.

De hond vloog er bovenop, onze kat smeerde hem, maar de andere was in een hoek gedreven. Ik heb nog nooit een kat zo zien vechten voor z’n leven. Hij stoof van links naar rechts, sprong omhoog en toen onze hond hem te pakken had sloeg hij als een leeuw van zich af. Ik bemoeide me er snel mee en dat was de redding van de kat, en tegelijkertijd kreeg de hond een pets. Ze jankte, maar ging toen weer door. In de seconde dat ik de afleiding was, schoot de kat een boom in en stuurde ik de hond, bloedend aan oren en neus, naar binnen.

Ik vreesde voor de kat, maar vijf minuten later klom hij de boom uit, hij leek ongehavend. Hij had zich met succes verdedigd. Dat was goed, want ik kende de kat, hij is van een buurvrouw en komt hier vaker, maar ik denk dat dit de laatste keer is dat hij in onze tuin was.

Ik zag Sonja op televisie, 82 jaar inmiddels, een oudere maar montere vrouw die kennelijk de kunst van het ouder worden verstaat. Grijs en rimpelig maar nog altijd vlot om te zien, haar stem wat brozer maar met wat ze zegt verraadt ze haar levenservaring en zet je even fijntjes terug op je plek zonder dat je het gevoel kreeg dat je zojuist terug op je plek werd gezet.

Zo kwam Ischa Meijer ter sprake, als maat der dingen als het om interviews gaat, en de gebruikelijke bewieroking bleef niet uit. En zonder dat Sonja nu afbreuk deed aan Ischa merkte ze toch op dat je wel tegen zijn stijl van interviewen moest kunnen, omdat hij best een vervelend mannetje kon zijn.

En toen haar beroemde interview met Mick Jagger ter sprake kwam en er gezegd werd dat het een grote flirt tussen Sonja en Mick was, ontkrachtte ze dat door te zeggen dat de grote rockster nu niet bepaald haar type was, waarbij ze zijn dunne spillebeentjes in spijkerbroek beschreef, en dat dat haar nu niet bepaald in hoger sferen bracht. Bovendien vond ze het maar niks die dansende oude knarren en vroeg zich af of ze niet beter hun kleinkinderen konden gaan voorlezen of zo.

Een aantal jaren geleden kreeg ze het op tv aan de stok met Peter R. de Vries, ik weet niet meer waarover, maar ook toen won ze het eenvoudig met haar waardigheid.

Ze wist op tijd te stoppen met haar show, maar leuk dat ze zich heel af en toe nog eens laat zien.

Of er nog vragen waren, vroeg de jongedame die onze gids was tijdens de beklimming van de Dom, nadat ze uitleg had gegeven over de veertien klokken die hingen op de klokkenzolder. Het meisje was hooguit twintig, ik had de Domtoren al drie keer beklommen voordat zij geboren was. Niemand had vragen, dus stelde ik maar die vraag waar ik het antwoord eigenlijk al op wist, hoe ze die klokken van 8000 kilo omhoog hadden gekregen.

Ze vertelde dat er twee theorieën over waren, een was via binnenkant, de ander via de buitenkant. Klinkt als een klok en waarschijnlijk zat het goede antwoord erbij. Ik vroeg het niet om bijdehand te doen, maar staand op de klokkenzolder begrijp je er helemaal niks van. Alleen al de enorme balkenconstructie met balken van meer dan een halve meter dikte waaraan de klokken hangen, riep bij mij vraagtekens op. Het begint al met het feit hoe ze in die tijd zulke balken konden zagen. Hoe is het mogelijk dat die toren gebouwd is, en hoe kregen ze loodzware klokken naar veertig/vijftig meter hoogte getakeld?

Er zijn geen levende getuigen van de bouw, en kennelijk vond men het in de 13e eeuw niet zo’n probleem om te beginnen met bouwen in de wetenschap dat het hele gebouw, inclusief domkerk pas drie eeuwen later af zou zijn. Toen ik de bovenste trappen opliep, duizelde het me. Hoe konden ze zo’n gigantisch en indrukwekkend bouwwerk leveren? Er klopt iets niet. Het is dat ik met m’n eigen ogen zag dat de Dom er stond, anders zou ik het niet geloven.